II SA/Gl 488/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2022 r. sprawy ze sprzeciwu "A" Sp. z o.o. Sp. k. w W. od decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącej Spółki kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda Śląski (dalej – Wojewoda, organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. – dalej k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm. – dalej u.p.b.), po rozpoznaniu odwołania Wspólnoty A w W. (dalej – Wspólnota Mieszkaniowa), uchylił decyzję nr [...] Starosty [...] (dalej – organ I instancji) z dnia [...] znak [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] Starosta [...] zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił A1 Sp. z o.o. Sp.k. w W. (dalej – Spółka, Skarżąca) pozwolenia na budowę zespołu czterech budynków zamieszkania zbiorowego i garaży wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i komunikacją zaprojektowanych na terenie działki nr 1 przy ul. [...] w W. oraz na przebudowę napowietrznej linii energetycznej sN na linię kablową ziemną na działkach o nr ewid.1, 2, 3, 4 w W. Decyzja ta została doręczona wyłącznie Spółce, która była uznana za jedyną stronę postępowania. Pismem z dnia 8 czerwca 2021 r. Wspólnota Mieszkaniowa wniosła odwołanie od rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, dochowując terminu na jego wniesienie, liczonego od daty doręczenia decyzji inwestorowi. Zarzucono w nim naruszenie: 1) art. 3 pkt 20 u.p.b. poprzez zawężającą wykładnię pojęcia obszaru oddziaływania obiektu i pominięcie przez organ dotychczasowej interpretacji tego pojęcia w orzecznictwie sądów administracyjnych, tj. interpretacji zakładającej, że wyznaczając obszar oddziaływania obiektu, należy brać pod uwagę nie tylko oczywiste i przyszłe naruszenie, ale również potencjalne możliwości wystąpienia takich ograniczeń; 2) art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 u.p.b. poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i przyjęcie, że jedyną stroną w niniejszym postępowaniu jest inwestor, podczas gdy prawidłowe wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno prowadzić do wniosku, że stroną postępowania jest również Wspólnota Mieszkaniowa, co doprowadziło do pozbawienia jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu; 3) art. 10 § 1 w związku z art. 81 k.p.a. poprzez pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu, w tym poprzez brak udostępnienia jej akt sprawy, a także pozbawienie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a także pozbawienie prawa do złożenia wniosków dowodowych; 4) art. 5 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 34 ust. 1 w związku z art. 35 ust. 1 u.p.b. poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności z pominięciem przepisów dotyczących "przesłaniania i zacieniania" określonych w § 13, § 57, § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1422); 5) art. 88 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 90 ust. 1, art. 93 ust. 1, art. 95 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 247 z późń. zm.) poprzez brak przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, mimo zmian dokonanych w projekcie budowlanym w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych, uwarunkowaniach wydanej przez Burmistrza Miasta W. w dniu [...]. nr [...]. Decyzją z dnia [...] Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] oraz przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając wydaną decyzję organ odwoławczy powołując się na art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 u.p.b. uznał, że inwestycja (budynek B i C) będzie oddziaływać na budynek mieszkalny wielorodzinny znajdujący się przy ul.[...]. Stanowisko to wywiedziono z faktu, iż z dwóch analiz obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji (dostarczonych przez Wspólnotę Mieszkaniową oraz Spółkę) wynika, że cień budynku projektowanego będzie padał na budynek przy ul. [...] (lub będzie się znajdował w bliskiej odległości od niego według analizy przedstawionej przez inwestora). Tym samym przyjął, że projektowane budynki mogą powodować zacienianie budynku mieszkalnego przy ul.[...]. Jednocześnie Wojewoda stwierdził, że nie przesądza, czy w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji naruszony zostanie § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. 