III FSK 1295/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia WSA (del.) Anna Juszczyk-Wiśniewska (sprawozdawca), Protokolant Natalia Kania, po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1352/21 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2021 r. nr 1401-IEW2.4261.60.2020.25.KS w przedmiocie ulgi płatniczej oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 14 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1352/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi D. S. (dalej Strona, Skarżący) oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2021 r., nr 1401-IEW2.4261.60.2020.25.KS w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej DIAS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 7 września 2020 r. o odmowie umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Decyzja została wydana w związku z tym, że Skarżący wystąpił o umorzenie m.in. zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych wynikającej z korekty deklaracji PIT-36L za 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę na podstawie art. 67b § 1 pkt 2 w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Organ wskazał, że za udzieleniem pomocy nie przemawia ważny interes podatnika ani interes publiczny. Zaległość podatkowa była dwukrotnie objęta układami ratalnymi, jednak stosowne decyzje wygasły wskutek niedotrzymania terminu płatności trzech kolejnych rat, na jakie została rozłożona zaległość podatkowa. Dodatkowo wskazał, że wskazał, że w dniu 21 października 2020 r. zaległość podatkowa wraz z należnymi odsetkami za zwłokę została w całości wyegzekwowana przez organ egzekucyjny. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Skargę kasacyjną od wyroku wniósł Skarżący, zaskarżając wyrok w całości. Pełnomocnik skarżącego wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit c w związku z art. 151 P.p.s.a. i w związku ze wskazanymi poniżej przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej jako "O.p."), tj.: - art 67a § 1 pkt 3 O.p. przez jego błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi "ważny interes strony" uzasadniający umorzenie w całości bądź w części zaległości podatkowych w sytuacji, gdy trudna sytuacja ekonomiczna Skarżącego kasacyjnie stanowi "ważny interes strony", a w konsekwencji uzasadnia umorzenie w całości zaległości podatkowych, gdyż brak przyznania ulgi w tym zakresie spowoduje wystąpienie zagrożenia dla zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych Skarżącego kasacyjnie, - art. 120, art. 121 § 1, art. 122 w związku z art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p. - poprzez nieprzeprowadzenie wszechstronnej i wnikliwej oceny postępowania Organu podatkowego I instancji oraz II instancji, zaakceptowanie błędów, których się one dopuściły, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej oceny stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia poprzez uznanie, że stan faktyczny nie wypełnia przesłanek warunkujących umorzenie zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zaskarżonemu orzeczeniu pełnomocnik skarżącego zarzucił ponadto naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez zaniechanie sporządzenia pełnego uzasadnienia wyroku we własnym zakresie, podczas gdy uzasadnienie wyroku powinno pozwalać na poznanie przesłanek podjęcia rozstrzygnięcia oraz toku rozumowania WSA w Warszawie przy kontroli legalności decyzji. Pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 P.p.s.a., alternatywnie o uchylenie ww. wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a, zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz ustanowionego w niniejszej sprawie pełnomocnika z urzędu wynagrodzenia w wysokości 150% stawki minimalnej za reprezentowanie Skarżącego kasacyjnie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, nieopłaconego w całości ani w części. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się niezasadne, a w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, które Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę z urzędu (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Zarzuty skargi kasacyjnej oparto na naruszeniu przepisów postępowania. Skarżący kwestionuje stanowisko zaakceptowane przez sąd I instancji, iż w okolicznościach sprawy nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu strony i interesu publicznego. Zdaniem Skarżącego Sąd przyjął za organem, błędną ocenę stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji doszło do błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z zm., dalej jako: O.p.). Niezasadny jest zarzut dotyczący błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Autor skargi kasacyjnej nieprawidłowo wskazał, że jest to zarzut oparty na naruszeniu przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Sposób sformułowania zarzutu - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, jak i jego uzasadnienie - wskazuje, że zarzut ten oparty jest na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. – naruszeniu prawa materialnego. W uzasadnieniu zarzutu pełnomocnik wskazał, że nie można ograniczyć możliwości przyznania ulgi do sytuacji, w której wystąpiły wyjątkowe okoliczności, jak zdarzenia losowe obniżające znacznie lub całkowicie możliwości płatnicze lub pogarszające sytuację materialną podatnik, która miałaby zagrażać jego egzystencji. Trudna sytuacja finansowa również może uzasadniać umorzenie zaległości. Zgodnie z treścią art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Z tego też względu organ podatkowy obowiązany jest dokonać ustalenia czy zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych przesłanek zastosowania ulgi, co wymaga zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny. W tym zakresie granice obowiązków organu wyznaczają normy prawne zawarte w art. 122 (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego), art. 187 § 1 O.p. (zgromadzenie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego), czy też art. 191 O.p. (dokonanie oceny na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona) oraz oczywiście właściwa wykładnia art. 67a § 1 o.p. Na podstawie art. 67a § 1 O.p. organ podatkowy może zastosować ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, jeżeli w indywidualnej sprawie ustali i oceni zaistnienie przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego (por. wyrok NSA z 21 sierpnia 2015 r., II FSK 1703/13) Przy określeniu przesłanek zastosowania ulgi zwroty normatywne - "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" - nie mają stałego zakresu treści. Jest to zespół ogólnie zarysowanych celów, które należy wziąć pod uwagę w procesie stosowania prawa i zawsze odnosić go do indywidualnej sytuacji podatnika występującego z wnioskiem o ulgę. Są swoistymi klauzulami generalnymi, odsyłającymi do ocen pozaprawnych. Przesłanka interesu publicznego rozumiana jest jako dyrektywa postępowania, nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, korekta jego błędnych decyzji (por. wyrok NSA z 7 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1339/12, z 15 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 1765/17). Ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku, ale także sytuacja ekonomiczna podatnika (por. wyrok NSA z 6 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 168/16). Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że "ważny interes podatnika" jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacją określonej osoby. Musi on być na tyle istotny, aby jego pominięcie przyniosło dla tej osoby wyraźnie dostrzegalne negatywne skutki. Uzyskanie ulgi w spłacie należności w istocie zawsze leży w interesie podatnika, prowadząc bądź to do zmniejszenia jego obciążeń podatkowych, bądź to do takiego ich rozłożenia w czasie, aby były możliwe do spełnienia. Jednakże interes ten nie jest równoznaczny z przesłanką "ważnego interesu podatnika", o jakiej mowa w art. 67a § 1 O.p. Ustawodawca określił ten interes przymiotnikiem "ważny", co podkreśla jego doniosłość. O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują obiektywne kryteria i nie można go utożsamiać z subiektywnym odczuciem podatnika, że jego sytuacja życiowa i materialna uzasadnia zastosowanie ulgi. Dla uznania zaistnienia "ważnego interesu podatnika" nie wystarczy ustalenie trudnej sytuacji finansowo-osobistej – sytuacja ta musi mieć ona charakter wyjątkowy, jawnie różniący ją od sytuacji innych podatników. Ważny interes podatnika należy rozpatrywać przy uwzględnieniu nie tylko osiąganych dochodów, ale także posiadanego majątku, który może stanowić zabezpieczenie spłaty zobowiązań. Sam notoryczny brak środków pieniężnych na zapłatę podatku nie jest przesłanką do umorzenia zaległości ze względu na ważny interes podatnika. Ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie ich umorzenia. Z tego też względu Sąd I instancji przedstawiając rozumienie przesłanki "ważnego interesu podatnika" miał również na uwadze trudną sytuację finansową, jednak prawidłowo wskazał, że trudna sytuacja finansowa nie jest wystarczającą do przyjęcia, że zachodzi ważny interes podatnika i wyjaśnił dlaczego. Decyzja w przedmiocie przyznania ulgi ma charakter decyzji uznaniowej. Oznacza to, że jeżeli spełnione zostaną przesłanki zastosowania ulgi, do organu należy wybór konsekwencji prawnej ustalonego stanu faktycznego. Z przyznanej im kompetencji organy nie mogą korzystać w sposób woluntarystyczny, zupełnie nieracjonalny lub sprzeczny z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi. Wartości te wyznaczają granice uznania administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2016 r., II FSK 2427/14, z 2 marca 2016 r., II FSK 2474/15). Z kolei jeżeli organ ustali, że w danej sprawie nie występuje ważny interes podatnika lub interes publiczny, nie będzie uprawniony do zastosowania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. W tym przypadku organ nie dysponuje żadnym wyborem, a jego decyzja może być tylko odmowna. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Organ po przeprowadzeniu postępowania dowodowego stwierdził, że ustalone okoliczności faktyczne nie wypełniają przesłanki ważnego interesu podatnika i lub interesu publicznego, które pozwoliłyby na umorzenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych, powstałej w wyniku korekty deklaracji PIT-36L za 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Skarżący składając wniosek o zastosowanie ulgi wskazał na okoliczności powstania zobowiązania podatkowego i swoją trudną sytuację osobistą, zawodową i majątkową. Podał, że sądownie próbuje odzyskać należności za wykonanie przez siebie usługi, jednak przedłużające się postępowania powodują pogorszenie się jego sytuacji finansowej. Relacjonując stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że gospodarstwo domowe Skarżący prowadzi z żoną. Na ich utrzymaniu pozostaje 22-letnia córka, która studiuje dziennie. W informacji dotyczącej aktualnej sytuacji finansowej, zdrowotnej oraz rodzinnej Skarżący wskazał, że nie uzyskuje aktualnie żadnego dochodu, otrzymał tylko niewielką wypłatę (ok. 20% z zaległości) tj. 10 017,73 zł z tytułu zaległych płatności z 2019 r. od Wspólnoty Mieszkaniowej T. (...) w W. i kwotę 1 142,34 zł od pełnomocnika Strony. Wskazał również, że aktualne koszty bieżącego utrzymania kształtują się na poziomie 4 619,49 zł, w tym koszty związane z eksploatacją mieszkania ok. 400,00 zł (prąd, gaz z butli, woda i śmieci (należności częściowo nieuregulowane), opłaty abonamentowe za telefon i internet 109,00 zł, opłaty OC za 2 samochody 89,65 zł, środki czystości 50,00 zł, inne wydatki ok. 2 000,00 zł m.in. akademik córki - 266,49 zł, utrzymanie dorywczo jednego pracownika i inne prace przygotowawcze związane z przebranżowieniem prowadzonej działalności gospodarczej. Spłata kredytów to w skali miesiąca kwota 1 970,84 zł, na którą składają się 2 wypowiedziane kredyty firmowe - zgodnie z ugodą 450,00 zł, pożyczki prywatne na spłatę zobowiązań związanych z prowadzoną w 2019 r. działalnością gospodarczą - 228,25 zł, odsetki od zadłużonych kart kredytowych ok. 100 zł, kredyt prywatny w C. A. na spłatę zobowiązań związanych z prowadzoną w 2016 r. działalnością gospodarczą w wysokości 1 192,59 