II SA/Wa 2188/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 maja 2022 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji oddala skargę Zaskarżonym aktem - na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." - odmówiono zmiany ostatecznej decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych (zwanej dalej "Centralną Komisją") z [...] grudnia 2005 r., którą utrzymano w mocy orzeczenie tego samego organu z [...] lutego 2005 r. o odmowie zatwierdzenia uchwały Rady [...] K. U. L. z [...] czerwca 2004 r. o nadaniu p. J.T. – zwanemu dalej "Wnioskodawcą" - stopnia [...] nauk [...]. Decyzja z [...] grudnia 2005 r. określana będzie dalej skrótowo mianem "Decyzja". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - Wnioskodawca – pismem z [...] listopada 2015 r. - wystąpił do Centralnej Komisji o zmianę Decyzji oraz ją poprzedzającej (z [...] lutego 2005 r.); wniosek ten rozpoznawała już Centralna Komisja - postanowieniem z [...] maja 2017 r. o odmowie wszczęcia postępowania; prawomocnie uchylił je Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - wyrokiem z 9 stycznia 2018 r. (sygn. akt II SA/Wa 1140/17); Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na to orzeczenie - wyrokiem z 12 lutego 2020 r. (sygn. akt I OSK 3864/18); w uzasadnieniu wskazano: "Bezspornie postępowanie w trybie art. 154 k.p.a. nie było dotychczas prowadzone w stosunku do decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2005 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. Tryb ten ma charakter odrębny od innych postępowań regulowanych przepisami zawartymi w rozdziale 13 k.p.a. Ostateczne i prawomocne zakończenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie wyklucza możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku strony o jej zmianę lub uchylenie, złożonego w trybie art. 154 k.p.a.", - należało więc rozpoznać wniosek o zmianę ostatecznej Decyzji, - mając na uwadze sukcesję prawną, która nastąpiła - zgodnie z art. 179 ust. 10 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2020 r., poz. 85 ze zm.) - 1 stycznia 2021 r., Rada Doskonałości Naukowej przejęła kompetencje w omawianym zakresie - po Centralnej Komisji, - z postępowania wyjaśniającego wynika, że Wnioskodawca zaskarżył Decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyrok z 11 września 2006 r., sygn. akt: I SA/Wa 520/06) a następnie orzeczenie tego sądu do Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 2 sierpnia 2007 r., sygn. akt: I OSK 1187/07), - zgodnie z art. 154 § 1 K.p.a., ostateczna decyzja, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; w postępowaniu w danym trybie nie można badać ponownie kwestii merytorycznych; ponowna analiza merytoryczna sprawy w tym zakresie jest niedopuszczalna; co do zasady - w zakresie podstaw do zmiany decyzji - art. 154 § 1 K.p.a. stanowi, że można zmienić decyzję, jeśli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; zmiana decyzji w razie złożenia wniosku nie jest więc obligatoryjna; rozpatrując wniosek organ jest zobowiązany ustalić, czy występują wszystkie przesłanki z art. 154 § 1 K.p.a.; przy ustaleniu, że wniosek nie spełnia wszystkich warunków danego przepisu - nie uwzględnia wniosku o zmianę decyzji, - przedmiotowa sprawa - w zakresie postępowania habilitacyjnego Wnioskodawcy - była już procedowana przez Centralną Komisję przy wyczerpaniu pełnego trybu opiniodawczego, z wykorzystaniem opinii recenzentów i stanowiska właściwej sekcji, w dwuinstancyjnym postępowaniu; nie ma merytorycznego i uzasadnionego powodu, aby zmieniać prawomocne i ostateczne decyzje tylko na podstawie subiektywnego przekonania Wnioskodawcy, że nadanie mu stopnia [...] leży w