III SA/Lu 101/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Protokolant Referent stażysta Joanna Kiełb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez G. K., utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu [...] czerwca 2019 r. w L. przy ul. [...] przeprowadzono kontrolę drogową samochodu osobowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] Kontrolowanym pojazdem kierował G. K., który we własnym imieniu wykonywał zarobkowy przewóz dwóch pasażerów z ul. [...] na ul. [...] w L.. Przejazd zamówiono za pomocą aplikacji B. . Opłata za przejazd wyniosła [...] zł i została pobrana z konta pasażera za pomocą wskazanej aplikacji. Kierowca okazał do kontroli prawo jazdy, dowód osobisty, dowód rejestracyjny pojazdu i ubezpieczenie OC, oświadczenie zleceniobiorcy, kserokopię licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną przedsiębiorcy U. Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w R., umowę zlecenia zawartą z firmą PHU E. P. K. na wykonywanie w sposób samodzielny usług poprzez platformę U. oraz T. , a także umowę najmu samochodu zawartą z firmą PHU E. P. K.. Stwierdzono, że podmiotem wykonującym przewóz był G. K.. Z zeznań przesłuchanego w charakterze świadka pasażera R. S. wynikało, że zamówił usługę przewozu przez aplikację B. i nie zawierał z kierowcą ani z innym podmiotem żadnej umowy dotyczącej przewozu w formie pisemnej. W aplikacji pojawiła się sugerowana kwota za usługę w wysokości [...] zł i taka kwota została pobrana z karty płatniczej pasażera. Świadek nie wnosił żadnej opłaty przed wykonaniem usługi. W toku kontroli przesłuchano także kierującego pojazdem. G. K. wyjaśnił, że w dniu kontroli jechał z ul. [...] na ul. [...] w L. celem przewozu dwóch pasażerów w ramach aplikacji B. . Za wykonane przewozy otrzymuje środki pieniężne od firmy PHU E. P. K.. Zazwyczaj rozlicza się tygodniowo, a pracuje od końca marca 2019 r. Po przyjechaniu na miejsce docelowe aplikacja podaje kwotę za przejazd i jest ona pobierana z karty płatniczej pasażera na konto B. Kierujący pojazdem nawiązuje kontakt z klientami poprzez aplikację B. zainstalowaną w smartfonie. G. K. nie znał przewożonych w dniu kontroli pasażerów, były to dla niego osoby obce. Nie zawierał z nimi żadnej umowy pisemnej na przejazd w siedzibie przedsiębiorstwa. Kierowca podał, że nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Pojazd, którym wykonuje przewóz drogowy, należy do niego. Zawarł umowę zlecenia z firmą E., od której otrzymał skan licencji, celem wydrukowania i przewożenia w pojeździe. Podczas kontroli wykonano także dokumentację fotograficzną. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...] L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne i jednocześnie wezwał stronę do złożenia pisemnych wyjaśnień i wszelkich będących w posiadaniu strony dokumentów dotyczących sprawy. W toku postępowania strona nie złożyła wyjaśnień. Natomiast pełnomocnik strony złożył kopię licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, udzieloną U. D. Sp. z o.o. Sp. K. oraz dokument pod nazwą "[...]" z firmą PHU E. P. K.. W odpowiedzi na zapytanie L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego Prezydent Miasta L. poinformował, że skarżącemu nie udzielono zaświadczeń ani zezwoleń na wykonywanie transportu drogowego osób oraz rzeczy, ani też licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Organ pierwszej instancji uzyskał także informację, że Inspektor Transportu Drogowego nie udzielił G. K. żadnych uprawnień na wykonywanie krajowego i międzynarodowego transportu drogowego oraz zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne. W oparciu o powyższe ustalenia decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58 z późn. zm., dalej powoływanej także jako "u.t.d.") nałożył na G. K. karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenia określone w: - lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji ([...] zł); - lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy ([...] zł). Na podstawie art. 92a ust. 3 u.t.d. wysokość nałożonej kary pieniężnej ograniczono do kwoty [...]zł. G. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Inspektor Transportu Drogowego ustalił, że w dniu [...] czerwca 2019 r. skarżący wykonywał we własnym imieniu przewóz osób, przewożąc pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] dwóch pasażerów na trasie z ul. [...] na ul. [...] w L.. Pasażer zamówił przejazd za pomocą aplikacji B. . Pasażer nie zawierał z kierowcą umowy dotyczącej przewozu. Po wykonaniu usługi, przy pomocy aplikacji B. została pobrana opłata z karty pasażera w wysokości [...] zł. Z przesłuchania kierującego pojazdem wynika, że wynagrodzenie za przewozy osób otrzymuje od [...] przelewem raz w tygodniu. Wynagrodzenie jest obliczane przez księgowość i pomniejszane o koszty wyżej wymienionego przedsiębiorcy. Skarżący zeznał, że nie prowadzi działalności gospodarczej. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, że skarżący w dniu kontroli wykonywał przewóz pasażerów w imieniu własnym. W ocenie organu wskazuje na to treść umowy zlecenia zawartej z [...] oraz fakt nieprzedłożenia przez stronę żadnych dowodów na okoliczność współpracy z innym podmiotem przy realizacji okazjonalnych przewozów osób. Organ zauważył, że zgodnie z § 3 ust. 1 umowy zlecenia za wykonanie prac określonych w § 1, polegających na wykonywaniu w sposób samodzielny usług poprzez platformę U. oraz T. w formie elektronicznej przez czas trwania umowy w czasie i miejscu wybranym przez zleceniobiorcę, skarżący jako zleceniobiorca miał otrzymać wynagrodzenie według cennika platformy U. , T. , pomniejszone o prowizję U. , T. oraz zleceniodawcy. W myśl ust. [...] zleceniodawca P. K. za obsługę i prowadzenie kont na obu aplikacjach zleceniobiorcy miał pobierać opłatę w wysokości [...] zł za 4 rozliczenia za obie aplikacje. Zatem z treści umowy zlecenia wynika, że skarżący wykonuje przewozy osób w sposób samodzielny, bez nadzoru ze strony zleceniodawcy, którego obowiązkiem jest pośredniczenie w przekazywaniu wynagrodzenia stronie od B. lub U. oraz rozliczanie prowizji i należności publicznoprawnych w imieniu skarżącego. Jednocześnie z umowy najmu samochodu wynika jedynie, że skarżący oddaje pojazd do używania P. K. i otrzymuje od niego z tego tytułu wynagrodzenie, którego wysokość nie została w umowie określona. Umowa najmu samochodu nie zawiera postanowień związanych z realizacją zarobkowych przewozów osób, stąd też jej postanowienia nie mogą mieć wpływu na określenie wykonawcy przewozu z dnia kontroli. Organ podkreślił, że skarżący nie przedłożył żadnego dowodu, z którego wynikałaby okoliczność wykonywania w dniu kontroli przewozu w imieniu innego podmiotu. Okazanie do kontroli kopii licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzielonej U. D. Sp. z o.o. Sp. K. nie daje podstaw do prowadzenia postępowania w zakresie ustalenia powiązań między stroną, a wymienioną spółką, w szczególności w sytuacji, gdy treść zeznań skarżącego nie wskazuje na to, żeby współpracował on ze spółką przy realizacji przewozów. Gdyby skarżący wykonywał przewóz w imieniu innego podmiotu, wówczas dysponowałby jakimkolwiek dowodem potwierdzającym fakt i warunki współpracy. Wobec nieprzedłożenia dowodów na potwierdzenie współpracy ze spółką U. D. lub innym podmiotem w zakresie zarobkowych przewozów osób, a także wobec ustalenia, że współpraca z P. K. dotyczyła wyłącznie dokonywania przez przedsiębiorcę rozliczeń wynagrodzenia i obsługi aplikacji B. (i U. ), w ocenie organu odwoławczego należało uznać, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli był G. K.. Na podstawie dokumentacji fotograficznej, zeznań świadka i protokołu kontroli organ odwoławczy ustalił również, że skarżący w dniu kontroli wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art, 18 ust. 4b ustawy. Kontrolowany pojazd, którym skarżący wykonywał przewóz okazjonalny dwóch pasażerów, był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Z zeznań świadka wynikało, że przed realizacją przewozu nie została zawarta umowa z pasażerem w siedzibie przedsiębiorstwa, gdyż usługa przewozu została zamówiona za pośrednictwem aplikacji B.. Pojazd, który skarżący prowadził, powinien spełniać warunki określone w art. 18 ust. 4a lub 4b ustawy o transporcie drogowym. Ponieważ pojazd marki "C." o wskazanym na wstępie numerze rejestracyjnym nie spełnił powyższych wymogów, skarżący dopuścił się naruszenia określonego w lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Inspektor Transportu Drogowego stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d., ponieważ do stwierdzonych naruszeń doszło w okolicznościach, które skarżący powinien przewidzieć. Skarżący