zł. Źródłem dochodów Skarżącego jest jego działalność gospodarcza. Podał, że zamówień w stosunku do zapotrzebowania na rynku w pobliżu jego miejsca zamieszkania jest bardzo mało. Ponadto otrzymuje obecnie zaległe płatności od swoich kontrahentów, ale nie wystarczają w całości na bieżące rachunki i inne obciążenia. Żona Skarżącego pracuje od stycznia dorywczo, uzyskując wynagrodzenie ok. 450,00 zł miesięcznie. Jest zarejestrowana jako bezrobotna w Urzędzie Pracy, bez prawa do zasiłku. Córka Skarżącego do dnia 28 lutego 2021 r. otrzymywała stypendium w kwocie 874,00 zł. Majątek Skarżącego i jego żony stanowi nieruchomość – dom o powierzchni 250m2, na działce o powierzchni 783 m2, położonej w miejscowości C. – obciążony hipotecznie na rzecz banku P. S.A. i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. D. S. posiada także nieruchomość o pow. 1700m2, położoną w miejscowości S., ul. (...) (jest to miejsce prowadzenia działalności gospodarczej) oraz nieruchomość o pow. 7538m (las), położoną w miejscowości R.. Skarżący jest również współwłaścicielem (wraz z matką i bratem) nieruchomości w miejscowości S., którą odziedziczył po ojcu (jak wskazał, postępowanie o dział spadku jest obecnie w toku). Posiada również środki transportu – D. 1000, rok produkcji 1991 r., o wskazanej przez Stronę wartości ok. 8 000,00 zł, F. skrzyniowy (...) rok produkcji 1995 – o wartości ok. 3 000,00 zł z uwagi na uszkodzony silnik, oraz F. D. (...), rok produkcji 2001, o wartości ok. 3 000,00 zł. W oświadczeniu o sytuacji finansowej z dnia 2 lipca 2020 r. Skarżący podał, że posiada wierzytelności w postaci należności od kontrahentów w łącznej wysokości 871 494,03 zł, których realizacji dochodzi na drodze sądowej. Łączna kwota zobowiązań wobec wierzycieli została wskazana na poziomie 166 527,73 zł, w tym z tytułu podatków i składek ZUS – 49 009,97 zł. Wskazał, że zaległość podatkowa była dwukrotnie objęta układami ratalnymi, jednak stosowne decyzje wygasły z mocy prawa na podstawie art. 259 § 1a O.p., wskutek niedotrzymania terminu płatności trzech kolejnych rat, na jakie została rozłożona zaległość podatkowa. Natomiast w dniu 21 października 2020 r. zaległość podatkowa wraz z należnymi odsetkami za zwłokę została w całości wyegzekwowana przez organ egzekucyjny. W tak przyjętym stanie faktycznym Sąd pierwszej instancji zaakceptował prawidłowość prezentowanego przez organy stanowiska o braku przesłanek ważnego interesu podatnika na tle zgromadzonego przez organy materiału dowodowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w Warszawie, nie kwestionując trudnej sytuacji finansowej Skarżącego, słusznie zwrócił uwagę na jej przejściowy (przemijający) charakter. Sąd wskazał na posiadane przez Skarżącego wierzytelności i perspektywę, że chociaż w części zostaną zrealizowane. Świadczy o tym fakt, że właśnie z wpłat od dłużnika Skarżącego w dniu 21 października 2021 r. została wyegzekwowana zaległość podatkowa, o której umorzenie wnosił Skarżący. Ponadto Skarżący nadal prowadzi działalność gospodarczą, a żona jest osobą o zachowanej możliwości zarobkowania, z kolei 22-letnia córka po ukończeniu studiów może podjąć pracę zawodową. Dalej, Skarżący dysponuje znacznym majątkiem trwałym, w tym zwłaszcza nieruchomościami, które mogą podlegać sprzedaży. W konsekwencji, w sposób uprawniony Sąd pierwszej instancji ocenił, że sytuacja Skarżącego nosi cechy potencjalnej korzystnej zmiany, w szczególności, że rodzina Skarżącego posiada majątek i możliwości zarobkowania. Ponadto w sprawie nie zaszły żadne wyjątkowe i nadzwyczajne okoliczności losowe, powodujące trudności finansowe Skarżącego uniemożliwiające zapłatę zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych, powstałych na skutek korekty deklaracji. W takich okolicznościach nie ma też podstaw do przyjęcia, że brak przyznania ulgi spowoduje wystąpienie zagrożenia dla zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych Skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że trudna sytuacja finansowa nie jest wystarczającą podstawą umorzenia zaległości podatkowej. W