interesie społecznym, - za zmianą prawomocnej i ostatecznej Decyzji z negatywnej na pozytywną na pewno nie przemawia interes społeczny; wskazane postępowanie — obarczone poniesionymi wcześniej przez budżet Państwa poważnymi kosztami - nie powinno być po latach bezpodstawnie podejmowane; tym bardziej nie powinno się zmieniać diametralnej istoty rozstrzygnięcia organu na podstawie subiektywnego wskazania Wnioskodawcy, że nadanie mu dziś stopnia naukowego leży w interesie społecznym; być może interes strony jest "słuszny", w rozumieniu subiektywnym; nie jest on natomiast w żadnym razie akceptowalny w świetle obowiązującego porządku prawnego - również z perspektywy interesu społecznego, - słuszny interes strony - w rozumieniu art. 154 § 1 K.p.a. - musi znajdować oparcie w obowiązujących przepisach prawa; rozpatrując wystąpienie przesłanek z tego przepisu należy przyjąć, że słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy ani też go zastępować; wyrażona w art. 6 K.p.a. zasada praworządności, zobowiązuje bowiem organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa (tak wyrok NSA o sygn. akt II OSK 1406/06 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"); oceniając, czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony - przemawiający za uchyleniem decyzji - należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o doznanej przez nią szkodzie, lecz rozważyć okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację (tak wyrok NSA z o sygn. akt I OSK 428/10 – dostępny w CBOSA), - prowadzenie postępowania awansowego nie jest tylko i wyłącznie sprawą prywatną samego kandydata; celem polityki naukowej Państwa jest harmonijny rozwój kadr naukowych - zgodnie z najwyższymi standardami jakości badań, wymaganych do uzyskania stopni naukowych i tytułu naukowego; w przeprowadzane postępowania awansowe zaangażowane są poważne środki budżetowe (uposażenia członków rady wydziału lub naukowej, recenzentów, członków Centralnej Komisji) i osobowe; ustawodawca wyznaczył zadanie przeprowadzenia postępowań, które powinny się zakończyć rozstrzygnięciem - merytorycznie oceniającym dorobek naukowy kandydata, - w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma więc automatyzmu w pojmowaniu roli Centralnej Komisji (obecnie - Rady Doskonałości Naukowej), jako wyczerpującej się tylko do formalnego przyjęcia argumentów kandydata w przedmiocie nadania mu stopnia naukowego - w szczególności do przedstawienia do stopnia czy tytułu naukowego, - postępowania określone w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm.), zwana dalej "ustawą o stopniach naukowych", mają charakter szczególny; wynika on z ich specyfiki; od lat postępowania w sprawach stopni i tytułów naukowych charakteryzuje daleko posunięta odrębność wobec modelu postępowania prowadzonego na podstawie K.p.a.; cecha odrębności postępowań o nadawaniu stopni i tytułów naukowych znalazła legislacyjne odzwierciedlenie w art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych; w jego myśl, w postępowaniach na podstawie tego aktu przepisy K.p.a. mają jedynie odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w danej ustawie; wynika z tego jednoznacznie, że gdy ustawa o stopniach naukowych zawiera odmienny tryb postępowania, to przepisy K.p.a. stosuje się odpowiednio, czy nawet - w niektórych przypadkach - w ogóle nie stosuje się w danym zakresie przepisów danego Kodeksu, - jest to zgodne zarówno ze stanowiskiem doktryny jak i orzecznictwem sądów administracyjnych; w identycznym stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny – prawomocnym wyrokiem z 4 grudnia 2019 r. (sygn. akt II SA/Wa 1814/19 – dostępny w CBOSA) oddalił skargę; dalej