w toku postępowania nie przedłożył żadnych dowodów wystąpienia takich okoliczności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest art. 5b ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym (głównie ze względu na to, że czynności skarżącego nie nosiły znamion wykonywania działalności gospodarczej); 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i 4b ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie B., świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest B. .; 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 1.1 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego; 5) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli; 6) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności pominięcie zeznań złożonych przez skarżącego w zakresie współpracy z firmą PHU E. P. K. - co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń w zakresie podmiotu odpowiedzialnego za ewentualne naruszenia; 7) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia [...] czerwca 2019 r.), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; 8) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer; 9) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, to jest art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji; 10) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu pierwszego stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji o nazwie B.; 11) naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie są dotknięte uchybieniami, które w świetle przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") uzasadniałyby ich uchylenie, bądź stwierdzenie nieważności. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, z późn. zm.). Ustawa ta określa między innymi odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d.). Jak stanowi art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i ust. 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51). Warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa przepis art. 5b ust. 1 u.t.d., według którego podjęcie i wykonywanie: 1. samochodem osobowym, 2. pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3. taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d., jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d. Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, dokumenty wymienione w art. 87 u.t.d., w tym wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji (art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d.). Jeśli chodzi o przewóz okazjonalny w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, przepis art. 4 pkt 11 u.t.d. definiuje przewóz okazjonalny jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Przepis art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza przewóz okazjonalny: 1. pojazdami zabytkowymi, 2. samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] zł do [...] zł za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Stosownie do lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie [...]zł. Natomiast wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie [...]zł (lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.). Stosownie do art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty [...]zł. Z prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący G. K. w dniu [...] czerwca 2019 r. przewoził pojazdem marki [...]" o numerze rejestracyjnym [...] dwoje pasażerów z ul. [...] na ul. [...] w L.. Pasażer zamówił usługę przewozu za pomocą aplikacji B. . Także za pośrednictwem tej aplikacji dokonana została płatność za wykonany kurs w wysokości [...] zł. W wyniku kontroli stwierdzono, że kierujący pojazdem nie posiadał i nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji na wykonywanie przewozu drogowego osób lub na przewóz drogowy osób taksówką. Jednocześnie w toku kontroli stwierdzono, że pojazd, którym G. K. wykonywał przewóz w dniu kontroli, jest przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Spór w sprawie dotyczy zaistnienia podstaw do nałożenia na skarżącego kary za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Skarżący twierdzi bowiem, że w dacie kontroli nie miał statusu przedsiębiorcy, a podjęte przez niego czynności nie były dokonywane we własnym imieniu skarżącego i nie miały cech prowadzenia działalności gospodarczej, a tym bardziej cech wykonywania transportu drogowego. Nie był zatem obowiązany do posiadania licencji wymaganej przepisami ustawy o transporcie drogowym na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób. Jednocześnie skarżący kwestionuje przypisanie mu wykonywania transportu okazjonalnego. W ocenie Sądu, organy zasadnie wywiodły w oparciu o prawidłowo zgromadzony i rozpatrzony materiał dowodowy, że skarżący w okolicznościach stwierdzonych w toku kontroli w dniu [...] czerwca 2019 r. naruszył przepisy prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób, a także wykonywał przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. Skarżący wykonywał bowiem odpłatny przewóz pasażerów, których przewoził na terenie L. pojazdem dopuszczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Pasażer R. S. zamówił przedmiotowy kurs za pomocą zainstalowanej w telefonie aplikacji [...]. Po zakończeniu przejazdu pasażer dokonał zapłaty za przejazd w wysokości [...] zł za pośrednictwem wskazanej aplikacji. Stwierdzić zatem należy, że działalność G. K. nie była przypadkowa, ale stanowiła zorganizowany i zaplanowany rodzaj aktywności skarżącego, podejmującego czynności właściwe dla przewoźnika, z zamiarem uzyskania zysku. Za takim charakterem usług świadczonych przez skarżącego przemawia korzystanie przy ich wykonywaniu z aplikacji [...], co wymaga zarejestrowania na platformie internetowej. Jest faktem powszechnie znanym, że aplikacja internetowa tego typu służy wielokrotnemu korzystaniu z niej, co stanowi jej elementarną cechę. Korzystanie z tego rodzaju aplikacji sprzeciwia się zakwalifikowaniu działań skarżącego jako wyłącznie przypadkowych, incydentalnych. Taką ocenę wyłączają również okoliczności przedstawione przez samego skarżącego. W toku przesłuchania G. K. podał bowiem, że usługi przewozu wykonywał od końca marca 2019 r. Przewóz skontrolowany w okolicznościach sprawy był zatem jednym z wielu, a działalność skarżącego w zakresie odpłatnego świadczenia usług przewozu osób miała charakter powtarzalny, ciągły i zorganizowany. Podniesione w skardze zarzuty braku faktycznego wykonywania przez skarżącego działalności gospodarczej pozostają w sprzeczności z ustalonymi okolicznościami, a mianowicie wykonywaniem kursów od końca marca 2019 r. i pobieraniem płatności za nie według cennika platformy internetowej. Skarżący w toku postępowania nie przedstawił żadnych argumentów i dowodów, które podważałyby przytoczone okoliczności stanu faktycznego sprawy przyjęte przez organ za podstawę zaskarżonej decyzji. Okoliczności te wskazują zaś, że skarżący wykonywał faktycznie transport drogowy, wykonując zarobkowo przewóz osób. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 6a u.t.d. przewozem drogowym jest transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 561/2006". Wykonywanie transportu drogowego stanowi rodzaj działalności gospodarczej reglamentowanej, a w Rozdziale 2 ustawy o transporcie drogowym określono "Zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego", z których wynika, że wykonywanie tego transportu w określonych w przepisach zakresach wymaga zezwolenia lub licencji. Podkreślenia przy tym wymaga, że według powszechnie akceptowanego w orzecznictwie stanowiska sankcjom stanowiącym konsekwencję naruszeń obowiązujących norm podlega wykonywanie transportu drogowego również w sytuacji, gdy dany podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi działalności gospodarczej (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 701/17). Chodzi o faktyczne wykonywanie działalności odpowiadającej definicji transportu drogowego wynikającej z art. 4 u.t.d. W wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z przepisów art. 4 pkt 1 - 3, art. 5 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym nie można wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu. Gdyby taka była wola ustawodawcy, nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji w praktyce byłoby niemożliwe, gdyż jedną z podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie prowadzenie jej na podstawie licencji. Wykonywanie transportu drogowego podlegającego sankcji traktowane być musi jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 701/17). Przemawia to za bezzasadnością przeciwnej argumentacji skarżącego. To, czy skarżący w dacie kontroli posiadał status przedsiębiorcy i czy jego działalność została zgłoszona do