III SA/Po 1469/21

Dnia 22 grudnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor WSA Robert Talaga (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Agata Żebrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2021 roku przy udziale sprawy ze skargi A. Z. na orzeczenie Zarządu Województwa z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach [...] Regionalnego Programu Operacyjnego oddala skargę W dniu [...] stycznia 2019 roku A. Z. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Spójności w ramach [...] Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2014-2020 nr [...] pn.: "Akademia Kompetencji Kluczowych". W ramach Projektu zaplanowano szkolenia podnoszące kompetencje językowe oraz kursy ICT dla osób dorosłych w wieku aktywności zawodowej, głównie powyżej 24 roku życia, w szczególności o niskich kwalifikacjach i osób starszych powyżej 50 roku życia, zgłaszających z własnej inicjatywy potrzebę podniesienia kompetencji. Organizacja planowanych szkoleń obejmowała moduły 60 godzinne (lub ich wielokrotność), a naukę przewidziano w grupach liczących nie więcej niż 12 uczestników. Kursy ICT oparte zostały o zakres tematyczny ramy Digital Competence Framework. Wnioskodawczyni wskazała, że w projekcie miałoby wziąć udział 1020 osób, w tym 720 osób w wieku 25 lat i więcej oraz 300 osób w wieku 18-24 lat, natomiast 320 osób miałoby być w wieku 50 lat i więcej, a w tym 420 osób o niskich kwalifikacjach, 450 osób zamieszkujących miasta średnie i miasta średnie tracące funkcje gospodarcze, 200 osób z obszarów wiejskich i 100 osób z niepełnosprawnością. Celem Projektu było uzyskanie kwalifikacji w zakresie j. angielskiego i/lub niemieckiego na min. 1 poziomie wyżej w stosunku do poziomu wyjściowego przez min. 504 osoby (70%) spośród 720 osób uczestniczących w kursach j. angielskiego i niemieckiego oraz uzyskanie kwalifikacji cyfrowych przez 210 osób spośród 300 uczestniczących w kursach TIK, mieszkańców lub osób uczących się lub pracujących w województwie [...], do dnia [...] listopada 2021 roku. Pismem z dnia [...] października 2019 roku nr [...] (znak: [...]) Komisji Oceny Projektu poinformowała wnioskodawczynię, że wniosek uzyskał łącznie 124 pkt, lecz nie został zakwalifikowany do dofinansowania ze względu na wyczerpanie puli środków przewidzianych w ramach konkursu. W dniu [...] października 2019 roku A. Z. złożyła protest od negatywnej oceny jej wniosku, stawiając oceniającym zarzuty niekierowania się brzmieniem kryterium i dokonywaniem oceny w sposób dowolny, stawiania wymagań nie wynikających z kryteriów oceny, a także zarzucając wybiórczą, a nie całościową lekturę wniosku oraz brak przejrzystego wskazania odjętych punktów w poszczególnych kryteriach, co powodowało, że ocena nie podlegała kontroli i była nieweryfikowalna. Pismem z dnia [...] października 2019 roku, nr [...] Instytucja Zarządzająca poinformowała wnioskodawczynię o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 3 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Po 783/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sąd I instancji uznał, że organ nie wykazał, że sytuacja alokacji środków zaistniała w konkursie, w którym został złożony projekt skarżącej. Ani w zaskarżonym rozstrzygnięciu ani w odpowiedzi na skargę nie wykazano, że zostały zawarte umowy z beneficjentami, których wnioski zostały skierowane do dofinansowania. Zdaniem Sądu, brak było podstaw do uznania, że zaszła sytuacja określona w art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, wobec czego protest należało rozpoznać. Wyrokiem z dnia 16 lipca 2020 roku, sygn. akt I GSK 309/20 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu. W uzasadnieniu sąd odwoławczy wskazał, że rozumienie pojęcia wyczerpania alokacji, będące konsekwencją zawarcia umowy o dofinansowanie lub wydania decyzji o dofinansowaniu, umożliwia precyzyjne ustalenie, czy w sprawie doszło do faktycznego wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów, a zatem czy organ, pozostawiając protest bez rozpatrzenia, prawidłowo zastosował art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy. Samo umieszczenie projektu na liście, o