VII SA/Wa 23/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 marca 2022 r. sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę Prezydent [...] ( dalej: "Prezydent", "organ I instancji") postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...], na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek złożony w dniu 5 lutego 2021 r. przez K. P. ( dalej: "skarżący", "inwestor") w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wraz z niezbędną infrastrukturą, na działkach ew. nr: [...],[...] oraz na częściach działek ew. nr: [...] i [...] z obrębu [...], położonych przy ul. [...] w Dzielnicy [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie, wniósł skarżący. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ( dalej: "SKO", "Kolegium" , "organ odwoławczy"), postanowieniem z dnia [...] października 2021 r. znak [...] działając na podstawie art. 144 w zw. z art. 127 § 2 kpa i art. 17 pkt 1 kpa oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) w związku z art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), po rozpatrzeniu ww. zażalenia orzekło na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., w studium określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary przestrzeni publicznej. Kolegium wskazało, że obowiązek przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., powstaje po upływie 3 miesięcy od dnia ustanowienia tego obowiązku (art. 10 ust. 3 u.p.z.p.); jeżeli na terenie gminy przewiduje się lokalizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, w studium określa się obszary, na których mogą być one sytuowane (art. 10 ust. 3a); lokalizacja obiektów, o których mowa w ust. 3a, może nastąpić wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 10 ust. 3b). Stosownie natomiast do przepisu art. 62 ust. 2 ww. ustawy, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Organ wskazał, że planowana inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wraz z niezbędną infrastrukturą miałaby powstać na terenie oznaczonym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] symbolem C/UH.20 - tereny wielofunkcyjne przeznaczone m. in. do lokalizacji funkcji handlowej powyżej 2000 m. Uwzględniając zatem powyższe przepisy prawa, zaistniała podstawa do zawieszenia przedmiotowego postępowania, bowiem wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Z tego względu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, ale również pozostaje w zgodzie z utrwaloną linią orzeczniczą. Organ wskazał, że celem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest ustanowienie lokalnego porządku planistycznego, dlatego też z woli ustawodawcy decyzja o tym, czy i w jakim miejscu gminy może powstać obiekt wielkopowierzchniowy została pozostawiona organowi stanowiącemu gminy, który, w sytuacji określenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy obszarów rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, zobowiązany jest do sporządzenia miejscowego planu. W związku z powyższym słuszne jest stwierdzenie, że przepis art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z ust. 3 u.p.z.p. stanowi źródło obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Skoro w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obszar wskazany pod zainwestowanie przeznaczono pod realizację obiektów wielkopowierzchniowych, to organ stanowiący tej gminy zobowiązany jest, na mocy art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z ust. 3 u.p.z.p., do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Powyższe natomiast obliguje organ do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o czym wprost stanowi art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Organ dodał, że studium, które jest aktem polityki przestrzennej, jest obligatoryjnie sporządzane dla całego obszaru gminy. Ustawodawca pozostawił gminie, jako podstawowej jednostce samorządu terytorialnego, prawo decydowania o rozmieszczeniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, jako wyraz ochrony prawnej interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.). Koreluje to z zasadą zachowania ładu przestrzennego oraz zrównoważonego rozwoju, które przyjęto za podstawę polityki przestrzennej (art. 1 ust. 1 omawianej ustawy). Dlatego też zasadna jest wykładnia uwzględniająca regulację art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z ust. 3 omawianej ustawy jako źródło obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Skargę na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2021 r., złożył K. P.. Zaskarżonemu postanowieniu, skarżący na podstawie art. 57 § 1 pkt 3) p.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów materialnego prawa administracyjnego oraz postępowania administracyjnego, mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia, tj.: 1. art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zawieszeniu postępowania z urzędu w sytuacji, gdy nie istnieje dla obszaru objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy obowiązek sporządzenia planu miejscowego, 2. art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 3a i 3b u.p.z.p. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez błędną wykładnię skutkującą niewłaściwym zastosowaniem, w związku z przyjęciem jako podstawy rozstrzygnięcia stanu prawnego nieobowiązującego w dacie rozstrzygnięcia, skutkującego uznaniem, że w stosunku do obszaru objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy zachodzi podstawa do obligatoryjnego uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy na mocy znowelizowanych przepisów brak jest uzasadnienia dla takiego stanowiska; 3. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu zaskarżonego postanowienia w oparciu nienależytą, nie odzwierciedlającą istoty sprawy analizę materiału dowodowego, polegającą na braku wzięcia pod uwagę, że wniosek skarżącego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy ma za przedmiot realizację budynku mieszkalnego wielorodzinnego, nie zaś wielkopowierzchniowego obiektu handlowego, co w konsekwencji oznacza, że nie jest zasadną analiza sprawy pod kątem wymogów stawianych inwestorom przy realizacji inwestycji o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, które SKO ustanowił podstawą rozstrzygnięcia; 4. art. 6, 7 oraz 8 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte zastosowanie przejawiające się prowadzeniem postępowania z rażącym naruszeniem przepisów, bez poszanowania porządku prawnego oraz słusznych interesów skarżącego. Powołując się na ww. zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a., skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowienia SKO i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że art. 62 ust. 2 u.p.z.p. ma zastosowanie, jeżeli konkretny przepis obowiązującego prawa, stanowi o obowiązku uchwalenia dla konkretnego terenu planu zagospodarowania przestrzennego. Wówczas, organ administracji jest zobligowany zawiesić postępowanie do czasu uchwalenia planu. W świetle powyższych rozważań należy z całą pewnością stwierdzić, że zapisy Studium nie mogą być same w sobie podstawą zawieszenia postępowania w trybie art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Zdaniem skarżącego, analiza treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że SKO podstawy obligatoryjności zawieszenia postępowania doszukał się w treści art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 3 u.p.z.p. oraz wydanego na ich podstawie orzecznictwa. Problem polega na tym, że przepisy, na których oparł się zarówno SKO, jak i organ I instancji zostały znacznie zmodyfikowane, zaś ich obecne brzmienie nie daje podstaw do przyjęcia stanowiska o obligatoryjności sporządzenia planu, a tym samym, konieczności (a nawet dopuszczalności) zawieszenia postępowania. SKO umknęło bowiem, że zgodnie z pierwotnym brzmieniem art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., do którego zdaje się odnosić SKO, nie zważając na jego istotną zmianę, w studium określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz obszary przestrzeni publicznej. Skarżący podniósł, że z dniem 18 września 2007 r., przepisem art. 12 ustawy z dnia 11 maja 2007 r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych wprowadzono w cyt. wyżej art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. zmianę polegającą na zastąpieniu wyrazów "powyżej 2000 m2" wyrazami "powyżej 400 m2". Jednakże przedmiotowa zmiana, wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2008 r., orzekającego, że ustawa z dnia 11 maja 2007 r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (Dz. U. Nr 127, poz. 880) jest niezgodna z art. 2, art. 20 i art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - przestała obowiązywać z dniem 11 lipca 2008 r., co doprowadziło z kolei do uchwalenia ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Aktualnie art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. ma następujące brzmienie: "w studium określa się w szczególności: (...) 8. obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary przestrzeni publicznej". Nie widnieje już w nim zapis o obligatoryjności sporządzenia planu dla obszarów rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Celem dokonanych zmian, jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, było przede wszystkim usunięcie luki prawnej, która powstała po wyr. Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2008 r. stwierdzającego niezgodność z Konstytucją RP przepisów ustawy z dnia 11 maja 2007 r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, które m.in. zmieniały przepis dotyczący obowiązku uchwalania planów miejscowych dla obszarów rozmieszczenia obiektów handlowych. Wprowadzona regulacja stanowiła także uzupełnienie przepisów zawartych w ustawie o rewitalizacji, które wprowadziły zmiany w zakresie lokalizowania wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Po wyroku Trybunału Konstytucyjnego pojawiły się różne linie orzecznicze oraz sposoby stosowania przepisu art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., zgodnie z którym w studium określa się m.in. "obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary przestrzeni publicznej", od uznania, że wskutek wyroku Trybunału przepis jest "pusty" więc lokalizowanie wielkopowierzchniowych obiektów handlowych może nastąpić na podstawie tak decyzji o warunkach zabudowy, jak i planu miejscowego, przez uznanie, że lokalizowanie takowych obiektów o powierzchni powyżej 2000 m2 wymaga uchwalenia planu miejscowego. W świetle dokonanych zmian, lokalizacja wielkopowierzchniowych obiektów handlowych może być dokonana wyłącznie na podstawie postanowień planu miejscowego. Nie oznacza to jednak, że jego uchwalenie jest obligatoryjne. Jak bowiem wynika z treści art. 10 ust. 3a i 3b u.p.z.p., dodanych mocą ww. ustawy, ich wprowadzenie do systemu prawnego wprost doprecyzowało, że to nie uchwalenie planu miejscowego dla wskazanego w studium obszaru rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych jest obowiązkowe, lecz lokalizacja tychże obiektów może nastąpić wyłącznie na podstawie planu miejscowego. Błędne jest zatem stanowisko SKO, jakoby istniał ustawowy obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, dla którego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przewiduje lokalizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Z art. 6 k.p.a. wynika dla organów administracji nakaz stosowania prawa obowiązującego w dniu orzekania. W konsekwencji powyższego, nie można mówić o dopuszczalności zastosowania na gruncie niniejszej sprawy art. 62 ust. 2 u.p.z.p., który wprost odnosi się wyłącznie do sytuacji, w których uchwalenie planu jest obligatoryjne dla danego obszaru. W obecnym stanie prawnym uchwalenie planu nie jest obligatoryjne przez sam fakt przeznaczenia obszaru, dla którego skarżący zawnioskował o decyzję o warunkach zabudowy, w Studium, pod rozmieszczenie obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Obligatoryjne byłoby uchwalenie planu w sytuacji, gdyby inwestor planował zabudowę obszaru obiektem handlowym o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, co nie ma miejsca w realiach niniejszej sprawy. Skarżący nie wystąpił bowiem z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wskazanego w art. 10 ust. 3b obiektu, a jedynie dla zabudowy polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem oraz niezbędną infrastrukturą. W konsekwencji, brak było podstaw do uznania, że zachodzi ustawowy obowiązek uchwalenia planu miejscowego dla planowanej inwestycji, a tym samym, że dopuszczalne jest zawieszenie postępowania w sprawie. Jednocześnie skarżący wskazał, że postępowanie prowadzone jest przez SKO z rażącym pominięciem wytycznych wynikających z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności z art. 6, 7 oraz 8 § 1 k.p.a. Rażącym dowodem na słuszność tej tezy jest bezpodstawne utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji zawieszającego postępowanie. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia, przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone postanowienie, nie narusza prawa. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie, nie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc i wskazanych w skardze: art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. art. 62 ust. 2 u.p.z.p. oraz prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym więc i wskazanych w skardze: art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 3a i 3b u.p.z.p. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, jest postanowienie SKO z dnia [...] października 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta z dnia [...] kwietnia 2021 roku, o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wraz z niezbędną infrastrukturą, na dz. ew. nr [...], [...] oraz na cz. dz. ew. nr [...] i [...], z obr. [...], położonych przy ul. [...] w Dzielnicy [...]. Podstawę prawną rozstrzygnięć organów w niniejszej sprawie, stanowił art. 62 u.p.z.p., który nakłada na organ obowiązek zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia planu, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy, dotyczy zabudowy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w takim przypadku jest obligatoryjne, a dalsze procedowanie, stanowiłoby rażące naruszenie przepisów o planowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., studium określa m.in. obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania. Zgodnie z art. 10 ust. 3a i 3b u.p.z.p., lokalizacja obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 na obszarach wskazanych w studium, może nastąpić wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie, bezspornym jest, że planowana przez skarżącego inwestycja, jest zlokalizowana na obszarze, który zgodnie ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...]", uchwalonym przez Radę [...] Uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2006 r (z późniejszymi zmianami), oznaczony jest symbolem C/UH.20 stanowiącym tereny wielofunkcyjne, przeznaczone m.in. do lokalizacji funkcji handlowej powyżej 2000 m2. Biorąc zatem pod uwagę lokalizację planowanej inwestycji oraz brzmienie art. 10 ust. 3a i 3b u.p.z.p., nie ma jakiegokolwiek znaczenia w sprawie, przywoływana przez skarżącego ewolucja zapisu art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. Skarżący zapomina bowiem, że obligatoryjność sporządzenia planu miejscowego dla obszarów rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, może nastąpić wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie ma także znaczenia, że skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie dla obiektu handlowego o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 lecz budynku mieszkalnego wielorodzinnego. . Jak trafnie bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1456/15, LEX nr 2249234, zgodnie z art. 62 ust. 2 u.p.z.p., przesłanką obligatoryjnego zawieszenia postępowania jest ustalenie jakie jest przeznaczenie obszaru objętego wnioskiem, a nie ustalenie rodzaju zamierzonej inwestycji obiektu budowlanego, przeznaczenia, powierzchni. Wyrok ten znajduje zastosowanie również w obecnym stanie prawnym. Na koniec wskazać należy, że w ocenie Sądu, organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania określonymi w przepisach art. 7 k.p.a.-zasadą ustalenia prawdy obiektywnej, art. 77 § 1 k.p.a.-zasadą zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie oraz art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia decyzji spełnia wymogi kodeksowe Organ ustalił pełny stan faktyczny sprawy, odniósł się do zarzutów skarżącego i w oparciu o zebrany materiał dowodowy dokonał ustaleń prawnych wskazując i wyjaśniając zastosowanie przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.