właściwej ewidencji pozostaje bowiem bez znaczenia w kontekście możliwości nałożenia na niego kary administracyjnej za naruszenia warunków wykonywania transportu drogowego. Do takich warunków należy wynikający z art. 5b ust. 1 u.t.d. wymóg uzyskania odpowiedniej licencji dla podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób. Z przepisem tym pozostaje w związku art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., który nakłada na kierowcę pojazdu samochodowego podczas wykonywania przewozu drogowego obowiązek posiadania przy sobie i okazywania na żądanie uprawnionego organu kontroli wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypisu z licencji. Nie budzą również wątpliwości ustalenia o odpłatnym charakterze przewozu. Sposób dokonania zapłaty za przewóz – za pomocą aplikacji Bolt poprzez pobranie z karty płatniczej pasażera – wynika jednoznacznie nie tylko z samego protokołu kontroli, ale został szczegółowo opisany w zeznaniach przesłuchanego w charakterze świadka pasażera R. S.. Dokonanie przez pasażera zapłaty za przewóz za pośrednictwem platformy internetowej B. , a także pośrednictwo podmiotu trzeciego, na co wskazuje treść umowy zlecenia zawartej przez skarżącego z firmą PHU E. P. K. (§ 3 ust. 1 i ust. 3 umowy) oraz zeznania skarżącego, nie wyłącza ustalenia zarobkowego charakteru przewozu wykonywanego przez skarżącego. Skarżący przyznał, że otrzymuje wynagrodzenie za wykonywane usługi. Stanowisko organów i Sądu w tej kwestii znajduje potwierdzenie w analizie charakteru usługi pośrednictwa świadczonej przez platformę informatyczną, jaką jest również aplikacja B. , dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 20 grudnia 2017 r., [...] Mianowicie Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Co więcej, Trybunał zauważył, że platforma mobilna wywiera decydujący wpływ na warunki, na jakich kierowcy ci świadczą usługi. Jak wskazał Trybunał, co się tyczy tej ostatniej kwestii, okazuje się w szczególności, że administrator określa - za pomocą aplikacji - przynajmniej maksymalną cenę danego przewozu, że przedsiębiorstwo to pobiera tę cenę od klienta, a następnie przekazuje jej część właścicielowi pojazdu niebędącemu zawodowym kierowcą (...). Skarżący korzystając z aplikacji B. przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób. Korzystając z aplikacji B. skarżący uzyskał także wynagrodzenie za wykonany przewóz osób. Tym samym uznać należy, że skarżący wykonywał usługi w zakresie transportu drogowego. Jednocześnie zasadnie zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji, że w toku postępowania administracyjnego skarżący nie przedstawił dowodów, że kontrolowany przewóz nie był przez skarżącego wykonywany w imieniu własnym. Prawidłowe jest stanowisko organu, że okazana w czasie kontroli umowa zlecenia zawarta z PHU E. P. K. nie potwierdza faktu wykonywania transportu drogowego na rzecz tego podmiotu. Zgodnie z jednoznaczną treścią umowy skarżący wykonywał w sposób samodzielny, w miejscu i czasie przez siebie wybranym, usługi za pośrednictwem platformy U. (§ 1 umowy). Dodatkowo w § 4 umowy zastrzeżono, że skarżący nie nabył z tytułu umowy żadnych uprawnień pracowniczych. Stosownie do § 3 ust. 2 umowy, zleceniodawca działający pod firmą PHU E. P. K. miał dokonywać obsługi i prowadzenia kont na aplikacjach U. i T. i za te czynności pobierać opłatę. W świetle umowy skarżący miał otrzymywać wynagrodzenie w wysokości cennika platformy U. , pomniejszone o prowizję tych platform internetowych oraz prowizję zleceniodawcy (§ 3 ust. 1 umowy). Zatem wynikające z umowy zasady współpracy z firmą PHU E. P. K. nie świadczą w żadnym razie o wykonywaniu przez skarżącego w dniu [...] czerwca 2019 r. przewozu osób w imieniu i na rzecz tego podmiotu. Przeciwnie, skarżący wykonywał przewóz w sposób samodzielny z wykorzystaniem aplikacji [...]