I SA/Kr 289/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia 2020r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu na rachunek bankowy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym skargę oddala W dniu 27 maja 2019 r. do Urzędu Skarbowego w P. wpłynęła deklaracja dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za kwiecień 2019 r., w której Podatniczka wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 407.190,00 zł zakwalifikowaną do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni. Na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2174, z późn. zm.), w związku z art. 12 § 5 ustawy Ordynacja podatkowa, termin w/w zwrotu przypadał na dzień 26 lipca 2019r. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. przedłużył termin zwrotu na rachunek bankowy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej przez [...] w deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za kwiecień 2019 r. w kwocie 407.190,00 zł - do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia, tj. do dnia 26 września 2019 r. (w/w postanowienie zostało doręczone w dniu 23.07.2019 r.). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2019 r. utrzymał w mocy wyżej wymienione postanowienie organu pierwszej instancji. W dniu 13 listopada 2019 r. (data stempla pocztowego) wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na w/w postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] października 2019 r. Następnie w dniu [...] września 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydał postanowienie Nr [...] i po raz drugi przedłużył termin zwrotu na rachunek bankowy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanej w deklaracji podatkowej VAT-7 za kwiecień 2019 r. w kwocie 407.190,00 zł - do dnia 30 listopada 2019 r. (postanowienie to zostało doręczone w dniu 10.09.2019 r.). Zażalenie na wyżej wymienione postanowienie organu pierwszej instancji zostało złożone przez w dniu 20 września 2019 r., tj. po upływie przewidzianego prawem terminu. Wobec powyższego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2019 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. przedłużył termin zwrotu na rachunek bankowy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za kwiecień 2019 r. - do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia, tj. do dnia 23 stycznia 2020 r. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 23 lipca 2019 r. zostały wszczęte kontrole celno-skarbowe, pod sygnaturą [...] oraz pod sygnaturą [...], których przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2017 r. do grudnia 2018 r. oraz od stycznia 2019 r. do kwietnia 2019 r. W dniu 29 sierpnia 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. wezwał Podatniczkę do dostarczenia ewidencji nabyć i dostaw prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług, dokumentów źródłowych będących podstawą zapisów w tych ewidencjach, ewidencji kont księgowych w zakresie zakupów i sprzedaży, rozrachunków z dostawcami i odbiorcami krajowymi oraz zagranicznymi, rozliczenia podatku VAT naliczonego i należnego za badany okres. Jednocześnie skierowano do Podatniczki wezwanie do przedłożenia ksiąg podatkowych i dowodów księgowych dotyczących badanego okresu rozliczeniowego - w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, obejmujących: faktury VAT-JPK_FA, wyciągi bankowe-JPK WB, księgi rachunkowe-JPKKR. Z pisma Naczelnika M. Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia 31 października 2019 r. wynika, iż na obecnym etapie kontroli celno-skarbowej analizie poddawany jest dotychczas zgromadzony, obszerny materiał dowodowy m.in. przedłożony w dniu 29 sierpnia 2019 r. oraz pozyskany od Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.. W dniu 11 września 2019 r. organ ten skierował wezwanie do podmiotu I. Sp. z o.o., z siedzibą w K. przy ul. [...] lok. [...], NIP [...] - do udostępnienia dokumentów/udzielenia wyjaśnień dotyczących transakcji z firmą "A. " A. M.. W trakcie prowadzonych kontroli celno-skarbowych pozyskano bowiem dokumenty, na podstawie których stwierdzono, iż w badanym okresie