II OSK 1680/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Sulęczyno od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 34/22 w sprawie ze skargi M. W. i Z. W. na uchwałę Rady Gminy Sulęczyno z dnia 3 sierpnia 2020 r. nr XXV/159/2020 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działki nr [...], [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym Sulęczyno, gmina Sulęczyno 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy Sulęczyno solidarnie na rzecz M. W. i Z. W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2022 r., II SA/Gd 34/22, w sprawie ze skargi M. W. i Z. W. na uchwałę Rady Gminy Sulęczyno z dnia 3 sierpnia 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego działki nr [...], [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym Sulęczyno, gmina Sulęczyno, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej terenów o symbolach 1PG i 2PG oraz zasądził od Rady Gminy Sulęczyno solidarnie na rzecz skarżących M. W. i Z. W. zwrot kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Z. W. i M. W. wnieśli do WSA w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy Sulęczyno z dnia 3 sierpnia 2020 r., nr XXV/159/2020, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działki nr [...], [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym Sulęczyno, gmina Sulęczyno, domagając się stwierdzenia nieważności tej uchwały w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 130/21, wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), odrzucił skargę uznając, że skarżący nie wykazali interesu prawnego do zaskarżenia uchwały. Powyższe postanowienie zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 2302/21, ze wskazaniem, że okoliczności związane z przeznaczeniem nieruchomości skarżących oraz obszaru objętego planem miejscowym, jak też charakter zaplanowanej inwestycji i jej potencjalne oddziaływanie na tereny sąsiednie – dawały podstawę do przyznania skarżącym legitymacji do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaskarżonym wyrokiem uwzględnił skargę uznając, że naruszenie interesu prawnego skarżących zaskarżoną uchwałą jest powiązane z istotnym naruszeniem przepisów prawa, które miało miejsce podczas podejmowania kontrolowanej uchwały. Sąd stwierdził, że analiza kontrolowanego planu wywołuje wątpliwości co do podstawy prawnej jego sporządzenia, tj. czy jest to zwykły miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, czy też plan ten został sporządzony na podstawie art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (j.t. Dz.U.2022.1072; dalej Pgg). Kontrolowany plan ustala przeznaczenie terenów oznaczonych symbolami 1PG i 2PG na powierzchniową eksploatację kruszyw, jednocześnie określając szczegółowe zasady wydobywania kruszyw w ramach obszaru oraz terenu górniczego, a także zakładu górniczego. W uzasadnieniu tejże uchwały stwierdzono natomiast, że na części terenów objętych planem ujawniono obszary z udokumentowanymi złożami kopalin zgodnie z wymogiem art. 95 ust. 1 Pgg. Również w odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że ujawnianie przez gminę złóż jest narzucone przez art. 95 ust. 1 Pgg. Wskazał przy tym, że zagwarantowanie na obszarze objętym miejscowym planem możliwości eksploatacji występujących w jego granicach udokumentowanych złóż kopalin jest celem nadrzędnym. Jednocześnie nie można uznać aby w planie tym ustalono na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t.Dz.U.2022.503; dalej u.p.z.p.) granice i sposoby zagospodarowania terenów górniczych, albowiem, jak wynika z dokumentacji planistycznej, Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w Gdańsku postanowieniem z dnia 18 lutego 2020 r. odmówił wszczęcia postępowania uzgodnieniowego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych, wskazując, że tereny objęte opracowaniem nie są terenami górniczymi w rozumieniu ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Zgodnie zaś z art. 17 pkt 6 lit. b tiret