której mowa w art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, nie oznacza, że projekt ten będzie realizowany i że środki przeznaczone na jego realizację zostały już wyczerpane. Użyte w art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej sformułowanie "wyczerpanie" w odniesieniu do środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów oznacza ich faktyczne zużycie, nie zaś jedynie potencjalną możliwość ich wydatkowania. Samo umieszczenie projektu na liście projektów wybranych do dofinansowania nie stanowi wiążącego przyrzeczenia (zobowiązania) zawarcia umowy o dofinansowanie. Wnioskodawca nie uzyskuje na tym etapie wyboru projektu roszczenia o zawarcie umowy o dofinansowanie. Właściwe instytucje mają bowiem możliwość zmiany swojej decyzji, w razie wystąpienia w okresie pomiędzy akceptacją listy rankingowej a dniem zawarcia umowy okoliczności uniemożliwiających przekazanie pomocy. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 roku, nr [...] Instytucja Zarządzająca poinformowała wnioskodawczynię o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia z uwagi na wyczerpanie alokacji w Działaniu. Wyrokiem z dnia 10 listopada 2020 roku, sygn. akt III SA/Po 573/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. Z.. Wyrokiem z dnia 19 marca 2021 roku, sygn. akt I GSK 93/21 Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną A. Z. przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie sądu odwoławczego WSA powinien był zweryfikować, czy na dzień wydania zaskarżonego wyroku kwoty finansowania projektów wybranych do wsparcia w Działaniu 8.2 faktycznie wyczerpywały alokację. Wyrokiem z dnia 29 lipca 2021 roku, sygn. akt III SA/Po 980/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że pozostawienie protestu bez rozpoznania było nieuzasadnione i skierował sprawę do ponownej oceny przez organ. W uzasadnieniu Sąd w oparciu o uzyskane od organu wyjaśnienia oraz informacje powszechnie dostępne w Internecie stwierdził, że nie można było przyjąć, że ziściła się przesłanka określona w art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, a tym samym by organ miał podstawy do formalnego działania w postaci pozostawienia protestu skarżącej bez rozpatrzenia z powodu niewyczerpania alokacji środków w Działaniu 8.2. W rezultacie pozostawienie protestu A. Z. bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i konieczne było przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia. Pismem z dnia [...] września 2021 roku, nr [...] Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej [...]RPO na lata 20214-2020 nie uwzględniła protestu w odniesieniu do Kryterium nr 1, 9, 10 i 11, choć w istocie uznała za zasadne niektóre argumenty strony w odniesieniu do Kryterium nr [...] i 6 i podwyższyła punktację zgłoszonego projektu do 125,5 pkt, ale nie było to wystarczające do uzyskania dofinansowania. Pismem z dnia [...] października 2021 roku A. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę od informacji Zarząd Województwa z dnia [...] września 2021 roku. W skardze zarzucono powyższemu rozstrzygnięciu: 1) naruszenie art. 37 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie oceny Wniosku w sposób dowolny, stawianie wymagań względem Wnioskodawcy nie wynikających z dokumentacji konkursowej oraz wybiórczą, a nie całościową lekturę Wniosku, co skutkowało brakiem rzetelnej i obiektywnej oceny Projektu w ramach następujących kryteriów merytorycznych punktowych: Kryterium nr 1 "Zasadność realizacji projektu", Kryterium nr 3) "Adekwatność doboru i opisu wskaźników realizacji projektu", Kryterium nr 5 "Spójność zadań przewidzianych do realizacji w ramach projektu oraz trafność doboru i opisu tych zadań w kontekście osiągnięcia celów/wskaźników projektu", Kryterium nr 6) Opis trwałości projektu", Kryterium nr 9)"Uzasadnienie doboru grupy docelowej projektu oraz opis rekrutacji uczestników", Kryterium nr 10 "Zaangażowanie potencjału oraz doświadczenie projektodawcy i partnerów w kontekście osiągnięcia celów projektu, Kryterium nr 11) "Prawidłowość sporządzenia budżetu projektu" przejawiającej się w szczególności w: a) nieuzasadnionym odjęciem punktów przez