występowały transakcje pomiędzy podmiotem I. Sp. z o.o. a firmą Podatniczki . Z opisu faktur wynika, iż przedmiotem w/w transakcji były: dzierżawa ciągników siodłowych, wykonanie fundamentów, wykonanie ścian konstrukcyjnych oraz murowanie, naprawa naczepy, refaktura kosztu dozoru i transportu itp. Wezwanie to zostało doręczone Spółce w dniu 25 września 2019 r., ale pozostało bez odpowiedzi. W związku z powyższym, w dniu 15 października 2019 r. wystosowano ponowne wezwanie. Z internetowego systemu monitorowania przesyłek Poczty Polskiej (vide strona: https://emonitoring.poczta-polska.pl/ ) wynika, iż przedmiotowa przesyłka była awizowana w dniu 8 października 2019 r. i po raz drugi w dniu 28 października 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K., w dniu 23 września 2019r., skierował także wezwanie do J. W., ul. [...], [...] - do złożenia wyjaśnień odnośnie współpracy handlowej z firmą "A. " oraz umowy zawartej z podmiotem I. Sp z o.o. na wykonanie robót budowlanych. Wezwanie to zostało doręczone w dniu 01 października 2019 r., jednakże pozostało bez odpowiedzi. Ponowne wezwanie do J. W. wystosowano w dniu 28 października 2019 r. Jednocześnie w dniu 23 października 2019 r. organ ten wezwał podmiot F. i Wspólnicy Sp. Jawna, Z. , [...] - do złożenia wyjaśnień na okoliczność współpracy handlowej z firmą "A. " A. M.. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. pozyskał bowiem dokumenty, na podstawie których stwierdzono występowanie transakcji pomiędzy F. i Wspólnicy Sp. Jawna a Pani firmą w okresie objętym prowadzonymi kontrolami celno-skarbowymi. To wezwanie także pozostało bez odpowiedzi. Organ podatkowy pierwszej instancji wyjaśnił, iż w trakcie prowadzonych wobec czynności kontrolnych przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K., w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nadal gromadzony i analizowany jest materiał dowodowy. Wskazał również, iż przewidywany termin zakończenia tych czynności, zgodnie z art. 63 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2019 r., poz. 768 ze zm.), określony został na dzień 23 stycznia 2020 r. Dokonywana w ramach toczącej się kontroli celno-skarbowej weryfikacja rozliczenia w podatku od towarów i usług za kwiecień 2019 r. stanowiła dla organu podatkowego pierwszej instancji przesłankę do przedłużenia terminu zwrotu na rachunek bankowy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanej przez Podatniczkę w deklaracji podatkowej VAT-7 za m-c kwiecień 2019 r., w kwocie 407.190,00 zł - do dnia 23 stycznia 2020 r. W dniu 18 listopada 2019 r. (data stempla pocztowego) na w/w postanowienie złożone zostało zażalenie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów zażalenia uznają , że są one bezzasadne. Zdaniem organu o tym czy zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania w ramach postępowania wymienionego w art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w tym przypadku kontroli celno-skarbowej, decyduje organ. Oczywiście ocena, czy potrzeba taka występuje nie może być dowolna, ale musi opierać się na odpowiednich przesłankach. Muszą zatem wystąpić okoliczności, które wskazują, że istnieje potrzeba dodatkowej weryfikacji rozliczenia podatnika (zasadności zwrotu). Nie chodzi jednak o przesłanki, które mają charakter konkretnych dowodów świadczących o nieprawidłowościach w rozliczeniu czy konkretnych zarzutów, które można postawić podatnikowi. Na tym etapie postępowania organ decyduje, bowiem wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Nie chodzi więc o wykazanie, że zwrot jest niezasadny, ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu. Chodzi natomiast o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku. Organ podatkowy nie był, więc zobowiązany do udowodnienia uchybienia, a jedynie miał uprawdopodobnić wątpliwości, co do zasadności zwrotu i konieczności dalszej weryfikacji rozliczenia. Przy przeciwnym założeniu instytucja przedłużenia terminu zwrotu przyznana organom podatkowym przez ustawodawcę w art. 87 ust. 2 ustawy u podatku od towarów i usług nigdy nie miałaby