szóste u.p.z.p. uzgodnienie projektu miejscowego planu przez właściwy organ nadzoru górniczego wymagane jest w zakresie zagospodarowania terenów górniczych. Projekt miejscowego planu został natomiast pozytywnie uzgodniony, na podstawie art. 17 pkt 6 lit. a tiret czwarte u.p.z.p., postanowieniem z dnia 17 lutego 2020 r. przez Marszałka Województwa Pomorskiego, jako organ właściwy w zakresie udokumentowanych złóż kopalin z uwagą, że teren przewidzianej eksploatacji powinien pokrywać się z granicami udokumentowanego złoża Sulęczyno V w części dotyczącej Pola B. W opinii Sądu, miejscowe plany nie mają za zadanie powielić dokumentacji geologicznej, a jedynie zapewnić, by ewentualna eksploatacja nie była na danym terenie wykluczona. Tym samym, na etapie sporządzania planu miejscowego dla obszaru potencjalnej eksploatacji gmina nie jest uprawniona do określania szczegółowych warunków eksploatacji dla tego obszaru. Uczynić to może organ koncesyjny mając na uwadze dokumentację niezbędną do wydania koncesji, w szczególności projekt zagospodarowania złoża. Warunki eksploatacji złoża (kopaliny) określa organ koncesyjny mając na uwadze przedłożony przez przedsiębiorcę ubiegającego się o koncesję na wydobycie plan zagospodarowania złoża. Okoliczność, że w trakcie prowadzonego postępowania koncesyjnego bada się zgodność planowanej inwestycji polegającej na eksploatacji złoża z przeznaczeniem terenu określonym w planie nie dowodzi uprawnienia Rady Gminy do wskazania szczegółowych zasad prowadzenia eksploatacji złoża. Zasady eksploatacji złoża określi w ramach postępowania koncesyjnego organ koncesyjny wydając koncesję. Nie bez powodu przedsiębiorca zamierzający uzyskać koncesję zobowiązany jest do wniosku koncesyjnego dołączyć plan zagospodarowania złoża. W planie tym znajdują się postanowienia wskazujące jak należy gospodarować złożem by było to zgodne z przepisami ochrony środowiska i innymi przepisami, np. planu miejscowego. Bierze się w nim pod uwagę wpływ eksploatacji na sposób zagospodarowania powierzchni, na wykorzystanie zasobów środowiska naturalnego i potrzeby jego ochrony. W planie miejscowym zaznacza się tereny, dla których należy wyznaczyć filary ochronne. Nie oznacza to, że szczegółowe dane dotyczące tych filarów zawiera plan miejscowy. Szczegółowe dane co do przebiegu filarów zawiera plan zagospodarowania złoża jako dokument specjalistyczny do ich wyznaczenia. Sąd zaznaczył, że plan miejscowy ma określać zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu (art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p.) na terenie objętym planem. Oznacza to, że organ planistyczny ma zawrzeć w planie regulacje odpowiadające zasadom ochrony środowiska wskazanym w przepisach odrębnych. Niewątpliwie to gmina określa zasady ochrony środowiska na terenie objętym planem, jednakże nie jest uprawniona do ustalenia w akcie planistycznym warunków, które - zgodnie z wolą ustawodawcy - wyznaczyć ma organ koncesyjny w drodze indywidualnej decyzji, skierowanej do konkretnego zainteresowanego podmiotu. Taka zaś sytuacja doprowadzić może bowiem do naruszenia właściwości organów. Z uwagi na powyższe regulacja zawarta w kontrolowanym planie, zdaniem Sądu, przekracza ramy wyznaczone dla podjęcia uchwały w tzw. zwykłym trybie przewidzianym dla miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Gmina Sulęczyno, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 104 ust. 2 Pgg wyrażające się w bezpodstawnej ocenie, iż art. 104 ust. 2 Pgg może być brany pod uwagę jako podstawa sporządzenia planu miejscowego będącego przedmiotem sprawy, a w związku z tym, że został on wadliwie zastosowany przez Radę Gminy Sulęczyno, podczas gdy zarówno podstawa przyjęcia tego planu, jak i cel oraz treść tego planu, przeczą takiemu ustaleniu i jednoznacznie pozwalają na uznanie, iż uchwalony plan miejscowy jest planem przyjętym w trybie "zwykłym", wynikającym z władztwa planistycznego gminy i nie przekracza granic tego