oceniających w ramach tych kryteriów i w konsekwencji przyznaniu projektowi mniejszej liczby punktów; b) niekorzystnym dla Skarżącej interpretowaniu nieostrych postanowień dokumentacji konkursowej; c) stawianiem projektowi wymogów nieujętych w dokumentacji konkursowej; d) braku przypisania wagi poszczególnym uchybieniom stwierdzonym przez oceniających i w konsekwencji dowolnej ocenie kryteriów ocenianych punktowo polegającej na przypisaniu określonej liczby punktów w ramach tych kryteriów bez stosownej gradacji rangi i wagi stwierdzonych uchybień; e) nieproporcjonalnym do stwierdzonych uchybień odjęciu punktów w poszczególnych kryteriach przez ekspertów; 2) naruszenie art. 57 w zw. z art. 58 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez nierzetelne i nieprzejrzyste rozpoznanie protestu, w szczególności brak wszechstronnego odniesienia się do podniesionych zarzutów, brak samodzielnej oceny Projektu i braki w uzasadnieniu Protestu utrudniające, a nawet uniemożliwiające weryfikację jego prawidłowości; 3) art. 125 ust. 3 lit. a pkt I-III rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006, poprzez naruszenie przewidzianej w tym przepisie zasady przejrzystości w sposób opisany powyżej; 4) art. 5 ust. 4 TUE w zw. z art. 41 ust. 11 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej przez nierzetelną ocenę skargi Skarżącej w zakresie kryteriów wskazanych powyżej i rozpatrzenie protestu Skarżącej polegające na niepełnym i fragmentarycznym odniesieniu się do zarzutów Skarżącej przejawiającym się w szczególności m.in. w: a. nieusunięciu istotnych rozbieżności pomiędzy ocenami poszczególnych ekspertów, b. niekorzystnym interpretowaniu nieostrych postanowień dokumentacji konkursowej, c. stawianiu projektowi wymogów nieujętych w dokumentacji konkursowej; d. braku przypisania wagi poszczególnym uchybieniom stwierdzonym przez oceniających i w konsekwencji dowolnej ocenie kryteriów ocenianych punktowo polegającej na przypisaniu określonej liczby punktów w ramach tych kryteriów bez stosownej gradacji rangi i wagi stwierdzonych uchybień; e. nieproporcjonalnym do stwierdzonych uchybień odjęciu punktów w poszczególnych kryteriach przez ekspertów. Zdaniem skarżącej tym samym organ naruszył prawo do dobrej administracji przejawiające się w sprawiedliwym rozpatrzeniu sprawy a także prawidłowym uzasadnieniu negatywnej decyzji oraz zasadę proporcjonalności stosując przy ocenie poszczególnych uchybień w ramach oceny kryteriów sankcje nieproporcjonalne do tych uchybień, co znalazło odzwierciedlenie w arbitralnym przypisaniu przez ekspertów określonej liczby punktów w ramach poszczególnych kryteriów. 5) naruszenie art. 125 ust. 1 rozporządzenia nr 966/20124 oraz art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia nr 1303/2013 poprzez dokonanie oceny wniosku w sposób dowolny i sprzeczny z zasadą równego dostępu do pomocy przez nieuwzględnienie wad w ocenie konkurencyjnego wniosku o dofinansowanie Humań Power sp. z o.o. i odmiennej oceny tego wniosku w ramach Kryterium nr 3 i 9 pomimo występowania we wniosku o dofinansowanie podobnych treści co w przypadku wniosku Skarżącej. W konsekwencji na podstawie podniesionych zarzutów strona skarżąca wniosła o: - uwzględnienie skargi, stwierdzenie że ocena Projektu została przeprowadzona niezgodnie z prawem oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; - zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu wniesionej skargi podniesiono również zarzut naruszenia art. 141 § w zw. z art. 106 § 3 w zw. z art. 153 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest orzeczenie Komisji Odwoławczej z dnia [...] września 2021 roku, nr [...] o nieuwzględnieniu protestu z dnia [...] października 2019 roku wniesionego przez A. Z. od informacji Zarządu Województwa z dnia [...] października 2019 roku. Istota sporu dotyczy oceny wniosku o przyznanie dofinansowania w granicach określonych prawem. Zdaniem strony skarżącej procedura odwoławcza została przeprowadzona w sposób wadliwy, a orzeczenie zostało wydane w sposób naruszający prawo, bez właściwego rozpatrzenia kryteriów wyboru projektu, z którymi wnioskodawca nie zgodził się na etapie jej rozpatrywania. Skarżąca skupiła się na procesie oceny projektu oraz domaga się sądowego rozstrzygnięcia dotyczącego prawidłowości i wysokości przyznanych projektowi decydujących o ewentualnym wyborze projektu do dofinansowania wskazując na podobieństwa między krajowym orzecznictwem sądowym, a własną opinią na temat przeprowadzonej oceny jej projektu. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na zaskarżone przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2020 roku, poz. 818 t.j.), dalej jako ustawa/ustawa wdrażająca. Otóż zgodnie z art. 37. ust. 1 ustawy właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Stosownie do art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której: projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania. Stosownie do treści art. 57 ustawy właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, rozpatruje protest, weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5, w terminie nie dłuższym niż 21 dni, licząc od dnia jego otrzymania. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy w trakcie rozpatrywania protestu konieczne jest skorzystanie z pomocy ekspertów, termin rozpatrzenia protestu może być przedłużony, o czym właściwa instytucja informuje na piśmie wnioskodawcę. Termin rozpatrzenia protestu nie może przekroczyć łącznie 45 dni od dnia jego otrzymania. Zgodnie z art. 58 ust 1 pkt 1 ustawy właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku rozpatrzenia jego protestu. Informacja ta zawiera w szczególności: treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu, wraz z uzasadnieniem. W tym miejscu należy podkreślić, że sądowa kontrola legalności działań IZ w procesie wyboru projektu do dofinansowania jest ograniczona, albowiem sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej oceny projektu, dokonanej przez ekspertów, np. poprzez odmienną ocenę założeń tego projektu i przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi, lecz uprawniony jest do kontroli sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny, takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność, wywodzonych z przepisów u.z.p.r., a także z punktu kompletności tej oceny oraz jasności przyjętych kryteriów (wyrok NSA z 17 grudnia 2013 r., II GSK 2249/13; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2017 roku, sygn. akt I SA/Go 438/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto rola ekspertów w postępowaniu dotyczącym oceny projektów jest podobna do roli biegłych w postępowaniu sądowym i tak też powinna być traktowana przez sąd administracyjny, który Kontrolując ocenę wniosku projektowego bada, czy jest ona spójna, wyczerpująca, logiczna i czy odpowiada na zasadnicze pytania. Sama treść oceny nie mieści się w granicach kontroli sądu administracyjnego, bowiem to oceniający jest ekspertem w danej dziedzinie (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2011 roku, sygn. akt II GSK 1115/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanym przypadku zaskarżone zostały Ogólne kryteria merytoryczne punktowe, które miały charakter uniwersalny, tj. odnoszą się do wszystkich projektów realizowanych w ramach [...]RPO 2014+. Zaskarżone w odniesieniu do ocenianego wniosku kryterium nr 1 dotyczyło "Zasadności realizacji projektu". W ocenie Sądu organ w granicach określonych prawem dokonał oceny wspomnianego kryterium wskazując, że przeprowadzona w sprawie analiza została oparta głównie o badania własne. Nie można zarzucić takiej ocenie, że została przeprowadzona nieprawidłowo. Organ w istocie wskazał, jakie elementy mogły zostać uzasadnione przez wnioskodawcę w sposób bardziej wyczerpujący, co znalazło przełożenie na przyznaną punktację. W szczególności organ wyjaśnił, że przedstawiona diagnoza powinna zostać poparta najaktualniejszymi danymi statystycznymi. Organ dokonał w tym względzie indywidualnej oceny wniosku pod względem spełnienia określonego kryterium, które zostało odniesione do ocenianego wniosku w sposób wystarczający dla poparcia zajętego stanowiska. Dokonana ocena nie miała znamion twórczej interpretacji jak sugeruje strona skarżąca. Nie przekroczono zatem granic określonych