II SA/Gl 1448/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2022 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta D. decyzją z dnia[...] . nr [...] wydaną na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 877 ze zm., dalej w skrócie "u.p.o.u.a.") oraz art. 104 k.p.a., odmówił P. P. (dalej zwanemu "stroną" lub "skarżącym") umorzenia kwoty w wysokości 4.800,00 zł, stanowiącej należność do zwrotu z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych w okresie od 1 października 2011 r. do 30 września 2012 r. wraz z ustawowymi odsetkami naliczanymi od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego do dnia spłaty. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przypomniał, że już wcześniej tj. w dniu [...] wydał decyzję nr [...] odmawiającą umorzenia wskazanego powyżej zadłużenia. Decyzja ta jednak została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na skutek odwołania wniesionego przez stronę, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ramach ponownego postępowania, wykonując zalecenia Kolegium, przeprowadzono wywiad celem ustalenia aktualnej sytuacji życiowej, zdrowotnej, dochodowej i osobistej skarżącego. Z zebranej przez organ dokumentacji wynika, że prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe. W miesiącu marcu 2021 jego łączny dochód wyniósł 1026,08 zł. Skarżący posiada orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy ważne do 28 lutego 2022r., natomiast do 31 maja 2021 r. posiadał orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Strona pozostaje pod opieką poradni ogólnej, poradni immunologicznej, poradni zdrowia psychicznego oraz korzysta z terapii indywidualnej w[...] . Skarżący jest studentem Politechniki [...] . Aktualnie przebywa w mieszkaniu chronionym wspieranym dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Z dostarczonej organowi I instancji przez skarżącego opinii psychologicznej wynika, że wycofał się on z kontaktów społecznych, nie ukończył rozpoczętych studiów i nie podjął pracy. Organ I instancji uznał, że powstanie zadłużenia i obowiązek jego uregulowania jest następstwem zaniechania przez skarżącego wywiązywania się wobec dziecka z obowiązku alimentacyjnego, a zabezpieczenie społeczne nie ma na celu przejmowania w całości kosztów utrzymania dzieci z rodziców na podatników. Ponadto według organu całkowita niezdolność do pracy nie dyskwalifikuje skarżącego z podjęcia zatrudnienia w zakładzie pracy chronionej, jak również na stanowisku specjalnie dopasowanym do stopnia niepełnosprawności utworzonym przez pracodawcę. Skarżący jest przy tym osobą młodą, w wieku produkcyjnym, mającą możliwość zmiany swojej sytuacji zawodowej i finansowej. Zawarte zaś w orzeczeniu wskazanie "żadna praca" oznacza, że skarżący może pracować, jeśli zezwoli na to lekarz medycyny pracy. Według organu I instancji wydanie wobec skarżącego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności jedynie na czas określony, a nie na stałe, miało miejsce ze względu na rokowania dotyczące przebiegu choroby oraz ze względu możliwość poprawy jego stanu zdrowia. Dodatkowo organ wskazał, że w chwili obecnej rynek pracy oferuje osobie bezrobotnej duży wybór ofert pracy zdalnej. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Jednak nie przyniosło ono oczekiwanego rezultatu, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium zreferowało przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczyło ustalenia poczynione przez organ I instancji. Zaakcentowało, że po poprzednim uchyleniu przez Kolegium wcześniejszej decyzji organu I instancji odmawiającej umorzenia organ I instancji przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia aktualnej sytuacji osobistej i majątkowej skarżącego, co pozwoliło na poprawnie ustalenie jego sytuacji osobistej i majątkowej. Według Kolegium sytuacja finansowa skarżącego jest na tyle trudna, że obecnie mógłby on nie być w stanie dokonać zwrotu należności otrzymanych przez osobę uprawnioną do świadczeń alimentacyjnych. Jednocześnie z ustaleń poczynionych przez organ I instancji wynika, że u strony w przyszłości będzie mogła