przywołano szerokie fragmenty uzasadnienia tego orzeczenia, - Zespół Nauk [...] Rady Doskonałości Naukowej odmówił [...] lutego 2021 r. poparcia żądania Wnioskodawcy o zmianę Decyzji (1 głos za, 24 głosy przeciw, wstrzymujący się 1 głos); Prezydium Rady Doskonałości Naukowej – na posiedzeniu [...] lutego 2021 r. - podjęło uchwałę o odmowie zmiany Decyzji (1 głos za, 7 głosów przeciw, 2 głosy wstrzymujące się). W skardze, zarzucono naruszenie art. 2, 7, 32 i 37 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz art. 7-13, 75-78, 80, 86, 89, 107, 114 oraz 154 K.p.a. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższy zarzut, podnosząc m.in.: - w zaskarżonej decyzji nie odniesiono się do istoty sprawy - wymienionych w art. 154 K.p.a. przesłanek; powielono jedynie argumenty, powoływane we wcześniejszych - wadliwych - orzeczeniach Centralnej Komisji; poprzedzające wydanie orzeczenia postępowanie przeprowadzono zaś z naruszeniem art. 7-12, 75-78, 80, 86, 89 i 114 K.p.a.; potwierdza to dobitnie treść obszernego ale błędnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji; nie nawiązuje ono do istoty sprawy a jedynie powiela treści z poprzednich postępowań (idem per idem); przedmiotowa sprawa stanowi zaś zupełnie inny – nowy - rodzaj sprawy, opartej na innych przesłankach; dostrzega to organ, ale - mimo to - nawiązuje w całej rozciągłości jedynie do wcześniejszych decyzji; nie odnosi się w ogóle do nowych okoliczności - podanych we wniosku, - postępowanie w trybie art. 154 § 1 K.p.a. nie może oznaczać dowolności; mimo pewnej specyfiki postępowanie w przedmiocie nadania stopnia naukowego jest bowiem w pełni administracyjnym - obowiązują ogólne jego zasady, w tym dowodowe, - w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniesiono się do okoliczności podanych we wniosku oraz podanych tam dowodów, chociaż - wbrew stwierdzeniu organu - okoliczności te winny być merytorycznie zbadane - dla oceny zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 154 K.p.a., - organ wprawdzie - po 6 latach od złożenia wniosku - ostatecznie przyznał dopuszczalność danego trybu oraz "co do zasady możność zmiany decyzji"; stwierdza jednak tylko lakonicznie: "nie ma merytorycznego i uzasadnionego powodu aby dokonać zmiany decyzji bo to nie leży w interesie społecznym"; jedynym uzasadnieniem jest twierdzenie, że "budżet Państwa poniósł poważne koszty"; tymczasem te zbędne wydatki (np. na wynagrodzenia nieprzydatnych recenzentów, zbędne postępowania sądowe, itd.) powstały wyłącznie z winy wadliwego, dotkniętego rażącą przewlekłością, postępowania funkcjonariuszy Centralnej Komisji; interes społeczny to nie tylko interes organu ale także - i przede wszystkim w demokratycznym państwie prawnym ( art.2 Konstytucji RP) - obywatela – [...] i instytucji publicznych np. wyższych uczelni; na skutek wadliwych decyzji utraciły one pracownika naukowo-dydaktycznego zaś on szanse na rozwój naukowy, zawodowy i społeczny, - to rażąco wadliwe postępowanie Centralnej Komisji i jej błędne decyzje naruszyły "harmonijny rozwój kadr naukowych"; pominięto w ogóle poniesione przez [...] wysokie koszty postępowania - zmarnował czas na kilkunastoletnie wadliwe postępowanie Centralnej Komisji, która także lekceważyła jego wnioski o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego i ugodowego; wystarczyło jedynie właściwie zbadać stosowną opinię - recenzję - sporządzoną rzekomo przez prof. S. W.; należało uwzględnić, przedstawioną do sprawy, opinię psychologiczno-prawno-procesową; świadczy ona dobitnie, że zmiana decyzji nie ma podstawy tylko "w subiektywnym wskazaniu strony", - w lakonicznym uzasadnieniu wskazano: "interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem prawa", lecz nie wskazano takiego, konkretnego przepisu oraz: "należy rozważyć okoliczności pozwalające ustalić czy żądanie strony jest słuszne"; mimo to nie rozważono w ogóle podanych we wniosku okoliczności i dowodów za okres lat 2014 – 2015. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. W dodatkowym piśmie procesowym (k. 18) Wnioskodawca podtrzymał skargę i sformułowane tam zarzuty podkreślając, że organ nie odniósł się do argumentacji dotyczącej wadliwości poprzedniego postępowania habilitacyjnego. Zwracał uwagę ze w danym przedmiocie była prowadzona sprawa przez prokuraturę. Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.). Sąd zważył, co następuje: Skargę oddalono. Nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w zakresie, w jakim uzasadniałyby to wyeliminowanie go z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie są poza sporem okoliczności faktyczne w kontekście jej istotnych uwarunkowań - fakt wydania ostatecznej Decyzji o określonej treści (o odmowie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego), z przywołaniem konkretnych okoliczności w uzasadnieniu oraz żądanie Wnioskodawcy – zmiany rozstrzygnięcia organu, które jest prawomocne w myśl art. 16 § 3 K.p.a. (skargę prawomocnie oddalono). Organ, uzasadniając odmowa zmiany decyzji, przytoczył trafnie szereg prezentowanych dotąd w judykaturze stanowisk, w kontekście warunków zmiany ostatecznej decyzji - w szczególności występujących w danym zakresie ograniczeń. Uprzednio je zreferowano, więc ich powtarzanie byłoby zbędne. Wobec związania stosowną ocenę prawną, wyrażona w ostatecznym wyroku, przesądzona jest też w generalna możliwość zastosowania w sprawie, której przedmiotem jest nadanie stopnia naukowego, trybu zmiany decyzji w granicach wskazanych art.154 § 1 K.p.a. Słusznie też ostatecznie organ skonstatował brak przesłanek zmiany Decyzji, choć –częściowo zasadne są tu zarzuty skargi - nie dość precyzyjnie uzasadnił swoje stanowisko, w kontekście uwarunkowań prawnych procedowania, w myśl art. 154 § 1 K.p.a. Powołano mianowicie szerokie fragmenty uzasadnienia wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1814/19, nie precyzując, które argumenty - w tym uwarunkowania prawne - przesądziły w danej sprawie o braku możliwości uwzględnienia żądania Wnioskodawcy. Zbędnie też – choć wyłącznie lakonicznie – wypowiedział się organ w kwestii braku interesu publicznego, przemawiającego za zmianą decyzji wobec poniesionych uprzednio kosztów. Uchybienia powyższe – pomimo, że godzą w zasady: prawidłowego uzasadnienia orzeczenia, budowania zaufania do organu państwa czy przekonywania (tak art. 107 § 3, w zw. z art. 8 § 1 i art. 11 K.p.a.) - nie mogły, w realiach rozpoznawanej sprawy, stanowić przesłanki uchylenie zaskarżonego aktu, w myśl art. 145 §. 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - przy wnioskowaniu a contrario. Naruszenie przepisów postępowania w danym zakresie nie mogą mieć bowiem istotnego wpływu na wynik sprawy. Kluczowe znaczenie ma w niej ustalenie ram dla możliwości uchylenia bądź zmiany decyzji w myśl art. 154 §. 1 K.p.a. - granic, w których sprawa winna być rozpatrywana w danym trybie. Jak trafnie odnotował organ administracji, w orzecznictwie sądowym zasadniczo jednolicie przyjmuje się, że procedowanie na podstawie wskazanej regulacji nie może skutkować ponownym rozpoznawaniem sprawy, zakończonej już ostateczną decyzją (tak wyrok sygn. akt II OSK 350/15 – dostępny w CBOSA) ani też badaniem zasadności uprzedniej decyzji. Z kolei za słuszny interes strony nie może być uznane ponowne badanie tych samych faktów (tak wyrok sygn. akt I OSK 1936/11 – dostępny w