wspomnianym kryterium. Jednocześnie w przypadku odjęcia przez punktów w trakcie weryfikacji kryteriów, istniał obowiązek wskazania, w jakim zakresie weryfikowane kryterium nie zostało spełnione, bez konieczności instruowania wnioskodawcy jak powinien był sporządzić wniosek. Skarżąca uznała za wadliwą ocenę wniosku konkursowego w odniesieniu do kryterium merytorycznego nr 3 "Adekwatność doboru i opisu wskaźników realizacji" kwestionując rozstrzygnięcie dotyczące źródeł danych i sposobu ich pomiaru zgodnie z instrukcją wypełniania wniosków, która przewiduje jak należy postępować w sytuacji gdy w ramach projektu nie zaplanowano działań. W ocenie Sądu stanowisko organu było trafne, gdyż Wytyczne w zakresie monitorowania postępu rzeczowego realizacji programów operacyjnych na lata 2014-2020 w Podrozdziale 2.2 ppkt. 2.2.1, pkt 4 lit. c. regulują, że WLWK 2014 stanowi listę wyboru wskaźników kluczowych, które (...) zostały określone na poziomie horyzontalnym w celu umożliwienia ich agregowania na poziomie krajowym. Ponadto wśród wskaźników kluczowych przewidziane zostały wskaźniki horyzontalne, odnoszące się do wpływu interwencji UP w kluczowych dla KE obszarach. Ze względu na przekrojowy charakter, wskaźniki horyzontalne zostały przypisane do wszystkich CT. W rezultacie nie można było przyjąć, że skoro w ramach kryterium ocenie podlegają kryteria kluczowe oraz specyficzne, to nie dotyczy to wskaźników horyzontalnych. Zdaniem skarżącej Instytucja Organizująca Konkurs przewiduje każdorazowo kwotę [...]. PLN, niewliczanych do budżetu projektu w sytuacji konieczności sfinansowania racjonalnych usprawnień dla osób z niepełnosprawnością. Kwestia ta została jednak opisana w Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020, które określiły właściwy tryb postępowania zgodnie z którym procedował organ administracji. Ponadto w Instrukcji wypełniania wniosku wskazano, że wnioskodawca nie powinien wypełniać tych części wniosku, które dotyczyły wskaźników nie realizowanych w projekcie. Oceniający właściwie dostrzegli zatem, że nie było potrzeby takim wskaźnikom konkretnego źródła pomiaru. W tym względzie nie można było skutecznie powoływać się na ocenę tego samego kryterium w odniesieniu do innego wniosku projektowego złożonego przez inny podmiot, gdyż była ona przeprowadzona w odniesieniu do innego przedsięwzięcia. Dokumentacja konkursowa nie wskazywała również, że punkty mogły być odejmowane tylko w przypadku braku zapisu czy błędnych zapisów w projekcie. Zadaniem oceniających było weryfikowanie czy proponowane rozwiązania zawarte w złożonym projekcie spełniały dane kryterium. Odniesienie do oceny innego projektu konkursowego nie przesądzało należytej bądź nienależytej oceny projektu. Ponadto zgodnie z ustawą wdrożeniową ocenie podlega konkretny wniosek o dofinansowanie, czyli dokument, w którym zawarte są informacje na temat wnioskodawcy oraz opis projektu lub przedstawione w innej formie informacje na temat projektu i wnioskodawcy, na podstawie których dokonuje się oceny spełnienia przez ten projekt kryteriów wyboru projektów. Projekty podlegające weryfikacji pod względem spełniania kryteriów wyboru do dofinansowania nie są oceniane w porównaniu do innych złożonych projektów, gdyż na takie rozwiązanie nie pozwala ustawodawca. W odniesieniu do zarzutów o przyznanie różnej wartości punktowej dla uchybienia, należy zaznaczyć, że dokumentacja konkursowa uwzględnia rozbieżność w ocenie oraz skutki stwierdzonej wadliwości, a więc różnica punktowa w ocenie dwóch ekspertów znajdowała odzwierciedlenie w przyznawanej liczbie punktów. W kwestii oceny wniosku konkursowego w ramach kryterium merytorycznego punktowego nr 5 "Spójność zadań przewidzianych do realizacji w ramach projektu oraz trafność doboru i opisu tych zadań w kontekście osiągnięcia celów/wskaźników projektu" należy zgodzić się, że organ oceniający miał prawo oczekiwać szczegółowego uzasadnienia zastosowania przez wnioskodawczynię wieloktrotności stawek jednostkowych zgodnie z regulaminem konkursu. W szczególności organ mógł oczekiwać precyzyjnego określenia liczby zajęć w ciągu dnia, a nie jak wskazuje skarżąca podania dokładnych