IV SAB/Wa 1174/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Monika Barszcz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. B., W. B. i A. B. na przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postępowania w sprawie rozpatrzenia odwołania 1. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do rozpatrzenia odwołania A. B., W. B. i A. B. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...]; 2. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dopuściło się przewlekłego prowadzenia postępowania opisanego w punkcie 1. (pierwszym); 3. stwierdza, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. przyznaje od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz A. B., W. B. i A. B. sumy pieniężne w wysokości po 500 zł (pięćset) złotych; 5. oddala skargę w pozostałym zakresie; 6. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz A. B., W. B. i A. B. solidarnie kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 24 września 2020 r. A. B., W. B. i A. B. wnieśli skargę na przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postępowania w sprawie rozpatrzenia ich odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...]. Skarżący zarzucili organowi następujące naruszenia prawa: 1. rażące naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i 3 kpa, przez bardzo rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu, tj. niewydanie odpowiedniej decyzji administracyjnej; licząc od dnia wniesienia przez skarżących wniosku z 27 października 2014 r. dotyczącego wydania decyzji ustalającej odszkodowanie za wycięte drzewa, do dnia złożenia niniejszej skargi zwłoka w niezałatwieniu sprawy wynosi 6 pełnych lat; 2. termin załatwienia niniejszej sprawy został przekroczony o 6 lat, w związku z czym bezspornie doszło do bardzo rażącej przewlekłości organu Il instancji, co spowodowało rażące naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i 3 kpa; 3. rażące naruszenie art. 36 § 1 kpa, polegające na niepoinformowaniu skarżących o przyczynach niezałatwienia sprawy w określonym terminie oraz niewskazanie nowego terminu załatwienia sprawy. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o: 1. rozpatrzenie niniejszej skargi w trybie uproszczonym – na posiedzeniu niejawnym; 2. zobowiązanie organu do dokonania odpowiednich czynności, tj. wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie w terminie 14 dni; 3. orzeczenie, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. przyznanie od organu na rzecz każdego ze skarżących sum pieniężnych w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ppsa w związku z tym, że przedmiotowa przewlekłość trwa już 6 pełnych lat i kwalifikuje się jako rażące naruszenie prawa, a także z uwagi na to, że sprawa dotyczy nieruchomości o wartości rynkowej ponad 300.000 zł; 5. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podnosząc m.in., że decyzją z [...] października 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny: Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1120/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], wydaną na skutek odwołania A. B., W. B. i A. B. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...]. Odpis prawomocnego wyroku w powyższej sprawie został doręczony Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] w dniu 20 listopada 2019 r. Jednocześnie organowi temu zwrócone zostały akta administracyjne nr [...]. Z kolei wyrokiem z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt I SAB/Wa 140/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził m.in., że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dopuściło się bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia odwołania A. B., W. B. i A. B. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], a także umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia odwołania (z uwagi na wydanie przez organ odwoławczy decyzji z [...] stycznia 2019 r.). Pismem z 11 sierpnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zleciło Wójtowi Gminy [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, tj. wyjaśnienie kwestii aktualności sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego. W dniu 20 sierpnia 2020 r. A. B., W. B. i A. B. wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ponaglenie, w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie, tj. nierozpoznaniem ich odwołania od decyzji Wójta Gminy [...]. Następnie 17 września 2020 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynęło pismo Wójta Gminy [...] z załączonym operatem szacunkowym opatrzonym klauzulą aktualności. W dniu 24 września 2020 r. A. B., W. B. i A. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postępowania w sprawie rozpatrzenia ich odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...]