nastąpić na lepsze zmian jej sytuacji bytowej. W roku akademickim 2020/2021 strona dokonała reaktywacji na 6 semestrze 3,5 rocznych studiów stacjonarnych I stopnia na Wydziale [...]Politechniki [...] . Ukończenie studiów (przewidziane planowo na[...] ), zdaniem Kolegium, powinno w przyszłości prowadzić do poprawy sytuacji strony na rynku pracy, a tym samym na ewentualne podjęcie pracy zarobkowej, która pozwoli na regulowanie zobowiązań strony wobec jej wierzycieli, w tym na spłatę organowi wierzyciela należności otrzymanych prze osobę uprawnioną z tytułu świadczeń alimentacyjnych. Kolegium zauważyło jednocześnie, że aktualne orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, wskazujące na niezdolność do pracy, obowiązuje do 31 sierpnia 2024 r. Podjęte przez stronę starania ukończenia studiów skłaniają zaś do wniosku, że strona po tym terminie będzie podejmowała próby wejścia na rynek pracy. Dzięki zaś ukończeniu studiów na Wydziale [...] Politechniki [...] będzie mogła podjąć zatrudnienie dające jej odpowiednie środki finansowe. Jednocześnie Kolegium wskazało, że do czasu ewentualnej zmiany sytuacji finansowej strona może skorzystać z odroczenia terminu płatności albo też z rozłożenia na raty. Skoro zatem istnieje szansa na zmianę w przyszłości sytuacji osobistej i majątkowej, to zgoda na umorzenie jej zobowiązania alimentacyjnego byłaby sprzeczna z założeniami u.p.o.u.a. i prowadziłaby do niedozwolonej interpretacji przesłanek z art. 30 ust. 2 tej ustawy. Strona wniosła skargę na powyższą decyzję. W skardze zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, błędne rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego w zakresie możliwości zarobkowych skarżącego, sytuacji finansowej i rodzinnej, dokonanie dowolnej jej oceny, niepopartej materiałem dowodowym, oraz oparcie swojej decyzji na zdarzeniach przyszłych, podczas gdy w uzasadnieniu decyzji zabrakło dogłębnej oceny aktualnej sytuacji dochodowej i zdrowotnej skarżącego, która nie pozwala na przyjęcie, że skarżący podejmie w najbliższej przyszłości zatrudnienie; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zachodziły przestanki do jej uchylenia i orzeczenia w stosunku do skarżącego o umorzeniu należności do zwrotu z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 30 ust. 1 u.p.o.u.a., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że skarżący jest w stanie podjąć w przyszłości dobrze płatną pracę, gdyż jest na trzecim roku studiów na kierunku [...], a co za tym idzie, jest w stanie spłacić przedmiotową należność, zaś długotrwała choroba nie jest okolicznością umożliwiającą umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, podczas gdy dokonując wykładni przedmiotowego przepisu i podejmując decyzję o charakterze uznaniowym, organ powinien wziąć pod uwagę całą sytuację dochodową i rodzinną skarżącego, a więc fakt, że po skończeniu studiów pierwszego stopnia, w celu wykonywania zawodu, skarżący musi podjąć studia drugiego stopnia i odbyć odpowiedni staż pozwalający uzyskać mu uprawnienia do wykonywania zawodu oraz to, że skarżący ma orzeczenie w przedmiocie całkowitej niezdolności do pracy. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach dokonało umorzenia jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego za okres od 1 października 2016 r. do 30 września 2017 r. Tożsama sprawa była też przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach zakończonym wyrokiem z dnia 4 lipca 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 74/18. Podniósł także, że orzeczenia lekarza orzecznika ZUS uznają go za osobę całkowicie niezdolną do pracy do 28 lutego 2022 r., zaś orzeczenia Miejskiego Zespołu do Spraw orzekania o Niepełnosprawności w K. zaliczają go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności oraz uznają za niezdolnego do pracy do 31 sierpnia 2024 r. Skarżący zaakcentował, że z powodu choroby przerwał wznowione studia i przebywa na urlopie chorobowym. Cały czas pozostaje na specjalistycznym leczeniu. Powrót na studia wymaga natomiast dobrego stanu zdrowia i środków finansowych. Ponadto wskazał, że nauka na studiach