CBOSA). Należy się z tym zgodzić. Przeczyłoby to bowiem zarówno zasadzie stabilności ostatecznej decyzji administracyjnej, w rozumieniu art. 16 § 1 K.p.a., jak i było dysfunkcyjne z perspektywy wykonywania zadań przez organy administracji. Możliwość procedowania w ramach tej samej sprawy oznaczałaby wszak - wobec ewentualna kolejnych wniosków - ponowne prowadzenie szeregu postępowań w tym samym przedmiocie w następstwie konkretnych żądań. Kodeks nie zawiera wszak żadnych ograniczeń ani co do ilości składanych wniosków ani też terminu końcowego, gdy można je składać. Nie można wiec uznać, aby generalnie ponowne procedowanie w tym samym przedmiocie realizowało przesłankę interesu publicznego bądź słusznego interesu strony, choć ogólnie może być w jej partykularnym interesie. Wobec wskazanego uwarunkowania – za niezbędny warunek zmiany ostatecznego orzeczenia (wedle wiążącej oceny, zawartej w wyroku o sygn.. akt I OSK 3864/18, także o charakterze związanym) należy uznać w istocie zmianę okoliczności faktycznych lub prawnych sprawy po wydaniu wcześniejszego orzeczenia, gdy charakter sprawy jest tego rodzaju, że uchylenie bądź zmiana poprzedniej decyzji może być racjonalna. Jedynie przyjęcie takiego założenia nie prowadzi do naruszenia, wyrażonej art. 16 § K.p.a., reguły stabilność ostatecznych orzeczeń administracyjnych - możliwości ich zmiany jedynie w szczególnych wypadkach. Jak wskazano wcześniej zasada trwałości ostatecznych decyzji nie pozwala na przeprowadzenie - w ramach kompetencji do wydania orzeczenia, przyznanej danemu organowi konkretnym przepisem prawa materialnego - ponownej analizy sprawy w kontekście tych samych warunkowanie faktycznych - ustalonych prawidłowo w poprzednim postępowaniu (ewentualne wady - wobec reguły niekonkurencyjności postępowań w trybie nadzwyczajnym - mogłyby być korygowane wyłącznie w ramach wznowienia postępowania bądź procedowania w przedmiocie nieważności) - w identycznych ramach prawnych, wyznaczonych dla decyzji związanej - w tym racjonalnego ważenia słusznego interesu strony oraz publicznego, w myśl art. 7 in fine bądź art. 154 § 1 in fine K.p.a. Wiążąca jest tu także ocena prawna, zawarta w wyroku o sygn. akt I OSK 3864/18, gdzie wskazano, że dane postępowanie administracyjne nie może "zmierzać do podważenia związania treścią prawomocnego wyroku oddalającego skargę i wynikającą z powyższego wyroku ocenę prawną w zakresie zgodności albo niezgodności z prawem kontrolowanej decyzji administracyjnej". W rozpatrywanym przypadku trafnie skonstatował organ, że nie sposób uznać, aby po wydaniu Decyzji doszło do takiej zmiany okoliczności faktycznych lub prawnych, które czyniłyby zasadną ponowną ocenę kwalifikacji Wnioskodawcy w kontekście wymagań dla uzyskania stopnia naukowego doktora [...]. Nie może być taką przesłanką ewentualny, późniejszy dorobek naukowy Wnioskodawcy. W myśl bowiem przepisów szczególnych - określających tryb uzyskiwania stopnia naukowego - kwestie ta podlega ewentualnej analizie w kolejnym postępowaniu, o ile [...] ponownie wyrazi wolę poddania się ocenię w ramach stosownej procedury. Przewidywano przy tym określony okres, gdy ponowne ubieganie się o uzyskania stopnia nie było dopuszczalne - tak art. 21 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych. Nie sposób też uznać, aby - wobec późniejszych dokonań naukowych habilitanta - wolą pracodawcy było dopuszczenie alternatywne możliwości ponownego ubieganie się o nadanie stopnia naukowego - w ramach wszczęcia ponownej procedury - albo zmiany uprzedniego, niekorzystnego dlań rozstrzygnięcia. Jak już wskazano, istotną przesłanką nie może być także ewentualna wadliwość poprzedniego procedowania w przedmiocie