II SA/Rz 1803/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ AWSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. D. kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi J.S. (dalej w skrócie: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej "SKO", "Kolegium") z dnia 20 września 2021 r. nr SKO.415/299/2021 wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z dnia 4 listopada 2020 r. (data wpływu) G.A. i M.D. zwrócili się do Prezydenta Miasta [...] o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na zamierzenie inwestycyjne p.n.: "Zmiana sposobu użytkowania budynku konferencyjnego, biurowego z bufetem i pokojami gościnnymi na budynek hotelowy i konferencyjny z restauracją" na działce nr [...] obr. [...], położonej w [...] przy ul. [...]. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia 19 maja 2021 r. nr AR.6730.52.72.2020.GR52 Prezydent Miasta [...] ustalił warunki zabudowy na wyżej opisane zamierzenie inwestycyjne. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zostały łącznie spełnione obligatoryjne przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 503, zwanej dalej: "u.p.z.p."). Projekt decyzji sporządzony został przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia i uzgodniony z właściwymi organami. Odnosząc się natomiast do zastrzeżeń zgłoszonych w trakcie postępowania przez J.S. organ wyjaśnił, że na tym etapie nie ocenia usytuowania poszczególnych elementów inwestycji w stosunku do istniejącego zagospodarowania terenu i ewentualnych uciążliwości. Odbywa się to na następnym etapie postępowania o pozwolenie na budowę. W ocenie organu wszelkie zarzuty dotyczące ewentualnych uciążliwości i pogorszenia warunków zamieszkania czy żądania skontrolowania wydajności wentylacji i innych elementów są przedwczesne i brane są pod uwagę dopiero na etapie postępowania dotyczącego przedłożonego projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Odrębne odwołania od powyższej decyzji złożyli J.S. oraz J.K. i D.G. J.S. kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a mianowicie: - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie warunków zabudowy w sytuacji braku spełnienia przez wnioskowane zamierzenie inwestycyjne wszystkich warunków wynikających z tego przepisu, w szczególności braku kontynuacji dotychczasowej funkcji sąsiadującej zabudowy, - § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez zaniechanie określenia ilości miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych i pominięcie tej kwestii przy ustalaniu parametru ilości miejsc parkingowych dla zamierzenia inwestycyjnego, - art. 11 k.p.a. polegające na nieustosunkowaniu się przez organ w treści uzasadnienia decyzji do okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Odwołujący zawnioskował o uchylenie decyzji w całości, ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wywiódł, że decyzja nie spełnia warunku tzw. "dobrego sąsiedztwa". Zmiana sposobu użytkowania budynku konferencyjnego, biurowego z bufetem i pokojami gościnnymi na budynek hotelowy i konferencyjny z restauracją jest nie do pogodzenia ze znajdującą się w pobliżu miejsca inwestycji zabudową jednorodzinną. Prowadzenie budynku hotelowego i konferencyjnego z restauracją w pobliżu budynków mieszkalnych jednorodzinnych znacząco zwiększy ograniczenia i uciążliwości dla mieszkańców nieruchomości sąsiednich. Odwołujący zwrócił także uwagę, że na mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia 9 maja 2019 r. (znak: NB.5161.2.2018.JL) zostało wstrzymane użytkowanie znajdujących się w budynku konferencyjnym, biurowym z bufetem, pokojami gościnnymi i miejscami postojowymi, zlokalizowanymi na działce nr [...] obr. [...] przy al. [...]: pomieszczeń sali konferencyjnej w piwnicach, użytkowanych jako sala weselna i konferencyjna oraz sali szkoleniowej na parterze użytkowanej jako restauracja - z uwagi na fakt, iż właściciel zmienił sposób użytkowania bez dokonania zgłoszenia w organie administracji technicznej. W ramach budynku funkcjonującego w wyżej opisany sposób, dochodziło i dochodzi nadal do notorycznego zakłócania ładu i porządku publicznego przez klientów Hotelu [...] i Restauracji [...]. Zakłócenia te są przedmiotem licznych interwencji funkcjonariuszy Policji. Nadto decyzją z dnia 30 września 2019 r. (znak: SR-II.6254.35.3019) zobowiązano właściciela do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko, poprzez ograniczenie emisji hałasu. Natomiast J.K. i D.G. w odwołaniach zarzuciły naruszenie art. 6 i art. 61 u.p.z.p poprzez niezapewnienie ochrony interesu prawnego osób oraz ustalenie warunków zabudowy przy braku spełnienia wszystkich warunków wynikających z art. 61 u.p.z.p. Odrębnymi postanowieniami z dnia 20 września 2021 r. nr SKO.415/299/2021 SKO w Rzeszowie stwierdziło niedopuszczalność odwołania J.K. i D.G. Natomiast po rozpoznaniu odwołania J.S. wskazaną na wstępie decyzją z dnia 20 września 2021 r. SKO w Rzeszowie, działając na podstawie art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – zwana