II SA/Kr 1026/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Krystyna Daniel Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa - po wznowieniu postępowania skargę oddala. W dniu 30.03.2015 r. Starosta Myślenicki, po rozpatrzeniu wniosku P. B., orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodno-kanalizacyjna i centralnego ogrzewania oraz zewnętrzną infrastrukturą techniczną obejmującą układ komunikacji wewnętrznej, na działce nr [...], obr. [...], w Myślenicach. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 16.04.2015 r. W dniu 12.05.2015 r. K. K. wystąpił do Starosty Myślenickiego z wnioskiem o wznowienie postępowania w tej sprawie - na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia 15.05.2015 r. Starosta Myślenicki wznowił na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie w sprawie. Postanowieniem z 3.07.2015 r., organ I instancji zawiesił postępowanie wznowieniowe do czasu zakończenia prowadzonego równocześnie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w w. decyzji Starosty Myślenickiego nr [...] znak: [...] z 30.03.2015 r. Wojewoda decyzją z 25.08.2015 r., znak: [...] umorzył wszczęte na wniosek K. K. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Rozstrzygnięcie to utrzymane zostało w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z 04.12.2015 r., znak: [...], w której uzasadnieniu wskazano: "Mając na uwadze usytuowanie projektowanego przedsięwzięcia oraz jego charakter stwierdzić należy, że nieruchomość należąca do K. K. z całą pewnością nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji". Dnia 05.05.2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem sygn. akt: VII SA/WA 3384/16, odrzucił skargę K. K. na rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Postanowieniem z 12.01.2017 r. organ I instancji podjął zawieszone postępowanie wznowieniowe. W dniu 15.11.2016 r. Starosta Myślenicki wydał decyzję, którą orzeczono o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji własnej, nr [...] znak: [...] z 30.03.2015 r., orzekającej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodno-kanalizacyjną i centralnego ogrzewania oraz zewnętrzną infrastrukturą techniczną obejmującą układ komunikacji wewnętrznej, na działce nr [...], obr. [...] w Myślenicach. Od decyzji tej odwołanie wniósł K. K.. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 2.02.2017 r., znak: [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Prawomocnym wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2017 r do sygn. akt II SA/Kr 473/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzje i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd wskazał, że : Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) : stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego: mówiąc o obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Skarżący sformułował zarzut odnośnie postępowania, jakie zakończyło się wydaniem decyzji nr [...] nr [...] z dnia 30 marca 2015 r, który odpowiada podstawie wznowienia postępowania administracyjnego wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ("strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu"). Działka [...] należąca do skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami oraz zewnętrzną infrastrukturą techniczną obejmującą układ komunikacji wewnętrznej na działce nr [...] , obr. [...] w Myślenicach. K. K. powinien być stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dotyczącego tego zamierzenia inwestycyjnego. Działka należąca do skarżącego nr [...] bezpośrednio graniczy z terenem działki inwestycyjnej. Samo formalne zachowanie przez inwestycję odległości wynikających z przepisów wykonawczych prawa budowlanego – Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r nr 75 , poz. 690 ze zm.) nie świadczy o tym że działka skarżącego znajduje się poza obszarem oddziaływania inwestycji. Nie można, jednak tracić z pola widzenia aspektów oddziaływania, na które wskazuje skarżący a zawsze decydują o tym indywidualne okoliczności sprawy, które należy rozważać uwzględniając wzajemne położenie nieruchomości w terenie i ich wykorzystanie, oraz charakter planowanego przedsięwzięcia. Jak wynika z mapy dla celów projektowych planowana inwestycja przewiduje urządzenie ciągu komunikacyjnego na działce nr [...] i [...] bezpośrednio przy granicy z działką skarżącego służebnością o szerokości 3 m, co niewątpliwie może w sposób negatywny oddziaływać na nieruchomość stanowiąca działkę [...]