nadania stopnia naukowego. Na ich wykazaniu koncentrował się wniosek o wszczęcie danego postępowania, jak i argumenty skargi oraz wywody w dodatkowym piśmie procesowym. Jak wskazano bowiem, tryb zmiany decyzji w myśl art. 154 § 1 K.p.a., nie może służyć eliminacji dotkniętych wadliwością prawomocnych rozstrzygnięć. Powyższe uwarunkowania formalne i faktyczne przywoływał w istocie orzekając w sprawie organ - szeroko cytując uzasadnienie orzeczenia o sygn. akt II SA/Wa 1814/19. Nie odniósł ich jednak wprost do bezspornych zresztą, istotnych realiów danej sprawy. Ponieważ jej - powoływane przez organ w danym zakresie - uwarunkowania faktyczne nie są kwestionowane, wskazana wadliwość uzasadnienia nie mogła mieć istotnego znaczenia. Treść uzasadnienia umożliwia bowiem ustalenie okoliczności faktycznych i prawnych, które legły u podstaw określonego rozstrzygnięcia. Mogło więc ono podlegać weryfikacji przez sąd administracyjny. Co odnotowano wcześniej, chybiona jest wprawdzie częściowo argumentacji organu. Mianowicie ta, dotycząca poniesionych już kosztów budżetowych, związanych uprzednio z przewodem [...] Wnioskodawcy. Nie zostawiono ich bowiem z ewentualnym kosztem ponownego postępowania w przedmiocie uzyskania stopnia naukowego przez Wnioskodawcę, o ile byłoby prowadzone. Nie ma to jednak istotnego znaczenia w sprawie, skoro wyłącznie taka procedura umożliwia w danym przypadku ponowną, merytoryczną ocenę kwalifikacji Wnioskodawcy w kontekście uzyskania określonego stopnia naukowego. Reasumując, wobec treści wniosku ani też z urzędu organ nie ujawnił występowania okoliczności przemawiających ze zmianą poprzednio wydanego rozstrzygnięcia (Decyzji). Nie wystąpiły więc przesłanki zmiany decyzji w granicach przewidzianych art. 154 § 1 K.p.a. Uzasadniało to wydanie decyzji odmownej. W istocie żądanie dotyczyło ponownego rozpoznanie sprawy w kontekście tych samych jej istotnych uwarunkowań, lecz przy uwzględnieniu domniemanych wadliwości uprzedniego procedowania. Nie mogło być to uwzględnione w granicach możliwości procedowania w myśl art. 154 § 1 K.p.a. Wobec powyższego, jedynie na marginesie wypada dodać, że obecnie przeszkodę dla zmiany ostatecznego rozstrzygnięcia stanowi też modyfikacja reguł nadawania stopnia naukowego, wynikająca z wejścia w życie ustawy - Prawo oszkolnictwie wyższym. W świetle stosownych przepisów przejściowych utraciły równocześnie moc dotychczasowe regulacje, dotyczące nadawania stopnia naukowego (ustawa o stopniu naukowym), na podstawie których toczyło się postępowanie [...] w sprawie Wnioskodawcy. Nie przewidziano równocześnie możliwości procedowania na podstawie nowych przepisów w sprawach zakończonych - w myśl uprzednich regulacji - ostatecznym orzeczeniem. W tej sytuacji Sąd nie dostrzegł - w świetle argumentacji skargi ani z urzędu - wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Chybiona jest argumentacja Wnioskodawcy, jakoby naruszono ogólne reguły postępowania administracyjnego w zakresie obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy, ponieważ żadne jej kluczowe okoliczności faktyczne nie są nawet sporne. Z kolei wady dotyczące stosownego uzasadnienia orzeczenia nie mają charakteru istotnego. Nie naruszono również powołanych w skardze ogólnych reguł konstytucyjnych. Organ - wbrew wywodom skargi - nie mógł przyznać w danym przypadku prymatu subiektywnemu interesowi Wnioskodawcy. Nie można uznać go za "słuszny" ani nie przemawia za tym interes publiczny (społeczny). Nie zachodziły przesłanki zmiany rozstrzygnięcia, wyznaczone art. 154 § 1 K.p.a., wobec regulacji szczególnych, dotyczących przyznawania stopni naukowych. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.