. Pismem z 25 września 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zawiadomiło strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Decyzją z dnia [...] października 2020 r., nr [...], wydaną na skutek odwołania A. B., W. B. i A. B., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z art. 3 § 2 pkt 1 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: ppsa) wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach decyzji administracyjnych. Nie ulega wątpliwości, że rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie mieści się we wskazanych wyżej ramach. Na wstępie zauważyć należy, że na podstawie art. 119 pkt 4 ppsa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Art. 149 § 1 ppsa stanowi, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy (...): 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei z art. 149 § 1a ppsa wynika, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 ppsa sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W tym miejscu zwrócić trzeba uwagę na fakt, że odwołanie od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] – zostało załatwione po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie. Czyni to bezprzedmiotowym orzekanie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ppsa. Art. 161 § 1 pkt 3 stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż skuteczne cofnięcie skargi przez skarżącego lub śmierć strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Z uwagi na powyższe, wobec wydania przez organ decyzji z dnia [...] października 2020 r. w przedmiocie odwołania skarżących, bezprzedmiotowy stał się zawarty w skardze ich wniosek o zobowiązanie organu odwoławczego do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego we wskazanym terminie. Skoro jednak wniosek taki został zgłoszony, to rolą Sądu było procesowe odniesienie się do niego i dlatego też należało orzec, jak w punkcie 1. sentencji. Przechodząc do meritum sprawy, w pierwszej kolejności odwołać się należy do stosownych regulacji ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: kpa). W art. 12 kpa wskazano, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1), zaś sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). W dalszej kolejności podkreślenia wymaga, że na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Stosownie do treści art. 35 § 1 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 kpa). Według art. 36 § 1 kpa, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa). Wskazując na powyższe należy zatem zauważyć, że na gruncie art. 149 ppsa, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym ustawowo terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie. Natomiast pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużych odstępach czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (zob. art. 37 § 1 kpa; por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2018 r., II OSK 349/18 oraz z dnia 1 lutego 2019 r., II OSK 2931/18 – CBOSA; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 6 wyd., Warszawa 2019, str. 91). W świetle powyższych regulacji i rozważań stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego z odwołania skarżących od decyzji o ustaleniu odszkodowania z tytułu usunięcia drzew. Słusznie skarżący zwrócili uwagę, że postępowanie administracyjne z ich wniosku toczyło się 6 lat. Jednakże w niniejszej sprawie badanie zarzuconej przewlekłości nie mogło odnosić się do całego tego okresu. Przede wszystkim, w sprawie I SAB/Wa 140/19 tut. Sądu zbadana została bezczynność organu na dzień orzekania w tamtej sprawie, tj. 6 listopada 2019 r. Ponadto, wyrokiem z 27 sierpnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1120/19, tut. Sąd uchylił poprzednią decyzję organu z [...] stycznia 2019 r., po czym akta administracyjne zostały mu zwrócone 20 listopada 2019 r. Stąd też w niniejszej sprawie badaniu mógł podlegać dopiero okres od tej ostatniej daty. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że od 20 listopada 2019 r. nie istniała żadna przeszkoda w nadaniu sprawie biegu, a zważywszy na dotychczasową długość trwania postępowania administracyjnego oraz uprzednie stwierdzenie bezczynności zarówno organu I instancji (wyrok tut. Sądu z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 187/17), jak i organu II instancji (wyrok tut. Sądu z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt I SAB/Wa 140/19) – organ tym bardziej winien przedsięwziąć wszelkie działania w celu sprawnego i szybkiego załatwienia sprawy. Tymczasem do 11 sierpnia 2020 r. nie podjęto żadnych czynności w sprawie, choć należało jedynie zapoznać się z uzasadnieniem wyroku w sprawie IV SA/Wa 1120/19 i wykonać zalecenia zawarte w jego uzasadnieniu. Dopiero wówczas (tj. 11 sierpnia 2020 r.) organ podjął kroki w celu aktualizacji operatu szacunkowego, choć nie było przeszkód, by uczynić to niezwłocznie po zwrocie akt z Sądu, a więc po 20 listopada 2019 r. Podkreślić należy, że czynność podjęta przez organ była wynikiem ponaglenia, wystosowanego przez skarżących 20 sierpnia 2020 r. Zauważyć też trzeba, że przez cały ten czas organ nie zastosował się do nakazu zawiadomienia stron o niezałatwieniu sprawy w terminie z podaniem przyczyny zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy oraz pouczeniem o prawie do wniesienia ponaglenia. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie Samorządowego Kolegium odwoławczego w [...] pozostaje w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 kpa. Takie procedowanie podważa także wyrażoną w art. 8 kpa zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Zdaniem Sądu, w świetle powyższych okoliczności nie ulega wątpliwości, iż w sprawie doszło do przewlekłości postępowania. Organ prowadził bowiem postępowanie odwoławcze w sposób zdecydowanie opieszały, bez wymaganej koncentracji i kumulacji czynności. Dodatkowo okresy przerw pomiędzy poszczególnymi czynnościami były znaczne i przekraczały maksymalny termin załatwienia sprawy, określony w art. 35 § 3 kpa. Do chwili wniesienia skargi postępowanie trwało ponad dziesięć miesięcy, zaś do dnia załatwienia sprawy w sumie ponad jedenaście miesięcy, przy czym w okresie od 14 marca do 16 maja 2020 r. obowiązywał art. 15zzs ust. 10 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Z przepisu tego wynikało, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID: 1) przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosowało się; 2) organom lub podmiotom prowadzącym odpowiednio postępowanie lub kontrolę nie wymierzało się kar, grzywien ani nie zasądzało się od nich sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. Przepis ten został uchylony przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) z dniem 16 maja 2020 r. Okres ten nie podlega uwzględnieniu przy ustalaniu jedynie okresu bezczynności, zaś w przypadku przewlekłego prowadzenia postępowania nie stosuje się go przy ustalaniu obowiązku powiadamiania o niezałatwieniu sprawy w terminie oraz przy wymierzaniu kar, grzywien i zasądzaniu sum pieniężnych, co i tak powoduje, że postępowanie odwoławcze trwało w sumie około sześć i pół miesiąca. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, należało orzec jak w punkcie 2. sentencji. Rozważając kwestię objętą normą art. 149 § 1a ppsa, należy mieć na względzie znaczenie pojęcia "rażącego naruszenia prawa" w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2016 r. poz. 1169). W wyroku z dnia 31 stycznia 2006 r., I OSK 883/05 (LEX nr 299873), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na stopniowanie naruszeń prawa: od "zwykłego", przez "naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy", aż po "rażące naruszenie prawa" konstatując, że to ostatnie stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa, a utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest słuszne. Ponadto w judykaturze podkreśla się, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, tj. skutki, które wywołuje decyzja. Ze względu na dokonane ustalenia i powołane wyżej wywody oraz biorąc pod uwagę stosunkowo długi okres jaki upłynął pomiędzy wpływem akt administracyjnych do organu II instancji po uchyleniu jego poprzedniej decyzji, a wniesieniem skargi w niniejszej sprawie i wydaniem przez organ decyzji merytorycznej oraz charakter opisanych wyżej uchybień popełnionych przez organ (zwłaszcza niezastosowanie się do nakazu z art. 36 kpa) – nie ulega wątpliwości Sądu, że przewlekłość ta nastąpiła z rażącym naruszeniem cytowanych wcześniej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższe zestawienie dat jasno wskazuje, iż organ nie dotrzymał terminu ustawowego, czego sam nie kwestionował, zaś wskazane wyżej okoliczności jednoznacznie świadczą o rażącym charakterze naruszenia prawa. Zwrócić też należy uwagę, że do czasu przesłania do Sądu akt ze skargą, organ w ogóle nie rozpoznał ponaglenia, gdyż nie zarządził wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcia środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości, jak stanowi art. 37 § 8 kpa. Dlatego też w punkcie 3. wyroku, na podstawie art. 149 § 1a ppsa, Sąd stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się do zgłoszonego w skardze żądania przyznania każdemu ze skarżącym od organu sum pieniężnych w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ppsa wskazać należy, że z jednej strony uprawnienia sądu w tym względzie mają charakter fakultatywny, z drugiej zaś art. 149 § 2 ppsa skonstruowany został na zasadzie alternatywy: sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną. Zauważyć przy tym należy, że zasadniczym celem wymierzenia grzywny jest niejako skuteczne przymuszenie organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Skoro zaś w niniejszej sprawie w dniu [...] października 2020 r. doszło do wydania merytorycznej decyzji, to upadły racje stosowania tego środka dyscyplinującego. Z kolei za zasadny uznany został wniosek o przyznanie skarżącym sum pieniężnych, choć nie we wnioskowanej, maksymalnej wysokości. Art. 154 § 6 ppsa stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Z Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2021 r. (M. P. z 2021 r. poz. 137) wynika, że przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2020 r. wyniosło 5.167,47 zł. Wobec tego, dziesięciokrotność tego wynagrodzenia to 51.674,70 zł, zaś połowa tej kwoty to 25.837,55 zł. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia oraz z jednej strony żądania A. B., W. B. i A. B. przyznania im sum pieniężnych w maksymalnej wysokości (25.837,55 zł), z drugiej zaś ustaloną przewlekłość (nieco ponad jedenaście miesięcy, w tym wyłączony okres od 14 marca do 16 maja 2020 r.) Sąd uznał, że właściwymi kwotami będą sumy w wysokości po 500 zł. Ich wysokość jest uzasadniona stosunkowo dużym, bo około dziewięciokrotnym przekroczeniem terminu załatwienia sprawy (przy uwzględnieniu wyłączenia okresu od 14 marca do 16 maja 2020 r.) oraz wskazanymi wyżej innymi uchybieniami w postępowaniu. W związku z tym orzeczono jak w punkcie 4. wyroku. W konsekwencji skarga dalej idąca, tj. co do żądania wyższych sum pieniężnych podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł w punkcie 5. sentencji na podstawie art. 151 ppsa. O kosztach postępowania w punkcie 6. wyroku orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 202 § 1 i art. 205 § 1 ppsa. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżących kwotę składa się uiszczony przez nich wpis od skargi (100 zł) – ustalony na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). .