III SA/Lu 826/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], nakładającą na M. K. karę pieniężną w wysokości 2.500 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 3 listopada 2019 r. w R. przy ul. [...] zatrzymano do kontroli samochód osobowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] Pojazdem kierował M. K., który przewoził dwóch pasażerów z R. na ulicę [...] w R.. W toku kontroli ustalono, że kierowca wykonywał przewóz osób na rzecz E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w W.. Kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego, ani wypisu z licencji. W trakcie kontroli stwierdzono także, że kierujący pojazdem wykonujący okazjonalny transport drogowy osób nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych, ani orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Wyniki i przebieg kontroli utrwalono w protokole kontroli nr [...] z dnia 3 listopada 2019 r. W oparciu o informacje uzyskane z Urzędu W. ustalono, że E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w W. posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Jako osobę zarządzającą transportem wskazano M. K.. Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. organ I instancji nałożył na M. K. karę pieniężną w wysokości 2.500 zł, na podstawie art. 92a ust. 2 i ust. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 z późn. zm.), dalej powoływanej także jako "u.t.d." za naruszenia określone w l.p. 4.2. załącznika nr 4 do u.t.d., za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (1.000 zł); lp. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (1.000 zł); lp. 1.2. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, za niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez skarżącego odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w trakcie kontroli kierujący pojazdem nie okazał wypisu z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, wydanej E. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej z siedzibą w W.. Organ wyjaśnił, że zarządzający transportem powinien upewnić się przed rozpoczęciem zadania przewozowego przez kierowcę, że jest on wyposażony we wszystkie wymagane dokumenty, w tym wypis z licencji. Zgodnie z art. 87 ust. 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub wypis z licencji. Skarżący nie dopełnił obowiązków w tym zakresie. W związku z powyższym prawidłowo nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 500 zł, na podstawie art. 92a ust. 2, ust. 4 i ust. 8 u.t.d. w zw. w lp. 1.2. załącznika nr 4 do u.t.d. Bezsporną okolicznością jest, że kierowca w dniu kontroli nie posiadał ważnych badań lekarskich i psychologicznych stwierdzających brak przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Do dnia wydania decyzji strona nie przedłożyła dowodów na okoliczność, że kierowca posiadał takie badania – ważne na dzień kontroli. Niesporne jest również, że w dniu 3 listopada 2019 r. kierowca M. K. wykonywał okazjonalny przewóz osób w imieniu E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w W.. Usługę przewozu osób zamówioną przez pasażerów za pośrednictwem aplikacji B. zrealizowano w imieniu spółki E., za którą pasażerowie uiścili opłatę w wysokości 6,71 zł. Jak wynika z informacji uzyskanej z Urzędu W., osobą zarządzającą w spółce E. jest skarżący, który posiada certyfikat kompetencji zawodowych nr [...] w zakresie drogowego transportu osób. Do obowiązków zarządzającego należy zarządzanie operacjami transportowymi przedsiębiorstwa, wykonywane w sposób rzeczywisty i ciągły, stosownie do art. 4 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. UE. L. z 2009 r. Nr 300, str. 51 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009". Skarżący powinien zatem nadzorować przestrzeganie przepisów obowiązujących w zakresie transportu drogowego przez kierowców wykonujących przewóz. Organ odwoławczy nie podzielił argumentacji skarżącego, który podnosił, że obowiązki związane z kierowaniem kierowców na badania lekarskie i psychologiczne, zgodnie z wymogami ustawy o transporcie drogowym spoczywają wyłącznie na pracodawcach w rozumieniu kodeksu pracy. Stwierdził, że obowiązek kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy spoczywa na wykonawcach przewozów drogowych, niezależnie od charakteru współpracy z kierowcą. Mając powyższe na względzie, organ II instancji uznał za zasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej, na podstawie z lp. 4.2. i l.p. 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d. Podniósł, że brak jest przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów na potwierdzenie, że zaistniały okoliczności wyłączające jego odpowiedzialność za popełnienie naruszeń, ograniczając się wyłącznie do przedstawienia tez kwestionujących własną odpowiedzialność. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skardze na powyższą decyzję M. K. wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji wydanej w pierwszej instancji, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, na jakiej podstawie (stosunek pracy czy stosunek cywilnoprawny) kontrolowany kierowca współpracował ze spółką E.; 2) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności poczynienie ustaleń niemających żadnego oparcia w materiale dowodowym sprawy w zakresie tego, że zatrzymany kierowca zatrudniony był na podstawie stosunku pracy, podczas gdy kierowca ten nie był pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorcy; 3) naruszenie art. 39a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 w zw. z 39l ust. 1 pkt 1 lit. b u.t.d., poprzez wskazanie błędnego adresata decyzji i nałożenie kary pieniężnej na osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie działającym pod nazwą E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w W., podczas gdy kierowca nie był zatrudniony na podstawie stosunku pracy w kontrolowanym przedsiębiorstwie, a więc brak jest podstaw do tego, aby wymagać od skarżącego by wyposażał takiego kierowcę w zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych; 4) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji; 5) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, w zakresie konieczności zweryfikowania podstawy zatrudnienia kierowcy w przedsiębiorstwie; 6) naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy u.t.d., które określają zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Zgodnie z art. 39a ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę m.in. wtedy, jeżeli osoba ta nie ma przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3) oraz nie ma przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4). Stosownie do art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W myśl art. 39l ust. 1 pkt 1 lit. b u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne. Konsekwencją naruszenia wskazanych obowiązków jest nałożenie kary pieniężnej. Stosownie bowiem do art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2.000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia oraz wagę naruszeń wskazanych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 4 do u.t.d. (art. 92a ust. 8 u.t.d.). Stosownie do lp. 4.2. załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 1.000 zł. Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy również skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 1.000 zł (lp. 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d.). Z kolei w l.p. 1.2. załącznika nr 4 do u.t.d. przewidziano karę pieniężną w wysokości 500 zł za naruszenie polegające na niewyposażeniu kierowcy w wypis z licencji. Powyższe naruszenia zostały stwierdzone w przedmiotowej sprawie. Stosownie do art. 2 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1071/2009, zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem – która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która: a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty. Jednocześnie przepis art. 7c u.t.d. stanowi, że mikroprzedsiębiorca może bez wyznaczania zarządzającego transportem, spełniającego warunki ,o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia. Stosownie do art. 7a ust. 2 pkt 7 u.t.d. we wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej należy wskazać między innymi, imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Przywołane powyżej przepisy definiują pojęcie osoby zarządzającej transportem, nakładając na przedsiębiorcę obowiązek wyznaczenia takiej osoby, o ile sam przedsiębiorca będący osobą fizyczną nie pełni te funkcji. Przepisy te określają jednocześnie wymogi, jakie powinna spełnić osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie, w tym m.in. stosowne doświadczenie i posiadanie wiedzy (certyfikat). Wprowadzenie funkcji osoby zarządzającej transportem miało na celu zapewnienie większej dbałości o należyte wykonywanie obowiązków związanych z organizacją i bezpieczeństwem transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy i osób oraz ich zgodności z unijnymi i krajowymi przepisami dotyczącymi transportu drogowego. Prawodawca wymaga, by osoba pełniąca funkcję zarządzającego transportem posiadała dobrą reputację oraz odpowiednią wiedzę, co będzie skutkowało zapewnieniem właściwej realizacji wymogów obowiązujących przewoźników. Jednocześnie sprawowanie funkcji zarządzającego transportem jest zajęciem wiążącym się z odpowiedzialnością za naruszenia określonych obowiązków w transporcie drogowym. W rozpoznawanej sprawie, w dniu 3 listopada 2019 r. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował M. K.. Bezsporne jest, że w wyniku kontroli stwierdzono, że kierujący pojazdem nie posiada ważnych na dzień kontroli orzeczeń – lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Kierowca nie okazał również wypisu z licencji. Niesporne jest, że kierowca wykonywał przewóz w imieniu E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w W.. Kierowca przewoził pasażera, który usługę przewozu zamówił przez aplikację [...]. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że osobą zarządzającą transportem w spółce E. jest skarżący M. K.. Skarżący nie zwalczał ustaleń dotyczących braku orzeczeń lekarskiego i psychologicznego oraz nieposiadania przy sobie przez kierowcę i nieokazania do kontroli wypisu z licencji. Kwestię sporną stanowiła natomiast ocena, czy skarżący jako osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie miał obowiązek wyposażyć kierowcę, który nie był zatrudniony przez przedsiębiorcę na podstawie umowy o pracę, w orzeczenie lekarskie i psychologiczne o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W ocenie sądu organy prawidłowo przyjęły, że to na osobie zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie spoczywała odpowiedzialność za zabezpieczenie spełnienia wymogów w zakresie przewozu osób, w tym wymagań dotyczących kierowców i to niezależnie od formy ich zatrudnienia. Wbrew argumentacji skarżącego, nie sposób przyjąć, że obowiązki związane z kierowaniem kierowców na badania lekarskie i psychologiczne w świetle przepisów u.t.d. spoczywają wyłącznie na przedsiębiorcach zatrudniających kierowców, na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320) i tym samym brak jest podstaw prawnych do nałożenia na przewoźnika niezatrudniającego kierowcy na podstawie umowy o pracę obowiązku skierowania go na badania lekarskie i psychologiczne. Znajdujące się w art. 39j ust. 2 u.t.d. odwołanie do