władztwa; u podstaw tego: 1) pominięcie, przy rekonstrukcji norm art. 15 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 95 ust. 1 Pgg - zestawionych porównawczo z art. 104 ust. 2 Pgg, które to porównanie stanowiło dla Sądu odniesienie dla procesu subsumcji: a) art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t.Dz.U.2021.1326 ze zm.; dalej ugrol), który w okolicznościach sprawy stanowi genezę i jeden z celów ustanowienia planu miejscowego, oznaczony m.in. w § 5 inkryminowanej uchwały; b) faktu, że wykonanie kompetencji wynikających z art. 30 ust. 2 i art. 104 ust. 2 Pgg: - po pierwsze: ma charakter fakultatywny; rzutuje to zarazem na normatywne postrzeganie charakteru, rangi i treści planu "zwykłego", stanowiącego (tu: przez realizację norm art. 95 ust. 1 Pgg i art. 7 ugrol) instrument prawny umożliwiający w ogóle ustanowienie na gruncie planistycznym zasad ochrony złoża kopaliny (polegającej na racjonalnym gospodarowaniu zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących - art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (j.t.Dz.U.2021.1973 ze zm.; dalej POŚ); - po drugie, wiąże się ściśle z treścią koncesji na wydobycie kopaliny ze złoża, określoną w art. 30 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Pgg, jak też dokumentacją stanowiącą podstawę jej wydania (art. 32 ust. 2 Pgg), a więc zagadnieniami ściśle skoncentrowanymi na i podporządkowanymi działalności górniczej, których zakresu Sąd nie poddał analizie tak w ogóle, jak i w relacji do obligatoryjnej treści planu miejscowego wynikającej z art. 15 ust. 2 u.p.z.p.; - po trzecie - że tak zdefiniowany zakres normowania, który wyznacza podstawę i determinuje treść planu tworzonego na postawie art. 104 ust. 2 Pgg, nie wyczerpuje i nie pokrywa uwarunkowań planistycznych oraz zakresu niezbędnych, obligatoryjnych ustaleń planu miejscowego, w tym w szczególności wynikających art. 15 ust. 2 pkt 1, pkt 3, pkt 7, pkt 9 i pkt 10 u.p.z.p., dyktowanych tu: m.in. położeniem złoża kopaliny w granicach Gowidlińskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz wnioskami i zaleceniami prognozy oceny oddziaływania projektu planu na środowisko; c) że na gruncie obowiązujących przepisów brak jest normatywnych podstaw dla uznania, że zasada racjonalnego gospodarowania kopaliną, wynikająca z art. 125 POŚ, odnosi się tylko do planu, o jakim mowa w art. 104 ust. 2 Pgg, szczególnie jeśli zważyć, że zasada ta jest formułowana w akcie innym niż Prawo geologiczne i górnicze i nie stanowi li tylko dyrektywy w zakresie sposobu stosowania tej ustawy; 2. brak ustaleń i oceny Sądu, które to konkretnie z ustaleń § 3 ust. 2 uchwały wchodzą w kolizję z materią planu "szczególnego", o jakim mowa w art. 104 ust. 2 Pgg lub pokrywają się z materią koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża, co stanowi zdaniem organu warunek konieczny dla uznania za prawidłową oceny Sądu, że uchwalony plan miejscowy "przekracza ramy wyznaczone dla podjęcia uchwały w tzw. zwykłym trybie przewidzianych dla miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego" (str.17 uzasadnienia wyroku); II. naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. przez oparcie podstaw stwierdzenia nieważności planu miejscowego o błędną wykładnię art. 95 ust. 1 Pgg, wyrażającą się oceną prawną, iż plan miejscowy sporządzany na mocy ww. przepisu "jest jedynie podstawą do ujawnienia złoża" (str. 15 uzasadnienia), a tym samym wykluczone jest stosowanie w odniesieniu do tego planu art. 15 ust. 2 pkt 1, pkt 3, pkt 7, pkt 9 i pkt 10 u.p.z.p. (obligujących do zawarcia w planie miejscowym ustaleń w zakresie: przeznaczenia terenów; zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu; granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na podstawie odrębnych; szczegółowych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu; zasad budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej), które, w ocenie WSA, w przypadku planu związanego z