I SA/Gl 1177/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Asesor WSA Monika Krywow, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lutego 2022 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej Dyrektor COF, wierzyciel) postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2021. 735, dalej: K.p.a.) w zw. z art. 18, art. 34 § 2 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. 2020. 1427 z późn. zm., dalej: u.p.e.a., ustawa egzekucyjna) oraz w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. 2020. 1689, dalej: ustawa abonamentowa), po rozpoznaniu zażalenia pana R. P. (dalej: zobowiązany, skarżący) utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. nr [...]. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dyrektor COF, w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez zobowiązanego, przekazał za pismem z dnia 21 lipca 2020 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (dalej: organ egzekucyjny) tytuł wykonawczy o nr [...]. Wskazany tytuł wykonawczy obejmował zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od października 2015 r. do lutego 2020 r. w kwocie [...] zł oraz koszty upomnienia w kwocie [...] zł. Zobowiązany w piśmie z dnia 2 listopada 2020 r. (nazwanym skargą), złożył zarzut do organu egzekucyjnego, w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, który mieścił się w katalogu zawartym w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zobowiązany podniósł zarzut nieistnienia obowiązku. Wyjaśnił, że nie otrzymał numeru identyfikacyjnego, a ponadto, że wyrejestrował odbiornik w placówce pocztowej. Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] r. uznał zarzut zobowiązanego za niezasadny. Na postanowienie wierzyciela zobowiązany w piśmie z dnia 8 kwietnia 2021 r. złożył zażalenie. Podniósł, że wysłanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego listem zwykłym nie daje gwarancji doręczenia jej do adresata. Przekazany za pismem z dnia 15 marca 2021 r. duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" uznał za wysłany po terminie, gdyż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. 2007. Nr 187 poz. 1342, dalej: Rozporządzenie), Poczta Polska była zobowiązana do wysłania zawiadomień w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Jednocześnie zobowiązany zaznaczył, że nie posiada od kilku lat telewizora, a więc na podstawie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Bd 106/15, nie powinien wnosić opłat abonamentowych. Dyrektor COF utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Odnosząc się do podniesionego przez zobowiązanego zarzutu Dyrektor COF wskazał, że w dniu 14 stycznia 1985 r. w Urzędzie Pocztowym Z. zobowiązany zgłosił rejestrację odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego używanych pod adresem: ul. [...], [...] Z.. Po zgłoszeniu rejestracji przedmiotowych odbiorników wydana została imienna książeczka radiofoniczna numer [...] służąca do dokonywania opłat abonamentowych. Potwierdza to, iż z dniem 14 stycznia 1985 r. zobowiązany został zarejestrowany w bazie danych o abonentach i posiada status abonenta zobowiązanego do wnoszenia opłat abonamentowych. Dalej wierzyciel podniósł, że zgodnie z Rozporządzeniem zobowiązanemu – jako zarejestrowanemu już użytkownikowi odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego – nadany został indywidualny numer identyfikacyjny abonenta [...], który zastąpił imienną książeczkę opłat abonamentowych numer [...]. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] zostało przesłane pismem z dnia 18 sierpnia 2008 r. na adres: ul. [...], [...] Z., aktualny w dacie wysyłania przedmiotowego pisma i nie odnotowano zwrotu przedmiotowej przesyłki. Ustalono ponadto, że przesyłka zawierająca zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] nie została przekazana jako zwrotna do Poczty Polskiej, a tym samym zasadnie przyjęto, iż zawiadomienie zostało skutecznie przesłane. Wierzyciel stwierdził, że Rozporządzenie nie anulowało wcześniej zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a jedynie zastąpiło dotychczasowe książeczki opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Tym samym użytkownicy odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wykonawczych wynikających z ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz wcześniejszych uregulowań prawnych poprzedzających ustawę o opłatach abonamentowych pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat. Poczta Polska realizując Rozporządzenie nie dokonywała powtórnej rejestracji odbiorników, potwierdzonej dotychczasowymi dowodami zarejestrowania w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej. Jak również nie wzywała zarejestrowanych posiadaczy odbiorników do potwierdzenia ich użytkowania. To na abonencie spoczywa natomiast obowiązek powiadomienia Poczty Polskiej S.A. o zmianie danych adresowych, czy o zaprzestaniu korzystania z odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Następnie Dyrektor COF wyjaśnił, że Rozporządzenie nie posługuje się pojęciem "doręczenia" lecz "przesłania zawiadomienia". Zatem Poczta Polska przez przesłane zawiadomienia wykonała obowiązek zawiadomienia użytkowników (posiadaczy książeczek opłat RTV) o nadaniu indywidualnych numerów. Poczta Polska S.A. przyjęła formę wysłania do abonentów zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesyłką zwykłą, gdyż przepisy Rozporządzenia nie normowały sposobu wysyłki. Zatem przesłanie informacji do abonenta w tej formie było prawidłowym działaniem (skoro poprzez dokonanie rejestracji abonent zobowiązany był do uiszczania opłaty abonamentowej). Wierzyciel podkreślił, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest postanowieniem ani decyzją, od których przysługują środki odwoławcze. Zawiadomienie nie stanowi rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. Nie przydaje ono nowych praw i obowiązków, nie jest także oświadczeniem woli, a jedynie potwierdza konieczność wykonania już istniejącego obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Odnosząc się z kolei do kwestii braku posiadania odbiorników Dyrektor COF zauważył, że wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego, opisanego w powszechnie obowiązujących przepisach, może doprowadzić do ustania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Jeżeli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. Na gruncie rozpoznawanej sprawy stwierdzono, że zobowiązany dopełnił obowiązku wyrejestrowania odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego w dniu 24 czerwca 2020 r., co z kolei pozostało bez wpływu na rozpoznawaną sprawę. W skardze na to postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący stwierdził, że nigdy nie mieszkał pod adresem wskazanym we wniosku o rejestrację odbiornika. Wyjaśnił, że pod tym adresem znajduje się szkoła podstawowa, a ponadto wniosek o rejestrację nie odzwierciedla jego charakteru pisma. Podniósł także, iż podważa okoliczności dotyczące nadania mu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, a to z uwagi na fakt, że zawiadomienie w tym zakresie mogło zostać wysłane na niewłaściwy adres, a ponadto numer ten nie został nadany w okresie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie Rozporządzenia. Z powyższych przyczyn skarżący wniósł o stwierdzenie nieistnienia obowiązku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor COF wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny legalności zaskarżonych rozstrzygnięć wskazać należy, że zostały one wydane w oparciu o przepisy ustawy egzekucyjnej w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019. 2070) do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy (nowelizującej) stosuje się przepisy dotychczasowe. Zmieniona ustawa egzekucyjna weszła w życie w dniu 30 lipca 2020 r., zaś przedmiotowe postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte i niezakończone przed tą datą. Sąd stwierdza, że sporne w sprawie było istnienie podlegającego egzekucji obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych w sytuacji, gdy zobowiązany twierdził, że nie otrzymał numeru identyfikacyjnego oraz że wyrejestrował odbiornik, a nadto w skardze dowodził, iż nie mieszkał pod adresem rejestracji, a wniosek nie pochodzi z jego ręki. Na wstępie należy zauważyć, że przepis art. 33 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Podstawą zarzutu może być m.in. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej). Sąd wskazuje, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej. Szczegóły procesu rejestracji odbiorników normuje obecnie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. 2013. 1676). Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa – z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej – powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych bądź uzyskania zwolnienia z mocy prawa na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych (Dz. U. 2015. 1324). Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Kwestia opłat z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt K 24/08, orzekając o zgodności z Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika." Przepis art. 7 ustawy abonamentowej zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej). Należy podkreślić, że Poczta Polska, nie anulowała zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ani też nie dokonał z urzędu ponownej rejestracji posiadanych przez użytkowników odbiorników RTV, a jedynie zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. 2007. 187. 1342) zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Zgodnie z wyżej powołanym przepisem nadanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego miało nastąpić w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie Rozporządzenia. Należy także wskazać, że w myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie Rozporządzenia Poczta Polska była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do Rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłanie przez Pocztę Polską zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na prawidłowy adres abonenta, czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie Rozporządzenia. Nie ulega zatem wątpliwościom, że zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. "Zarejestrowanie odbiornika pod rządami którejkolwiek z ustaw (...) bez jej późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego użytkowanie (aktualnie to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym a obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa od dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do dnia miesiąca, w którym dopełniono formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych" (tak wyrok NSA z dnia 19 listopada 2021 r. sygn. akt I GSK 836/21). Jak wynika z akt sprawy w dniu 14 stycznia 1985 r. dokonano rejestracji odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego, na dane zobowiązanego wynikające ze złożonego wniosku, a następnie, w dniu 18 sierpnia 2008 r. nadano zobowiązanemu indywidualny numer identyfikacyjny [...], zastępujący wcześniejszą książeczkę abonamentową. Zawiadomienie w tym przedmiocie zostało wysłane na aktualny w dacie wysłania zawiadomienia adres zobowiązanego, przy czym przesyłka ta nie została przekazana jako zwrotna do Poczty Polskiej. Duplikat tego zawiadomienia doręczono zobowiązanemu ponownie jako załącznik do postanowienia wierzyciela z dnia [...] r. W kontekście powyższego Sąd stwierdził, że niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia § 5 ust. 2 Rozporządzenia. Rozporządzenie weszło w