godzin organizowanych kursów. W tym względzie nie można było przyjąć, że ryczałtowe wskazanie sposobu rozliczenia zadań realizowanych w ramach projektu stanowiło jedynie oczywistą omyłkę w pisarską, gdyż tego rodzaju zadania w ramach projektu powinny zostać precyzyjnie rozliczone. Wskazane oczekiwania ze strony organu nie musiały zostać wcześniej kazuistycznie określone w dokumentacji konkursowej, gdyż stanowiły zwyczajny element prawidłowo skonstruowanego wniosku konkursowego. Wnioskodawca wskazał, że szkolenia nie mogą trwać dłużej niż 4 godziny lekcyjne dziennie, ale nie przedstawił w sposób specyficzny (w odniesieniu do całych założeń i informacji zawartych w projekcie) sposobu realizacji zadania. Organ miał prawo uznać za zbyt ogólne stwierdzenie, iż wsparcie będzie dostosowywane do potrzeb uczestników projektu, a szczegóły będą uzgadniane, natomiast wszelkie warianty kursów będą dopiero proponowane. Informacja o planowanych pracach nad stworzeniem warunków umożliwiających uczestnikom projektu nabycie kompetencji lub kwalifikacji po uczestnictwie w kursach mogło umożliwiać wyliczenie, czy wnioskodawca jest w stanie w założonym czasie, na rzecz określonej liczby uczestników projektu, (realizując wskazaną liczbę stawek jednostkowych na jeden kurs), przeprowadzić wszystkie zaplanowane zajęcia oraz czy założone wskaźniki były możliwe do osiągnięcia w kontekście opisu warunków realizacji wsparcia. Specyficzne informacje o projekcie były dla oceniających niezbędne właśnie do określenia efektywności wsparcia. Skarżąca zakwestionowała również ocenę jej wniosku w ramach kryterium merytorycznego punktowego nr 6 "Opis trwałości projektu". W tym względzie organ trafnie wskazał, że strona wnioskująca nie opisała ewentualnych zagrożeń trwałości projektu, a brak takiego opisu nie był jednoznaczny z ich brakiem. Trwałość rezultatu w postaci wydanych w ramach projektu certyfikatów na czas nieznaczony nie mogła zostać uznana za trwałość projektu samą w sobie, ale jedynie za jej element. Informacje niezbędne do zachowania trwałości projektu przez wnioskodawcę zostały określone w Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie. Ponadto istniała możliwość zadeklarowania przez wnioskodawczynię, czy zachowana zostanie trwałość projektu po jego realizacji, co warunkowało stosowne uzasadnienie deklarowanego zamierzenia. W kwestii oceny wniosku pod kątem kryterium nr 9 – "Uzasadnienie doboru grupy docelowej projektu oraz opis rekrutacji uczestników" należy uznać, że podważenie zasadności doboru grupy docelowej ze względu na jej wielkość było konsekwencją przyjęcia przez organ stanowiska, że diagnoza problemowa została przeprowadzona w sposób nierzetelny. W tym względzie organ wskazał jakich elementów zabrakło dla przyjęcia, że diagnoza sytuacji problemowej poświadczała zasadność objęcia wsparciem 1020 osób. W konsekwencji organy uwzględniając takie czynniki oceniały ryzyko związane z rekrutacją tak dużej grupy docelowej, co mogłoby skutkować również niewłaściwą realizacją wnioskowanego projektu. W ocenie sądu taka ocena wniosku o dofinansowanie została dokonana na podstawie informacji z których nie można było wprost określić zainteresowania potencjalnych osób udziałem w projekcie. W konsekwencji organ oceniający miał prawo uznać, że nie uzasadniono należycie doboru grupy docelowej. Dodatkowo nie można zakwestionować oceny organu, że samo stwierdzenie, że dokumentacja projektowa będzie przechowywana w biurze projektu nie oznacza, że będzie tam składana. Niemniej jednak należy dostrzec, że tego rodzaju argument w ramach uzasadnienia ocenianego kryterium miał drugorzędne znaczenie dla oceny wniosku. Mimo to organ mógł uznać, że informacje zawarte we wniosku nie były oczywiste i niewymagające doprecyzowania, jak również nie pozwalały na ocenienie spełnienia w całości kryterium merytorycznego punktowego nr 9. W kwestii kwalifikowania do projektu osób prowadzących działalność gospodarczą, należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że wnioskodawca miał prawo zawęzić zakres grupy docelowej potencjalnych uczestników projektu. W tym względzie istotnie zabrakło stosownego odniesienia się