II FSK 1151/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia WSA - del. Małgorzata Bejgerowska, Protokolant Katarzyna Latkowska-Kłoczko, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Szefa Krajowej Administracji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 2428/20 w sprawie ze skargi P. W. na interpretację indywidualną Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 22 sierpnia 2016 r. nr[...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz P. W. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 12 października 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3773/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez P. W. interpretację indywidualną Ministra Finansów z 22 sierpnia 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł organ interpretacyjny. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") naruszenie: - przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj: art. 146 § 1 i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 14b § 2 i 3 oraz art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "O.p.") przez uwzględnienie skargi strony skarżącej i uchylenie zaskarżonej interpretacji, w wyniku przyjęcia, że w postępowaniu w przedmiocie jej wydania organ podatkowy naruszył przepisy postępowania, w ten sposób, że wydana interpelacja indywidualna nie spełnia wymogów art. 14b § 3 i art. 14b § 2 O.p. a w konsekwencji art. 14c § 1 O.p. ponieważ nie uwzględniony został dorobek prawny zapadły na tle przepisów art. 1 ust. 1 pkt 131 i art. 21 ust. 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm., dalej "u.p.d.o.f."), - przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj: art. 146 § 1 w zw. z art. 151 w zw. z art. 57a P.p.s.a. przez rozpoznanie skargi na interpretację poza granicami skargi i powołaną przez stronę podstawą prawną, - przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj: art. 141 § 4 w zw. z art. 146 § 1 oraz art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1 i 2 O.p. przez dokonanie przez Sąd nieprawidłowej oceny prawnej stanowiska organu podatkowego zawartej w indywidualnej interpretacji w zakresie oceny stanowiska wnioskodawcy, - przepisów prawa materialnego tj.: art. 21 ust. 1 pkt 131 i art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w stanie faktycznym opisanym we wniosku zakup przez skarżącą lokalu mieszkalnego, który będzie w części lub w całości wynajmowany wypełnia dyspozycję zwolnienia podatkowego na postawie art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f., a w konsekwencji sposób wykorzystania lokalu mieszkalnego po jego zakupie nie ma znaczenia dla uprawnienia do skorzystania z przedmiotowego zwolnienia. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie skargi ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona uzasadnionych podstaw wobec czego podlega oddaleniu. Należy stwierdzić, że prawidłowo uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku, że organ wydając interpretację indywidualną na wniosek skarżącej, dokonał zmiany opisu okoliczności przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Z przepisów art. 14c § 1 i § 2 O.p. wynika, że organ podatkowy jest związany zakresem zagadnienia dotyczącego przepisów prawa podatkowego, jaki wnioskodawca sformułuje we wniosku o wydanie interpretacji. Postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym, bądź zdarzeniu przyszłym przedstawionym przez wnioskodawcę i w ramach tego postępowania nie przeprowadza się dowodów w celu ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Tak więc ocena prawna, jaką organ podatkowy jest obowiązany zawrzeć w interpretacji indywidualnej, bazować musi na przedstawionym we wniosku stanie faktycznym lub opisie zdarzenia przyszłego. Warto też odnotować, że również własne stanowisko wnioskodawcy opierać się musi na okolicznościach przez niego przywołanych we wniosku. Konieczność bezwzględnego respektowania przez organ okoliczności przestawionych przez wnioskodawcę ubiegającego się o wydanie interpretacji indywidualnej, wielokrotnie była podnoszona w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, (m.in. w wyroku z 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 659/15, z 22 lipca 2020 r., sygn. akt 1943/17, 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1852/08, z 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FSK 1211/10). W orzeczeniach tych stwierdzono, że specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że jest ona podejmowana w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). Organ podatkowy wydający interpretację indywidualną nie może ingerować w stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, przedstawione przez wnioskodawcę, ani dokonywać własnych ustaleń co do tego stanu lub zdarzenia. Jego zadanie jest ograniczone do analizy okoliczności podanych w złożonym wniosku z punktu widzenia ich kwalifikacji podatkowej. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska zaprezentowanego w sprawie przez wnioskodawcę, a w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy wyrażonego we wniosku, organ interpretacyjny zobowiązany jest do wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 O.p. Odnosząc powyższe uwagi do realiów niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał w zaskarżonym wyroku, że organ podatkowy naruszył art. 14b § 3 i art. 14b § 2 a w konsekwencji art. 14c § 1 O.p. Naczelny Sąd Administracyjny podziela także stanowisko Sądu pierwszej instancji, że oceniając prawidłowość stanowiska skarżącej, organ nie uwzględnił poglądów wyrażanych w orzecznictwie sądów administracyjnych co do przesłanek warunkujących możliwość skorzystania z ulgi o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną organu oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a.