. Ponadto po stwierdzeniu, że skarżącemu przysługiwał przymiot strony w zakończonym postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę wymagają dokładnego zbadania jego zarzuty dotyczące zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (szerokości frontu działki budowlanej przy drodze publicznej) oraz czy dojazd do działki inwestycyjnej w ramach ustanowionej służebności nie jest za wąski (§ 14 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Ponownie rozpoznając sprawę Starosta Powiatowy w Myślenicach decyzją z dnia 14 lutego 2018 r [...] stwierdził wydanie pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa, czyli bez zapewnienia stronie udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie tego pozwolenia. Odmówił uchylenia decyzji Starosty Myślenickiego nr [...] znak : [...] z dnia 30 marca 2015 r ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej. Organ stwierdził , że wydanie pozwolenia na budowę było zgodne z obowiązującym mpzp obszaru Myślenice , Osiedle Sobieskiego – Dąbrowskiego , przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w Myślenicach nr 78/X/2011 z dnia 1 stycznia 2011 r. kwestionowana szerokość frontu działki w zabudowie jednorodzinnej wolnostojącej 22 metry dotyczy działek przy drodze publicznej i jest obowiązkowe przy dokonywaniu nowego podziału geodezyjnego. Budynek na który wydano pozwolenie na budowę na działce [...] obr. [...] w Myślenicach , został usytuowany w terenie 1 MN. Powoływanie się na sąsiedni plan przestrzenny uchwalony przez Radę Miejską w Myślenicach w dniu 10 października 2002 r nr 386/XLVIII/2002 jest nietrafione, bowiem jego zasięg obejmuje jedynie mały fragmencik działki inwestora od strony południowej. Ocena zgodności przedsięwzięcia z wymogami mpzp nie powoduje jakichkolwiek prawnych ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiedniej działki nr [...]. Budynek został usytuowany 4,25 m od granicy działki nr [...], zgodnie z §12 ust 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Również pozostałe elementy zagospodarowania działki budowlanej takie jak miejsca postojowe, miejsce do gromadzenia odpadów stałych i taras ziemny zostały usytuowane w sposób zgodny z wymogami określonymi w tym rozporządzeniu i w żaden sposób nie będą powodować ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiedniej działki nr [...]. Dostęp komunikacyjny do działki nr [...] jest zapewniony poprzez istniejący w terenie służebny szlak drożny po działce nr [...]. Zapis zawarty w § 14 ust 2 w powiązaniu z § 2 ust 1 rozporządzenia dotyczy ciągów pieszo jezdnych projektowanych a nie istniejących. W stosunku do budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie zachodzi potrzeba budowy drogi pożarowej. Według zatwierdzonego projektu budowlanego ciąg komunikacji wewnętrznej przy granicy z działką nr [...] ma być wyłożony płytkami ażurowymi. Wody deszczowe z połaci dachowych zostaną odprowadzone po biologicznie czynnej części działki inwestora, bowiem struktura gruntu, według projektanta ma gwarantować taki sposób ich zagospodarowania sytuowany przy ławie fundamentowej, od strony działki nr [...]. Drenaż z opaską żwirową dodatkowo umożliwia zagospodarowanie wód na terenie własnej działki inwestora, bez ingerencji w teren działki nr [...], Tym bardziej że według mapy do celów projektowych, pomiędzy działkami nr [...] i [...] znajduje się ogrodzenie stałe. W konsekwencji działka nr [...] obr. [...] w Myślenicach nie będzie miała żadnych ograniczeń w realizacji obiektów w tym kubaturowych, nie będzie miała ograniczonego dostępu do drogi publicznej, naturalnego oświetlenia, nie będzie również pozbawiona możliwości korzystania z wody, kanalizacji i energii elektrycznej oraz ze środków łączności. Skarżona decyzja nie zawierała rozstrzygnięć o przyłączach, które można było wykonać na podstawie odrębnych postępowań (zgłoszeń) lub w oparciu o przepis art. 29a Prawa budowlanego. Wojewoda rozpoznając odwołanie K. K. - decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r , znak : [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, bowiem działania organu I instancji były poprawne i spełnione zostały przesłanki, o jakich mowa w art. 145 § 1 kpa oraz art. 146 kpa. Organ II instancji ponownie stwierdził, że z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty Myślenickiego z dnia 30 marca 2015 r wynika, że projektowany budynek o wysokości 7,58 m (przekrój A-A rys nr 8, przekrój B-B rys, nr 9 ) usytuowany będzie elewacją wschodnią z otworami okiennymi i drzwiowymi (rys. 11 ) w odległości 4,25 m od granicy z działką ew. [...]