2019 r. poz. 1065 z późn. zm. – dalej rozporządzenie). Według organu odwoławczego, zachodzi ponadto potrzeba wyjaśnienia kwestii możliwego ograniczenia w zabudowie budynku Wspólnoty Mieszkaniowej, który może zostać rozbudowany, zaś projektowana inwestycja może uniemożliwić lub ograniczyć wykonywanie robót budowlanych z uwagi na niespełnianie przepisów techniczno-budowlanych i innych przepisów szczególnych. Wystąpienie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zdaniem Wojewody, wskazuje na naruszenie proceduralne, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Dlatego też, w jego opinii, był zobligowany do wydania rozstrzygnięcia kasatoryjnego. W sprzeciwie z dnia 16 marca 2022 r., wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik Skarżącej zakwestionował w całości decyzję organu odwoławczego zarzucając jej naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niezasadne w okolicznościach sprawy przyjęcie, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wobec tych zarzutów pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W motywach sprzeciwu wskazano na konieczność poddania sądowej kontroli prawidłowości wykładni pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu" dokonanej przez Wojewodę, niezbędnej dla oceny zasadności zaskarżonej decyzji. W związku z tym pełnomocnik przedstawił swój pogląd co do rozumienia tego pojęcia z odwołaniem się do dorobku judykatury. Wskazał w tej materii, że stronami są podmioty, których prawo – wynikające z przepisu materialnego – doznaje ograniczenia ze względu na realizację jakiegoś obiektu. Zauważono, że taką argumentacją posłużył się Wojewoda umarzając postępowanie odwoławcze wobec Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w W. Według pełnomocnika, organ odwoławczy dokonał błędnej ceny stanu faktycznego przyjmując, że projektowane budynki Spółki mogą powodować zacienienie budynku mieszkalnego Wspólnoty Mieszkaniowej. Taka teza, w ocenie pełnomocnika, opiera się wyłącznie na bezkrytycznym przyjęciu opinii z września 2021 r., która sporządzona została na polecenie Wspólnoty Mieszkaniowej. Pominięto tymczasem stanowisko projektanta, Starosty oraz autorów ekspertyzy przygotowanej na zlecenie Spółki. Zaprzeczono przy tym, że także z dokumentacji zaprezentowanej przez Skarżącą wypływa wniosek o rzekomym zacienieniu budynku Wspólnoty Mieszkaniowej. Wskazano, że istota nasłonecznienia została wyjaśniona w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 5 stycznia 2017 r. o sygn. akt II SA/Gl 668/16, gdzie stwierdzono, że oddziaływanie, o którym mowa w art. 28 ust. 2 u.p.b to tylko takie, które wprowadza ograniczenia prawne. Mając to na uwadze, zdaniem pełnomocnika, Wspólnota Mieszkaniowa nie wykazała interesu prawnego, gdyż nie wskazała przepisów prawa materialnego, które miałyby zastosowanie. Natomiast materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że projektowana inwestycja nie wpłynie na nasłonecznienie budynku Wspólnoty Mieszkaniowej, tj. nie tylko nie oddziałuje na oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku Wspólnoty, ale również projektowana inwestycja nie wpływa na nasłonecznienie całej nieruchomości Wspólnoty. Wspólnota tymczasem nie przedstawiła dowodów na nierzetelność dokumentacji projektowej, ekspertyzy sporządzonej przez spółkęB , czy też dokonanej oceny obszaru oddziaływania obiektu przeprowadzonej przez organ I instancji. Z kolei, według pełnomocnika, opinia Wspólnoty Mieszkaniowej zawiera poważne wady wynikające z przyjęcia założeń odbiegających od projektu budowlanego, a także z zastosowania nieprawidłowej metodologii (nie uwzględniającej różnicy poziomów w terenie górzystym). W sprzeciwie zwrócono uwagę na to, że organ nie jest zobligowany do analizy wszystkich przepisów szczególnych dla wykluczenia ich zastosowania, a w szczególności wtedy, gdy dany podmiot nie wskazuje przepisów szczególnych, z których miałyby wynikać związane z projektowanym obiektem ograniczenia prawne. Pełnomocnik podniósł ponadto, że niezrozumiałe jest dla niego twierdzenie Wojewody o możliwej rozbudowie budynku Wspólnoty Mieszkaniowej, w sytuacji gdy ona nie wykazała, a nawet nie uprawdopodobniła, że planuje taką inwestycję. Do sprzeciwu załączono również pismo spółki B z dnia 7 marca 2022 r. W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że w myśl art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.) sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd podkreśla, że zarówno doktryna, jak i orzecznictwo są zgodne, że dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że każdy z organów (najpierw pierwszej, a potem drugiej instancji) przeprowadza postępowanie w celu prawidłowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. W postępowaniu administracyjnym nie mamy zatem do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu I instancji, ale z prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty. Ponadto już z kolejności przepisów, zawartych w art. 138 k.p.a. wynika, że zasadą winno być rozstrzyganie sprawy przez organ odwoławczy co do istoty, czyli albo utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji (jeśli jest ona w ocenie organu odwoławczego prawidłowa) lub uchylenie tej decyzji i załatwienie sprawy merytorycznie. Rozstrzygnięcie kasatoryjne z art. 