I SA/Gd 1671/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 października 2021 r. nr {....} w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. W dniu 30 czerwca 2021 r. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: "Wnioskodawca", "Spółka" lub "Skarżąca") złożyła wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością polskim rezydentem podatkowym, podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych prowadzącym sieć salonów samochodowych. Wnioskodawca zawarł umowę z podmiotem z siedzibą na terytorium Niemiec będącym rezydentem podatkowym Niemiec (dalej zwany: "Kontrahentem"). Na mocy umowy Kontrahent będzie udostępniał klientom Wnioskodawcy samochody zastępcze jeśli klient Wnioskodawcy będzie uprawniony w danej sytuacji do skorzystania z samochodu zastępczego na podstawie umów zawieranych przez Wnioskodawcę z klientami. Z tego tytułu Kontrahent wystawia na Wnioskodawcę faktury z tytułu korzystania z samochodów zastępczych. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1. Czy Wnioskodawca ma obowiązek pobrać podatek u źródła w związku z wypłatą na rzecz Kontrahenta wynagrodzenia z tytułu korzystania z samochodów zastępczych na rzecz klientów Wnioskodawcy? 2. Czy Wnioskodawca ma obowiązek pobrać certyfikat rezydencji podatkowej od Kontrahenta w celu możliwości powołania się na postanowienia Umowy o unikaniu (opodatkowania -przypis Sądu) z Niemcami, w szczególności art. 7 i art. 12? 3. Czy Wnioskodawca ma obowiązek w odniesieniu do opisanych w niniejszym wniosku transakcji sporządzić deklaracje CIT-10Z oraz informację IFT-2/IFT-2R? Zdaniem Wnioskodawcy wynagrodzenia wypłacane przez Spółkę z tytułu korzystania przez jej klientów z samochodów zastępczych na rzecz Kontrahenta nie mieszczą się w pojęciu należności licencyjnych i nie będą podlegać w Polsce podatkowi od dochodów osób prawnych i tym samym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do pobrania podatku u źródła w Polsce. Opłaty takie należy kwalifikować do kategorii zysków przedsiębiorstw wskazanych w art. 7 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku (Dz.U. z 2005 r., Nr 12, poz. 90, dalej: "umowa polsko-niemiecka"), podlegających opodatkowaniu wyłącznie w kraju siedziby zagranicznego wynajmującego (tj. w Republice Federalnej Niemiec). W związku z powyższym Wnioskodawca nie ma obowiązku pobrania certyfikatu rezydencji podatkowej od Kontrahenta w celu możliwości zastosowania postanowień umowy polsko-niemieckiej, w szczególności art. 7 oraz art. 12. W odniesieniu do opisanych w niniejszym wniosku transakcji Spółka nie będzie zobowiązana do sporządzenia deklaracji CIT-10Z oraz IFT-2/1FT-2R. Uzasadniając swoje stanowisko Wnioskodawca wskazał, że z treści art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800, dalej jako: "u.p.d.o.p.") wynika, że przedmiotem opodatkowania są należności wypłacane podmiotom zagranicznym m.in. za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu. Przepisy u.p.d.o.p. oraz przepisy umowy polsko-niemieckiej nie definiują użytego w nich terminu "urządzenie przemysłowe" (za oczywiste należy uznać, że samochód osobowy nie mieści się w pojęciu urządzenia handlowego lub naukowego). Zwrócić jednak należy uwagę, że w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. wyraźnie wskazano, że termin ten obejmuje również środki transportu. Takiego jednoznacznego wskazania brakuje jednak w definicji należności licencyjnych zawartej w art. 12 ust. 3 umowy polsko-niemieckiej. Stąd, z samego tylko brzmienia postanowień ww. umowy nie wynika wprost, że pojęcie "urządzenia przemysłowego" wskazane w tej umowie obejmuje również środki transportu, w tym samochody osobowe. Ponieważ przepis art. 21 ust. 2 u.p.d.o.p. stanowi, że przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, rozstrzygające znaczenie dla zakresu opodatkowania podatkiem od należności licencyjnych ma rozumienie rozpatrywanego terminu na gruncie umowy polsko-niemieckiej, a nie na gruncie u.p.d.o.p. Znaczenie tego terminu należy więc zweryfikować, zgodnie z art. 3 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej, przy stosowaniu bowiem ww. umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z treści przepisu nie wynika inaczej, każde określenie, zdefiniowane odmiennie, będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się według prawa danego Umawiającego się Państwa w zakresie podatków, do których stosuje się tę umowę. Wobec braku definicji terminu "urządzenie przemysłowe" w prawie polskim należy posłużyć się jego definicją słownikową. Termin "przemysłowy" zdefiniowany w Słowniku Języka Polskiego (PWN Warszawa 1984, tom II, str. 988), oznacza "dotyczący przemysłu; związany z przemysłem; mający zastosowanie w przemyśle". Termin "przemysł" natomiast jest zdefiniowany jako "dział produkcji materialnej, w którym wydobywanie zasobów przyrody oraz ich przetwarzanie w celu