działalnością górniczą, zastrzeżone jest dla materii planu "szczególnego" ustanawianego na podstawie art. 104 ust. 2 Pgg (tj. po wydaniu koncesji i po wyznaczeniu w niej granic terenu górniczego); 3. wadliwą ocenę co do "przekroczenia ram wyznaczonych dla uchwały w tzw. zwykłym trybie przewidzianym dla miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego", a tym samym naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. polegające na ich błędnym zastosowaniu, wyrażającym się w stwierdzeniu nieważności uchwały, mimo że, wbrew ocenie Sądu, nie zostały przekroczone granice władztwa planistycznego gminy, a sama uchwała, ani też tryb jej przyjmowania, nie są dotknięte wadą nieważności. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący w I instancji, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Wbrew wywodom strony skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji nie naruszył wskazywanych w skardze kasacyjnej przepisów. Zgodnie z art. 95 ust. 1 Pgg, udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa. Powyższy przepis dotyczy ujawniania w planach miejscowych i studiach udokumentowanych złóż kopalin. Normuje zatem sytuację, w której udokumentowane zostały już złoża kopalin (została dla nich sporządzona dokumentacja geologiczna), natomiast nie został jeszcze wyznaczony teren górniczy i obszar górniczy. Natomiast terenów i obszarów górniczych dotyczy art. 104 ust. 1 Pgg, nakazujący ich uwzględnienie w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (wyrok NSA z 20 lutego 2019 r., II OSK 832/17, LEX nr 2656864). Stosownie do art. 104 ust. 2 Pgg, jeżeli w wyniku zamierzonej działalności określonej w koncesji przewiduje się istotne skutki dla środowiska, dla terenu górniczego bądź jego fragmentu można sporządzić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na podstawie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Podjęta na podstawie tego przepisu uchwała winna określać szczegółowe zasady eksploatacji udokumentowanych złóż kopalin. Z powyższych unormowań wynika, co trafnie zauważył Sąd I instancji, że art. 95 ust. 1 Pgg jest jedynie podstawą do ujawnienia złoża i ma zapewnić, by ewentualna eksploatacja tego złoża nie była na danym terenie wykluczona. Tym samym, jak zasadnie podkreślił WSA, na etapie sporządzania planu miejscowego dla obszaru potencjalnej eksploatacji gmina nie jest uprawniona do określania szczegółowych warunków eksploatacji dla tego obszaru. Może to uczynić organ koncesyjny. Dopiero po udzieleniu koncesji może dojść do podjęcia uchwały na podstawie art. 104 ust. 2 Pgg ("jeżeli w wyniku zamierzonej działalności określonej w koncesji przewiduje się..."). Zaskarżona uchwała została podjęta w trybie zwykłym, jednak jej uregulowania odnoszące się do terenów o symbolach 1 PG i 2 PG ustalają przeznaczenie tych terenów na powierzchniową eksploatację kruszyw, jednocześnie określając szczegółowe zasady wydobywania kruszyw w ramach obszaru oraz terenu górniczego, a także zakładu górniczego. Są to więc unormowania, które mogłyby być zawarte w uchwale podejmowanej na podstawie art. 104 ust. 2 Pgg, a zatem zamieszczenie ich w zaskarżonej uchwale jest wadliwe. Biorąc zatem pod uwagę jedynie merytoryczną treść zaskarżonej uchwały można byłoby mieć wątpliwości, jak to ujął WSA, czy jest to zwykły miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, czy jest to plan sporządzony na podstawie art. 104 ust. 2 Pgg. Mając jednak na uwadze całokształt okoliczności niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że jest to zwykły plan miejscowy, zawierający wadliwie unormowania, które mogłyby być zawarte w uchwale podejmowanej na podstawie art. 104 ust. 2 Pgg. Zauważyć przy tym wypada, że w § 2 ust. 1 pkt 3 zaskarżonej uchwały stwierdzono, że na terenie objętym planem nie występują tereny górnicze. W § 3 ust. 1 pkt 2 tej uchwały podano jednak, że wydobywanie kruszyw, a także granice obszaru oraz terenu górniczego i lokalizacja filarów