I SA/Gl 217/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi R. P. (P.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez R. P. (dalej: "skarżący" lub "podatnik") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie wydana w sprawie odmowy uchylenia (po wznowieniu postępowania) decyzji Wójta Gminy R. ustalającej skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2014 r. Stan sprawy przedstawia się następująco. 1. Decyzją z dnia [...], nr [...] Wójt ustalił skarżącemu zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2014 r. w kwocie [...] zł. Opodatkowaniem objęto grunty pozostałe o powierzchni [...] m2 składające się na jednostkę rejestrową nr [...] położoną w obrębie geodezyjnym [...]. Jako stawkę opodatkowania przyjęto kwotę 0,22 zł za m2. Zobowiązanie ustalono na okres od maja do grudnia 2014 r. Od decyzji tej podatnik nie wniósł odwołania. 2. W piśmie z dnia 26 czerwca 2018 r. podatnik, działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zwrócił się o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją, wskazując, że w sprawie została spełniona przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: o.p. W uzasadnieniu autor wniosku zaznaczył, że nieruchomość stanowiąca przedmiot opodatkowania pozostawała w 2014 r. w dyspozycji Aeroklubu C. zgodnie z posiadanymi przezeń prawami i ustnymi ustaleniami potwierdzonymi porozumieniem spisanym ze skarżącym w dniu 18 grudnia 2014 r. Jako że w całości była wykorzystywana wyłącznie na potrzeby prowadzenia działalności w zakresie kultury fizycznej i sportu (stanowiła lotnisko) nie powinna natomiast podlegać opodatkowaniu w myśl § 2 ust. 1 uchwały Rady Gminy Rędziny nr XIX/67/2011 z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2011 r. Nr 315, poz. 5457). 3. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Wójt wznowił przedmiotowe postępowanie podatkowe, a decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 13 § 1 pkt 1, art. 245 § 1 pkt 2 i art. 207 o.p., odmówił uchylenia powyższej swej decyzji wymiarowej. W uzasadnieniu Wójt wskazał, że przedstawiona we wniosku okoliczność nie korzysta z przymiotu nowości, albowiem była ona znana podatnikowi, który jednak jej nie ujawnił. Tym samym powoływanie się na nią nie świadczy o spełnieniu przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. 4. W odwołaniu z dnia 31 października 2018 r. skarżący, w którego imieniu działa wspomniany pełnomocnik, nie zgodził się z powyższą kwalifikacją, akcentując, że nową jest okoliczność po raz pierwszy przez podatnika zgłoszona i nawet zawinione przez podatnika nieprzedstawienie jej uprzednio nie stanowi przeszkody do wznowienia postępowania podatkowego. Na poparcie słuszności tego stanowiska powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 828/08 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170/04 i z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1356/16 (te i następne orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 5. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Kolegium, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., utrzymało w mocy wyżej wskazaną decyzję Wójta z dnia [...] i podzieliło argumentację w niej przedstawioną. 6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podatnik reprezentowany przez pełnomocnika zażądał uchylenia wskazanej decyzji Kolegium i poprzedzającego ją rozstrzygnięcia Wójta. Podniósł zarzut naruszenia: 1) art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. polegający na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla jej rozstrzygnięcia poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, w szczególności nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącego dowodów z przesłuchania świadków; 2) art. 240 par. 1 pkt 5 o.p. polegający na błędnej wykładni poprzez przyjęcie, że strona może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego i nie mogła żądać ich uwzględnienia w jego toku, podczas gdy przytoczony przepis wyraźnie stanowi, że nowe okoliczności lub dowody to takie, które nie są znane jedynie organowi wydającemu decyzję. Ponadto skarżący zaznaczył, że został pozbawiony obrony swych praw, gdyż decyzja wydana przez Wójta w dniu [...] (decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego) nie została skierowana na adres jego zamieszkania, lecz na adres, który podał jako właściwy do korespondencji wyłącznie w sprawach wieczystoksięgowych. Nie było zatem podstaw do uznania fikcji doręczenia tej przesyłki po tym jak została ona zwrócona jako niepodjęta w terminie. 