przez organ do podnoszonych w proteście zarzutów. Niemniej jednak tego rodzaju uchybienie dotyczyło jedynie część argumentacji stanowiącej podstawę do przyjęcia oceny punktowej zgłoszonego wniosku projektowego. Tego rodzaju uchybienie nie mogło zatem stanowić o jego zakwalifikowaniu jako naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik oceny. Skarżąca nie zgodziła się również z oceną kryterium merytorycznego punktowego nr 10 – dotyczącego "Zaangażowania potencjału oraz doświadczenie projektodawcy i partnerów (jeśli projekt jest realizowany w partnerstwie) w kontekście osiągnięcia celów projektu". W tym względzie dokumentacja konkursowa wskazywała, w jaki sposób należy wykazać potencjał finansowy w pkt. 5.3 wniosku o dofinansowanie. Na podstawie zamieszczonych we wniosku o dofinansowanie informacji dokonana została ocena zdolności do płynnej obsługi finansowej projektu oraz ocena merytoryczna potencjału, jaki wnioskodawca planował zaangażować w ramach interwencji. W tym względzie organy administracji prawidłowo odniosły się do kwestii oceny potencjału finansowego oraz uzasadniły nieproporcjonalny charakter zaangażowania Partnera, co wymagało weryfikacji potencjału finansowego Lidera pod kątem gwarancji ewentualnego odzyskania przyznanych środków finansowych. Zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku obroty dla każdego z podmiotów wskazanych w pkt. 2.3.1 powinny być wykazane we wniosku osobno. W tym względzie organ nie dokonał twórczej interpretacji zaskarżonego kryterium, a jedynie uwzględnił pogląd wyrażany w orzecznictwie (por. wyrok wyroku WSA w Poznaniu z 22 marca 2018 roku, sygn. akt III SA/Po 69/18). Odnosząc się do zakwestionowanej oceny wniosku w ramach kryterium merytorycznego punktowego nr 11 "Prawidłowość sporządzenia budżetu projektu" należy uznać, że w sposób wyczerpujący organy odniosły się do pozycji budżetowych dotyczących wynagrodzeń trenerów. We wniosku o dofinansowanie stwierdzono brak specyficznych danych, które według organu pozwoliłyby zidentyfikować zgłoszony projekt (np. w zakresie poziomów umiejętności językowych/TIK, dla których będą prowadzone kursy). Wnioskodawca tworząc budżet w istocie miał obowiązek udokumentowania przeprowadzonego rozeznania rynkowego, które obejmowało porównanie cen co najmniej trzech potencjalnych dostawców towarów i usług. W tym względzie organ miał prawo uznać, że samo zapewnienie wnioskodawcy, iż kwota "wynagrodzenia wynika z przeglądu cen za tego typu usługi" nie było wystarczające w procesie weryfikacji złożonego wniosku. Nie pozwalało również ocenić, czy interwencja została zaplanowana w sposób efektywny kosztowo. W tym względzie organ wyjaśnił, że kwestii stawek jednostkowych w ramach kryterium nr 5 przyznano mniejszą liczbę punktów z uwagi na weryfikację adekwatności doboru zadań w kontekście zdiagnozowanych problemów, natomiast w ramach kryterium merytorycznego nr 10 punkty zostały odjęte w ramach oceny kwalifikowalności i niezbędności zaplanowanych w projekcie wydatków w kontekście realizowanych zadań, celów projektu oraz ich wskaźników, jak również racjonalności i efektywności kosztowej wydatków. Nie można było uznać, że punkty zostały odjęte z tego samego powodu. Organ dostrzegł również, że wnioskodawczyni nie uzasadniła planowanego sposobu realizacji kursów poprzez założenie, że podniesienie umiejętności językowych może nastąpić dopiero po 180 h kursu (czyli trzech stawkach jednostkowych). Nie wskazano niezbędności takiego wydatkowania, a co za tym idzie racjonalności i efektywności kosztowej. W ocenie Sądu prawidłowo zweryfikowano podział środków wskazanych w pkt. 5.2 wniosku o dofinansowanie, a zawyżenie wartości środków wspólnotowych we wniosku o dofinansowanie i przekroczenie ich udziału na poziomie 85% stanowiło błąd, który miał znaczenie z perspektywy finansowej całego programu operacyjnego. Biorąc pod uwagę całą zaprezentowaną przez IZ [...]RP02014+ argumentację, należy stwierdzić, iż dostrzeżone przez organ mankamenty ocenianego wniosku projektowego mogły stanowić podstawę do przyznania punktów w mniejszym niż maksymalny wymiarze. Organy oceniające wniosek konkursowy w granicach