II SA/Kr 1311/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : starszy referent sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2022 r. sprawy ze skargi Firma A na decyzję Dyrektora Szpitala Miejskiego [...] im. [...] w K. z dnia 27 września 2021 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy dostępu do informacji publicznej skargę oddala. Uzasadnienie. Dyrektor Szpitala Miejskiego Specjalistycznego im. [...] w K. decyzją z dnia 27 września 2021 r. po rozpatrzeniu wniosku spółki Firma A . z siedzibą w K., datowanego na dzień 20 września 2021 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z wydaną dnia 9 września 2021 roku decyzją nr [...], odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia: kopii dokumentacji (dotyczącej zgłoszenia Lądowiska do ewidencji lądowisk prowadzonej przez Urząd Lotnictwa Cywilnego), a to w szczególności wniosku/zgłoszenia wraz z załącznikami oraz ew. uzupełnieniami oraz orzeczeń ULC, utrzymuję w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 9 września 2021r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż wnioskodawca spółka Firma A zwróciła się do Szpitala Miejskiego Specjalistycznego im. [...] w K., w drodze wiadomości elektronicznej w dniu 26 sierpnia 2021 r., między innymi z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: ,,udostępnienia kopii dokumentacji (dotyczącej zgłoszenia Lądowiska do ewidencji lądowisk prowadzonej przez Urząd Lotnictwa Cywilnego, a to w szczególności wniosku/zgłoszenia wraz z załącznikami oraz ew. uzupełnieniami oraz orzeczeń ULC". W ocenie organu I instancji - Dyrektora Szpitala Miejskiego Specjalistycznego im. [...] w K. (zwany dalej również Dyrektorem Szpitala, a sam SPZOZ - Szpitalem) złożony w przedmiotowej sprawie wniosek stanowi nadużycie prawa do dostępu do informacji publicznej. Ponadto Wnioskodawca posiada już część wnioskowanych dokumentów tj. kopie decyzji w sprawie wpisu lądowiska do ewidencji lądowisk z dnia 6 lutego 2021 r. oraz karty ewidencyjne lądowiska (nr ewid. [...] Powyższe dokumenty Wnioskodawca otrzymał, za pismem z dnia 23 grudnia 2020r., od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, co potwierdza postanowienie Prezesa ULC z dnia 25.01.2021r. znak [...] Orzecznictwo sądowoadministracyjne i doktryna prawnicza wypracowały pojęcie nadużycia prawa do informacji publicznej między innymi w sytuacji, gdy żądane informacje posłużyć mają wyłącznie załatwieniu sprawy indywidualnej. Z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sytuacji, co zostanie szczegółowo wykazane w dalszej części Uzasadnienia decyzji, a co stanowi sytuację, która kwalifikowane powinna być jako oczywista i jest obiektywnie uzasadniona. Złożony przez Wnioskodawcę wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowi o nadużyciu tej instytucji, co zaprzecza realizacji prawa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Kr 400/19 Sąd ten wskazał, że "Przedmiotem informacji publicznej są zagadnienia, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji. Wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej". U.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny. " Podobnie, w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 269/20 Sąd ten wskazał, że "W każdym indywidualnym przypadku zachowanie podmiotu wnoszącego o udzielenie informacji publicznej winno być zatem oceniane nie tylko w kontekście uprawnienia do uzyskania takiej informacji, ale w konkretnych sytuacjach należy również uwzględnić nadrzędne wobec niego zasady i wartości. Nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej będzie polegało na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów itp. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest bowiem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków (por. J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej, (w:) Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Naczelny Sąd Administracyjny, Warszawa 2005, red. J. Góral, R. Hauser i J. Trzciński, s. 146-147). Kwestia nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej była również przedmiotem analizy w orzecznictwie zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i sądów wojewódzkich. Dostrzegając to zjawisko składy orzekające uznawały, że w przypadku nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania przepisów regulujących dostęp do takich informacji (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. IOSK1601/15; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. IV SAB/Wr 216/14). " Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 listopada 2016r., sygn. akt I OSK 1601/15 wskazał, że "Nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej polega na próbie skorzystania z tej instytucji dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa i jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność działania administracji i innych organów władzy publicznej." Powołując się na powyższe orzeczenia organ podniósł, iż lądowisko dla śmigłowców ratunkowych działające od ponad 9 lat przy Szpitalu Miejskim Specjalistycznym im. [...] w K. zostało wybudowane i oddane do użytkowania na podstawie decyzji wydanych przez właściwe instytucje państwowe i samorządowe. W dniu 6 lutego 2012r. decyzją Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego lądowisko to zostało na wniosek Szpitala wpisane do ewidencji lądowisk pod nr [...]