pierwszego stopnia będzie kontynuowana na studiach magisterskich. Po studiach do pracy w zawodzie konieczne są dodatkowe szkolenia oraz praktyki, a także dobre zdrowie psychiczne, co wymaga stałego leczenia specjalistycznego oraz środków finansowych zabezpieczających minimum egzystencji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Obecny na rozprawie w dniu 9 marca 2021 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko skarżącego przedstawione w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2022 r., poz. 329) dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowi przepis art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (obecnie: t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 877 ze zm., dalej w skrócie jak dotychczas "u.p.o.u.a."). Zgodnie z tym przepisem organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Decyzja wydawana na podstawie art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a. zapada w ramach uznania administracyjnego, na co wskazuje użyty przez ustawodawcę zwrot: "organ może umorzyć". W związku z tym kontrola sądu administracyjnego jest w stosunku do takich uznaniowych decyzji ograniczona. Sprowadza się ona bowiem do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy i czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a zatem, czy prowadząc postępowanie w sprawie organ ją rozpoznający nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz czy organ w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, a ponadto czy po wszechstronnym oraz wnikliwym rozważeniu owego materiału dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu przewidującego możliwość przyznania określonego uprawnienia i zakresu owego uprawnienia (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2011 r., I OSK 1794/10; wyroki WSA: w Opolu z 15 października 2019 r., II SA/Op 289/19; w Gliwicach z 14 czerwca 2019 r., II SA/Gl 400/19 oraz z 26 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 1453/20). Innymi słowy ta ograniczona kontrola sprowadza się do tego, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc - w ujęciu procesowym - kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 27 października 2020 r. sygn. I OSK 1011/20). Nie sposób pominąć także i tego, że uznaniowy charakter decyzji wymaga od organu starannego uzasadnienia rozstrzygnięcia, w szczególności gdy organ odmawia umorzenia należności. Respektując wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. organ powinien zadbać o to, aby decyzja odmowna była przekonująco i jasno uzasadniona, zarówno co do faktów, jak i co do prawa tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały wszechstronnie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Uzasadnienie powinno przy tym realizować wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania. Mając na względzie przedstawione dotychczas rozważania stwierdzić należy, że przeprowadzone postępowanie administracyjne obarczone jest istotnymi brakami, które w ocenie Sądu powodują konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący równolegle zabiega o umorzenie ciążących na nim należności do zwrotu z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych w różnych okresach. W aktualnie rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego dotyczy należności otrzymanych przez osobę uprawnioną w okresie od 1 października 2011 r. do 30 września 2012 r. Jednak Sądowi w składzie orzekającym w niniejszej sprawie znane są z urzędu dwie kolejne sprawy dotyczące skarg na odmowne dla skarżącego decyzje obejmujące należności do zwrotu z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie od 1 października 2015 r. do 30 września 2016 r. (sygn. akt II SA/Gl 1146/21) oraz w okresie od 1 października 2010 r. do 30 września 2011 r. (sygn. akt II SA/Gl 1147/21). Ponadto tutejszy Sąd w dniu 23 lutego 2022 r. wydał wyroki w sprawach sygn. II SA/Gl 1483/21 oraz II SA/Gl 1484/21 dotyczących odmowy umorzenia ciążących na skarżącym należności do zwrotu z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych w okresie od 1 października 2014r. do 30 września 2015 r. oraz