7. W odpowiedzi Kolegium stwierdziło brak podstaw do zmiany swego stanowiska i wniosło o oddalenie skargi, uznawszy ją za bezzasadną. 8. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w dniu 28 czerwca 2019 r. pełnomocnik skarżącego potwierdził, że decyzja ustalająca wysokość przedmiotowego zobowiązania podatkowego została skarżącemu skutecznie doręczona, a zatem weszła do obrotu prawnego. Zarazem jednak wskazał, że skarżący bez własnej winy nie brał udziału w tym postępowaniu, a od decyzji tej nie odwołał się, gdyż nie wiedział, że została ona wydana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zgodności z prawem decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą uchylenia (po wznowieniu postępowania) decyzji ustalającej skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2014 r. Zasadności takiego wznowienia autor skargi upatruje w braku uwzględnienia przez organ rzeczywistego przeznaczenia tej nieruchomości, wskazując, że służyła ona wyłącznie na potrzeby prowadzenia działalności w zakresie kultury fizycznej i sportu i jako taka powinna zostać zwolniona z opodatkowania. Zwraca przy tym uwagę, że pominięcie tej okoliczności miało niewątpliwy wpływ na wynik sprawy. Zarazem podkreśla, że była to okoliczność nieznana organowi w dacie podejmowania rozstrzygnięcia, a skarżący sam nie mógł jej powołać w toku postępowania zwykłego, gdyż nie wiedział o wydaniu decyzji i zaistnieniu skutku jej doręczenia. Wnoszący skargę podnosi ponadto zarzut nienależytego przeprowadzenia postępowania poprzez nieuwzględnienie wnioskowanych dowodów z przesłuchania świadków. Nie godzi się także z poglądem zakładającym, że przymiot nowości można przypisać jedynie takim okolicznościom lub dowodom, które nie były wcześniej znane zarówno organowi, jak i samemu podatnikowi. W tym aspekcie zajmuje stanowisko, w myśl którego ocenę wspomnianej nowości należy odnieść wyłącznie do wiedzy organu i nowymi są także takie okoliczności lub dowody, które wcześniej przez stronę nie zostały przedstawione nawet z przyczyn od niej zależnych. Zarazem, jak wskazuje, kwalifikacja ta znajduje oparcie w orzecznictwie sądowym, którego pominięcie stanowi kolejny argument przesądzający o wadliwości kwestionowanych decyzji. W przekonaniu organów orzekających w sprawie powołana przez skarżącego argumentacja jest chybiona. Przede wszystkim jako nieuprawnioną należy ocenić taką interpretację art. 240 § 1 pkt 5 o.p., która pozwala na przyjęcie, że nowymi są również te dowody lub okoliczności, o których istnieniu podatnik wiedział, lecz pomimo tego nie powołał się na nie w toku wcześniej prowadzonego postępowania w sprawie wymierzenia mu podatku należnego. W takim bowiem przypadku nie sposób uznać, by te okoliczności lub dowody wyszły na jaw dopiero po uzyskaniu przez decyzję wymiarową przymiotu ostateczności. W konsekwencji nie świadczą one o spełnieniu przesłanki wznowienia postępowania określonej w powołanym art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Przystępując w tej sytuacji do przedstawienia motywów niniejszego orzeczenia, odnotować trzeba, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W pierwszej kolejności dostrzeżenia zatem wymaga, że wznowić można jedynie postępowanie zakończone decyzją, która jest ostateczna. Przymiot ten posiada m. in. decyzja, którą prawidłowo doręczono i pomimo przysługującego stronie prawa do wniesienia odwołania nie została w ten sposób zaskarżona. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Finalnie kwestię tę można zresztą uznać za niesporną, ponieważ pomimo kwestionowania w skardze prawidłowości adresu, na który decyzja ta została wysłana, na rozprawie pełnomocnik skarżącego przyznał, że stwierdzenie zaistnienia fikcji doręczenia tej przesyłki było poprawne. Analiza akt sprawy potwierdza jedynie słuszność tej kwalifikacji, gdyż adnotacje operatora pocztowego umieszczone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru i kopercie nadania przesyłki nie pozostawiają w tym zakresie żadnych wątpliwości. Wszak przesyłka ta została skierowana do skarżącego na adres, który – jak już wspomniano – ostatecznie nie jest kwestionowany ([...] B. [...]). Wobec niezastania adresata przesyłkę tę złożono w placówce pocztowej w B.. Zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniu 29 lipca 2014 r. i – powtórnie – w dniu 6 sierpnia 2014 r. Z kolei w dniu 14 sierpnia 2014 r. przesyłka ta została zwrócona nadawcy jako niepodjęta w terminie. W tej sytuacji zaistniała więc sposobność stwierdzenia skutku doręczenia tej przesyłki w trybie art. 150 o.p. W konsekwencji po bezskutecznym upływie terminu do wniesienia odwołania od doręczonej w ten sposób decyzji uzyskała ona przymiot ostateczności i stąd domaganie się wznowienia postępowania nią zakończonego było dopuszczalne. Wójt słusznie więc zastosował art. 243 § 1 o.p., zgodnie z którym w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Jednocześnie wydanie tego rozstrzygnięcia zobligowało go do przeprowadzenia postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 243 § 2 o.p.). W tej sytuacji konieczne stało się zweryfikowanie, czy w sprawie została spełniona przesłanka wznowienia postępowania. Analiza treści art. 240 § 1 pkt 5 o.p. nie pozostawia wątpliwości, że sytuacja taka zaistniałaby tylko wówczas, gdyby wyszły na jaw nowe, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub dowody, które istniały w dniu wydania decyzji, i były nieznane organowi, który wydał decyzję. Co więcej, wszystkie te cechy musiałyby zostać spełnione łącznie, a brak którejkolwiek z nich przesądzałby o braku spełnienia przesłanki wznowienia postępowania i skutkowałby powinnością wydania decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej w całości lub w części na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 o.p. W ocenie Wójta (zaaprobowanej następnie przez Kolegium) w rozpatrywanym przypadku konieczność taka zaistniała, a pogląd ten zasługuje na akceptację. Trafnie bowiem organy dostrzegły, że nie sposób przyjąć zapatrywania skarżącego, by wśród powołanych we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności faktycznych czy dowodów znajdowały się takie, które by były nowe i wyszły na jaw dopiero po uzyskaniu przez decyzję wymiarową przymiotu ostateczności. Skarżący powołał się przecież na to, że opodatkowana nieruchomość pozostawała w analizowanym roku podatkowym w dyspozycji wspomnianego wcześniej aeroklubu i była wykorzystywana wyłącznie na jego cele statutowe, a mianowicie na działalność prowadzoną w przedmiocie kultury fizycznej i sportu. Co jednak szczególnie istotne, przyznał jednocześnie, że już wówczas miał świadomość sposobu korzystania z tej nieruchomości, gdyż stanowiło to następstwo m. in. ustaleń ustnych, jakie pomiędzy nim a aeroklubem zostały poczynione i które znalazły odzwierciedlenie w podpisanym następnie porozumieniu. Dostrzeżenia zatem wymaga, że powołane okoliczności były znane w dacie wymierzania skarżącemu podatku należnego i nie wyszły na jaw w późniejszym okresie. Co więcej, były one wówczas znane samemu skarżącemu i stąd trudno uznać, by obecnie nosiły jakiekolwiek znamię nowości. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się wprawdzie, że pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również te po raz pierwszy zgłoszone przez stronę (zob. m. in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Bd 42/19 czy orzeczenia powołane przez samego skarżącego). Wskazuje się też, że przesłanka ta zostaje spełniona wtedy, gdy te okoliczności lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wymiarowego w tym sensie, że gdyby były znane organowi to spowodowałyby rozstrzygnięcie sprawy w inny sposób od przyjętego w decyzji kończącej wznowione postępowanie (zob. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 1593/17). Zarazem jednak akcentuje się, że wyrażenie to powinno być interpretowane przez pryzmat określenia "wyjdą na jaw" co oznacza, że można powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź na takie dowody, co do których istnienia strona nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania podatkowego prowadzonego w trybie zwykłym (zob. m. in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 października 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 308/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Po 675/18, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 32/17 czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Bk 693/18). W tym kontekście podkreśla się także, że strona, która w toku postępowania zwykłego nie ujawnia znanych jej – a korzystnych dla niej – okoliczności faktycznych, nie może domagać się uchylenia decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania na podstawie tych okoliczności także wówczas, gdy dowód potwierdzający tę okoliczność pozyska po wydaniu decyzji ostatecznej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt I GSK 1445/16). Zaznacza się nadto, że okoliczności lub dowody, które doskonale były znane stronie w toku postępowania zwykłego, lecz nie zostały przez stronę podniesione przed wydaniem decyzji bądź po jej wydaniu w toku postępowania odwoławczego, nie mogą stanowić podstawy do kwestionowania decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania nawet jeśli strona nie zdawała sobie sprawy z ich znaczenia w postępowaniu zwyczajnym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Po 150/19). Jak wynika z powyższego ocena spełnienia przesłanki wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. wymaga kompleksowej wykładni normy w tym przepisie zawartej. Weryfikacja powołanych przez stronę okoliczności faktycznych lub dowodów musi więc następować z uwzględnieniem wszystkich cech, jakimi powinny one się charakteryzować. Niewątpliwie zatem nowymi dowodami czy okolicznościami faktycznymi mogą być takie dowody czy okoliczności, które strona po raz pierwszy zgłosiła. Powołanie się po raz pierwszy na ich zaistnienie samo w sobie nie przesądza jednak jeszcze o posiadaniu przez nie wszystkich właściwości, jakim powinny one odpowiadać w świetle analizowanego przepisu. Dostrzec bowiem trzeba, że nie wszystkie dowody czy okoliczności po raz pierwszy zgłoszone będą dowodami czy okolicznościami tyle co ujawnionymi. Przy tym podkreślić należy, że ujawnienie to (wyjście na jaw) należy postrzegać jako kategorię obiektywną. O ile zatem jej zaistnienie względem organu nastąpi dopiero wówczas, gdy okoliczności te czy dowody zostaną mu przedstawione (a zatem staną się mu znane), o tyle względem strony kryterium to zostanie spełnione już wtedy, gdy to ona poweźmie wiedzę o ich istnieniu. Do spełnienia przesłanki wznowienia postępowania na wniosek strony niezbędne jest więc stwierdzenie, że dane okoliczności czy dowody ujawniły się w sensie obiektywnym (zarówno względem strony wnioskującej, jak i organu) już po ostatecznym zakończeniu postępowania przed organem. Konieczne jest więc ustalenie, że nim to nastąpiło były one nieznane nie tylko organowi, ale również samej stronie postępowania, która się na nie powołuje. Dostrzeżenia przy tym wymaga, że zajęcie odmiennego stanowiska oznaczałoby, iż wznowienie postępowania, stanowiące nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji dotkniętych kwalifikowanymi wadami prawnymi, mogłoby zastąpić zwykły tryb odwoławczy poprzez spowodowanie ominięcia cechujących go terminów do wniesienia odwołania, których przekroczenie uniemożliwia co do zasady wzruszenie rozstrzygnięcia. Za zawężającą wykładnią analizowanego przepisu przemawia również fakt, że instytucja wznowienia postępowania stanowi tryb nadzwyczajny, który musi być traktowany rygorystycznie z uwagi na to, iż jest wyłomem w podstawowej zasadzie trwałości decyzji administracyjnych (zob. wyżej powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Po 150/19). W związku z powyższym