. Wnioskowane w niniejszej sprawie dokumenty tj. "kopie dokumentacji (dotyczącej zgłoszenia Lądowiska do ewidencji lądowisk prowadzonej przez Urząd Lotnictwa Cywilnego, a to w szczególności wniosku/zgłoszenia wraz z załącznikami oraz ew. uzupełnieniami oraz orzeczeń ULC" posłużyć mają Wnioskodawcy nie w interesie publicznym, a w jego indywidulanej sprawie, w tym między innymi w wytoczonej przeciwko Szpitalowi sprawie zawisłej przed Sądem Okręgowym w K. Wydział I Cywilny, do sygn. akt I C 1162/21. W pozwie z dnia 12 kwietnia 2021r., jaki wpłynął do Szpitala z Sądu w dniu 14 maja 2021r., spółka Firma A z siedzibą w K., wnosi między innymi o zakazanie Szpitalowi korzystania z przestrzeni powietrznej, poprzez organizacje, wykonywanie lub zlecanie operacji lotniczych przez statki powietrzne, w tym śmigłowce LPR, na lądowisku Szpitala, a to w obszarze znajdującym się nad działką [...] obr. [...] [...] przy ul. [...] w K., jak też nakazanie Szpitalowi zmiany zasad organizacji i funkcjonowania lądowiska. W pozwie powód wnosi o zobowiązanie Sądu o nakazanie Szpitalowi przedłożenia między innymi dokumentacji przedłożonej w 2012r. przez Szpital wraz z wnioskiem o wpis lądowiska do ewidencji lądowisk prowadzonej przez Prezesa ULC, a zatem wnioskowanej aktualnie w trybie dostępu do informacji publicznej dokumentacji, na potrzeby wykazania rzekomego wyznaczenia przez Szpital powierzchni ograniczającej przeszkody w instrukcji operacyjnej lądowiska w sposób rzekomo naruszający władztwo powoda, czy też w sposób rzekomo niezgodny z obowiązującymi wówczas przepisami. Wprawdzie powodem w powyższej sprawie jest spółka Firma A ., która jest właścicielem działki, nad którą szpital rzekomo narusza władztwo, jednak decyzja w oparciu, o którą Wnioskodawca realizuje inwestycje jest na Wnioskodawcę. Ponadto do pozwu zostało załączone porozumienie, określające zasady realizacji inwestycji na rachunek Firma A . lecz w imieniu własnym w imieniu Wnioskodawcy. Powyższe wskazuje de facto, że stroną powodową jest również pośrednio Wnioskodawca i to on jako realizujący inwestycję jest zainteresowany pozyskaniem wnioskowanych obecnie od Szpitala dokumentów. Wnioskowane informacje dotyczą zatem bezpośrednio sporu jaki powstał pomiędzy Wnioskodawcą a Szpitalem, toczącym się pierwotnie wyłącznie przed organami administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, jak też sądem administracyjnym, a teraz także przed sądem cywilnym. Spór powstał w wyniku złożonego przez Szpital w dniu 8 lipca 2020 r. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 15 czerwca 2020 r. Spór dotyczy kolizji pomiędzy planowaną przez Wnioskodawcę inwestycją budowlaną a funkcjonującym, w ramach zabezpieczenia Szpitalnego Oddziału Ratunkowego, przyszpitalnym lądowiskiem. Zdaniem Dyrektora Szpitala celem uzyskania dokumentów dotyczących wpisu lądowiska do rejestru nie jest zatem interes publiczny (przejrzyste państwo, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność działania administracji), a wyłącznie prywatny interes Wnioskodawcy, który chce zdyskredytować funkcjonujące lądowisko i na działkach blisko sąsiadujących z terenem Szpitala, wybudować wysoki na 35 m apartamentowiec. Tymczasem, zdaniem Szpitala, wysokość planowanej przez Wnioskodawcę inwestycji znacznie przewyższa dopuszczalne normy wysokościowe dla obiektów znajdujących się w obszarze powierzchni i startu dla lądowiska naziemnego oraz wpływa negatywnie na bezpieczeństwo i regularność operacji lotniczych wykonywanych na lądowisku, co stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego. Szpital uzyskał informacje o planowanej przez spółkę Firma A z siedzibą w K. inwestycji budowalnej w sierpniu 2019 r. Wówczas to Szpital otrzymał od mieszkańca budynku sąsiadującego z działką tej Spółki informujące o planowanej budowie budynku mieszkalno-usługowego o planowanej wysokości 35 m w sąsiedztwie Szpitala, mogącego mieć niekorzystny wpływ na funkcjonowanie lądowiska. Szpital nie był wcześniej zawiadamiany przez organy architektoniczno-budowlane o przedmiotowej inwestycji. W związku z otrzymaniem takiej informacji oraz niezwłocznie po dokonaniu czynności weryfikacyjnych, Szpital podjął następujące określone kroki prawne zmierzające do ochrony praw Szpitala w trybie administracyjnym i sądowoadministracyjnym. Rozstrzygnięcie powstałych w związku z tym kwestii przez organy architektoniczno-budowlane, nadzoru oraz sądy administracyjne jest przedmiotem szeregu postępowań. Tymczasem spółka Firma A nie chcąc dostosować wysokości zamierzenia budowlanego (poprzez obniżenie wysokości 35 metrowego budynku wielorodzinnego do wysokości umożliwiającej dotychczasowy sposób korzystania przez helikoptery LPR z przyszpitalnego lądowiska) usiłuje za wszelką cenę przekonać Szpital, Gminę Miejską K. (jako organ tworzący Szpitala), czy opinię publiczną, że Szpital ma obowiązek zmiany istniejących i obecnie funkcjonujących korytarzy powietrznych, zarezerwowanych dla potrzeb lądowiska Szpitala wynikający, nie z faktu inwestycji mieszkaniowej dewelopera, a rzekomo z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 czerwca 2019 r. w sprawie szpitalnego oddziału ratunkowego ( Dz. U. z 2019r., póz. 1213 z późn. zm. ). Firma A proponuje sfinansowanie rzekomo obowiązujących Szpital zmian w zakresie lądowiska, co oczywiste, będzie