II SA/Kr 85/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi F. P. na postanowienie Wojewody z dnia 2 listopada 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Decyzją nr [...] z 15 listopada 2017 r. znak: [...] Prezydent Miasta K. orzekł: w pkt 1 o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako część działki nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., w granicach parceli katastralnej: l. kat. [...], b. gm. kat. [...], na rzecz F. P.; oraz w pkt 2 o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako części działek: nr [...] i nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., w granicach parcel katastralnych: l. kat. [...] i l. kat. [...], b. gm. kat. [...], na rzecz F. P.. Odwołanie od ww. decyzji Prezydenta Miasta K. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, pismem z 20 września 2021 r. wniósł F. P.. Na uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu wskazano, że decyzje nr [...] oraz nr [...] nie zostały doręczone pełnomocnikowi strony, a operator pocztowy nie zastosował się do treści art. 44 § 2 oraz § 3 k.p.a. tj. nie umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej, ani na drzwiach mieszkania pełnomocnika, jak również w widocznym miejscu przy wejściu na posesję pełnomocnika zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru, a następnie nie pozostawił powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki. Znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru nie posiadają informacji czy ww. zawiadomienia zostały pozostawione w zgodzie z art. 44 § 2 i § 3 k.p.a. Nie zaznaczono także powodu, dla którego przesyłki z decyzją zostały zwrócone, a przede wszystkim to, że na potwierdzeniach nie ma podpisów osób, które w imieniu operatora pocztowego miały doręczyć decyzję. Organ nie miał podstaw do przyjęcia, że zostały one skutecznie doręczone, tj. zgodnie z fikcją prawną wyrażoną w art. 44 § 4 k.p.a. W tej sytuacji nie sposób przyjąć, że druk, który nie został prawidłowo wypełniony (brak informacji czy, pozostawiono zawiadomienie, o którym mowa w art. 44 § 2 i 3 k.p.a. oraz brak wypełnienia pkt. nr 4 na druku), a przede wszystkim w ogóle niepodpisany przez pracownika, może stanowić dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a., na podstawie którego organ mógłby przyjąć, że ww. decyzje zostały doręczone w sposób przewidziany w art. 44 k.p.a. Wojewoda postanowieniem z dnia 2 listopada 2021 r., znak: [...], na podstawie art. 59 § 2 w związku z art. 58 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., póz. 935) odmówił F. P. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ omówił przesłanki przywrócenia terminu określone w art. 58 kpa. Podkreślił, że to osoba zainteresowana przywróceniem terminu procesowego ma uprawdopodobnić brak swojej winy. To na niej spoczywa ciężar uwiarygodnienia swojej staranności oraz faktu, że przeszkoda była od niej niezależna, istniała cały czas i skończyła się najpóźniej siedem dni przed złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem organu odwołujący się nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Organ na wstępie swojego wywodu przytoczył obszerny fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2015 r. sygn. akt I FSK 1345/14. Następnie wskazał, że przesyłkę pocztową zawierającą decyzję Prezydenta Miasta K. pozostawiono na okres 14 dni w UP [...] W dniu 27 listopada 2017 r. zawiadomienie o tym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata (vide pkt. 2 druku oraz pieczęć operatora na kopercie wraz z podpisem listonosza). W dniu 5 grudnia 2017 r. ww. przesyłka została powtórnie awizowana, z uwagi na jej niepodjęcie w terminie 7 dni (pieczęć operatora z parafą listonosza na kopercie). Organ zaznaczył, że na druku potwierdzenia odbioru informacje o miejscu pozostawienia awiza i miejscu złożenia przesyłki listonosz umieszcza tylko przy pierwszym zawiadomieniu o awizowaniu przesyłki (wyrok NSA z 8 kwietnia 2016r. II FSK 993/14, LEX nr 2036827). Następnie, po dwukrotnym awizowaniu, przesyłka listowna została zwrócona do organu z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" wraz z datą i podpisem listonosza. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej we wniosku organ przywołał orzecznictwo w którym wskazywano, że osoba doręczająca przesyłkę listową nie ma obowiązku złożenia czytelnych podpisów, tym samym wystarczające jest złożenie jedynie podpisu nieczytelnego (parafy). Obowiązek złożenia czytelnego podpisu ciąży jedynie na osobie odbierającej przesyłkę, co jest niezbędne do ustalenia czy przesyłka została doręczona osobie uprawnionej do jej odbioru. Nawet brak podpisu doręczającego nie pozbawia zwrotnego potwierdzenia odbioru waloru dokumentu. Istotę doręczenia zastępczego, w tym konstrukcji dwukrotnego awizowania stanowi stworzenie stronie (adresatowi) możliwości odbioru przesyłki pocztowej skierowanej do niej. Wykazanie, że placówka pocztowa zawiadomiła adresata w sposób niebudzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu, gdzie można je odebrać może nastąpić w oparciu o adnotacje zawarte na przesyłce pocztowej zwróconej do nadawcy, bowiem ta ma walor dokumentu urzędowego. Natomiast w kwestii braku pozostawionego awiza uznanie, że do obalenia domniemania o fikcji doręczenia wystarczy oświadczenie, iż listonosz nie umieścił w skrzynce pocztowej zawiadomienia, prowadziłoby do niemożności przyjęcia doręczenia zastępczego. Oświadczenie strony w tym względzie, niepoparte żadnymi dowodami, nie może więc samo z siebie skutkować podważeniem skuteczności powyższego doręczenia. Fikcja prawna doręczenia przedmiotowej korespondencji nie została podważona, brak podstaw do uwzględnienia zawartego w piśmie A. P. z 22 października 2021 r. wniosku "żeby Organ II lub Organ I instancji złożyli własne reklamacje", tym bardziej, iż z załączonego pisma spółki [...] z 29 września 2021 r. wynika, że reklamacja może zostać wniesiona nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia nadania przesyłki. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy, organ stwierdził, że F. P. ponosi winę w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Złożone wyjaśnienia, w ocenie organu odwoławczego, nie uprawdopodobniają braku winy odwołującego w uchybieniu terminu do złożenia odwołania. F. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewody, domagając się jego uchylenia oraz stwierdzenia, że zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie: - art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, - art. 39 k.p.a. w zw. z art. 42 § 1 i 43 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ I instancji przedsięwziął próbę doręczenia pisma z decyzją nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 15 listopada 2017 r. znak: [...] w sposób przewidziany ww. przepisach, - art. 44 k.p.a. poprzez przyjęcie, że pismo z decyzją nr [...] Prezydenta Miasta K. zostało doręczone skarżącemu w sposób przewidziany ww. przepisach, a zwłaszcza że operator pocztowy pozostawił informacje w sposób przewidziany ww. przepisie o pozostawieniu pisma i możliwości jego odebrania w terminie 14 dni, - art. 44 § 2 - 4 w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że koperta i znajdujące się na niej adnotacje stanowi dowód z dokumentu urzędowego, kiedy w istocie nie jest to dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., a tym samym nie może być utożsamiany, jako dokument urzędowy, który stanowi dowód na potwierdzenie, że operator pocztowy wykonał obowiązki, które ciążą na nim na podstawie art. 42 - 44 k.p.a. Nadto organ naruszył ww. przepisy, przyjmując, że niewypełnione oraz niepodpisane urzędowe potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym sporządzonym w przepisanej formie, który stanowi dowód z dokumentu urzędowego na potwierdzenie, że operator pocztowy wykonał obowiązki, które ciążą na nim na podstawie art. 42 - 44 k.p.a., - art. 58 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu nie miało miejsca oraz, przez uznanie, że uchybienie nastąpiło z winy skarżącego, kiedy skarżący miał prawo oczekiwać, że jeżeli organ wyda decyzję, to ta zostanie mu doręczona w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego, a jednocześnie skarżący nie miał podstaw przyjąć, że organ wydał decyzję w jego sprawie, a nadto organ oczekiwał od skarżącego uwiarygodnienia, kiedy z art. 58 § 1 k.p.a. na skarżącym ciąży obowiązek uprawdopodobnienia, - art. 11 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia za pomocą kopiuj-wklej tj. poprzez umieszczenie na zasadzie cytatu obszernych fragmentów orzeczeń sądów administracyjnych, które nie zapadły w toku postępowania administracyjnego i dotyczyły odmiennych stanów faktycznych, a w konsekwencji tak sporządzone uzasadnienie nie daje skarżącemu możliwości odczytania motywów wydania przez organ postanowienia odmownego. W ocenie skarżącego naruszenie wyżej wymienionych przepisów prawa materialnego oraz postępowania miały charakter rażący i miały istotny wpływ na odmowę przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania oraz postanowienie, że wniesione przez skarżącego, odwołanie zostało złożone po terminie. W uzasadnieniu ww. zarzuty skargi zostały rozwinięte. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu wskazując, że operator pocztowy nie podjął próby doręczenia stronie pisma, nie pozostawił zawiadomień o pozostawieniu pisma do odbioru w zakreślonym terminie w placówce pocztowej. Skarżący ponownie zwrócił uwagę na wadliwie wypełnione urzędowe potwierdzenie odbioru, które nie zawiera informacji czy operator podjął próbę doręczenia zgodnie z art. 42 § 1 w zw. z art. 43 k.p.a. (mimo, że w tym czasie w pod wskazanym adresem przez cały dzień przebywał pełnomocnik skarżącego – A. P., a ponadto adresat mieszka w budynku wielorodzinnym, a zatem ma sąsiadów), brakuje informacji czy i w jaki sposób pozostawiono awizo, a także informacji kiedy i z jakiego powodu pismo zostało zwrócone nadawcy. Nie ma również podpisu pracownika poczty. Skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem, że koperta stanowi dokument urzędowy. Nadmienił, że złożył reklamację o nieprawidłowym doręczeniu niezwłocznie po tym jak się dowiedział o fakcie wysłania decyzji przez organ I instancji. Operator pocztowy nie był w stanie wskazać jakie czynności zostały wykonane i czy zostały wykonane prawidłowo. Mimo to organy nie wystąpiły do operatora z wezwaniem o wyjaśnienia. Skarżący nadmienił, że problemy z doręczaniem pism dotyczą również przesyłek poleconych nadawanych w innych postępowaniach. Wreszcie zdaniem skarżącego, skoro decyzja nie została mu doręczona to zachował termin do wniesienia odwołania i powinno ono zostać merytorycznie rozpatrzone. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. W piśmie z dnia 5 kwietnia 2022 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, przedkładając reklamacje jakie na przestrzeni ostatnich kilku miesięcy kierował do [...] oraz z uzyskanymi na nie odpowiedziami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ww. ustawy). Przeprowadzona w tak zakreślonych ramach sądowa kontrola legalności zaskarżonego postanowienia doprowadziła do uznania, że postanowienie to odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie Wojewody z dnia 2 listopada 2021 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji. Nie było sporne między stronami, że w dniu 15 listopada 2017 r. Prezydent Miasta K. wydał decyzję w sprawie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Przesyłka polecona zawierająca ww. decyzję skierowana do rąk pełnomocnika skarżącego w postępowaniu administracyjnym została zwrócona do organu z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". W związku z tym została uznana za doręczoną w trybie art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej jako k.p.a. w dniu 11 grudnia 2017 r. W pierwszej kolejności należało rozważyć, czy w realiach niniejszej sprawy uprawnione było złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania przy jednoczesnym kwestionowaniu skuteczności samej czynności doręczenia decyzji. Szersze rozważania w tym zakresie zostały przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. II OSK 893/17. W przywołanym orzeczeniu sąd zwrócił słusznie uwagę, że: "(...) instytucja przywrócenia terminu reguluje co do zasady sytuacje, gdy termin został uchybiony. Uchybienie terminu jest zaś efektem skutecznego doręczenia, z którym to doręczeniem wiąże się początek biegu terminu do dokonania czynności. Rzeczywisty brak doręczenia przy jednoczesnym przyjęciu przez organ administracji, iż do doręczenia doszło, skutkuje zaistnieniem podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, a nie spełnieniem się przesłanki do przywrócenia terminu (patrz: wyrok NSA z dnia 5 grudnia 1997 r., sygn. akt I SA 1329/95, ONSA 1998/3/103; wyrok NSA z dnia 13 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 703/97, niepublikowany, treść (w:)). Inaczej można potraktować sytuację, w której co prawda doszło do doręczenia stronie pisma, w tym przypadku decyzji, ale doręczenie to jest obarczone wadami skutkującymi brak winy strony w uchybieniu terminu do zaskarżenia tej decyzji (por. Barbara Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 283 i 557). (...) W sytuacji, gdy strona wykaże naruszenie art. 44 § 1-3, poprzez zaakceptowanie nieprawidłowego działania poczty, ma uprawnienie do przywrócenia terminu do dokonania czynności, której bez swojej winy nie dokonała. Wnosząc o przywrócenie terminu (...) strona winna uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy." Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, albowiem skarżący domagając się przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. braku winy w uchybieniu terminu upatrywał właśnie nieprawidłowościach związanych z doręczeniem zastępczym. Doręczenie to opiera się na domniemaniu prawnym, że przesyłka dotarła do rąk adresata. Uznanie przesyłki za doręczoną w trybie art. 44 k.p.a. jest uwarunkowane łącznym spełnieniem przesłanek określonych w tym przepisie. Po pierwsze, niemożnością doręczenia pisma adresatowi pod prawidłowo oznaczonym adresem jego miejsca zamieszkania, jego dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy. Po drugie, pozostawieniem przesyłki dla adresata w oddawczym urzędzie pocztowym i dwukrotnym umieszczeniem zawiadomienia o dacie i miejscu pozostawienia przesyłki w skrzynce na korespondencję lub w innych miejscach wskazanych w art. 44 § 2 k.p.a. Po trzecie, upływem 14-dniowego terminu przechowywania pisma w placówce pocztowej oraz udokumentowaniem powyższego w materiale dowodowym sprawy, zwłaszcza zaś w tzw. zwrotnym potwierdzeniu odbioru dołączonego do doręczanej przesyłki (por. wyrok NSA z 27 kwietnia 2020 r. II OSK 2171/19). Nie może przy tym ulegać wątpliwości, że to na adresacie pisma spoczywa ciężar udowodnienia, że nie został zawiadomiony o przeznaczonym dla niego piśmie, złożonym w pocztowej placówce oddawczej. Uznaje się zatem, że dla obalenia skuteczności doręczenia zastępczego nie jest wystarczające samo zaprzeczenie przez adresata, iż nie powziął on wiadomości o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2021 r., sygn. II OSK 1151/21, a także wyroki: WSA w Białystoku z dnia 8 marca 2022 r., sygn. II SA/Bk 47/22, WSA w Gliwicach z dnia 18 listopada 2021 r., sygn II SA/Gl 948/21). W niniejszej sprawie z adnotacji naniesionych na kopercie decyzji (karta 337 akt sprawy), opatrzonych podpisem pracownika poczty wynika, że przesyłka pierwotnie została awizowana w dniu 27 listopada 2017 r., powtórne awizo nastąpiło w dniu 5 grudnia 2017 r., z kolei zwrot niepodjętej przesyłki miał miejsce w dniu 12 grudnia 2017 r. Pozostawienie zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki poleconej w placówce pocztowej wynikało z faktu, że nie było możliwości doręczenia korespondencji adresatowi lub jednej z osób wymienionych w art. 43 k.p.a. Okoliczność ta została odnotowana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, gdzie wskazano datę pierwszego awizowania, a także miejsce pozostawienia zawiadomienia (w skrzynce pocztowej) oraz placówkę pocztową w której przedmiotowa przesyłka oczekuje na odbiór. Skarżący nie obalił domniemania prawnego doręczenia przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji. Z dołączonych do wniosku dokumentów wynika co prawda, że podjął próbę zareklamowania innych przesyłek pocztowych doręczanych przez organ w toku postępowania administracyjnego, jednak reklamacja ta nie została rozpatrzona z uwagi na upływ 12 miesięcy od daty nadania przesyłek i taki też okres archiwizacji przez pocztę polską dokumentacji pocztowej. Trudno w tym miejscu nie wspomnieć, że ani skarżący, ani występujący w jego imieniu pełnomocnik (małżonka skarżącego) nie podjęli przez okres niespełna 4 lat żadnych działań zmierzających do ustalenia na jakim etapie znajduje się prowadzone przez organ I instancji postępowanie w przedmiocie zwrotu nieruchomości. Elementarne zaangażowanie i dbałość o własne interesy (interesy mocodawcy) pozwoliłyby na wcześniejsze ustalenie faktu wydania decyzji i podjęcie skutecznych czynności pozwalających na kontrolę prawidłowości postępowania pracowników [...] w przedmiotowej sprawie. Konsekwencją biernej postawy skarżącego, tudzież jego pełnomocnika trwającej kilka lat jest niemożność obalenia obecnie domniemania doręczenia zastępczego przesyłki. Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego mających na celu zdyskredytowanie dołączonej do akt sprawy zwróconej przesyłki poleconej zawierającej decyzję organu I instancji. Faktycznie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru brakuje podpisu doręczającego, jak również nie został wskazany powód niedoręczenia przesyłki. Jednak uchybienia te nie wpływają na całościową ocenę prawidłowości czynności [...] przy doręczeniu przesyłki, która to ocena dokonywana musi być nie tylko w oparciu o zwrotne potwierdzenie odbioru, ale też adnotacje poczynione na kopercie w której decyzja została nadana. A z tych ostatnich niezbicie wynikają daty w jakich awizowano przesyłkę oraz powód jej zwrotu do nadawcy, co zostało też potwierdzone podpisami pracownika poczty oraz stemplami pocztowymi. Zatem wbrew temu co twierdzi skarżący, wszystkie czynności doręczyciela określone w art. 44 § 2 i 3 k.p.a. zostały prawidłowo odnotowane na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz na kopercie. W kontekście powyższych uwag stwierdzić należy, że skarżący nie podważył skutecznie ustaleń dotyczących dwukrotnego awizowania przesyłki skierowanej do pełnomocnika skarżącego. Brak wzruszenia domniemana, że miało miejsce doręczenie zastępcze wyklucza uznanie, że skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania w rozumieniu art. 58 § 1 k.p.a. Jeszcze raz trzeba wyraźnie podkreślić, że zasadnicze znaczenie przy uznaniu fikcji doręczenia ma ustalenie, czy placówka pocztowa zawiadomiła adresata o nadejściu pisma i miejscu oraz terminie w jakim może je odebrać. Wypełnieniu tego obowiązku służyć mają wszelkie informacje zamieszczane na zwracanej przesyłce. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że wszelkie adnotacje poczty na zwróconej przesyłce - zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru - mają walor dokumentu urzędowego, korzystającego z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności) (por. wyroki NSA: z 2 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 123/11; z 8 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 11/11; postanowienie NSA z 4 listopada 2010 r., sygn. akt I FZ 419/10). Przedstawione uwagi stanowią odpowiedź na zarzuty podniesione w skardze. W ocenie sądu zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Organ nie miał obowiązku przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w sytuacji, gdy skarżący w żadnym stopniu nie uprawdopodobnił, że doręczenie zastępcze decyzji organu I instancji zostało dokonane z uchybieniem przepisów. Próba poważenia ustaleń wynikających z analizy zalegającej w aktach sprawy przesyłki pocztowej oparta jedynie na gołosłownym twierdzeniu, że stosowne zawiadomienia nie zostały umieszczone w skrzynce pocztowej adresata - wobec przedstawionych wyżej okoliczności - nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Powyższego zapatrywania nie zmienia fakt wystąpienia przez skarżącego na przestrzeni ostatnich kilku miesięcy z reklamacjami dotyczącymi świadczenia przez [...] usług pocztowych. [...] nie uznała reklamacji skarżącego dotyczącej przesyłek pocztowych kierowanych przez organ I instancji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia 17 listopada 2017 r., a wyjaśnienia dotyczące prawidłowości doręczeń dokonywanych w ostatnim czasie nie mogą rzutować na ocenę działań urzędu przed kilkoma laty. W kwestii zarzutu naruszenia art. 11 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyjaśnić należy, że wbrew stanowisku skarżącego, sporządzone uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jednoznacznie wskazuje na motywy jakimi kierował się organ przy wydaniu rozstrzygnięcia. To, że dla wzmocnienia swoich racji organ odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych nie może stanowić o wadliwości wywodów organu. Wręcz przeciwnie, taki sposób argumentacji pozwala na stwierdzenie, że prezentowane poglądy znajdują oparcie w judykaturze. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny orzekł jak w sentencji.