. Powyższej oceny nie podważa treść przedstawionej przez skarżącego umowy najmu samochodu zawartej z firmą PHU E. P. K., (umowa k. 6 akt administracyjnych). Z umowy tej wynika jedynie, że skarżący, jako wynajmujący, wynajął samochód osobowy najemcy działającemu pod firmą PHU E. P. K.. Wymaga przy tym podkreślenia, że przedmiot umowy nie został sprecyzowany. Z umowy wynika bowiem jedynie, że dotyczy ona samochodu osobowego, bez jednoczesnego określenia marki, modelu, czy też numeru rejestracyjnego. W świetle treści umowy, dotyczyła ona wyłącznie najmu bliżej nieokreślonego pojazdu, a nie wykonywania na rzecz innego podmiotu także czynności składających się na odpłatny przewóz pasażerów. W umowie brak postanowień pozwalających na uznanie, że to nie skarżący był podmiotem wykonującym skontrolowany przewóz. Analogicznie należy ocenić treść przedstawionego przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym dokumentu obejmującego zasady współpracy z firmą PHU E. P. K. (k. 38-39 akt administracyjnych). Również przedstawiona przez skarżącego kopia licencji udzielonej innemu podmiotowi, to jest U. D. Sp z o.o. Sp. K. (k. 4) nie stanowi dowodu posiadania licencji przez skarżącego ani też nie może być uznana za dowód wykonywania transportu drogowego w imieniu i na rzecz posiadacza licencji, ani podmiotu, który zgodnie z zeznaniami skarżącego przekazał mu skan tej licencji. Przede wszystkim zauważyć należy, że wydruk skanu licencji nie stanowi wypisu z licencji wydanego przez właściwy organ i nie jest dokumentem, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. Ponadto skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność wykonywania transportu drogowego w imieniu i na rzecz posiadacza licencji, w szczególności umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej potwierdzającej fakt wykonywania transportu drogowego na rzecz innego podmiotu. Wymaga zaś podkreślenia, że organ pierwszej instancji w dniu [...] czerwca 2019 r. (k. 26 akt administracyjnych) wezwał skarżącego do przedstawienia wszelkich dokumentów dotyczących sprawy, w tym w szczególności kopii umowy o świadczenie usług transportowych. Mimo wezwania ze strony organu, skarżący nie przedstawił natomiast żądanych dokumentów. Przede wszystkim zaś sam skarżący nie powoływał się na okoliczność zawarcia z posiadaczem licencji jakiejkolwiek umowy na wykonywanie przewozów osób w imieniu tego przedsiębiorcy. Z kolei treść umowy łączącej skarżącego z firmą PHU E. P. K. wynika z okazanego przez skarżącego dokumentu umowy. Niezasadny jest zatem podniesiony w skardze zarzut zaniechania przez organ zwrócenia się do wymienionej firmy celem przedstawienia wyjaśnień w zakresie współpracy ze skarżącym. W konsekwencji materiał dowodowy sprawy uprawniał do stwierdzenia, że w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał przewóz drogowy we własnym imieniu. Wobec tego za prawidłowe uznać należało ustalenie organu, że skarżący wykonywał przewóz drogowy nie tylko osobiście, ale i w imieniu własnym. Jak podniesiono już wyżej, wbrew stanowisku skarżącego, nieprowadzenie zarejestrowanej działalności gospodarczej nie wyłącza odpowiedzialności za popełnione naruszenia podmiotu faktycznie wykonującego przewóz. Podmiot wykonujący transport to również ten, kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków legalnego wykonywania działalności gospodarczej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08, LEX nr 478526 i z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 166/09, LEX nr 589006). Skarżący wykonywał zarobkowo przewóz drogowy osób. Korzystanie przez skarżącego z aplikacji internetowej, jak również wskazana w zeznaniach strony okoliczność odbierania zapłaty raz w tygodniu, a zatem w sposób cykliczny, świadczą ponadto o faktycznym wykonywaniu działalności w zakresie przewozu osób w sposób zorganizowany i niemający charakteru jednorazowego. Zatem faktyczne działanie skarżącego odpowiadało pojęciu krajowego transportu drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. W tej sytuacji aktualizował się zaś obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego w zakresie przewozu osób, który dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ustawy o transporcie drogowym, a zatem nawet w przypadku, gdyby taka działalność nie została przez ten podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 146/19). W konsekwencji bezsporny w sprawie fakt nieposiadania przez skarżącego stosownej licencji skutkować musiał nałożeniem kary przewidzianej w lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ustalone okoliczności faktyczne sprawy jednoznacznie potwierdzają, że skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób bez posiadania ważnych uprawnień, a zarazem wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b ustawy. W ocenie Sądu organy zasadnie wywiodły w oparciu o