wiązało się z wycofaniem przez Szpital wszelkich środków odwoławczych, o których mowa szczegółowo powyżej w niniejszym piśmie. Szpital nie godzi się na powyższe stąd Szpital, jego Dyrektor, są celami ataków spółki Firma A która zarówno w mediach, jak i pismach kierowanych do organu założycielskiego Szpitala, Radnych Miasta K., wszelakich miejskich Komisji, oskarża Dyrektora Szpitala o narażanie Szpitala, czy też budżetu Gminy K. na szkodę. Spółka Firma A insynuuje w powyższych pismach, że działania Dyrektora Szpitala mogą wypełniać znamiona czynów zabronionych z kodeksu karnego, czy też, że Dyrektor Szpitala działa w interesie prywatnym a nie publicznym, co jest niedorzeczne. Z informacji posiadanych przez Szpital wynika, że Wnioskodawca złożył nawet na Dyrektora Szpitala pisemne zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstw ściganych z urzędu, w którym również wnioskuje aby zostały przeprowadzone dowody z dokumentów wnioskowanych aktualne w drodze informacji publicznej, (dowód: zawiadomienie z dnia 29 czerwca 2021 r. ). Powyższe również wskazuje iż wnioskowane dokumenty mają zostać wykorzystane do prywatnych, indywidualnych celów. Spółka Firma A usiłuje w powyższy sposób zmusić Szpital do zawarcia korzystnego dla Szpitala, w jej mniemaniu, porozumienia. Tymczasem, jak wskazano wyżej, dla Szpitala kluczowe są rozstrzygnięcia organów architektoniczne- budowlanych oraz sądów administracyjnych, które rozstrzygają aktualnie powstały pomiędzy stronami spór. Szpital, wbrew stanowisku Spółki, kieruje się wyłącznie dobrem pacjentów i podejmuje wszelkie kroki zmierzające do utrzymania przyszpitalnego lądowiska. Funkcjonujące lądowisko zostało wybudowane zgodnie z obowiązującymi przepisami wbrew zarzutom Wnioskodawcy. Wnioskodawca chcąc zdyskredytować Dyrektora i funkcjonujące lądowiskom wniósł nawet do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego wniosek o wznowienie oraz o stwierdzanie nieważności decyzji o wpisie lądowiska do ewidencji, sprawa toczyła się pod sygn. akt [...] Jednak z informacji posiadanych przez Szpital wynika, iż wniosek taki nie został przez ULC uwzględniony a zatem decyzja nie została unieważniona. Z powyższą decyzją nie zgodziła się wnioskująca o informację publiczną Spółka i wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy. Dyrektor Szpitala Miejskiego Specjalistycznego im. [...] w K., ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia 27 września 2021 r. podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko. Organ podkreślił, iż wnioskodawca , posiada już część wnioskowanych dokumentów tj. kopie decyzji w sprawie wpisu lądowiska do ewidencji lądowisk z dnia 6 lutego 2021 r. oraz karty ewidencyjne lądowiska (nr ewid. [...]). Powyższe dokumenty Wnioskodawca otrzymał, za pismem z dnia 23 grudnia 2020r., od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, co potwierdza postanowienie Prezesa ULC z dnia 25.01.2021r. znak [...] Organ podniósł ustosunkowując się do zarzutu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy o treści: "(...) Należy mieć również na względzie, że zasady organizacji oraz podstawy funkcjonowania lądowiska wpływają bezpośrednio na bezpieczne wykonywanie operacji lotniczych, od których zależy bezpieczeństwo osób transportowanych śmigłowcami lotniczego pogotowia ratunkowego oraz znajdujących się w pobliżu lądowiska.", iż wszelkie powołane do zapewnienia bezpieczeństwa operacji lotniczych organy, w tym ULC, LPR posiadają szczegółowe dane dotyczące przyszpitalnego lądowiska, a zatem troska Skarżącego jest nieuprawniona i zbędna Organ podkreślił, iż w niniejszej sprawie chodzi o indywidualną sprawę skarżącej Spółki a nie dobro publiczne. W pozwie z dnia 12 kwietnia 2021r., jaki wpłynął do Szpitala z Sądu w dniu 14 maja 2021r., spółka Firma A z siedzibą w K., wnosi między innymi o zakazanie Szpitalowi korzystania z przestrzeni powietrznej, poprzez organizacje, wykonywanie lub zlecanie operacji lotniczych przez statki powietrzne, w tym śmigłowce LPR, na lądowisku Szpitala, a to w obszarze znajdującym się nad działką [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., jak też nakazanie Szpitalowi zmiany zasad organizacji i funkcjonowania lądowiska. Wnioskowane informacje dotyczą zatem bezpośrednio sporu jaki powstał pomiędzy Wnioskodawcą a Szpitalem, toczącym się pierwotnie wyłącznie przed organami administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, jak też sądem administracyjnym, a teraz także przed sądem cywilnym. Odnośnie twierdzeń wnioskującej Spółki o treści " Jednocześnie trudno sobie wyobrazić sytuację, w jakiej Wnioskodawca mógłby wykorzystać udostępnioną informację." Dyrektor ponownie rozpoznając sprawę wskazał , iż wyżej oraz w decyzji z dnia 9 września 2021r. został wykazany sposób wykorzystania wnioskowanych dokumentów przez Spółkę. Wnioskująca spółka dąży do stwierdzania nieważności decyzji o wpisie lądowiska do ewidencji i do zakazania lotów helikopterów LPR nad nieruchomością nr [...] obręb [...], a zatem wnioskowane aktualnie dokumenty, mają posłużyć jako rzekoma podstawa do unieważnienia wpisu lądowiska do rejestru oraz do zakazów lotów (w sprawie o sygn. akt I Cl 162/21).Organ wskazał również, że Wnioskodawca złożył pisemne zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przez Dyrektora przestępstw ściganych z urzędu, w którym również