. W ramach inwestycji przewidziane zostało miejsce parkingowe oraz utwardzone wydzielone miejsce na pojemnik do gromadzenia odpadów stałych w odległości 3 m od granicy z nieruchomością ew. [...]. Stwierdzono , że projektowana inwestycja nie narusza norm prawa budowlanego i warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie to znaczy w konsekwencji wybudowania planowanej inwestycji działka wnioskującego zapewniony będzie miała dostęp do drogi publicznej, naturalne oświetlenie, możliwość korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności. Zostały też zachowane wymagania w zakresie prawidłowego zapewnienia dojść i dojazdów, usytuowania miejsc postojowych, uzbrojenia technicznego działki i odprowadzania wód opadowych oraz inne wymagania wskazane w przepisach rozporządzenia. Od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wywiódł Pan K. K. domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, art. 15 k.p.a. poprzez brak faktycznego rozpoznania sprawy decyzji Starosty Myślenickiego nr [...] z dnia 30 marca 2015 r., art. 7 , art. 77 § 1 , art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nierozważenie wszystkich okoliczności i brak należytego uzasadnienia wydanej decyzji, art. 11 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do poczynionych przez stronę zarzutów i rezygnację z zasady przekonywania. Skarżący przywołał art. 153 p.p.s.a. i zarzucił, że zamiast rzetelnego , ponownego rozpoznania sprawy Starosta Myślenicki skupił się na jej zakończeniu w taki sposób aby nie musieć niczego analizować ani sprawdzić relacji zatwierdzonego projektu do wszystkich wymogów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i do wszelkich wymogów przepisów technicznych w zakresie zabudowy jednorodzinnej, komunikacji wewnętrznej i instalacji technicznych. Organ skwitował całą sprawę jednym zdaniem, co jest skrajnym lekceważeniem jego osoby i jego praw, bo przecież skarżący wskazywał konkretne zarzuty naruszenia warunków technicznych i obowiązującego mpzp, co powinno zostać sprawdzone. Skarżący konkretnie wskazał na sprzeczność zatwierdzonego projektu z m.p.z.p. dotyczącego nakazu projektowania dachu w kolorze czerwonym lub brązowym tymczasem budynek ma dach w kolorze grafitowym, zakaz lokalizacji zabudowy bez równoczesnego rozwiązania problemów infrastruktury technicznej, zwłaszcza w zakresie dotyczącym odprowadzania ścieków sanitarnych (zatwierdzony projekt określa wyłącznie instalacje wewnętrzne, natomiast nie ma w nim mowy o przyłączach – w tym wodociągowym i kanalizacyjnym ani kanalizacji deszczowej) czy szerokości działki budowlanej. Wykonana została elewacja z listewek drewnianych łatwopalnych. W zakresie zastrzeżeń, co do dopuszczalności szerokości działki budowlanej skarżący wskazuje, że inwestycja ma być zgodna z obydwoma planami zagospodarowania przestrzennego a organ wskazał, że analizowany budynek usytuowany jest w terenie 1 MN a tylko "mały fragmencik" wchodzi do "sąsiedniego" planu. W myśl jednak tego obowiązującego planu z 2002 r minimalna szerokość działki w zabudowie jednorodzinnej może wynosić 20 m przy zabudowie wolnostojącej bądź 16 m przy zabudowie bliźniaczej (a zapis ten dotyczy zarówno nowowydzielonych jak i istniejących działek budowlanych). Działka nr [...] obr [...] Myślenice nie ma szerokości 16 m. Zatwierdzony projekt budowlany stoi zdaniem skarżącego w rażącej sprzeczności z regulacją § 5 ust 1 pkt 3 planu przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Myślenicach nr 78/X/2011 z dnia 1 lipca 2011 r bowiem zaprojektowany budynek został zlokalizowany w drugiej linii zabudowy od ul. [...] a nie przy nieprzekraczalnej linii wskazanej w planie. Skarżący wskazał, że § 6 ust 1 pkt 4 i 6 planu z 2011 r zakazuje lokalizacji zabudowy bez równoczesnego rozwiązania problemów infrastruktury technicznej zwłaszcza w zakresie odprowadzania ścieków sanitarnych a wody opadowe i roztopowe z nawierzchni ulic i innych nawierzchni utwardzonych należy odprowadzać do kanalizacji