życie w dniu 13 grudnia 2007 r. Indywidualny numer identyfikacyjny został nadany zobowiązanemu w dniu 18 sierpnia 2008 r. dochowano zatem terminu przewidzianego przez prawodawcę na dokonanie powyższej czynności. Sąd aprobuje pogląd wyrażony w wyroku tut. Sądu z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 518/14, że: "dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia." Dodać należy, że "Obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie ma wpływu na wynikające skutki z faktu uprzedniego zarejestrowania odbiornika RTV" (tak wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 lutego 2021 r. I SA/Kr 1167/20). Podnoszona z kolei okoliczność, jakoby adres odnotowany we wniosku rejestracyjnym był adresem nieprawidłowym pozostaje bez wpływu na skuteczność nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Warto bowiem zauważyć, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych nie jest związany z rejestracją odbiorników w określonym miejscu, lecz z rejestracją odbiorników przez konkretnego abonenta. Trzeba także podkreślić, że nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego w sytuacji, kiedy abonent nie powiadomił Poczty Polskiej o zmianie swojego adresu nie upoważnia go do zaprzestania uiszczania opłat abonamentowych. Jak już wcześniej wyjaśniono obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bowiem bezpośrednio z ustawy abonamentowej. Natomiast wskazany w Rozporządzeniu tryb wykonania przez Pocztę Polską obowiązku nadania indywidualnych numerów identyfikacyjnych użytkownikom odbiorników nie jest tożsamy z trybem przyjętym w postępowaniu administracyjnym, w którym następuje wydanie decyzji. Nadawanie przez Pocztę Polska indywidualnych numerów identyfikacyjnych nie było decyzją administracyjną. Przepisy Rozporządzenia, normujące w przepisie § 5 tryb nadawania i przesyłania użytkownikom odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, nie odwoływały się również do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że do przesyłania zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie miały zastosowania przepisy o doręczaniu pism w postępowaniu administracyjnym, zawarte w rozdziale 8 (art. 39-49) "Doręczenia". Ponadto, co też nie powinno ujść uwadze, obowiązek poinformowania operatora pocztowego o zmianie miejsca zamieszkania oraz o braku odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego w nowym lub dotychczasowym miejscu zamieszkania obciąża zobowiązanego. Znamienna jest również okoliczność, iż jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, zostało ono zaadresowane na adres: ul. [...], [...] Z., tj. adres tożsamy z tym, którym aktualnie posługuje się skarżący. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1297/15 z treści przepisów § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, "nie wynika, aby powiadomienie dokonywane poprzez przesłanie użytkownikowi zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiło warunek skuteczności dokonania czynności nadania takiego numeru. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności operatora publicznego, który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca nie wprowadza obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika RTV numeru identyfikacyjnego, konieczne było doręczenie zawiadomienia o jego nadaniu. Takiej zależności cytowane przepisy nie wprowadzają. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia" (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 czerwca 2016 r. sygn. akt II GSK 913/15). Dodać trzeba, że "okoliczność, że strona nie posiadała w okresie objętym tytułem wykonawczym żadnego odbiornika radiowo-telewizyjnego, pozostaje bez wpływu na obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej. Obowiązek uiszczania tej opłaty pozostaje bowiem związany z rejestracją takiego odbiornika, a nie jego posiadaniem lub nie" (tak wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2020 r. sygn. akt II FSK 2322/18). Odnosząc się do postawionego w skardze zarzutu, iż skarżący nie wypełnił wniosku o rejestrację, a podany w nim adres jest adresem szkoły podstawowej, Sąd wyjaśnia, że na podstawie akt sprawy nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości w tym względzie. Zdaniem Sądu wyjaśnienie popełnienia sugerowanego przez skarżącego czynu bezprawnego w zakresie zgłoszonej rejestracji (sporządzenie wniosku przez inną osobę) leży po stronie skarżącego, gdyż to on kwestionuje prawdziwość złożonego wniosku. W toku postępowania skarżący nie przedstawił jednak wiarygodnych dowodów w tym zakresie. Brak jest zatem podstaw by kwestionować autentyczność wniosku o rejestrację i wszystkich jego elementów składowych, a tym bardziej wskazanego w nim adresu abonenta (wnioskodawcy). Końcowo należy również zaakcentować, że Sąd nie podzielił argumentów skarżącego, zasadzających się na wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Bd 106/15. Orzeczenie to w żadnym bowiem stopniu nie podważa dotychczas przedstawionego wywodu w zakresie obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należało, iż nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu. W realiach niniejszej sprawy wyrejestrowanie przez skarżącego odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego miało miejsce w dniu 24 czerwca 2020 r., co pozostaje jednak bez wpływu na przedmiot niniejszej sprawy. Należy jedynie zauważyć, że fakt wyrejestrowania odbiornika przez zobowiązanego oznacza, że doszło do jego wcześniejszej rejestracji przez tę osobę. Tym samym Sąd uznał za prawidłowe ustalenie Dyrektora COF, co do bezzasadności zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Sąd stwierdził również, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2022. 329). Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy oddalił skargę.