dalej: "k.p.a."), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podkreślił, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a samo postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Na wstępie zauważyło, że w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. oraz stwierdzenia, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi organ ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Zdaniem SKO granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone prawidłowo. Zostały także łącznie spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Ustalono wszystkie dane, które stały się podstawą do określenia warunków, parametrów i wskaźników planowanej inwestycji. Kolegium podzieliło w tym zakresie wszystkie ustalenia organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu odwołującego o naruszeniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w kwestii braku kontynuacji dotychczasowej funkcji sąsiadującej zabudowy organ odwoławczy wyjaśnił, że ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie spełnienia ww. warunku są niepodważalne i nie ma wątpliwości, że w sąsiedztwie terenu inwestycji znajdują się działki wykazujące funkcję usługową. Zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym (np. budownictwa jednorodzinnego). Odnośnie zarzutu uciążliwości jakie będzie generować przedsięwzięcie SKO wyjaśniło, że w projekcie budowlanym znajdzie się szczegółowy projekt zagospodarowania działki, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący między innymi usytuowanie układu komunikacyjnego, w tym miejsc postojowych i układu zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Szczegółowe rozwiązania, które w tym zakresie przewidzi projekt budowlany będą przedmiotem oceny przed wydaniem przez organ architektoniczno - budowlany pozwolenia na budowę. Kwestie związane z uciążliwościami planowanej inwestycji oraz jej wpływu na różnie pojmowaną wartość użytkową działek sąsiednich, mogą być podnoszone przez strony dopiero na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W kwestii podnoszonego zarzutu naruszenia interesu osób trzecich SKO wyjaśniło, że w pkt 2.g decyzji wskazano, że obiekt budowlany należy zaprojektować i budować zapewniając poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Jako niezasadny oceniło także zarzut braku określenia ilości miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Powołując się na § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazało, że brak jest podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna precyzyjnie określać maksymalną czy minimalną liczbę miejsc parkingowych. Określenie konkretnej liczby i sposób urządzenia miejsc postojowych następuje na etapie późniejszym - tworzenia projektu budowlanego. Końcowo wyjaśniło, że postanowienie PINB [...] o wstrzymaniu użytkowania pomieszczeń jako sala weselna i konferencyjna oraz restauracja było znane organowi pierwszej instancji i nie stanowi płaszczyzny nakazującej jakąś szczególną ocenę spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. J.S. – reprezentowany przez fachowego pełnomocnika r. pr. D.W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną wyżej decyzję SKO w Rzeszowie wnioskując o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. - polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego w celu załatwienia sprawy, poprzez utrzymanie w mocy decyzji ustalającej warunki zabudowy w sytuacji braku spełnienia przez wnioskowane zamierzenie inwestycyjne wszystkich warunków wynikających z przytoczonego przepisu, tj. braku kontynuacji dotychczasowej funkcji sąsiadującej zabudowy; 2. art. 11 k.p.a. polegające na nieustosunkowaniu się przez organ w treści uzasadnienia zaskarżanej decyzji do okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał podnoszone dotychczas zarzuty i argumentację podkreślając brak łącznego spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w szczególności w zakresie kontynuacji dotychczasowej funkcji sąsiadującej zabudowy. Skarżący podniósł, że w decyzji organu I instancji wskazano, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, funkcja usługowa oraz stacja elektroenergetyczna. Funkcja usługowa występuje na działce objętej wnioskiem oraz na działce nr [...] od strony wschodniej (usługi kultu religijnego). Od strony południowej przy granicy terenu analizowanego na działce nr [...] znajduje się funkcja usług oświaty. Zmiana sposobu użytkowania budynku konferencyjnego, biurowego z bufetem i pokojami gościnnymi na budynek hotelowy i konferencyjny z restauracją jest zgodna z istniejącą usługową funkcją otoczenia. Tymczasem zdaniem skarżącego planowane zamierzenie inwestycyjne jest dalekie od spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa. Zmiana sposobu użytkowania budynku konferencyjnego, biurowego z bufetem i pokojami gościnnymi na budynek hotelowy i konferencyjny z restauracją jest nie do pogodzenia ze znajdującą się, w pobliżu miejsca inwestycji zabudową jednorodzinną. Skarżący zaznaczył, że organ I instancji błędnie