wnioskuje aby zostały przeprowadzone dowody z dokumentów wnioskowanych aktualne w drodze informacji publicznej. Powyższe również wskazuje, iż wnioskowane dokumenty mają zostać wykorzystane do prywatnych, indywidualnych celów, jak też wskazuje cel ich wykorzystania. Z powyższymi decyzjami Dyrektora Szpitala Miejskiego Specjalistycznego im. [...] w K. nie zgodziła się strona wnioskująca i wniosła na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co skutkowało błędnym ustaleniem, że wniosek Skarżącej o udostępnienie informacji publicznej stanowi nadużycie prawa do informacji, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 2 Ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 roku (Dz.U. z 2020 r. póz. 2176) (dalej jako u.d.Lp.) poprzez błędny brak zastosowania i brak udzielenia Skarżącemu informacji publicznej, mimo iż przysługuje ona każdej osobie bez względu na to czy posiada ona interes prawny lub faktyczny. Strona skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieuprawnioną odmowę udzielenia Skarżącej żądanej informacji, mimo przedłożenia Organowi przez Skarżącą stosownego wniosku, a także art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz.U. 2009 Nr 157, poz. 1240 t.j. Dz.U. z 2021 r. póz. 305) poprzez niewłaściwe zastosowanie i ograniczenie dostępu do informacji w zakresie dotyczącym gospodarowaniem środkami publicznymi, podczas gdy informacje te są jawne. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Szpitala Miejskiego Specjalistycznego im. [...] w K. z dnia 27 września 2021 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Szpitala Miejskiego Specjalistycznego im. [...] w K. z dnia 9 września 2021 roku nr [...] oraz o uchylenie decyzji wydanej w I instancji tj. decyzji Dyrektora Szpitala Miejskiego Specjalistycznego im. [...] w K. z dnia 9 września 2021 roku nr [...]. Skarżąca wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę podniesiono, iż we wniosku z dnia 26 sierpnia 2021 r. Wnioskodawca zwrócił się m.in. o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie udostępnienia kopii dokumentacji dotyczącej zgłoszenia lądowiska przyszpitalnego [...] (dalej: "Lądowisko") do ewidencji lądowisk prowadzonej przez Urząd Lotnictwa Cywilnego, a to w szczególności wniosku/zgłoszenia wraz z załącznikami oraz ew. uzupełnieniami oraz orzeczeń ULC. Wniosek spotkał się z decyzją odmowną Dyrektora Szpitala Miejskiego Specjalistycznego im. [...] w K., który uznał, że przedmiotowy wniosek dotyczy informacji publicznej, jednakże stanowi on nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej. Zdaniem Skarżącej , wbrew twierdzeniom Organu dotyczących dokonania wnikliwej analizy materiału zgromadzonego w sprawie, organ dopuścił się szeregu uchybień w zakresie obowiązku zgromadzenia w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W szczególności Organ ustalając stan faktyczny pominął okoliczność, że lądowisko zostało zrealizowane na podstawie decyzji nr [...] z dnia 31.05.2007 r. oraz decyzji nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 10.10.2006 r., a także jako inwestycja celu publicznego została sfinansowana z budżetu Gminy Miasta K. oraz ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego dla Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko. Kolejną okolicznością jest fakt, iż lądowisko zostało wpisane w ewidencji lądowiska prowadzonych przez Urząd Lotnictwa Cywilnego na podstawie decyzji administracyjnej. Dokumentacja zgromadzona przed tamtejszym urzędem dotyczy zasad, organizacji, podstawy funkcjonowania lądowiska oraz podstawy wpisu we wspomnianym rejestrze. Zasady organizacji oraz podstawy funkcjonowania lądowiska wpływają bezpośrednio na bezpieczne wykonywanie operacji lotniczych, od których zależy bezpieczeństwo osób transportowanych śmigłowcami lotniczego pogotowia ratunkowego oraz osób znajdujących się w pobliżu lądowiska. Jednocześnie Organ, mimo udzielonych mu przez Skarżącą szczegółowych wyjaśnień, dotyczących jej motywacji dla uzyskania informacji w zakresie wskazanym we wniosku o udostępnienie informacji publicznej (czego notabene Skarżąca nie musiała wykazywać, z uwagi na brzmienie art. 2 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego) niezasadnie wskazywał, że celem uzyskania informacji przez Skarżącą jest wyłącznie prywatny interes Skarżącej, podczas gdy przed Organem nie toczy się żadne postępowanie administracyjne w sprawie Spółki, a odrębne postępowania, w których uczestnikami są Skarżąca oraz Organ, nie mają żadnego związku z wnioskowanymi informacjami. W tym miejscu należy jeszcze podkreślić, że ocena motywacji wnioskodawcy jest dla załatwienia sprawy z wniosku o dostęp do informacji publicznej bez prawnego znaczenia. Inaczej mówiąc, w sytuacjach wątpliwych nie można wzywać wnioskodawcy, aby ten podał, po co składa wniosek (por, wyrok NSA z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1969/18), gdyż motywacja wnioskodawcy uzyskania informacji o sprawach publicznych jest zasadniczo prawnie irrelewantna. Podkreślić stanowczo trzeba, że prawo dostępu do informacji publicznej posiada charakter otwarty i powinno być jak najszersze, zaś podmioty zobowiązane poza przypadkiem określonym w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (tj. uzyskania informacji przetworzonej) nie mogą żądać od wnioskodawcy przedstawienia intencji, dla których żąda