w niniejszej sprawie jako prawidłową należało ocenić zaskarżoną kwalifikację Kolegium i poprzedzające ją rozstrzygnięcie Wójta. Stwierdzenie bowiem, że okoliczność faktyczna, na którą się strona powołuje, była jej znana już w toku postępowania zwykłego, wyklucza wszak możność uznania, by została ona ujawniona dopiero po ostatecznym jego zakończeniu. Tym samym uznać trzeba, że taka okoliczność nie spełnia właściwości opisanych w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. W świetle powyższych wywodów za chybiony należało zatem uznać zarzut skargi sprowadzający się do stwierdzenia, że dla oceny zasadności wznowienia postępowania na wniosek strony bez znaczenia pozostaje czas, w którym o ujawnieniu danej okoliczności czy danego faktu dowiedziała się sama strona, która na tę okoliczność czy na ten dowód wskazuje. Słuszności tej kwalifikacji, wbrew pozorom, nie potwierdza też powołane na jej poparcie orzecznictwo. Jak już bowiem wspomniano, z samego faktu zgłoszenia danej okoliczności czy danego dowodu po raz pierwszy przez stronę nie wynika wszak, że ta okoliczność czy ten dowód zostały tyle co ujawnione. Po drugie należy rozróżnić sytuację, w której wznowienie postępowania następuje na wniosek strony postępowania, od tego, gdy dochodzi do tego z urzędu. Dostrzeżenia bowiem wymaga, że w obydwóch przypadkach niewątpliwie istotne jest ustalenie momentu ujawnienia danej okoliczności czy danego dowodu wobec organu. Dodatkowo w pierwszym nie mniej ważne jest jednak stwierdzenie, kiedy ta okoliczność czy ten dowód wyszły na jaw względem samej strony, która się na nie powołuje. W rezultacie zgodzić się należy z poglądem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 828/08, z którego wynika, że nawet zawinione nieujawnienie przez stronę określonych okoliczności czy dowodów nie stanowi przeszkody do wznowienia postępowania w sytuacji, gdy podstawą błędnej decyzji ostatecznej stało się działanie organu z zaufaniem do oświadczenie strony, które okazało się nieprawdziwe. Dostrzec jednak trzeba, że mowa tu o sytuacji, gdy wznowienie to następuje z urzędu i jest wynikiem ujawnienia faktu wprowadzenia organu w błąd przez stronę, a nie przypadku, gdy strona składa wniosek o wznowienie postępowania, powołując się na wcześniej sobie znane, lecz nie przedstawione okoliczności, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Uwadze nie może umknąć również to, że już zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym oświadczenia skarżącego, pozwalały na uznanie, że okoliczność, na której zaistnienie skarżący się powołuje w złożonym wniosku o wznowienie postępowania, była mu znana w roku podatkowym, na który ustalono sporny podatek należny. Ustalenie to było zatem wystarczające do stwierdzenia braku spełnienia przesłanki wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. i zbędnym czyniło przeprowadzanie jakichkolwiek dowodów z zeznań świadków. Słuszności tej kwalifikacji nie może zmienić również fakt, że skarżący faktycznie nie otrzymał decyzji ostatecznej. Jest tak dlatego, gdyż – po pierwsze – skutek jej doręczenia (ze wszelkimi tego konsekwencjami) zaistniał na mocy art. 150 o.p., a – po drugie – dla oceny zaistnienia analizowanej przesłanki wznowieniowej bez znaczenia pozostaje to, że skarżący o tym nie wiedział. Powoływanie się na brak winy w tym aspekcie nie mogło zatem odnieść zamierzonego skutku. Wreszcie podnieść należy, że podatnik – w trosce o swój interes prawny – powinien powiadomić organ podatkowy o zaistnieniu zdarzeń mających wpływ na wysokość corocznie obliczanego podatku niezwłocznie po ich wystąpieniu i to niezależnie od tego, czy postępowanie w sprawie wymiaru tej należności jest w toku, czy też nie. Wszak powinność wykonania tego zobowiązania nie powinna być dla niego zaskakująca, skoro powstaje ona cyklicznie. W świetle powyższych uwag uznać należało, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Determinowało to konieczność oddalenia skargi na nią wniesionej, co też uczyniono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Z tych względów orzeczono jak w sentencji.