utożsamił pojęcie funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu z rodzajem zabudowy (do tego zarzutu Kolegium nie odniosło się w żaden sposób), co doprowadziło do bezzasadnego stwierdzenia, że w analizowanym obszarze występuje funkcja usługowa w postaci budynków sprawujących "funkcje kultu religijnego oraz usług oświaty". Organ dokonując analizy kontynuacji funkcji sąsiedniej zabudowy powinien określić sposób użytkowania sąsiadujących obiektów budowlanych oraz sposób zagospodarowania pobliskiego terenu. Skarżący podkreślił, że budynki szkoły podstawowej oraz kultu religijnego cechują się diametralnie innym sposobem oddziaływania na pobliskie nieruchomości, aniżeli budynek hotelowy i konferencyjny z restauracją. Przede wszystkim ich użytkowanie generuje znacznie mniejszy poziom, hałasu i w zupełnie innym czasie, przez co nie stwarza zagrożenia zakłócania ładu i porządku publicznego (przede wszystkim w godzinach nocnych). Skarżący wyjaśnił także, że przedstawienie w odwołaniu okoliczności dotyczących uciążliwości jakie będzie mogło generować planowane zamierzenie inwestycyjne miało na celu potwierdzić zarzut dotyczący braku kontynuacji dotychczasowej funkcji sąsiadującej zabudowy przez planowane zamierzenie inwestycyjne. Wskazywane utrudnienia, uciążliwości (zakłócanie ładu porządku publicznego ciszy nocnej, łamanie zakazu parkowania, uciążliwości hałasowe pochodzące od urządzeń wentylacyjnych i klimatyzacyjnych zainstalowanych w obecnym budynku) wynikają z faktu wykorzystywania już istniejącego budynku w sposób tożsamy z przeznaczeniem zaaprobowanym w ramach zaskarżanej decyzji. Dobitnie wskazują jak daleko idąca jest kolizja funkcjonowania dotychczasowego obiektu z sąsiadującą zabudową. Zmiana sposobu użytkowania budynku tylko pogłębi istniejące już uciążliwości. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Zarządzeniem z dnia 11 kwietnia 2022 r. WSA w Rzeszowie w miejsce dotychczasowego skarżącego J.S. wpisał jako skarżącą A.D. – reprezentowaną przez pełnomocnika r. pr. D.W.. Z informacji zawartej w piśmie z dnia 7 kwietnia 2022 r. wynika, że wyżej wymieniona przejęła prawo własności działki nr [...] położonej przy ul. [...] i jest jej aktualnym właścicielem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na zamierzenie inwestycyjne p.n.: "Zmiana sposobu użytkowania budynku konferencyjnego, biurowego z bufetem i pokojami gościnnymi na budynek hotelowy i konferencyjny z restauracją" na działce nr [...] obr. [...], położonej w [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu skarżonej decyzji, odnosząc się do zarzutu odwołania naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie warunków zabudowy w sytuacji braku spełnienia przez wnioskowane zamierzenie inwestycyjne wszystkich warunków wynikających z tego przepisu, w szczególności braku kontynuacji dotychczasowej funkcji sąsiadującej zabudowy, Kolegium uznało go za niezasadny. SKO stwierdziło, że jak wynika z analizy urbanistycznej "w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, funkcja usługowa oraz stacja elektroenergetyczna. Funkcja usługowa występuje na działce objętej wnioskiem oraz na działce nr [...] od strony wschodniej usługi kultu religijnego). Od strony południowej przy granicy terenu analizowanego na działce nr [...] znajduje się funkcja usług oświaty. Zmiana sposobu użytkowania budynku konferencyjnego, biurowego z bufetem i pokojami gościnnymi na budynek hotelowy i konferencyjny z restauracją jest zgodna z istniejącą usługową funkcją otoczenia". Zdaniem Kolegium mamy do czynienia z kontynuacją dotychczasowej funkcji usługowej na działce inwestycyjnej tylko w bardziej intensywnej formie, tj. hotelu z restauracją. SKO przyjęło, że zarówno sama działka inwestycyjna jak i działki sąsiednie wykazują funkcję usługową. SKO odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, poruszających kwestię uciążliwości jakie będzie generować planowana inwestycja dla nieruchomości sąsiednich, m.in. w zakresie parkowania pojazdów, jej wpływ na wartość użytkową działek sąsiednich stwierdził, że na etapie postępowania o warunki zabudowy nie mogą być rozpatrzone. SKO stwierdziło, że postępowanie w sprawie warunków zabudowy poprzedza postępowanie organu architektoniczno – budowlanego w sprawie pozwolenia na budowę. Na tym etapie inwestor obowiązany jest do przedstawienia projektu budowlanego; zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), dalej P.b., projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W toku tego postępowania znajdą zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065). Badanie wymogów wynikających z przepisów tego rozporządzenia nie jest przedmiotem postępowania w sprawie warunków zabudowy; chybione są zarzuty odwołania w tym zakresie. Dopiero w projekcie budowlanym znajdzie się szczegółowy projekt zagospodarowania działki, sporządzony na aktualnej mapie między innymi usytuowanie układu komunikacyjnego, w tym miejsc postojowych i układu zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Szczegółowe