określonych informacji publicznych (wyrok NSA z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3195/21). Sąd nie jest ani uprawniony, ani też predestynowany do dokonywania oceny pobudek obywateli, ubiegających się o udzieleni im informacji publicznej, czy też zakresu korzystania z przyznanych im praw podmiotowych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 kwietnia 2015 r.; sygn. akt II SAB/Kr 16/15). Niezależnie od powyższego Skarżąca wskazała, że Organ nie odniósł się w sposób wyczerpujący do podniesionych przez Skarżącą argumentów, szczególnie w zakresie w jakim Skarżąca wskazywała na brak związku z jej prywatnym interesem, a tym samym na brak związku z toczącymi się postępowaniami. Niezrozumiałe pozostają twierdzenia Dyrektora Szpitala, że wnioskowane informacje mają posłużyć jako podstawa do unieważnienia decyzji o wpisie lądowiska do rejestru, a tym samym dostęp do nich powinien zostać ograniczony. Postępowanie o wpisie jest postępowaniem administracyjnym, toczącym się na zasadach i w ramach określonych przez przepisy prawa, nie ma charakteru uznaniowego. Oznacza to, że właściwy organ dokonał weryfikacji przedłożonych dokumentów i dokonał wpisu w oparciu o stosowną decyzję administracyjną. Z kolei postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, może zostać wszczęte i zakończone decyzją tylko w ściśle określonych przypadkach. Natomiast uzasadnienie jakie podaje Dyrektor Szpitala sprowadza się do tego, że należy odmówić dostępu do informacji publicznej, ze względu na ryzyko stwierdzenia nieważności wydanych decyzji. Stanowisko Organu prowadzi do abstrakcyjnej sytuacji, gdzie dokumentacja dotycząca postępowania administracyjnego w przedmiocie realizacji oraz użytkowania inwestycji, w tym wypadku inwestycji publicznej, nie mogłaby zostać ujawniona podmiotom trzecim, bowiem wiązałaby się z ryzykiem wykazania jakiś nieprawidłowości. Niedopuszczalna jest sytuacja, że działalność podmiotów publicznych jest niejawna dla społeczeństwa, a informacje o decyzjach, postępowaniach, inwestycjach realizowanych z ich środków, będą dla nich niedostępne. Co więcej, Dyrektor Szpitala, jeśli ma wiedzę o jakichkolwiek nieprawidłowościach związanych z realizacją tej inwestycji winien sam podjąć działania zmierzające do ich wyeliminowania, a nie odmawiać dostępu do tych informacji osobom trzecim. Prawo dostępu do informacji publicznej ma służyć tworzeniu społeczeństwa obywatelskiego, poprzez zwiększanie transparentności w działaniach władzy publicznej, chronić i umacniać zasady obowiązujące w demokratycznym państwie prawa, wreszcie zapewniać społeczna kontrolę nad działaniami organów władzy publicznej. Zwrócić przy tym należy uwagę, że całkowicie nieakceptowalna byłaby sytuacja, w której - z jednej strony - w przypadku odmowy Spółce, z uwagi na nadużycie prawa udzielenia żądanych informacji, gdyż dotyczyć one miałyby prywatnych spraw tego podmiotu, z drugiej zaś strony, dostęp do tych samych informacji byłby nieskrępowany dla innych osób (podmiotów), które nie pozostają w sporze ze Szpitalem. Taka sytuacja byłaby zaprzeczeniem idei transparentności funkcjonowania organów władzy oraz dostępu szerokiego grona podmiotów do informacji publicznej. Z przedstawionych względów wyłącznie istniejący miedzy stronami spór nie może wpływać na dopuszczalność odmowy udostępnienia spornej informacji z powołaniem się na nadużycie konstytucyjnego prawa do dostępu do informacji publicznej. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust, 1 u.d.i.p.). Z kolei, nie znajdują uzasadnienia twierdzenia Dyrekcji Szpitala, że pozyskane informacje mają posłużyć w ramach postępowania toczącego się przed Sądem Okręgowym. W tym miejscu należy zaznaczyć, że z samego faktu wydania decyzji o wpisie lądowiska do ewidencji lądowisk prowadzonej przez Prezesa ULC nie wynika skutek w postaci ograniczenia po stronie Skarżącej władztwa nad nieruchomościami stanowiącymi jej własność, ani nie wynika jakiekolwiek uprawnienie dla Szpitala, a zatem fakt, że Szpital zrealizował lądowisko w taki a nie inny sposób i opracował taką a nie inną instrukcję operacyjną dla lądowiska, nie przydziela Szpitalowi żadnych praw, a zatem pozyskanie przedmiotowych informacji nie może pozostawać również w związku z toczącym się postępowaniem przed Sądem Okręgowym. Innymi słowy postępowanie o wpisie nie nadało żadnych szczególnych uprawnień dla Szpitala. Jedyny skutek jaki wiąże się z dokonanym wpisem jest ujawnienie lądowiska w danej ewidencji, dlatego też informacje o zakończonym postępowaniu nie mogą być w związku z toczącym się postępowaniem. W związku z powyższym, Organ na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego, z pominięciem twierdzeń oraz dowodów przedstawionych przez Skarżącą, w sposób nieprawidłowy doszedł do przekonania, że wniosek Skarżącej o udostępnienie informacji publicznej stanowi nadużycie prawa do informacji, a także, że celem wystąpienia przez Skarżącą o udostępnienie informacji objętych wnioskiem jest wyłącznie jej interes prywatny. Informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które władzę publiczną realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Zgodnie z art. 1 ust. 1, art. 6 u.d.ip., informację publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Z kolei zgodnie z art. 6 ust. 5 lit c u.d.i.p. informacją publiczną jest informacja