określonym prawem wyraziły w tym względzie swoje stanowisko i wskazały na przyczyny które stanowiły podstawę zajętego rozstrzygnięcia. Dokumentacja konkursowa wskazywała na bezpośrednie wymagania wobec wnioskodawców, które były równe dla wszystkich wnioskodawców. Niemniej jednak była ona stosowana do różnych wniosków projektowych, a więc dopuszczalne było jej indywidualne odniesienie do różnych uwarunkowań poszczególnych wniosków konkursowych. Taka sytuacja nie oznacza jednak, że dokumentacja konkursowa umożliwiała modyfikację, obejście czy uzupełnienie kryteriów oceny projektu przyjętych przez Komitet Monitorujący. W rozpoznawanym przypadku ich ocena przez organy administracji została przeprowadzona w sposób rzetelny, bezstronny oraz przejrzysty, zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz pozostałymi aktami prawnymi składającymi się na system realizacji programu operacyjnego. W sprawie nie naruszono również art. 53 ust 2 pkt 2, art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy wdrażającej. Natomiast polemiczny charakter podnoszonych zarzutów w skardze nie mógł stanowić podstawy do przyjęcia, że ocena przedmiotowego wniosku miała charakter twórczy. Organ działał bowiem w granicach uznania administracyjnego i do niego należała ocena złożonego wniosku konkursowego w granicach określonych dokumentacją konkursową. Niemniej jednak należy dostrzec, że niektóre wyjaśnienia poczynione przez organ administracji, w odpowiedzi na skargę, mogły zostać co najmniej częściowo zawarte już wcześniej w samym orzeczeniu komisji odwoławczej, aby w sposób bardziej przekonujący uzasadnić zajęte stanowisko. Nie można jednak z tego tytułu zakwestionować prawidłowości stanowiska instytucji oceniających zgłoszone do konkursu wnioski projektowe. Organ nie naruszył w tym względzie prawa wnioskodawczyni do dobrej administracji, gdyż zgłoszony przez nią wniosek został prawidłowo oceniony oraz uzasadniony w ramach stosowanych kryteriów oceny projektu, co oznacza, że nie naruszono w tym względzie art. 5 ust. 4 TUE w zw. z art. 41 ust. 1 - 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. W ocenie Sądu ocena przedmiotowego wniosku konkursowego nie została również przeprowadzona w sposób dowolny sprzeczny z zasadą równego dostępu do pomocy., przez co nie można była uznać, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 125 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz. U. UE. z 2012 roku, L 298, s.1), który jak należy zauważyć utracił moc obowiązującą z dniem 2 sierpnia 2018 roku. W rozpoznawanym przypadku organ oceniający przedmiotowy wniosek skarżącej nie miała również obowiązku uwzględnienia oceny dokonanej w sprawie konkurencyjnego wniosku, gdyż była ona dokonana w odniesieniu do innego stanu faktycznego. W ocenie Sądu należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że nie wszystkie pojęcia którymi posługuje się organ administracji zostały zdefiniowane w dokumentach składających się na system realizacji programu operacyjnego. Jednocześnie należy jednak przyjąć, że nie mogły one zostać określone w sposób zbyt kazuistyczny, aby mogły zachować pewną elastyczność z uwagi na ich stosowanie do wielu konkursów realizowanych w ramach regionalnego programu operacyjnego. W takich warunkach należy uznać, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia zasady przejrzystości określonej w art. 125 ust. 3 lit. a pkt I-III Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 roku ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. U. UE z 2013 roku, L 347, s. 320, ze zm.). Końcowo należy również zauważyć, że w sprawie zarzucono zaskarżonemu rozstrzygnięciu organu naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 106 § 3 w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm.). W odniesieniu do wskazanych przepisów należy dostrzec jednak, że dotyczą one postępowania prowadzonego przed sądem administracyjnym, a zatem nie można uznać, że zostały naruszone przez komisję odwoławczą oceniającą złożony protest, gdyż nie miały one zastosowania do postepowania prowadzonego przez organ administracji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, oddalił skargę.