przeciwnym razie wyjątek, o którym mowa w art. 67a § 1 O.p. stałby się regułą, albowiem niewątpliwie ulga w spłacie należnych podatków będzie zawsze w interesie podatnika. W konsekwencji, gdy podmiot znajdzie się w trudnej sytuacji, zawsze spełniałby przesłankę do zastosowania ulgi (por. wyrok WSA w Krakowie z 7 listopada 2013 r., I SA/Kr 689/13). Podkreślić należy, że umorzenie stanowi ostateczną formę rezygnacji organów podatkowych z przysługujących budżetowi należności podatkowych. Każdy podatnik powinien ponosić odpowiedzialność za swoje działania prawnopodatkowe. Udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowej nie może być traktowane - bez ważnych powodów, o których mowa w ww. przepisie - jako sposób na rozwiązywanie problemów finansowych podatnika, co skutkuje przerzuceniem ciężarów podatkowych na resztę społeczeństwa. Zatem trudna sytuacja finansowa Skarżącego sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi, a tym bardziej nie można jej utożsamiać z ważnym interesem podatnika. Skarżący nie wykazał również, że w interesie publicznym leży rezygnacja z podatkowych dochodów budżetu państwa, wynikających z wyżej wskazanych zaległości podatkowych. Ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że Skarżący posiada majątek w postaci nieruchomości. Natomiast wskazana zaległość podatkowa wraz z należnymi odsetkami za zwłokę została w całości wyegzekwowana przez organ egzekucyjny, a Skarżący nie wykazał aby okoliczność ta skutkowała koniecznością sięgnięcia do środków pomocy społecznej. Ponadto za Sądem pierwszej instancji należy podkreślić, że obciążenia o charakterze komercyjnym, które przecież zaciągnięte zostały dobrowolnie, nie mogą być traktowane priorytetowo w stosunku do tych obligatoryjnych, nałożonych w drodze ustawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy i Sąd pierwszej instancji dokonali prawidłowej subsumcji stanu faktycznego do normy art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Przesłanki określone w tym przepisie zostały należycie rozważone przez organy i Sąd. Zatem zarzut naruszenia art. 67a § 1 pkt 3 O.p. jest niezasadny. Ponadto Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji. Zbadał, czy organy dokonały prawidłowej oceny okoliczności faktycznych sprawy, w kontekście wymienionych w przepisie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. przesłanek ustawowych. W uzasadnieniu zarówno wyroku jak i ocenianej decyzji odniesiono się do złożonego wniosku o umorzenie w zakresie podniesionych w nim okoliczności, zbadano sytuację rodzinną i majątkową Strony. Zaskarżona decyzja wydana została po zebraniu kompletnego materiału dowodowego i rzetelnej jego ocenie. W sprawie nie pominięto okoliczności przywoływanych przez Skarżącego na uzasadnienie swojego wniosku. Sam zaś fakt, że Sąd, a wcześniej organ, nie podzielił stanowiska Skarżącego, nie oznacza, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji prawidłowo przedstawił stan faktyczny oraz prawidłowo sformułował ocenę prawną sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które spełnia wszelkie wymogi określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. Stan faktyczny nie został przez Skarżącego w żaden sposób podważony. Z tego też względu zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 191, art. 210 § 4 O.p. są niezasadne. Mając powyższe na uwadze, zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za bezzasadne i na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalić. W odniesieniu do wniosku pełnomocnika skarżącego ustanowionego w ramach prawa pomocy o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne, należy stwierdzić, że w niniejszym wyroku nie zawarto rozstrzygnięcia dotyczącego tej kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym, gdyż orzeka o tym w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym (w rozpatrywanym przypadku przed WSA w Warszawie), w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a.). |Sędzia NSA |Sędzia NSA |Sędzia WSA (del.) | |Dominik Gajewski |Sławomir Presnarowicz |Anna Juszczyk-Wiśniewska |