ochronnych, winny być zgodne z warunkami określonymi w projekcie zagospodarowania złoża, koncesji oraz w planie ruchu zakładu górniczego. Natomiast w § 3 ust. 1 pkt 3 zaskarżonej uchwały podano m.in., że masy ziemne i skalne, które będą przemieszczane w granicach obszaru górniczego w związku z prowadzeniem eksploatacji, nie będą stanowić odpadów i nie staną się w jej wyniku zanieczyszczone obcymi, niebezpiecznymi substancjami. Unormowania te, regulując kwestie związane z terenami górniczymi, pozostają w oczywistej sprzeczności z § 2 ust. 1 pkt 3, w którym wyraźnie stwierdzono, że na terenie objętym planem nie występują tereny górnicze. Sąd I instancji nie naruszył zatem art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 104 ust. 2 Pgg. Istotą stwierdzenia nieważności części zaskarżonej uchwały było bowiem przyjęcie, że zawarcie w planie miejscowym uchwalonym w trybie "zwykłym" unormowań mogących być uregulowanych w uchwale podjętej na podstawie art. 104 ust. 2 Pgg przekraczało granice władztwa planistycznego gminy. Te wadliwe regulacje nie stanowiły realizacji norm zawartych w art. 15 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 95 ust. 1 Pgg i w art. 7 ust. 1 ugrol. Nie było też wykonaniem kompetencji wynikających z art. 30 ust. 2 i art. 104 ust. 2 Pgg, bo uchwalając plan miejscowy w trybie "zwykłym" Rada Gminy nie stosowała tych przepisów. Z tych też względów WSA nie naruszył również art. 30 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 2 i ust. 4 pkt 1 i 2 Pgg. Zawarcie w zaskarżonej uchwale unormowań regulujących kwestie wydobywania kopaliny ze złoża nie stanowiło realizacji obligatoryjnych ustaleń planu miejscowego, w tym w szczególności wynikających art. 15 ust. 2 pkt 1, pkt 3, pkt 7, pkt 9 i pkt 10 u.p.z.p. Powyższe przepisy nie dotyczą bowiem określania konkretnych rozwiązań związanych z eksploatacją złoża. Nie była to też realizacja ochrony złoża wynikającej z art. 125 POŚ, stanowiącego, że złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących. Zakwestionowane przez WSA unormowania zaskarżonego planu nie stanowiły realizacji art. 15 ust. 2 pkt 1, pkt 3, pkt 7, pkt 9 i pkt 10 u.p.z.p. oraz art. 125 POŚ, lecz regulowały wydobywanie kopaliny ze złoża. Nie jest też trafny zarzut braku ustaleń i oceny Sądu, które konkretnie z ustaleń § 3 ust. 2 uchwały wchodzą w kolizję z materią planu "szczególnego", o jakim mowa w art. 104 ust. 2 Pgg lub pokrywają się z materią koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża, bo w istocie niemal całość § 3 reguluje kwestie należące do materii planu podejmowanego na podstawie art. 104 ust. 2 Pgg. Zasadne jest więc stanowisko Sądu I instancji, że uchwalony plan miejscowy "przekracza ramy wyznaczone dla podjęcia uchwały w tzw. zwykłym trybie przewidzianych dla miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego". Stanowisko Sądu I instancji, że uchwalenie "zwykłego" planu miejscowego, który stosownie do art. 95 ust. 1 Pgg "jest jedynie podstawą do ujawnienia złoża", nie oznacza, że wykluczone jest stosowanie w odniesieniu do tego planu art. 15 ust. 2 pkt 1, pkt 3, pkt 7, pkt 9 i pkt 10 u.p.z.p. Jak już wyżej stwierdzono, zakwestionowane przez WSA przepisy zaskarżonego planu nie stanowiły realizacji art. 15 ust. 2 pkt 1, pkt 3, pkt 7, pkt 9 i pkt 10 u.p.z.p., tylko zawierały uregulowanie wydobywania kopaliny ze złoża. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić trzeba, że podniesione skardze kasacyjnej zarzuty nie podważają słuszności stanowiska Sądu I instancji, że zaskarżona uchwała w części dotyczącej terenów o symbolach 1PG i 2PG została podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego, gdyż co do tych terenów unormowano kwestie podlegające uregulowaniu w innym trybie. Stosownie zatem do art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. należało stwierdzić w tej części nieważność zaskarżonej uchwały. W tym stanie rzeczy wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.