zastosowania. Wydanie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu musiałoby być, bowiem w istocie poprzedzone rozstrzygnięciem sprawy dotyczącej zasadności deklarowanego zwrotu. W zaskarżonym postanowieniu Nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wskazał, iż przyczyną przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2019 r. jest konieczność dalszej weryfikacji rozliczenia podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 23 lipca 2019 r. zostały wszczęte kontrole celno-skarbowe pod sygnaturami [...] oraz [...], przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K., których przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości Pani rozliczenia w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące okresu od stycznia 2017 r. do grudnia 2018 r. oraz od stycznia 2019 r. do kwietnia 2019 r. Dodatkowo organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w dniu 29 sierpnia 2019 r., w toku przedmiotowych kontroli celno-skarbowych skierowano i wezwanie do dostarczenia prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług rejestrów nabyć i dostaw oraz dokumentów źródłowych będących podstawą zapisów w tych rejestrach, ewidencji kont księgowych w zakresie zakupów i sprzedaży, rozrachunków z dostawcami oraz odbiorcami krajowymi i zagranicznymi, a także rozliczenia podatku VAT naliczonego i należnego za badany okres. Ponadto Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. wezwał Podatniczkę do przedłożenia ksiąg podatkowych i dowodów księgowych dotyczących badanych okresów rozliczeniowych - w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, obejmujących: faktury VAT-JPK_FA, wyciągi bankowe-JPK WB oraz księgi rachunkowe-JPK KR. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ podatkowy pierwszej instancji podkreślił także, iż na obecnym etapie postępowania kontrolnego analizie poddawany jest dotychczas zgromadzony, obszerny materiał dowodowy m.in. dokumenty pozyskane od Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., złożone w dniu 30 lipca 2019 r. wraz z zażaleniem na postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu z dnia 09 lipca 2019 r., a także dostarczona przez Panią w dniu 29 sierpnia 2019 r. żądana dokumentacja za okres od stycznia do kwietnia 2019 r. Dodatkowo w dniu 01 października 2019 r. wystąpiła Pani z prośbą o przedłużenie terminu do przedłożenia wnioskowanych dokumentów za pozostałe okresy rozliczeniowe objęte kontrolą celno-skarbową do dnia 29 listopada 2019 r. Dokumentacja, z której wynika, że podatek naliczony z faktur VAT wystawionych przez podmiot I. Sp. z o.o. ma związek z inwestycją w środki trwałe (tj. Umowa zawarta w dniu 01.10.2018 r. pomiędzy a I. Sp. z o.o. na wykonanie obiektu budowlanego, prowadzona przez Panią ewidencja zakupów i sprzedaży VAT za m-c kwiecień 2019 r., 6 sztuk umów zawartych przez I. Sp. z o.o. z podwykonawcami oraz ewidencja zakupów VAT za kwiecień 2019 r. podmiotu I. Sp. z o.o.) została przez Panią przedłożona do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. dopiero w dniu 30 lipca 2019 r. - w formie załączników do zażalenia na pierwsze postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu za kwiecień 2019 r. z dnia 09 lipca 2019 r. Podkreślenia wymaga także, iż w trakcie prowadzonych przez organ pierwszej instancji czynności sprawdzających na podstawie złożonej deklaracji dla podatku od towarów i usług za kwiecień 2019 r. oraz przekazanych plików JPK VAT nie stwierdzono nabyć towarów i usług zaliczonych do środków trwałych tylko wyłącznie pozostałe nabycia towarów i usług. Zaznaczono również, że w trakcie czynności weryfikacyjnych organ pierwszej instancji stwierdził, iż zgodnie z wpisem do KRS z dnia 25 maja 2018 r. funkcję prezesa Zarządu I. Sp. z o.o. pełni A. K. - zatrudniony w Pani firmie "A." A. M. oraz w firmie męża "L. " Ł. M., na stanowisku mechanik samochodów ciężarowych. Wspólnikiem i prokurentem (do dnia 27 września 2018 r.) był natomiast małżonek - Ł. M., a drugi prokurent to: E. M. - księgowa zatrudniona w firmie Podatniczki . Od dnia 28 września 2018 r. wspólnikiem Spółki jest mąż siostry - W. M., a jedynym