w okresie od 1 października 2009 r. do 30 września 2010 r. W każdej z tych spraw przedmiotem wniosku skarżącego o umorzenie jest kwota po 4800 zł. wraz odsetkami. Pomimo jednoczesnego zabiegania przez skarżącego o umorzenie należności dotyczących różnych okresów, w toku obecnie kontrolowanego postępowania organy nie ustaliły aktualnej, łącznej wysokości zadłużenia skarżącego jako dłużnika alimentacyjnego. Tymczasem ustalenie to powinno być kluczowym elementem prowadzonego postępowania, gdyż dopiero poczynienie wszechstronnych ustaleń w tym zakresie (w tym ciążącej na skarżącym łącznej wysokości należności głównej z różnych okresów, jak i łącznej wysokości odsetek), w połączeniu z ustaleniem sytuacji dochodowej oraz rodzinnej wnioskodawcy, pozwoli ocenić, czy w dacie orzekania przez organy istnieje obiektywna możliwość realizacji ciążących na dłużniku zobowiązań. Ustalenia zatem wymaga, w jakiej konkretnie łącznej wysokości zadłużenie posiada skarżący w zakresie ciążących na nim świadczeń z funduszu alimentacyjnego (w tym odsetek) oraz czy nie posiada on również innych zadłużeń, a jeżeli tak, to z jakich tytułów i w jakiej wysokości. Nie wystarcza w tym zakresie wyłącznie ustalenie należności, których bezpośrednio dotyczy dany wniosek, gdyż daje to jedynie częściowe informacje o sytuacji w jakiej znajduje się skarżący. Wskazać ponadto należy, że w zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdziło, że stan zdrowia skarżącego nie stanowi przeszkody do podjęcia zatrudnienia, choć w specyficznych warunkach. Skarżący jest osobą młodą, a więc w przyszłości ma też możliwość zmiany swojej sytuacji zawodowej i finansowej. Jednocześnie jednak zauważyło, że aktualna sytuacja finansowa strony jest na tyle trudna, że obecnie mogłaby ona nie być w stanie dokonać zwrotu należności otrzymanych przez osobę uprawnioną do świadczeń alimentacyjnych. Jednak zdaniem Sądu organ nie rozważył, czy odmowa umorzenia wyżej wymienionych należności nie doprowadzi do nieodwracalnych strat dla skarżącego i w konkretnej, bardzo trudnej jego sytuacji nie spowoduje zagrożenia dla jego dalszej egzystencji; czy nie wpłynie na zaspokojenie jego podstawowych potrzeb życiowych, takich jak ubranie, bądź żywność; czy nie wpłynie na możliwość kontynuowania studiów. Organ zakłada, że skarżący niebawem studia skończy (I stopnia) i będzie mógł podjąć pracę, jednak nie rozważył, że aby uzyskać odpowiednie uprawnienia w dziedzinie, w której się kształci, konieczne jest uzyskanie dalszych kwalifikacji, w tym odbycie praktyk (zob. art. 14 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.). Wymaga to czasu, odpowiedniego zdrowia dla odbycia praktyk i nakładów finansowych. Zauważyć także należy, że nie ustalono także, czy są oferty pracy dla osób z takimi schorzeniami, jakie ma skarżący i jakie są realne możliwości jego zatrudnienia. W tym zakresie rozważania Kolegium mają charakter hipotetyczny i są one wyłącznie teoretyczne. Powyższe uchybienia świadczą o naruszeniu przez organy przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), i art. 135 p.p.s.a. W ramach ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji powinien przede wszystkim dokonać jednoznacznych ustaleń, dotyczących wysokości zadłużenia skarżącego wraz z odsetkami, jak również ewentualnego postępowania egzekucyjnego. Istotne jest tutaj ustalenie łącznej wysokości zadłużenia, w tym stanowiącego przedmiot egzekucji. Ponadto organ I instancji podda ponownej analizie aktualną sytuację zdrowotną, dochodową i rodzinną skarżącego względnie przedstawi prognozę tej sytuacji popartą faktami w celu ustalenia, czy realnie pozwala ona skarżącemu na uregulowanie zadłużenia, względnie czy w bieżącym, ustalonym przez organ stanie faktycznym, zachodzi możliwość odstępstwa od zasady obowiązkowej spłaty długów wobec Państwa. W zależności od poczynionych ustaleń, stosując się do oceny wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku, organ wyda decyzję w przedmiocie umorzenia należności, przy czym treści tej decyzji Sąd obecnie nie przesądza. Powołane powyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl