II SA/Łd 886/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) Protokolant Asystent sędziego Izabela Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2022 r. sprawy ze skargi G. D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych oddala skargę. A. P. Decyzją z [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735) – dalej: k.p.a.; art. 5 w związku z art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 319 ze zm.) – dalej: ustawa; Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z [...], [...], którą odmówiono G. D. potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, iż wnioskiem z dnia 29 grudnia 2020 r. (data nadania przesyłki w UP P.) G. D. wystąpiła o przyznanie statusu osoby represjonowanej z powodów politycznych. Wskazując na zasadność żądania strona podniosła, iż jej sprzeciw wobec władzy zaczął się w roku 1972, kiedy jej mąż został powołany do odbycia służby wojskowej, pomimo, że był jedynym żywicielem rodziny, w skład której poza skarżącą wchodziło roczne dziecko. Z uwagi na powyższe strona była zobowiązana do podjęcia pracy, gdzie z uwagi na odmowę zapisania się do PZPR była szykanowana, co w konsekwencji doprowadziło do zwolnienia się z pracy i rozpoczęcie pracy w sektorze prywatnym. Skarżąca podniosła, iż pomimo bardzo dobrze prosperującego zakładu krawieckiego, w którym strona zatrudniała 4 pracowników, zawsze była traktowana przez urzędy gorzej, jako "osoba, której nie chce się pracować". Dalej strona wyjaśniła, że mając dostęp do różnego rodzaju ulotek i biuletynów, zaczęła wraz z mężem, który był taksówkarzem, ich kolportację pomiędzy znajomymi i kontrahentami. Po kilkukrotnych przeszukaniach w mieszkaniu skarżącej i obawie przed aresztowaniem, w roku 1988 strona wraz z rodziną zdecydowała o wyjeździe z kraju, w którym pozostawili cały swój dorobek. We Włoszech dokąd trafili po wyjeździe mieszkali w obozie dla emigrantów w Rzymie. Pomimo możliwości dalszej emigracji do Kanady, zdecydowali się na pozostanie we Włoszech, chcąc być blisko kraju i wrócić do niego, kiedy będzie to możliwe. Strona oświadczyła, że do Polski powróciła dopiero w 2018 r. Do złożonego wniosku skarżąca załączyła między innymi: decyzję Prezesa Instytucji Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] stwierdzającej, że strona nie była pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa, jak również że w archiwum IPN nie zachowały się dokumenty wytworzone przez nią lub przy jej udziale, w ramach czynności wykonywanych w charakterze tajnego informatora lub pomocnika organów bezpieczeństwa państwa; fotokopie dokumentów potwierdzających zezwolenie na pobyt we Włoszech oraz fotokopię dokumentu potwierdzającego możliwość dalszej emigracji do Kanady. Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 31 maja 2021 r. strona wyjaśniła, że w obozie dla emigrantów przebywali do momentu jego zamknięcia, a następnie rozpoczęli życie we Włoszech na własny rachunek. Wskazała również, że z uwagi na upływ czasu nie ma możliwości przedstawienia świadków swojej działalności opozycyjnej, gdyż część z nich poumierała, część wyemigrowała do USA, Kanady, Niemiec i Australii i nie ma z nimi kontaktu, a inni zmienili adres zamieszkania. Decyzją z dnia [...] Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił G. D. potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, z uwagi na brak spełnienia ustawowych warunków. Wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca wskazała, iż nie zgadza się z krzywdzącym dla niej rozstrzygnięciem. Podniosła, że brak dokumentów świadczących o jej aresztowaniach itp. innych dokumentów nie świadczy, że nie prowadziła działalności opozycyjnej. Podkreśliła, że wydany je dokument zezwalający na pobyt we Włoszech został wydany dopiero po dwóch latach od przyjazdu i nie uwzględnia on faktu przynależności strony do organizacji emigrantów A, zajmującej się dalszą emigracją. Strona ponowiła nadto argumentację, co do nieskorzystania z możliwości dalszej emigracji do Kanady, co było podyktowane chęcią powrotu do kraju, jak również co do braku możliwości przestawienia świadków swojej działalności opozycyjnej. Wyjaśniła także, że po zmianie ustroju kilkukrotnie przyjeżdżała do Polski, jednak z uwagi na brak widocznych zmian, a nadto utrata pozostawionego w kraju majątku, powodowała, iż nie było do czego wracać. Z uwagi na powyższe strona wniosła o zmianę wdanej decyzji. Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia [...] Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, iż do wydania na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy decyzji o potwierdzeniu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych konieczne jest przedstawienie dowodów potwierdzających spełnienie warunków, o których mowa w art. 2 lub art. 3 ustawy oraz decyzji administracyjnej Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu stwierdzającej przez wnioskodawcę spełnianie warunków, o których mowa w art. 4 ustawy. Przy czym, co organ podkreślił wymienione w art. 2 i ar.t 3 ustawy okoliczności umożliwiające potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych zostały wymienione enumeratywnie i stanowią katalog zamknięty. Dalej organ wskazał, iż w niniejszej sprawie złożone przez skarżącą wyjaśnienia nie stanowią form represji wymienionych w zawartym w art. 3 ustawy katalogu, a przedstawione przez nią dokumenty nie potwierdzają prowadzenia przez nią, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożonej odpowiedzialnością karną, działalności na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Tego rodzaju dokumentacji, jak również jakichkolwiek innych informacji dotyczących działalności opozycyjnej skarżącej brak jest również w zasobach Instytutu Pamięci Narodowej, Narodowego Archiwum Cyfrowego oraz Stowarzyszenia Wolnego Słowa. Z uwagi na powyższe organ uznał, iż wobec nieprzedłożenia przez skarżącą dowodów pozwalających na potwierdzenie prowadzonej działalności opozycyjnej, czy też doświadczenia będących jej następstwem represji, strona nie spełnia ustawowych warunków umożliwiających pozytywne rozstrzenie jej żądania. Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia G. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której podnosiła, że wskutek rozstroju nerwowego spowodowanego ciągłym nękaniem przez urzędy skarbowe, co ściśle było związane z jej poglądami politycznymi, przeleżała w szpitalu A prawie 3 m-ce. Te wszystkie okoliczności zaostrzyły jej niechęć do ówczesnego rządu i gdzie tylko możliwe starała się być mu przeciwna. Z powodu dalszych prześladowań i obaw przed aresztowaniem zdecydowała się wraz z mężem i synem opuścić kraj. Po zmianie politycznej w Polsce kilkakrotnie próbowali wrócić lecz nie było wtedy jeszcze odpowiedniej pory. Wrócili dopiero w 2018 roku tj. po prawie 30 stu latach emigracji. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 15 lutego 2022 r. uczestnicząca w rozprawie skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko oraz złożone wnioski. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że skarga G. D., stosownie do art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: ustawa covidowa, została rozpoznana na rozprawie przeprowadzonej przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi G. D. uczyniła decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] o odmowie potwierdzenia skarżącej statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 319 ze zm.)- dalej: ustawa. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych potwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po stwierdzeniu przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, iż osoba ubiegająca się o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych spełnia warunki, o których mowa w art. 4. Status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych przysługuje osobie: 1) która nie była pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa, chyba że przedłoży dowody, że przed dniem 31 lipca 1990 r., bez wiedzy przełożonych, czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i 2) co do której w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez nią lub przy jej udziale, w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa (art. 4 ust. 1 ustawy). W niniejszej sprawie bezspornym pozostaje, że G. D. wnosząc o przyznanie statusu osoby represjonowanej z powodów politycznych przedstawił decyzję Prezesa Instytucji Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] stwierdzającą, że nie była pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa, jak również, że w archiwum IPN nie zachowały się dokumenty wytworzone przez nią lub przy jej udziale, w ramach czynności wykonywanych w charakterze tajnego informatora lub pomocnika organów bezpieczeństwa państwa. Tym samym w sprawie nie wystąpiła negatywna przesłanka z art. 4 ustawy. Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Do okresu 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od dnia 31 sierpnia 1980 r. do dnia 12 grudnia 1981 r. (art. 2 ust. 2 ustawy). Natomiast jak wynika z art. 3 ustawy osobą represjonowaną z powodów politycznych jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 31 lipca 1990 r.: 1) przebywała w: a) więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski na mocy wyroku wydanego w latach 1956-1989 albo bez wyroku jednorazowo przez okres dłuższy niż 48 godzin lub wielokrotnie przez łączny okres dłuższy niż 30 dni, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, b) ośrodku odosobnienia na podstawie art. 42 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz. U. poz. 154, z 1982 r. poz. 18, z 1989 r. poz. 178 oraz z 2011 r. poz. 342) za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; 2) przez okres powyżej 30 dni pełniła zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; 3) brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym: a) na skutek działania, w tym niejawnego, wojska, milicji lub organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2021 r. poz. 177), zwanych dalej "organami bezpieczeństwa państwa", poniosła śmierć, doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni, b) była inwigilowana przez organy bezpieczeństwa państwa i podjęto wobec niej bezprawne działanie polegające na popełnieniu na jej szkodę przestępstwa lub wykroczenia, c) była pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu, d) została z nią rozwiązana umowa o pracę, e) została relegowana z uczelni wyższej lub innej szkoły, f) była objęta zakazem publikacji przez Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, wojewódzki lub miejski urząd kontroli prasy, publikacji i widowisk albo Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk lub okręgowy urząd kontroli publikacji i widowisk przez okres dłuższy niż jeden rok; 4) była poszukiwana listem gończym, oskarżona lub skazana za popełnienie przestępstwa lub wielokrotnie skazywana za popełnienie wykroczenia, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Przywołane wyżej przepisy ustawy stanowią zamknięty katalog przesłanek pozwalających na przyznanie statusu działacza opozycji antykomunistycznej (art. 2) lub osoby represjonowanej z powodów politycznych (art. 3), wiążących organ administracji i niedopuszczających w tym zakresie jakiegokolwiek uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ rozpatrujący wniosek o potwierdzenie statusu działacza opozycji lub osoby represjonowanej jest związany ich treścią i nie może odstąpić od ich stosowania biorąc pod uwagę inne przyczyny niż przewidziane w przepisach ustawy. Niedopuszczalna jest zatem odmienna wykładnia tych przepisów, prowadząca do uznania za osobę represjonowaną, osoby nie spełniającej przesłanek ustawowych, lecz represjonowanej w innej formie przez władze PRL z powodu sprzeczności prezentowanej postawy życiowej z polityką i ideologią ówczesnego systemu (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1791/19; wyrok WSA we Wrocławiu z 26 sierpnia 2021 r., IV SA/Wr 290/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę G. D. wnosząc o potwierdzenie statusu osoby represjonowanej z powodów politycznych nie wykazała istnienia ustawowych przesłanek pozwalających na pozytywne rozpatrzenie jej żądania. Samo odwoływanie się przez skarżącą zarówno we wniosku, jak i w toku prowadzonego postępowania do realizowanych form prowadzonej działalności opozycyjnej, polegających na kolportażu bliżej nieokreślonych różnego rodzaju ulotek i broszur, niepotwierdzone jakimkolwiek materiałem dowodowym nie pozwala na uznanie, że w sprawie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zebranie pełnego materiału dowodowego jest niewątpliwie obowiązkiem organu, ale obowiązek ten nie ma charakteru absolutnego w tym znaczeniu, że organ nie jest zobowiązany do poszukiwania, niejako w zastępstwie strony, dowodów mających potwierdzić korzystne dla tej strony okoliczności. Skoro postępowanie w sprawie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej jest postępowaniem wnioskowy, to osoba ubiegająca się o ten status winna dołączyć dowody potwierdzające spełnienie oznaczonych przesłanek (por. wyroki NA z 29 września 2020 r., II OSK 1452/20; z 14 lipca 2020 r., II OSK 645/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaniechania strony w powyższy zakresie nie można tłumaczyć długim upływem czasu, czy utratą kontaktu z osobami mogącymi potwierdzić prawdziwość twierdzeń skarżącej. Ponadto, co istotne w toku zainicjowanego wnioskiem skarżącej postępowania organ administracji, stosownie do ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., podjął wszelkie możliwe działania mające na celu wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego oraz zgromadzenie materiału dowodowego niezbędne do rozpatrzenia sprawy. W ocenie Sądu wskazywane przez skarżącą formy działalności opozycyjnej, jak i szykany jakich doznawała ona i jej rodzina od ówczesnych władz z powodu prezentowanych poglądów politycznych, skutkujące w efekcie pozostawieniem całego majątku i opuszczeniem w 1988 r. kraju, nie stanowią także przesłanek wymienionych w art. 3 ustawy. Nie można bowiem przyjmować, że każde zachowanie, wskazujące na brak akceptacji działań podejmowanych przez ówczesne władze i wyrażające niezadowolenie z braku poszanowania praw politycznych człowieka może być potraktowane jako indywidualne wystąpienie o charakterze wolnościowym w rozumieniu ustawy. Przyjęcie takiej interpretacji prowadziłoby bowiem do uznania, że z tego rodzaju wystąpienia były udziałem większej części społeczeństwa niezadowolonej z panującego ustroju, braku demokracji i poszanowania praw i wolności obywatelskich. Przesłanki tej nie stanowią również: podnoszona przez stronę okoliczność długotrwałego pobytu w szpitalu w związku z doznanym rozstroju nerwowym spowodowanym ciągłym nękaniem przez urzędy skarbowe; motywy nieskorzystania przez stronę z możliwości dalszej emigracji do Kanady; czy też przyczyny wieloletniego zwlekania z powrotem do kraju, po zmianie panującego ustroju politycznego, gdyż okoliczności te nie stanowią ustawowych przesłanek wymienionych w art. 3 ustawy. Reasumując Sąd stwierdza, iż w świetle okoliczności wynikających z wniosku skarżącej z dnia 29 grudnia 2020 r., składanych przez nią oświadczeń i przedłożonych dokumentów Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zasadnie uznał, że nie powalają one na pozytywne rozpatrzenie zgłoszonego przez stronę żądania. Powyższe stwierdzenie organu poprzedzone zostało rzetelnym i wyczerpującym postępowaniem administracyjnym, zmierzającym do zweryfikowania istnienia przesłanek koniecznych do potwierdzenia wnioskowanego przez stronę statusu działacza politycznego lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, zarówno w oparciu o materiały przedstawione przez wnioskodawczynię, jak i podjęte w ramach swoich kompetencji czynności zmierzające do wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności i zebrania niezbędnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Procedujący w sprawie organ administracji działał w granicach i na podstawie obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.), a strona miała zapewniony czynny udział w każdym stadium prowadzonego postępowania (art. 10 § 1 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. a.bł.