prokurentem pozostała E. M.. Z analizy złożonych przez I. Sp. z o.o. informacji o prowadzonej ewidencji w formie J. _VAT wynika, iż do głównych odbiorców faktur wystawianych przez w/w Spółkę oprócz firmy Podatniczki należy również "L. " Ł. M.. Jednym z dostawców I. Sp. z o.o. jest natomiast podmiot S. Sp. z o.o., z siedzibą w W.. Według KRS od dnia 04 grudnia 2018 r. funkcję prezesa Zarządu S. Sp. z o.o. pełni Ł. G., a wspólnikami Spółki są: Ł. G. i W. D. - czyli osoby powiązane z innymi podmiotami (firmami), w stosunku do których zachodzi uzasadnione podejrzenie, iż wystawiają faktury VAT nie dokumentujące rzeczywistych transakcji gospodarczych. Jednocześnie organ podatkowy pierwszej instancji wyjaśnił, iż na podstawie opisu faktur pozyskanych w toku kontroli celno-skarbowych stwierdzono, że występujące w badanym okresie transakcje pomiędzy podmiotem I. Sp. z o.o. a firmą "A." A. M. miały dotyczyć: dzierżawy ciągników siodłowych, wykonania fundamentów, wykonania ścian konstrukcyjnych oraz murowania, naprawy naczepy, refaktury kosztu dozoru i transportu itp. W związku z powyższym, w dniu 11 września 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. skierował wezwanie do podmiotu I. Sp. z o.o. - celem udostępnienia dokumentów lub udzielenia wyjaśnień dotyczących transakcji z firmą "A.". Wezwanie to zostało doręczone Spółce w dniu 25 września 2019 r., ale pozostało bez odpowiedzi. Ponowne wezwanie zostało wystosowane w dniu 15 października 2019 r. Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana, tj. w dniu 18 października 2019 r. i w dniu 28 października 2019 r. Pismem z dnia 23 września 2019 r. wezwano także J. W., w S. - do złożenia wyjaśnień odnośnie współpracy handlowej z firmą "A." A. M. oraz umowy zawartej z podmiotem I. Sp z o.o. na wykonanie robót budowlanych w zakresie budowy hali i budynku biurowego w miejscowości P. . Wezwanie to zostało doręczone w dniu 01 października 2019 r., ale pozostało bez odpowiedzi. Ponowne wezwanie do J. W. wystosowano w dniu 28 października 2019 r. Organ ten wystosował również wezwanie w dniu 23 października 2019 r. do podmiotu F. i Wspólnicy Sp. Jawna, Z. , [...] - do złożenia wyjaśnień na okoliczność współpracy handlowej z firmą "A." A. M.. Na podstawie pozyskanych w toku kontroli celno-skarbowych dokumentów stwierdzono, bowiem fakt występowania transakcji pomiędzy F. i Wspólnicy Sp. Jawna a Pani firmą. Z opisu faktur wynika, iż zostały one wystawione tytułem: sprzątania biura, odśnieżania placu, naprawy palet, mycia powierzchni naczepowych, doczyszczania zabrudzeń warsztatowych, mycia samochodów, dowozu kierowców, czyszczenia komory silnika, uporządkowania terenu wokół firmy. Na w/w wezwanie nie otrzymano odpowiedzi. Podkreślenia wymaga, iż ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia 31 października 2019 r. wynika, że w trakcie prowadzonych wobec Podatniczki czynności kontrolnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego nadal gromadzony i analizowany jest materiał dowodowy. Przewidywany termin zakończenia tych czynności został określony, zgodnie z art. 63 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, na dzień 23 stycznia 2020 r. Mając na uwadze, dokonywaną weryfikację rozliczenia w podatku od towarów i usług za kwiecień 2019 r. w ramach toczącej się kontroli celno-skarbowej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zasadnie uznał, że należy przedłużyć termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ten miesiąc do dnia 23 stycznia 2020 r. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., wbrew temu, co twierdzi podatniczka , organ podatkowy pierwszej instancji w uzasadnieniu postanowienia wskazał powody, które w jego ocenie zaważyły na konieczności przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2019 r. i przedstawił istniejące w tym przedmiocie wątpliwości. Wystarczającą przesłanką dla wykazania, że zaistniały okoliczności uprawdopodobniające występowanie wątpliwości, co do zasadności zwrotu różnicy podatku, a tym samym uzasadniające przedłużenie terminu zwrotu, było bowiem wskazanie przez organ podatkowy pierwszej instancji na stwierdzone, w wyniku czynności sprawdzających w zakresie podatku od towarów i usług za kwiecień 2019 r. powiązania osobowe oraz okoliczności dotyczące współpracy pomiędzy wyżej wymienionymi podmiotami, a następnie na toczącą się wobec podatniczki w tym zakresie kontrolę celno-skarbową. W ocenie Dyrektora tut. Izby Administracji Skarbowej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. podjął działania zmierzające do zweryfikowania czy dane przedstawione w deklaracji podatkowej VAT-7 są rzetelne i uzasadniają zwrot podatku w żądanej wysokości, a wydane przez ten organ postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. W skardze na postanowienie DIAS w K. skierowanej do WSA w Krakowie, pełnomocnik skarżącej zarzucił: 1.naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: a) art. 217§2 i art. 210 §4 w zw. z art. 219 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia rozstrzygnięcia w sposób uchybiający wzorcowi ustawowemu, polegające na pominięciu motywów, dla których organ zdecydował się przedłużyć stronie termin zwrotu całej nadwyżki podatku, podczas gdy organ I instancji dysponuje dokumentacją pozwalającą ustalić wielkość podatku naliczonego przez S. Sp. z o.o. objętego fakturami VAT wystawionymi z tytułu realizacji usług na rzecz I. Sp. z o.o., b) art. 233§1 pkt 1 O.p., art. 121§1 O.p., art. 123 O.p. polegające na utrzymaniu postanowienia organu I instancji, podczas gdy powinno być ono uchylone wobec naruszenia zasady zaufania do organu podatkowego oraz braku wszechstronnego rozpoznania sprawy w tym stawianych w zażaleniu zarzutów, c) art. 122, art. 187§1, art. 188, art. 191 O.p. polegające na pominięciu danych z systemu JPK_VAT oraz dowodów przedłożonych przez skarżącą wskazujących na wysokość podatku naliczonego wymagającego – zdaniem organu dalszej weryfikacji, d) art. 121§1 O.p. poprzez nierówne traktowanie interesu podatnika i Skarbu Państwa polegające na instrumentalnym posłużeniu się danymi z systemu JPK_VAT zgromadzonymi w trakcie czynności sprawdzających jedynie w celu przedłużenia terminu zwrotu całej nadwyżki podczas gdy dane te nie pozwalały na wstrzymanie całości nadwyżki podatku naliczonego, lecz określonej części, skutkiem czego naruszono zasadę neutralności i proporcjonalności podatku VAT. 2. naruszenie prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a to: a) art. 87 ust. 2 zd. drugie ustawy o VAT i art. 274b i art. 277 O.p. poprzez przedłużenie terminu zwrotu kwoty całości nadwyżki, w sytuacji gdy na podstawie przekazanych przez podatnika dokumentów i materiału zebranego w ramach czynności sprawdzających ustalono wielkość dostaw lub świadczenia usług realizowanych pomiędzy spółkami S. i I. , b) art. 87 ust. 2 zd. drugie ustawy o VAT i art. 274b i art. 277 O.p. poprzez przedłużenie terminu zwrotu całości nadwyżki podatku, zamiast części podlegającej weryfikacji organu, czyli tej dotyczącej transakcji realizowanych pomiędzy skarżącą a I. Sp. z o.o. i to w związku z faktem realizacji transakcji S. Sp. z o.o. a I. Sp. z o.o.. 3) art. 143 Op. Poprzez wydanie postanowienia przez Parcownika nie posiadającego upoważnienia do jego wydania . W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienie i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IAS w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm., – zwaną dalej "p.p.s.a."). Spór w rozpoznanej sprawie koncentruje się wokół zasadności przedłużenia skarżącej terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2019 r. w oparciu o art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6 i 6a, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika (...). Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Weryfikacja zasadności zwrotu różnicy podatku może obejmować sprawdzenie rozliczenia podatnika, rozliczeń innych podmiotów biorących udział w obrocie towarami lub usługami, będącymi przedmiotem rozliczenia podatnika, oraz sprawdzenie zgodności tych rozliczeń z faktycznym przebiegiem transakcji (art. 87 ust. 2b ustawy o VAT). W orzecznictwie akcentuje się szczególny charakter instytucji przedłużenia zwrotu podatku jako odstępstwa od zasady neutralności podatku od towarów i usług. W konsekwencji odroczenie zwrotu podatku od towarów i usług powinno być należycie i wyczerpująco uzasadnione, tak by nie było wątpliwości, że w danej sprawie rzeczywiście istnieje konieczność dokonania dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu różnicy podatku zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT (zob. wyrok NSA z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt I FSK 115/19). Dopuszczalność przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług nie jest warunkowana istnieniem konkretnych dowodów, czy zarzutów świadczących o niezasadności zwrotu, wystarczające w tym względzie jest bowiem istnienie uzasadnionego podejrzenia, czy też wątpliwości co do rozliczeń podatnika, które wymagają dalszego sprawdzenia (zob. np. wyroki NSA: z dnia 9 listopada 2018 r., sygn. akt I FSK 135/17; z dnia 18 września 2018 r. sygn. akt I FSK 1232/16; z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt I FSK 944/19; wszystkie wyroki dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd stwierdza, że stanowisko organów podatkowych, że w okolicznościach faktycznych rozpoznanej sprawy, w świetle art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, istniały przesłanki uzasadniające powstanie wątpliwości co do zasadności zwrotu podatku, a tym samym do wydania postanowienia o przedłużeniu terminu jego zwrotu, jest prawidłowe. DIAS w K. przedstawił okoliczności bezpośrednio dotyczące skarżącej, uzyskane z dostępnych organowi I instancji informacji pozyskanych w trakcie czynności sprawdzających, i współpracujących z nią bezpośrednio lub pośrednio kontrahentów. Organ przedstawił powiązania osobowe pomiędzy firmą skarżącej a spółką I. , jak również przedstawił zastrzeżenia dotyczące dostawcy spółki I. , tj. S. Sp. z o.o. w W.. Ustaleń w tym zakresie oraz ich oceny skarżąca nie kwestionowała. Sąd zauważa także, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby weryfikacja rozliczenia podatnika miała być ograniczona tylko do transakcji dokonywanych ze spółką I. . Okoliczności dotyczące współpracy z tym kontrahentem niewątpliwie uzasadniały konieczność przeprowadzenia badania prawidłowości rozliczenia podatnika, jednak weryfikacja ta (w ramach kontroli ceno-skarbowej) prowadzona jest w pełnym zakresie za okres od 1 stycznia 2017 r. do 30 kwietnia 2019 r. Ocena zasadności zwrotu podatku od towarów i usług będzie możliwa dopiero po zakończeniu kontroli ceno-skarbowej. Niewątpliwie zatem z przedstawionych przez DIAS w K. okoliczności wynika, że zwrot wykazanej w deklaracji VAT-7 nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2019 r. nie był oczywisty, a istniejące zastrzeżenia nie zostały usunięte, co w konsekwencji dawało podstawę do przedłużenia skarżącej terminu zwrotu podatku od towarów i usług. Zgodzić się trzeba także z organem II instancji, że możliwość przedłużenia terminu zwrotu podatku na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT nie wymaga zgromadzenia przez organ podatkowy konkretnych dowodów świadczących o nieprawidłowościach w rozliczeniu. W sprawie o przedłużenie terminu zwrotu podatku organ decyduje wyłącznie o konieczności dalszego weryfikowania zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Nie chodzi zatem o wykazanie, że zwrot jest niezasadny, ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością dokonania zwrotu. Istotą postępowania w sprawie przedłużenia terminu zwrotu jest jedynie uprawdopodobnienie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku i z tego powodu dochodzi do wstrzymania na czas weryfikacji zwrotu podatku, co wynika wprost z treści art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o VAT. W sprawie argumentacja organu jednoznacznie wskazuje na potrzebę dodatkowego badania zasadności zwrotu podatku, co uzasadniało zastosowanie wobec skarżącej art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Mają powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie narusza prawa, dlatego orzeczono o oddaleniu skargi na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).