o majątku publicznym - majątku jednostek samorządu terytorialnego. Ponadto zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP Ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Organ, powołując się na dopuszczoną w wyjątkowych przypadkach konstrukcję nadużycia prawa do dostępu do informacji publicznej, w rzeczywistości kieruje się osobistym stosunkiem względem Skarżącej, z uwagi na toczące się pomiędzy nimi postępowania, przez co próbuje wykorzystać konstrukcję nadużycia prawa do dostępu do informacji publicznej w sposób najbardziej dla siebie korzystny i jakkolwiek dostosować ją do okoliczności przedmiotowej sprawy. Przypomnieć w tym miejscu należy, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zagwarantowanie wnioskodawcy dostępu do informacji w określonym przez ustawę terminie. Oznacza to, że zasadą jest udostępnienie informacji, a wyjątkiem jej odmowa. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w piśmiennictwie przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialnotechnicznej. Prawo dostępu do informacji publicznej jest jednym z najważniejszych praw w katalogu praw obywatelskich. Ma służyć tworzeniu społeczeństwa obywatelskiego, poprzez zwiększanie transparentności w działaniach władzy publicznej, chronić i umacniać zasady obowiązujące w demokratycznym państwie prawa, wreszcie zapewniać społeczną kontrolę nad działaniami organów władzy publicznej. Przejrzystość procesu decyzyjnego umacnia demokratyczny charakter instytucji oraz zaufanie obywateli do administracji. Dopuszczone w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej ma zastosowanie wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. (...) Celem ich uzasadnienia skarżący kasacyjnie powołuje się na orzeczenia, które nijak się mają do przedmiotowej sprawy. Rzeczywiście zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego funkcjonuje zapatrywanie dopuszczające możliwość stosowania konstrukcji nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej, jednakże definiuje ono owe nadużycie jako próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów (vide: J.Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej (w:) J.Góral, R.Hauser i J.Trzciński, Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Naczelny Sąd Administracyjny, W-wa, 2005 r. s.146-147; wyrok NSA z dnia 16 października 2015 r. sygn. akt I OSK 1992/14; wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1601/15; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 2642/16). Tymczasem skarżący kasacyjnie usiłuje obrócić powyższe rozumienie nadużycia prawa do dostępu do informacji publicznej, w sposób najbardziej dla niego korzystny. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że organ nie załatwił wniosku strony. Dodatkowo okoliczności przedmiotowej sprawy nie wskazują na to, aby organ miał problemy uniemożliwiające rozpatrzenie wniosku w terminie. Dopiero istnienie tego rodzaju okoliczności, w połączeniu ze skonstatowaniem realizacji przez wnioskodawcę innego celu aniżeli troska o dobro publiczne, mogłyby usprawiedliwiać zastosowanie konstrukcji nadużycia prawa do informacji publicznej". Dalej Skarżąca podniósła, iż art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a. wyznacza uprawnienia sądu administracyjnego w zakresie orzekania w danej sprawie, wszczętej na skutek złożenia skargi, a także kształtuje on zakres orzekania w odniesieniu do skarg na decyzje administracyjne, z którą to mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W przypadkach wskazanych w niniejszym przepisie, uprawnienia Sądu mają charakter kasacyjny, a Sąd powinien rozstrzygać w oparciu o kryterium legalności przedmiotu zaskarżenia. Oznacza to, że w sprawie będącej przedmiotem orzekania Sąd w ocenie strony Skarżącej powinien wyeliminować zaskarżoną decyzję z obrotu prawnego i uchylić ją w całości, z uwagi na sprzeczność zaskarżonej decyzji z prawem. W trakcie postępowania sądowoadministracyjnego Organ przedłożył pismo z 13 stycznia 2022r. (k.41), którego załącznikiem jest pismo Skarżącej zatytułowane "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" z dnia 30.12.2021r. (k. 42 akt sprawy) , z którego treści oraz dołączonych do niego załączników ( k. 45-67) wynika, iż skarżąca jest w posiadaniu dokumentów objętych wnioskiem z dnia 26. sierpnia 2021r. o udostępnienie informacji publicznej Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 dalej określanej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). W świetle przepisów u.d.i.p. udostępnienie informacji objętej wnioskiem może nastąpić jedynie wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., oraz gdy żądana informacja ma charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a adresat wniosku jest w jej posiadaniu. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w u.d.i.p. W świetle tej definicji, w orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji. Tą ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wskazując m.in., że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), o zasadach ich funkcjonowania, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), a także informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Przepis art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, przy czym zawarte w nim wyliczenie nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji publicznej. Określa on przedmiotowo, jakie informacje podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu powołanej ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji" (zob. wyroki NSA z dnia 24 maja 2013 r., I OSK 260/13, z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 1835/12, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 1 u.d.i.p. łączy pojęcie "informacja publiczna" z podjęciem "sprawa publiczna", a zatem "przedmiotem informacji musi być sprawa publiczna związana z funkcjonowaniem Państwa". Sprawą publiczną jest natomiast działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i wskazanych wcześniej samorządów oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Ustawowe pojęcie "sprawy publicznej" rozumiane jest jako sprawa wspólnoty publicznej. W tego względu ustawowy zakres prawa do informacji publicznej nie może być wykładany w sposób prowadzący do rozszerzenia konstytucyjnych granic tego prawa. Należy przyjąć, że sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Z tą wykładnią koresponduje treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p., eksponująca element "wykonywania zadań publicznych", przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów, określonych w Konstytucji i ustawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, LEX nr 737513, wyrok NSA z dnia 8 listopada 2019 r., I OSK 1272/18, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przeciwieństwem "sprawy publicznej" jest "sprawa prywatna" czyli niepubliczna, osobista, indywidualna, dotycząca sfery prywatnej człowieka lub innego podmiotu. Sprawami publicznymi nie są konkretne i indywidualne sprawy osób fizycznych, dotyczące problemu lub kwestii, która nie ma znaczenia dla większej ilości osób czy grup obywateli lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takich indywidualnych spraw jest jedynie realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, którego sprawa dotyczy. Wobec tego informacja odnosząca się do takich kwestii nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinna być udostępniana w trybie u.d.i.p., chociażby znajdowała się w dyspozycji organów. Podobnie, nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać bowiem interes obiektywny, a nie subiektywny (zob. wyroki NSA: z dnia 20 września 2018 r., I OSK 1359/18 oraz z dnia 4 kwietnia 2019 r., I OSK 1889/17, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozwijając powyższe podkreślić raz jeszcze należy, iż pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej należy podkreślić, że u.d.i.p. nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji, a wyłącznie informacji publicznej. Z taką informacją nie mamy natomiast do czynienia wtedy, gdy dana informacja nie dotyczy sprawy publicznej, ale co do zasady obejmuje sprawy prywatne, niepubliczne, osobiste. Z tego wynika, że nie wszystkie działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnych praw i obowiązków, nie podlega udostępnieniu, chociażby w jej przedmiocie wypowiadały się organy publiczne. Za informację publiczną uznaje się m.in. treść dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, przy czym dokumenty te muszą dotyczyć sprawy publicznej. Przepisy u.d.i.p. stanowią wyraz chęci ustawodawcy poddania działania organów władzy publicznej, osób i jednostek organizacyjnych wykonujących zadania publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym - kontroli społecznej. Prawo do informacji publicznej jest wynikiem założenia transparentności życia publicznego. Jawność działania struktur publicznych przejawia się także w poddaniu się swoistej kontroli każdego zainteresowanego w zakresie przez niego określonym i mieszczącym się w granicach prawa. Taki stan rzeczy ma zapewnić prawidłowe funkcjonowanie społeczeństwa obywatelskiego w państwie prawa. Niezależnie jednak od tego, prawo, o którym mowa, nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskiwania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu czy każdej informacji będącej w posiadaniu podmiotu publicznego, w tym organu władzy publicznej. Przenosząc powyższe ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy , co następuje. Niespornym w przedmiotowej sprawie było, że żądane przez stronę skarżącą informacje mieszczą się w kategorii informacji publicznej, zaś Dyrektor Szpitala Miejskiego Specjalistycznego im. [...] w K. jest organem podmiotu zobowiązanego w myśl u.d.i.p. do udzielenia tych informacji. Powyższego nie neguje sam organ, zatem ich szersze omawianie w tym miejscu - z uwzględnieniem ogólnych uwag poczynionych na wstępie rozważań Sądu odnośnie zakresu przedmiotowego i podmiotowego stosowania u.d.i.p. jest zbędne. Sporne natomiast między stronami było to, czy w przedmiotowej sytuacji cel w jakim Skarżąca domagała się informacji publicznej był celem publicznym ( czy działała w interesie publicznym, który uzasadnia stosowanie u.d.i.p ) czy też tylko i wyłącznie w interesie prywatnym ( wobec którego nie znajduje już zastosowania u.d.i.p.). W ocenie Sądu z całokształtu materiału dowodowego wynika , iż Strona skarżąca domagając się udzielenia żądanej informacji nie kieruje się w tym zakresie celem i interesem publicznym. Firma A z siedzibą w K. zwróciła się do Szpitala Miejskiego Specjalistycznego im. [...] w K., w dniu 26 sierpnia 2021 r., o udostepnienie informacji publicznej w zakresie: ,,udostępnienia kopii dokumentacji (dotyczącej zgłoszenia Lądowiska do ewidencji lądowisk prowadzonej przez Urząd Lotnictwa Cywilnego, a to w szczególności wniosku/zgłoszenia wraz z załącznikami oraz ew. uzupełnieniami oraz orzeczeń ULC". Budowa i funkcjonowanie owego lądowiska jest kością niezgody i zarzewiem szerokiego konfliktu, jaki się wytworzył pomiędzy stronami, a który się wyraża szeregiem trwających postępowań i sporów o charakterze administracyjnym, cywilnym i karnym ( opisanych szerzej w pierwszej części uzasadnienia). Podkreślić w tym miejscu należy, iż jakkolwiek co najmniej w części tych postępowań stroną jest spółka Firma A z siedzibą w K., [...] zaś wnioskującą o informację publiczną była Firma A z siedzibą w K. [...] to jednak już z dokumentów zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy wynika, iż są to podmioty silnie powiązane ze sobą kapitałowo, organizacyjne i osobowo, zarządzane przez ten sam podmiot ( osobę). Powyższe potwierdzają również ogólnie dostępne dane z Krajowego Rejestru Sądowego wynikając z wpisów w KRS prowadzonych dla w/w spółek : KRS [...] i KRS [...] W tym więc sensie w kontekście istoty przedmiotowego postępowania uznać można, iż w istocie mamy do czynienia z jednym rozbudowanym podmiotem gospodarczym. W tej więc sytuacji ( istniejącego konfliktu) zgodzić się należy z organem, iż wnioskowane informacje inspirowane są i dotyczą bezpośrednio sporu jaki powstał pomiędzy Wnioskodawcą a Szpitalem. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji. Wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej". U.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny. " (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Kr 400/19). Jak słusznie wskazał w swoim wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 19 października 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 269/20 "W każdym indywidualnym przypadku zachowanie podmiotu wnoszącego o udzielenie informacji publicznej winno być zatem oceniane nie tylko w kontekście uprawnienia do uzyskania takiej informacji, ale w konkretnych sytuacjach należy również uwzględnić nadrzędne wobec niego zasady i wartości. Nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej będzie polegało na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów itp. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest bowiem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków" . W ocenie Sądu w niniejszej sprawie taka właśnie sytuacja zachodzi. Wbrew temu co twierdzi Skarżąca cel jakim się kieruje chcąc uzyskać przedmiotowe informacje nie jest publiczny lecz prywatny, a świadczy o tym samo zachowanie Skarżącej, polegające na tym, iż każda nowa informacja uzyskana w związku z przedmiotowym lądowiskiem służy skarżącej do inicjowania nowych lub rozbudowywania istniejących sporów istniejących pomiędzy stronami. Powyższy wniosek wynika wprost chociażby z pisma skarżącej z dnia z dnia 30.12.2021r. k. 42 akt sprawy ( stanowiące załącznik do pisma organu z 13 stycznia 2022r. k.41 ) o wezwaniu do naruszenia prawa skierowanego do Dyrektora szpitala, co nastąpiło tuż po tym, jak Skarżąca weszła w posiadanie żądanych i objętych również wnioskiem dokumentów. Wobec powyższego w ocenie Sądu Skarżąca dążąc do uzyskania informacji publicznej od Szpitala Miejskiego z całą pewnością nie kieruje się dobrem i interesem publicznym, a skoro tak to kwestionowana decyzja odmawiająca udzielenie takowej informacji była zasadna i zgodna z przepisami u.d.i.p. Niezależnie od powyższego wskazać należy iż z akt sprawy wynika, a czemu Skarżąca nie zaprzecza – w toku postępowania przedsądowego oraz dalej już w toku postępowania sądowoadministracyjnego weszła w posiadanie dokumentów , które objęte były wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca Spółka uzyskała bowiem od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego za pismem z dnia 23 grudnia 2020r., kopie decyzji w sprawie wpisu lądowiska do ewidencji lądowisk z dnia 6 lutego 2021 r. oraz karty ewidencyjne lądowiska (nr ewid. 102). W toku niniejszego postępowania Skarżąca pozyskała również dalsze dokumenty, których dotyczył wniosek (co potwierdza jej pismo z dnia 30.12.2021r. k. 42 akt sprawy , stanowiące załącznik do pisma organu z 13 stycznia 2022r. k.41 ), tj. dokumenty dotyczące zgłoszenia Lądowiska do ewidencji lądowisk prowadzonej przez Urząd Lotnictwa Cywilnego, przy czym podkreślić należy, iż sama Skarżąca nie precyzuje bliżej o jakie konkretnie dokumenty jej jeszcze ponadto co już jest w jej posiadaniu chodzi. Skoro zatem Skarżąca jest już w posiadaniu żądanej dokumentacji , to już ten fakt czyni jej wniosek o ponowne udzielenie posiadanej już dokumentacji niezasadnym. Po trzecie wreszcie wskazać również należy, iż przedmiotowe dokumenty znajdują się już lub są wnioskowane jako dowód w rozlicznych postępowaniach jakie się toczą pomiędzy stronami. Skarżąca jako strona tych postępowań ma lub może mieć dostęp do tych dokumentów, jako strona tych postępowań. Mając powyższe na uwadze, z podkreśleniem, iż w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zachodzi sytuacja nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej, polegająca na próbie korzystania z tej instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, skargę uznać należało za niezasadną. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił skargę.