dostosowania do potrzeb ludzkich prowadzone jest w dużym wymiarze, na zasadzie podziału pracy i przy powszechnym stosowaniu maszyn, gwarantującym ciągłość procesów wytwórczych i zapewniającym powtarzalność wyrobów". W świetle przytoczonych definicji słownikowych nie może ulegać wątpliwości, że termin "urządzenie przemysłowe" oznacza urządzenie wykorzystywane w procesie produkcyjnym, a nie środek transportu. We właściwym zdefiniowaniu terminu "urządzenie przemysłowe" jest również pomocne rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT), które w podgrupie 65 "Urządzenia przemysłowe" zawiera katalog urządzeń stosowanych w przemyśle. Samochody osobowe klasyfikowane są natomiast w podgrupie 74 "Pojazdy mechaniczne". Zwrócić należy uwagę, że samochody osobowe klasyfikowane są nie tylko w innej podgrupie, ale również w innej grupie niż urządzenia przemysłowe. W interpretacji indywidualnej z dnia 8 października 2021 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS") uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. Uzasadniając swoje stanowisko DKIS w pierwszej kolejności przywołał i wyjaśnił przepisy art. 3 ust. 2 i 3, art. 21 ust. 1 pkt 1 i art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. oraz przepisy dotyczących należności licencyjnych, które są zawarte w art. 12 umowy polsko-niemieckiej Dalej organ wskazał, że analiza powyższych przepisów, a w szczególności tych opisujących, co należy rozumieć pod pojęciem "należności licencyjne", prowadzi do wniosku, że mamy do czynienia z należnościami "płaconymi" lub "uzyskiwanymi" za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego. Dokonując interpretacji postanowień umowy polsko-niemieckiej organ zwrócił uwagę na tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Organ zaznaczył, że Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. W komentarzu do art. 12 Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku Polska zastrzegła sobie prawo włączenia do definicji należności licencyjnych dochodu uzyskiwanego z użytkowania lub prawa do użytkowania urządzeń przemysłowych, handlowych lub naukowych oraz kontenerów. Organ podkreślił, że zarówno w ustawie podatkowej, jak i w umowie polsko-niemieckiej brak jest definicji legalnej słowa "urządzenie przemysłowe". Organ stwierdził podobnie jak Spółka, że niezbędnym jest odwołanie do języka potocznego i przytoczył definicje słownikowe wyrazów "urządzenie" i "przemysłowe" i wskazał, że w świetle powyższych definicji oraz zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie stanowiskiem przyjąć należy, że pojęcie "urządzenie przemysłowe" (podobnie jak handlowe lub naukowe), powinno być rozumiane maksymalnie szeroko ma ono bowiem charakter sformułowania ogólnego, mieszczącego w sobie wszelkie możliwe urządzenia, stanowiące pewien zespół mechanizmów, elementów technicznych, które mogą mieć zastosowanie w działalności podmiotów o określonej specyfice - przemysłowej, handlowej lub naukowej. Organ wskazał, że orzecznictwo NSA przyznało status urządzenia przemysłowego np. samochodom, naczepom, samolotom, koparkom, kontenerom, zbiornikom i na tą okoliczność przywołał wyroki NSA z dnia 6 grudnia 1996 r., sygn. akt III SA 1091/94, z dnia 12 stycznia 1996 r., sygn. akt SA/Ka 2296/94, z dnia 16 maja 1995 r., sygn. akt SA/Sz 183/95. W świetle powyższego, zdaniem DKIS, uzasadniony jest pogląd, że samochody zastępcze udostępniane klientom Wnioskodawcy przez niemieckiego Kontrahenta są urządzeniem transportowym, tym samym, należy traktować je jako urządzenie przemysłowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. oraz jednocześnie w art. 12 ust. 3 umowy polsko-niemieckiej. Zatem, w ocenie DKIS, Wnioskodawca ma obowiązek pobrać podatek u źródła w związku z wypłatą na rzecz Kontrahenta wynagrodzenia z tytułu korzystania z samochodów zastępczych przez klientów Wnioskodawcy. W konsekwencji Wnioskodawca ma obowiązek pobrania certyfikatu rezydencji podatkowej od Kontrahenta w celu możliwości zastosowania postanowień umowy polsko-niemieckiej oraz jest zobowiązany do sporządzenia deklaracji CIT-10Z oraz IFT-2/IFT-2R. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej Interpretacji zarzucono naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: 1) poprzez błędną wykładnię art. 12 ust. 1-3 w związku z art. 3 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej w związku z art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p., 2) poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 12 ust. 1-3 w związku z art. 3 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej w związku z art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.p.d.o.p. oraz art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. - które to naruszenia prawa materialnego miały wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi oraz w piśmie procesowym z dnia 8 kwietnia 2022 