rozwiązania, które w tym zakresie przewidzi projekt budowlany będą przedmiotem oceny przed wydaniem przez organ architektoniczno – budowlany pozwolenia na budowę. Oceniając przytoczoną argumentację Sąd stwierdza, że uszło uwadze Kolegium, że niniejsza sprawa dotyczy decyzji o warunkach zabudowy, której przedmiotem jest jedynie zmiana sposobu użytkowania, która nie wiąże się – jak się wydaje z lektury akt sprawy – z potrzebą wykonania jakichkolwiek robót budowlanych. W związku z tym prowadzenie w przyszłości ewentualnego postępowania o pozwolenie na budowę, do którego odwołuje się SKO w swojej decyzji wydaje się wątpliwe. Art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. stanowi, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności: podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno - sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania budynku, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. może być spowodowana nie tylko przeprowadzeniem robót budowlanych w budynku, lecz także faktyczną zmianą sposobu jego użytkowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 3220/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu lub jego części należy rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do innego rodzaju użytkowania, lecz także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli wywołuje to skutki określone w art. 71 (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 476/05 i wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2069/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Podjęcie działalności hotelowej i konferencyjnej, z restauracją, w miejsce działalności konferencyjnej, biurowej, z bufetem i pokojami gościnnymi spowoduje zwiększenie intensywności dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, ze skutkami wynikającymi z art. 71 ust. 1 P.b. Okoliczność ta wynika także z prawomocnej decyzji PWINB w Rzeszowie z dnia 4 lutego 2020 r., nr OA.7721.19.34.2019 i prawomocnego wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 17 września 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 415/20. Oczywiście zarówno dotychczasowa jak i planowana funkcja budynku mieści się w korzystaniu z budynku zamieszkania zbiorowego zdefiniowanego w § 3 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065). Nie jest też rolą Sądu czynienie rozróżnień pomiędzy prowadzeniem hotelu i restauracji, a wynajmowaniem pokoi gościnnych i prowadzeniem bufetu, przy utrzymaniu w obu wypadkach działalności konferencyjnej. Jest to rolą organu administracji w tej sprawie. Przez funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588; dalej: "rozporządzenie Ministra Infrastruktury" należy zaś rozumieć sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu zgodny z przepisami odrębnymi. Wobec powyższego, zważywszy, że zmianie nie ulegają pozostałe, poza funkcją, parametry, cechy, gabaryty, wskaźniki, w szczególności: linia zabudowy (§ 4 rozporządzenia), wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu (§ 5 rozporządzenia), szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki (§ 6 rozporządzenia), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (§ 7 rozporządzenia), a także geometria dachu (§ 8 rozporządzenia) obowiązkiem organów obu instancji było przyjęcie ustaleń w zakresie przesłanki sformułowanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., czy planowana przez inwestora nowa funkcja przedmiotowego budynku odpowiada funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 103/10, z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1643/09 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. II SA/Po 516/12). Inaczej rzecz ujmując przepis art. 61 ust. 1 powołanej powyżej ustawy ma również zastosowanie do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu, ale jedynie w zakresie kontynuacji funkcji. W pozostałym zakresie zastosowanie tego przepisu jest bezprzedmiotowe. Z uwagi na fakt, iż pozostałe cechy, parametry i wskaźniki terenu wedle założeń inwestora nie mają ulec - na skutek planowanego zamierzenia - zmianie, nie ma konieczności prowadzenia analizy urbanistycznej w tym zakresie (określonym w § 5-8 rozporządzenia). Uzasadnienie decyzji SKO nie spełnia w tym zakresie wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. W zakresie kontynuacji funkcji nie odpowiedziało SKO na podstawowe pytanie w tej sprawie, tj. czy planowane zintensyfikowanie działalności – dopuszczalnej przecież na terenie inwestycyjnym – może być uznane za spełniające kryteria z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Jak już wyżej wspomniano, całkowicie chybione było odesłanie się przez SKO w zakresie przedstawionych zarzutów odwołania do postępowania o pozwolenie na budowę. W ten sposób SKO uchyliło się od zajęcia stanowiska co do nich. Stwierdzone naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogło w oczywisty sposób wpłynąć na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy SKO będzie miało na względzie treść niniejszego uzasadnienia.