prawidłowo zgromadzony i rozpatrzony materiał dowodowy, że skarżący w dniu [...] czerwca 2019 r. wykonywał we własnym imieniu przewóz okazjonalny osób. Zgodnie z regulacją art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny, to przewóz osób który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" przez przepisy prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.U.UE.L2009.300.88.). Zgodnie z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej ("Słownik języka polskiego" pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, t. II W-wa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06, LEX nr 384423). Zestawienie definicji "przewozu okazjonalnego" wywiedzionej na podstawie powołanych wyżej przepisów z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi pozwala na uznanie, że skarżący w dniu [...] czerwca 2019 r. wykonywał odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. Jak wynika z treści skargi, skarżący także odwołuje się do przytoczonych wyżej poglądów wyrażanych w orzecznictwie. Jednakże w ocenie skarżącego nie wykonywał on przewozu okazjonalnego w powyższym rozumieniu. Ze stanowiskiem tym nie można się jednak zgodzić. Wbrew zarzutom skarżącego, organ ustalił z czyjej inicjatywy wykonywana była usługa przewozu. W stanie faktycznym sprawy przewóz był możliwy dzięki skorzystaniu przez pasażera z aplikacji internetowej kojarzącej kierujących i pasażerów. Świadczenie usługi przewozu osób zainicjonowane było przez zleceniodawcę – pasażera, który zamówił kurs za pomocą aplikacji [...]. Aby zamówić kurs, musiał zainstalować aplikację na telefonie, założyć konto i powiązać je z kartą płatniczą. Powyższa okoliczność wynikała z zeznań świadka – pasażera R. S.. Bezsprzecznie przedmiotowy przewóz okazjonalny był wykonywany pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych, o których mowa w art. 18 ust. 4a u.t.d. Jednocześnie nie były spełnione przesłanki z art. 18 ust. 4b u.t.d. Przepis ten dopuszcza wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy, ale wymaga spełnienia wszystkich trzech warunków określonych pod. lit a, b, c. W sprawie nie budzi zaś wątpliwości już choćby ta okoliczność, że podstawy przewozu nie stanowiła umowa zawarta w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. W konsekwencji, w świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącego także kary przewidzianej w lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy. Ponieważ suma kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia przewidziane w lp. 1.1. ([...] zł) oraz lp. 2.11 ([...] zł) załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym przekraczała sumę kar, o której mowa w art. 92a ust. 3, ostatecznie wymierzono skarżącemu karę w maksymalnej przewidzianej w tym przepisie wysokości [...] zł. Trafna jest także ocena organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d., bowiem żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Nie ma podstaw aby przyjąć, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, skoro to on sam – osobiście prowadził skontrolowany pojazd, którym odpłatnie przewoził pasażerów, nie posiadając przy tym licencji wymaganej przez przepisy ustawy o transporcie drogowym i nie spełniając także niezbędnych wymogów przy realizowaniu przewozu okazjonalnego. Skarżący, mimo spoczywającego na nim obowiązku udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d., nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na takie okoliczności. W ocenie Sądu organy obu instancji zrealizowały obowiązki wynikające z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Zapewniono również skarżącemu udział w postępowaniu. Dlatego też nie można dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a., a także naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Wobec zaistnienia przewidzianych w przepisach prawa materialnego podstaw do nałożenia na skarżącego kary w wysokości [...] zł za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, zachodziły podstawy do zastosowania przez organ drugiej instancji przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Wobec bezzasadności zarzutów zawartych w skardze oraz wobec niestwierdzenia uchybień, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd miał obowiązek uwzględniać z urzędu, skargę należało oddalić. Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.