r. powtórzono argumentację zaprezentowaną w złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznanie sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym następuje zatem wyłącznie we wskazanym w skardze zakresie. Związanie sądu administracyjnego zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a p.p.s.a.) w postępowaniu, którego przedmiotem jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, oznacza, że w toku tego postępowania nie mogą już być stawiane nowe zarzuty lub wskazywana ich nowa podstawa prawna (por. wyrok NSA z 5 lipca 2018 r., II FSK 1805/16). Istota rozpoznawanej sprawy, zainicjowanej złożeniem wniosku w trybie art. 14b § 1 O.p., dotyczy powinności pobierania przez Skarżącą, jako płatnika, u źródła, w oparciu o art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., zryczałtowanego podatku z tytułu wypłat podmiotom prawa niemieckiego posiadających na terytorium RP ograniczony obowiązek podatkowy, należności za udostępnienie samochodów, z których Skarżąca korzysta w swojej działalności. Zasadniczy spór sprawie koncentruje się wokół zakresu pojęcia "urządzenie przemysłowe" użytego w polskiej ustawie podatkowej oraz umowie polsko-niemieckiej. Zgodnie z art. 3 ust. 2 u.p.d.o.p., podatnicy, którzy nie mają na terytorium RP siedziby lub zarządu, podlegają ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od dochodów, które osiągają na terytorium RP. Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium RP przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów: z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu (podkreślenie Sądu), urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), wynosi 20% przychodów. Ww. przepis ma zastosowanie przy uwzględnieniu umów o zapobieżeniu podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest RP (art. 21 ust. 2 u.p.d.o.p.). Definicja "należności licencyjnych" została sformułowana w art. 12 ust. 3 umowy polsko-niemieckiej, który stanowi, że określenie "należności licencyjne" użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej. Postanowienie to stosuje się odpowiednio do wszelkiego rodzaju wypłat za użytkowanie lub prawo do użytkowania nazwy, zdjęcia lub innych podobnych praw osobistych oraz do wypłat otrzymywanych jako wynagrodzenie za nagranie przez radio lub telewizję występów sportowców lub artystów. Z kolei przepis art. 3 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej stanowi, że przy stosowaniu niniejszej Umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie, które nie zostało w niej zdefiniowane, będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się w danym czasie zgodnie z prawem tego Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie niniejsza umowa, przy czym znaczenie wynikające ze stosowanego ustawodawstwa podatkowego tego Państwa będzie miało pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym określeniu przez inne przepisy prawne tego Państwa"; Zakres znaczeniowy określenia "urządzenie przemysłowe" użyty w przepisach umowy polsko-niemieckiej nie został zdefiniowany i pozostaje otwarty. Zapisy tej umowy nie zawierają też wtrącenia, że pod pojęciem urządzenia przemysłowego rozumie się także środki transportu, które to wtrącenie zawiera zapis art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Część tego ostatniego przepisu "za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego", stanowi jedną wyodrębnioną grupę rzeczy (urządzeń), których użytkowanie lub prawo użytkowania rodzi określone w tym przepisie konsekwencje podatkowe. W grupie (zbiorze) urządzeń przemysłowych ustawodawca zawarł również środki transportu. Zwrot normatywny "w tym również" umieszczony po przecinku ma charakter zwrotu wtrąconego, który informuje adresata, że w zbiorze urządzeń przemysłowych są także środki transportu. Skoro zatem, jak wynika z powyższego, ustawodawca w analizowanym przepisie przesądził w sposób normatywny, iż środki transportu mieszczą się w pojęciu "urządzenia przemysłowego", to nie ma podstaw, aby przeciwstawiać temu sens tego pojęcia, wywodzony z jego znaczenia słownikowego, co uczyniono zarówno w interpretacji jak i w skardze. Sąd wskazuje, że dokonywanie wykładni niejednoznacznych zwrotów zawartych w umowie międzynarodowej powinny uwzględniać reguły wykładni zawarte w tym akcie, czyli m.in. dyrektywę sformułowaną w przepisie art. 3 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie odwołanie się do postanowień umowy polsko-niemieckiej, czy też jej kontekstu nie uchyla wątpliwości definicyjnych, same normy prawa analizowanej umowy polsko-niemieckiej wprost nakazują skorzystanie z definicji "urządzenia przemysłowego" zawartej w polskim prawie podatkowym. Dopuszczalność kwalifikacji środków transportu, jako urządzeń przemysłowych, należy więc ocenić w kontekście art. 3 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej, przy uwzględnieniu