opadowej bądź do wód powierzchniowych pod warunkiem podczyszczenia ścieków opadowych spływających z terenów potencjalnie zanieczyszczonych przed ich odprowadzeniem do wód zgodnie z obowiązującymi przepisami odrębnymi. W zatwierdzonym projekcie istnieje sprzeczność z warunkami technicznymi w zakresie odprowadzania wód opadowych z dachu budynku (projekt wskazuje wykonanie odwodnienia w postaci drenażu opaskowego bądź opaskę wokół budynku w postaci kostki brukowej układanej na gruncie) Budynek jest wykonany w granicy a inwestor nie dysponuje prawem do dysponowania nieruchomością sąsiada. Zatwierdzony projekt jest zdaniem skarżącego również sprzeczny z § 14 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( dz. U. Nr 75, poz. 690 z pożn. Zm.) ust 1 tego przepisu nakłada na obywateli obowiązek zapewnienia dla działek budowlanych oraz budynków i urządzeń z nim związanych dostępu do drogi publicznej, odpowiednio do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania. W § 2 tego przepisu ustawodawca dopuszcza przy tym zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo jezdnego pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m , umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Jak wskazuje skarżący - inwestor ma dojazd, ale nie ma dojścia do projektowanego budynku. Jeżeli miałoby to się odbywać po jednym ciągu to jego pas nie może być mniejszy niż 5 m. Tymczasem pas służebności gruntowej wynosi łącznie 3 m i nie ma możliwości poszerzenia go. W piśmie z dnia 28 listopada 2018 r skarżący wskazał na konkretne prace wykonane przez inwestora takie jak utwardzenie terenu, ułożenie kostki brukowej wokół domu i na podjeździe do garażu, zamiast płyt ażurowych , zgodnie z projektem a także za bliskie ułożenie kabla energetycznego i mediów wbrew temu, co stanowi projekt.( pismo k – 37-38) W odpowiedzi na skargę, Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc jednocześnie o oddalenie skargi. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - . sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Wskazania wynikające z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 sierpnia 2017 r , II SA/Kr 473/17 zostały przez organy wykonane. Zaskarżona decyzja została wydana na skutek wznowienia postępowania, które było prawidłowe, bowiem wnioskodawca – został bez własnej winy pominięty w postępowaniu, pomimo, że powinien być jego stroną. Zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wniosek o wznowienie został złożony w terminie wynikającym z art. 148 § 2 k.p.a. W tym miejscu należy rozważyć skutki wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji. Zgodnie z art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. W myśl § 2 tego przepisu postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W sytuacji, gdy po wydaniu postanowienia o wznowieniu przyczyny wznowienia potwierdziły się – ustalenia wymaga, jaki jest zakres postępowania, "co do rozstrzygnięcia sprawy". W szczególności chodzi o wyjaśnienie, czy po wznowieniu całe postępowanie administracyjne toczy się na nowo, czy też ogranicza się do kontroli wpływu podstawy wznowienia na prawidłowość rozstrzygnięcia. Jak wskazuje M. Jaśkowska (Art. 149 teza 3. W: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VII. Wolters Kluwer, 2018) "Zgodnie z wyrokiem NSA z 18.08.2011 r., II OSK 487/11, LEX nr 1069062, w przepisach Kodeksu brakuje zastrzeżenia, że rozpoznanie sprawy po wznowieniu postępowania powinno mieścić się w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Nie wynika z tego jednak, że w postępowaniu administracyjnym takiego ograniczenia nie ma. Również po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy powinno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być, zatem pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. Podobnie w wyroku NSA z 18.08.2011 r., II OSK 1162/11, LEX nr 1068961, orzeczono, że wystąpienie podstawy wznowienia nie może być pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. ( ...)Organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, jest związany podstawami wznowieniowymi zawartymi w takim wniosku i nie może się odnosić do innych podstaw, niewskazanych przez stronę. Tylko w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu to organ jest pełnym dysponentem takiego postępowania, tzn. może samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego (podobnie wyrok NSA z 23.01.2014 r., II OSK 1999/12, LEX nr 1452837: "Organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi we wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw niewskazanych przez stronę"). W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie, "co do rozstrzygnięcia sprawy" w rozumieniu art. 149 § 2 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi postępowanie to zostało przeprowadzone w zgodzie z art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, a uzasadnienia obu decyzji spełniają wymogi art. 107 § 3 k.p.a. W jego wyniku i ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organy obu instancji, nie stwierdzono również wpływu podstawy wznowienia na prawidłowość wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę szczególności jej zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, normami prawa budowlanego i warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.. Doprowadziło to organy administracji publicznej I i II instancji do prawidłowego wniosku, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, a w konsekwencji – zgodnie z art. 146 § 2 w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. – ograniczono się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylono tej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego należy stwierdzić, że planowana inwestycja położona jest w terenie określonym, jako 1MN, na tej części działki [...],która jest objęta zmianą planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w mieście Myślenice Osiedla Sobieskiego – Dąbrowskiego uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w Myślenicach nr 78/X/2011. Powoływany w skardze plan uchwalony przez Radę Miejską w Myślenicach w dniu 10 października 2002 r , nr 386/XLVIII/2002 nie ma w sprawie zastosowania. Kwestionowana w skardze szerokość frontu działki w zabudowie jednorodzinnej dotyczy przypadku dokonywania nowego podziału geodezyjnego, co w rozpatrywanej sprawie nie miało zastosowania. Zachowana została zasada kształtowania uporządkowanej linii zabudowy wzdłuż ciągów komunikacyjnych i innych przestrzeni publicznych i wbrew twierdzeniom skargi nie przeciwstawia się temu lokalizacja projektowanego budynku. Usytuowanie budynku na działce inwestycyjnej jak w projekcie zagospodarowania działki nie budzi zastrzeżeń. Dostęp komunikacyjny do oddziałki [...] jest zapewniony poprzez istniejący w terenie służebny szlak drożny po działce nr [...]. W decyzji organu I instancji trafnie wyjaśniono, że zapis zawarty w § 14 ust 2 w powiązaniu z § 2 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 t.j. z dnia 2015.09.18) dotyczy ciągów pieszo jezdnych projektowanych a nie istniejących. Według zatwierdzonego projektu budowlanego ciąg komunikacji wewnętrznej przy granicy z działką nr [...] ma być wyłożony płytkami ażurowymi. Wody deszczowe z połaci dachowych zostaną odprowadzone po biologicznie czynnej części działki inwestora, bowiem struktura gruntu, według projektanta ma gwarantować taki sposób ich zagospodarowania sytuowany przy ławie fundamentowej, od strony działki nr [...]. Drenaż z opaską żwirową dodatkowo umożliwia zagospodarowanie wód na terenie własnej działki inwestora, bez ingerencji w teren działki nr [...], tym bardziej że według mapy do celów projektowych, pomiędzy działkami nr [...] i [...] znajduje się ogrodzenie stałe. Zarzuty dotyczące sposobu, w jaki realizowana jest inwestycja i jej ewentualnej niezgodności z zatwierdzonym projektem budowlanym, o których mowa w piśmie skarżącego z dnia 28 listopada 2018 r a także faktycznie zastosowany materiał listewek i wykonany kolor dachu budynku, nie mogą być przedmiotem badania, bowiem wykraczają poza zakres rozpatrywanej sprawy i są nieistotne dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia. Zarówno przeprowadzona procedura, jak i merytoryczna treść wydanych w sprawie rozstrzygnięć nie budzą zastrzeżeń Sądu. W toku postępowania przeprowadzono kontrolę wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego stwierdzając, że nie ma podstaw do jej uchylenia, bowiem znajduje ona poparcie w obowiązujących przepisach prawa materialnego w szczególności art. 35 ust 1 oraz art. 32 ust 4 i art. 35 ust 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 , poz. 414 ze zm.). Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.