138 § 2 k.p.a. jest zatem wyjątkiem od zasady załatwienia sprawy przez organy administracji publicznej. Wyjątek ten jest możliwy do zastosowania wyłącznie przy zaistnieniu ustawowych przesłanek (zob. wyroki NSA: z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2958/14; z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt II OSK 65/15 - wszystkie wyroki powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Rozstrzygnięcie powyższej kwestii wymaga odniesienia się do treści art. 138 § 2 k.p.a. W świetle tego przepisu organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dla wykładni art. 138 § 2 k.p.a. istotne znaczenie ma art. 136 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Analiza norm procesowych wynikających z powyższych przepisów k.p.a. prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy może skorzystać z wynikającego z art. 138 § 2 k.p.a. uprawnienia do skasowania decyzji organu I instancji tylko w sytuacji, w której organ ten, stosując środki wskazane w art. 136 § 1 k.p.a., nie będzie mógł we własnym zakresie naprawić wad postępowania pierwszoinstancyjnego co do wyjaśnienia "zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Jak wskazuje się w orzecznictwie, sądowa ocena decyzji kasatoryjnej dokonywana w ramach rozpatrzenia sprzeciwu nie jest oceną przesądzającą o meritum sprawy. Sąd bada jedynie, czy w okolicznościach sprawy organ odwoławczy słusznie uznał, że zostały spełnione wymogi do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 25 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Ke 43/19, Lex nr 2627240). Badając kwestię zasadności wydania przez Wojewodę decyzji kasacyjnej podnieść przyjdzie, że przyczyną, która legła u podstaw jej wydania było zaistnienie na etapie postępowania odwoławczego przesłanki wznowieniowej opisanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Uznano bowiem, że Wspólnota Mieszkaniowa mając interes prawny nie uczestniczyła bez własnej winy w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, którego przedmiotem było wydanie pozwolenia na budowę dla skarżącej Spółki. Mając to na uwadze zgodzić się należy z organem odwoławczym co do tego, że ujawnienie na etapie postępowania odwoławczego okoliczności, że przed organem I instancji nie brały udziału wszystkie strony, obliguje ten organ do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Jest to bowiem nieusuwalna w postępowaniu odwoławczym wada procesowa - naruszenie przepisów postępowania, które nie może być sanowane w trybie art. 136 k.p.a., poprzez przeprowadzenie jakichkolwiek czynności dowodowych (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 września 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 1086/19, Lex nr 2729212). Za takim rozwiązaniem przemawia także zasada pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, zasada szybkości i prostoty postępowania, zasada dwuinstancyjności postępowania, a nade wszystko zasada praworządności (zob. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK 3880/19, Lex nr 2777737). Jednak aby przyjąć, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., która ma uzasadniać wydanie decyzji kasatoryjnej, koniecznym jest wykazanie, że na wcześniejszym etapie postępowania nie występował podmiot dysponujący interesem prawnym. W myśl art. 28 ust. 2 u.p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Ustawodawca w art. 3 pkt 20 u.p.b. zdefiniował pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" przyjmując, że jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Wynika stąd, że art. 3 pkt 20 u.p.b. nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz czyni to poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m.in. szczegółowe wymagania dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, bądź stwarzają możliwość ograniczenia w zagospodarowaniu i wykorzystaniu działek sąsiednich zgodnie z ich przeznaczeniem, to właściciele takich nieruchomości mają status strony i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Pod pojęciem ograniczenia możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć również utrudnienia w możliwości użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem (zob. wyroki NSA: z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 644/10, Lex nr 852306; z dnia 21 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 449/13, Lex nr 1779350; z dnia 26 sierpnia 2020 r. sygn. akt II OSK 561/20, Lex nr 3061663). W tym kontekście należy zauważyć, że do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 u.p.b., należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawa wodnego. Dokonując oceny, czy nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, należy mieć na uwadze, że istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 u.p.b., nie jest uzależnione od tego czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie określonych norm, lecz czy istnieją przepisy nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie (zob. wyrok NSA z dnia 23 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 975/21, Lex nr 3330283). Mając na względzie to, że w realiach rozpoznawanej sprawy pozwolenie na budowę dotyczy zespołu czterech budynków zamieszkania zbiorowego i garaży, jako przepis wprowadzający ograniczenia możliwości zagospodarowania, a w szczególności zabudowy terenu w kontekście minimalnego nasłonecznienia pomieszczeń należy uznać m.in. § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten w ust. 1 przewiduje, że pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 700-1700. Z kolei w § 60 ust. 2 tego rozporządzenia stwierdzono, że w mieszkaniach wielopokojowych powyższe wymagania powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Organ odwoławczy w swej decyzji uznał interes prawny Wspólnoty Mieszkaniowej przyjmując, że projektowane budynki B i C zaciemniają teren nieruchomości należącej do wskazanego podmiotu. Zdaniem Wojewody, okoliczność tą potwierdza również ekspertyza Skarżącej. O ile bowiem opinia przedłożona przez Wspólnotę Mieszkaniową ma wskazywać na zacienienie zachodniej ściany budynku przy ul.[...] , o tyle ekspertyza sporządzona na zlecenie Skarżącej ma dowodzić jedynie zaciemnienia fragmentu nieruchomości. W tej sytuacji organ przyjął, że planowana inwestycja może potencjalnie oddziaływać na działkę Wspólnoty Mieszkaniowej. Takie uzasadnienie nie poddaje się kontroli co do trafności stanowiska o wystąpieniu interesu prawnego Wspólnoty Mieszkaniowej, która nie została uwzględniona jako strona postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że nie można zgodzić się z przyjętym założeniem, że każda ze stron przyjmuje, że projektowane budynki B i C będą zacieniać nieruchomość Wspólnoty Mieszkaniowej, przy czym opinia sporządzona na zlecenie Wspólnoty dodatkowo wskazuje na zaciemnienie zachodniej ściany budynku przy ul. [...] Analiza ekspertyzy przedłożonej przez Skarżącą nie pozwala na wyciągnięcie takich wniosków, co zresztą jest zasadnie podkreślane przez pełnomocnika w złożonym sprzeciwie. Zatem opowiedzenie się przez Wojewodę za tezą o oddziaływaniu planowanej inwestycji na działkę Wspólnoty Mieszkaniowej wymaga szerszych rozważań, a czego zabrakło w zaskarżonej decyzji, wskutek wyciagnięcia błędnych wniosków z ekspertyzy Skarżącej. W takiej sytuacji (opowiedzenia się za jednym z przeciwstawnych poglądów) wymaga się od organu uzasadnienia swojego wybory i umotywowania, czym się kierował odmawiając wiarygodności dokumentom dowodzącym racji prezentowanym przez Skarżącą. Ponadto zaznaczyć należy, że samo wskazanie zacienienia części terenu działki Wspólnoty Mieszkaniowej (nie budynku należącego do niej), nie uzasadnia wystąpienia interesu prawnego tego podmiotu. Koniecznym jest bowiem powiązanie takiego wpływu z przepisem wprowadzającym określonego rodzaju ograniczenia w zakresie zagospodarowania, w tym zabudowy, tego terenu. Takiemu obowiązkowi nie sprostał organ odwoławczy, gdyż nie wskazał uregulowania prawnego, które wiązałoby jakiekolwiek skutki z tym związane. Nadmienić należy, iż wspomniany § 60 rozporządzenia – do którego odwołał się Wojewoda w decyzji - odnosi się jedynie do zagadnienia nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Konkludując wyrazić należy stanowisko o zasadności zarzutu naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Dodatkowo należy podnieść, że naruszono przepisy prawa procesowego, jak art. 107 § 3 k.p.a. Mianowicie organ odwoławczy nie przedstawił argumentacji, która przemawiałaby za trafnością uznania Wspólnoty Mieszkaniowej za stronę niniejszego postępowania, a w konsekwencji wystąpienia podstaw do wydania decyzji kasatoryjnej. Uczynić jednocześnie należy zastrzeżenie, że uwaga ta nie przesądza kwestii istnienia interesu prawnego Wspólnoty Mieszkaniowej. Dlatego też Wojewoda rozpoznając ponownie sprawę winien uwzględnić powyższe uwagi, a przede wszystkim odnieść się do zagadnienia związanego z interesem prawnym Wspólnoty Mieszkaniowej. Dodać należy, że efekt owego procesu myślowego winien przedstawić w uzasadnieniu wydanej decyzji. Zauważyć również należy, że rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania i ewentualnego korygowania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, lecz nie zastępuje go w czynnościach. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 108/2012, Lex nr 1337074). Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości. O kosztach postępowania w kwocie 597 zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zaliczając do nich uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265) oraz opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa 17 zł.