zasady, że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie może samoistnie nakładać na podatników obowiązku podatkowego, który nie jest przewidziany w prawie podatkowym danego państwa (umowa może jedynie modyfikować poszczególne elementy tego obowiązku; por. R. Mastalski, Komentarz do art. 3 Ordynacji podatkowej (w:) B. Adamiak, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2016, Wrocław 2007, s. 40). Organ interpretacyjny analizując kwestię poboru zryczałtowanego podatku związanego z wypłatą na rzecz Kontrahenta niemieckiego wynagrodzenia z tytułu korzystania z samochodów zastępczych przez klientów Skarżącej, słusznie odwołał się do art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p, dotyczącego opodatkowanych ryczałtowo dochodów uzyskiwanych w Polsce przez podmioty niebędące polskimi rezydentami. Jak już wskazano przepis ten wprost zalicza do urządzeń przemysłowych środki transportu, a takim niewątpliwie jest pojazd samochodowy, stąd, zgodnie z regułą interpretacyjną zawartą w art. 3 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej, należy go zastosować do ustalenia zakresu znaczeniowego pojęcia "urządzenie przemysłowe" na potrzeby opodatkowania przychodów z tytułu należności licencyjnych, objętych postanowieniami umowy. (identycznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 26 października 2017 r., sygn. I SA/Kr 953/17. Należy również wskazać, że rozpatrywane zagadnienie wielokrotnie było przedmiotem analizy sądów administracyjnych. W sprawach dotyczących uznawania różnego rodzaju środków transportu za urządzenia przemysłowe, w rozumieniu różnych u.u.p.o., funkcjonuje od wielu lat ugruntowana linia orzecznicza. Przykładowo można wskazać na orzeczenia z lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, gdzie orzecznictwo NSA "przyznało status" urządzenia przemysłowego przykładowo: - samolotom - wyrok z dnia 16 maja 1995 r., sygn. akt SA/Sz 183/95. (publ. LEX nr 26883), - samochodom osobowym – wyrok z dnia 29 listopada 1995 r. sygn. akt SA/Ka 2087/94 (orzeczenie to i wszystkie pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl), - samochodom ciężarowym i naczepom samochodowym - wyrok NSA z dnia 6 grudnia 1996 r., sygn. akt III SA 1091/94. Warto zauważyć, że powyższe orzeczenia zapadły, w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 1994 r., gdy przepis art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p nie zawierał uściślenia, że urządzenia przemysłowe obejmują środki transportu. Pierwotną wersję uzupełnienia tego przepisu wprowadzała ustawa z dnia z dnia 2 grudnia 1994 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 1995 nr 5 poz. 25), poprzez dodanie po słowach "urządzenia przemysłowego," słów "a także środka transportu". Obecne brzmienie tego przepisu zostało ustalone ustawą z dnia z dnia 20 listopada 1998 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U., nr 144, poz. 931) i obowiązuje od dnia 1 stycznia 1999 r. Z kolei w najnowszym orzecznictwie NSA za "urządzenia przemysłowe" w rozumieniu różnych u.u.p.o., uznano m.in. takie środki transportu jak: - wózki widłowe i kontenery - wyrok z dnia 20 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 771/14, - lokomotywy i wagony - wyrok z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1342, - samochody ciężarowe i ciągniki siodłowe – wyrok z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2671/11. W wyrokach tych NSA wprost odwoływał się do przepisów art. 3 ust. 2 różnych u.u.p.o., jednoznacznie wskazując, że doprecyzowując pojęcie "urządzenie przemysłowe" należy odwoływać się do przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. W ostatnim z przywołanych wyroków NSA wskazał: "Zgodnie z art. 3 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. przez urządzenie przemysłowe należy rozumieć także środek transportu. Powołany przepis umowy polsko-niemieckiej ma zatem zastosowanie do wszelkiego rodzaju należności płaconych za użytkowanie środków transportu. Dla jego zastosowania wystarczy ustalenie, że konkretna należność świadczona jest za prawo korzystania z cudzej rzeczy". Skład orzekający w sprawie podziela poglądy wyrażone w wyżej wymienionych wyrokach, tym bardziej, że tezy i stwierdzenia w nich zawarte Sąd przywołał w niniejszym uzasadnieniu, jako szczególnie trafne i odpowiadające stanowi faktycznemu i prawnemu niniejszej sprawy. Tym samym DKIS słusznie uznał, że Wnioskodawca ma obowiązek pobrać podatek u źródła w związku z wypłatą na rzecz Kontrahenta wynagrodzenia z tytułu korzystania z samochodów zastępczych przez klientów Wnioskodawcy. W konsekwencji Wnioskodawca ma obowiązek pobrania certyfikatu rezydencji podatkowej od Kontrahenta w celu możliwości zastosowania postanowień umowy polsko-niemieckiej oraz jest zobowiązany do sporządzenia deklaracji CIT-10Z oraz IFT-2/IFT-2R. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.