przepisów kodeksu pracy wskazuje jedynie na zakres i zasady wykonywania badań lekarskich kierowców, z zastrzeżeniem w ust. 3 art. 39j u.t.d., że zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Z powołanych wyżej przepisów art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d. wynika wprost, że kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i psychologicznym, przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W rozpoznawanej sprawie jednoznacznie ustalono, że kierowca wykonywał przewóz pasażera w imieniu przedsiębiorcy E. i na jego rzecz, co oznacza, że kierujący pojazdem powinien legitymować się stosownymi orzeczeniami o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Za stwierdzone naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, przepisy u.t.d. przewidują przede wszystkim odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy – przedsiębiorcy, nie zaś kierowcy, który wykonuje tylko czynność faktyczną prowadzenia pojazdu. Co istotne, kierowca, niezależnie od formy zatrudnienia (stosunek pracy, umowa o dzieło czy zasada samozatrudnienia), wykonuje jedną z czynności składającą się na sekwencję działań, których suma dopiero jest transportem drogowym w rozumieniu ustawy. Odpowiedzialność kierowcy została uregulowana w ustawie odrębnie i jest objęta innymi sankcjami (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 204/13). Podkreślenia wymaga, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo i na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi przy wykonywaniu działalności się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2011 r., II GSK 716/10, z dnia 18 października 2016 r., II GSK 685/15 oraz z dnia 9 lipca 2019 r., II GSK 1985/17). Wobec powyższego, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów k.p.a. w zakresie niewystarczającego wyjaśnienia okoliczności związanych z formą prawną zatrudnienia kierowcy. W oparciu o informację uzyskaną z Urzędu W. organy prawidłowo ustaliły, że osobą zarządzającą transportem w spółce E. w dniu kontroli był skarżący, a zatem to do jego obowiązków należało wyposażenie kierowcy w wymagane orzeczenia. Naruszenie zaś obowiązków w tym zakresie uprawniało do nałożenia na skarżącego, jako osobę zarządzającą transportem, kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia. Kierowca wykonywał bowiem przewóz osób w imieniu spółki E. i na jego rzecz i nie posiadał ważnych na dzień kontroli orzeczeń – lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W konsekwencji, bezpodstawny jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 39a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 w związku z 39l ust. 1 pkt 1 lit. b u.t.d., poprzez wskazanie błędnego adresata decyzji i nałożenie kary pieniężnej na osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie, podczas gdy kierowca nie był zatrudniony na podstawie stosunku pracy. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, prawidłowo za adresata decyzji uznano skarżącego, jako osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie. Jak wskazano już wyżej, na mocy art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego i podlega karze pieniężnej w określonej w tym przepisie wysokości. Podkreślić jeszcze raz należy, że w świetle przepisów u.t.d. – zarządzający transportem jest zobowiązany do działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, w tym doboru takich kierowców, którzy będą posiadali stosowne uprawnienia do wykonywania przewozów. Kierowca wykonujący przewóz musi dysponować orzeczeniem lekarskim i orzeczeniem psychologa o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada takich orzeczeń, sankcjonowane jest odpowiednio w punktach 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 karą w wysokości 1000 złotych za każde naruszenie. Na mocy przywołanych wyżej przepisów, zaistniały zatem podstawy do nałożenia na skarżącego kar przewidzianych w lp. 4.2. oraz lp. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy. W ocenie sądu, organ prawidłowo również ocenił, że w dniu kontroli doszło do naruszenia określonego w lp. 1.2. załącznika nr 4 do ustawy, polegającego na niewyposażeniu kierowcy w wypis z licencji. Z niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń wynika, że kierowca nie okazał do kontroli wypisu z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzielonej E. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej z siedzibą w W.. Skarżący nie dopełnił zatem ciążącego na nim, jako zarządzającym transportem, obowiązku wyposażenia kierowcy we wszystkie dokumenty wymagane w związku z wykonywanym przewozem, wobec czego uzasadnione było nałożenie na niego kary na podstawie lp. 1.2. załącznika nr 4 do ustawy. Jak słusznie ocenił organ, brak jest podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d., bowiem żadna z przesłanek wymienionych w tym przepisie nie została wykazana i nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. W szczególności okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, by stwierdzone naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć. Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W ocenie sądu organy obu instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Organ prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, a ocena ta znalazła wyraz w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji, które odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Skarżącemu zapewniono również udział w postępowaniu. Nie można zatem dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 8 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie nie doszło również do naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).