III FSK 1019/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Mirella Łent, po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "C." sp. z o.o. z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Sz 94/22 w sprawie ze skargi "C." sp. z o.o. z siedzibą w T. na interpretację indywidualną Wójta Gminy B. z dnia 8 grudnia 2021 r., nr BiF.310.01.2021.DM w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z 12.05.2022 r. o sygn. I SA/Sz 94/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę C. sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej: skarżąca) na interpretację indywidualną Wójta Gminy Bielice z 8.12.2021 r., nr BiF.310.01.2021.DM, wydaną w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Szczecinie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego), która zaskarżyła ten wyrok w całości. Sformułowała również wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego, tj.: - dokonanie błędnej wykładni art. 2 ust. 2 ustawy z 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1452 ze zm., dalej: u.p.o.l.) przez uznanie, że grunty rolne, nad powierzchnią których zlokalizowane zostaną panele fotowoltaiczne i na których nie będą zlokalizowane elementy budowlane farmy fotowoltaicznej będą stanowić grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i tym samym będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; - dokonanie błędnej wykładni art. 2 ust. 2 u.p.o.l. przez uznanie, że przestrzenie pomiędzy rzędami paneli fotowoltaicznych i pomiędzy rzędami paneli fotowoltaicznych a ogrodzeniem terenu, na których będą znajdować się elementy budowlane farmy fotowoltaicznej, będą stanowić grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i tym samym będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; - dokonanie błędnej wykładni art. 49 § 1 ustawy z 23.04.1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2022 r. poz. 1360 ze zm., dalej: k.c.) przez uznanie, że wskazane w zdarzeniu przyszłym panele fotowoltaiczne nie będą stanowić urządzeń przesyłowych w rozumieniu tego przepisu. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 90 p.p.s.a. w związku z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm., dalej: ustawa COVID) i z art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2.04.1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm., dalej: Konstytucja RP) przez rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym, a tym samym naruszenie prawa do sądu przez nieuzasadnione pozbawienie skarżącej możliwości przedstawienia stanowiska w analizowanej sprawie na rozprawie - naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ brak możliwości przedstawienia swojego stanowiska przez skarżącą w toku rozprawy mógł skutkować przyjęciem przez Sąd za swoje błędnych ustaleń faktycznych, a także pominięciem argumentacji skarżącej przy dokonywaniu wykładni przepisów prawa materialnego. 2.2. Wójt Gminy Bielice nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ wyrok WSA w Szczecinie odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.) i dlatego skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Tożsamy problem prawny dotyczący skarżącej był już przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 6.12.2022 r., III FSK 634/22, III FSK 4271/21, III FSK 4837/21, III FSK 1092/22, III FSK 4270/21, III FSK 740/21, III FSK 1091/22. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę aprobuje pogląd wyrażony w ww. orzeczeniach. 3.2. Sedno sporu interpretacyjnego sprowadza się do ustalenia, czy organ interpretacyjny w sposób uprawniony uznał - w kontekście przepisów art. 2 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., znajdujących zastosowanie w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, że: - panele fotowoltaiczne, w myśl definicji przedstawionej przez skarżącą, służyły do przesyłu energii elektrycznej; - podatkiem od nieruchomości w stawce przewidzianej dla gruntów wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej powinny być objęte grunty rolne, nad powierzchnią których zlokalizowane będą panele fotowoltaiczne oraz przestrzenie pomiędzy rzędami paneli fotowoltaicznych oraz pomiędzy rzędami paneli fotowoltaicznych a ogrodzeniem terenu. Według przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego, skarżąca jest producentem rolnym, posiada grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne, które wykorzystuje do prowadzenia działalności rolniczej związanej z produkcją roślinną. Planuje oddać w dzierżawę przedmiotowe grunty innemu podmiotowi, którego przedmiotem działalności jest działalność gospodarcza polegająca na wytwarzaniu, przesyłaniu i dystrybucji energii elektrycznej. Podmiot, o którym mowa ulokuje na gruntach, które przyjmie w drodze dzierżawy, instalację farmy (elektrowni) fotowoltaicznej składającej się z elementów budowlanych oraz służących do produkcji i przesyłu energii elektrycznej paneli fotowoltaicznych zlokalizowanych nad powierzchnią gruntu oraz służących do przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej: kabli niskiego i średniego napięcia, kabli komunikacyjnych i sterowniczych (urządzenia przesyłowe). Właścicielem ww. obiektów ów podmiot, który będzie wydzierżawiać od skarżącej grunty. Skarżąca nie planuje czerpać zysków z wytwarzania energii, natomiast będzie pobierać czynsz dzierżawny. Skarżąca wskazała także, że panele fotowoltaiczne zamontowane będą na konstrukcji wsporczej w rzędach, szeregowo, w sposób umożliwiający zachowanie biologicznie czynnego i nieutwardzonego gruntu a instalacja nie zajmie całej powierzchni gruntu, ale będzie występować w równoległych do siebie odcinkach z wolną przestrzenią pomiędzy panelami. Panele będą zamontowane na znacznej wysokości, co umożliwi, w ocenie skarżącej, dalsze wykorzystywanie gruntu, z wyłączeniem gruntu pod fundamentami paneli fotowoltaicznych, w celach prowadzenia działalności rolniczej. 3.3. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że z punktu widzenia sprawy kluczowe, a zarazem wyjściowe staje się wskazanie sposobu rozumienia art. 2 ust. 2 u.p.o.l. W ramach zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego skarżąca podnosi błędną wykładnię tego właśnie przepisu. W przywołanym przepisie prawodawca wprowadził przesłankę zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej, której spełnienie warunkuje objęcie opodatkowaniem w podatku od nieruchomości i wyłączenie z opodatkowania podatkiem rolnym. Przesłanka ta ma charakter uzupełniający w stosunku do klasyfikacji w ewidencji gruntów i budynków. Przyjęcie, że grunty sklasyfikowane przykładowo jako użytki rolne zostały zajęte na prowadzenie tej działalności decyduje o ich opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i wyłączenie z opodatkowania podatkiem rolnym. Kluczowe staje się zatem wskazanie sposobu jej rozumienia. Ustawowe sformułowanie tej przesłanki opiera się na wykorzystaniu przez prawodawcę jednego z typowych środków techniki prawodawczej, o którym mowa w § 155 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20.06.2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. 2016 r. poz. 283), tj. określenia nieostrego. Prawodawca podatkowy uznał zatem, że zachodzi konieczność zapewnienia elastyczności przepisów prawa podatkowego w ramach określenia przedmiotu opodatkowania w podatku od nieruchomości z konsekwencją w odniesieniu do tegoż elementu konstrukcji prawej podatku rolnego. Sformułowanie to obejmuje zatem szeroki zakres sytuacji, których konsekwencje należy kwalifikować w postaci skutku, będącego w rezultacie zajęciem na prowadzenie działalności gospodarczej, a zatem jednocześnie z zastosowaniem definicji tej działalności z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Skoro zatem prawodawca w ramach tej przesłanki odnosi się do działalności gospodarczej, należy uwzględnić taki zakres sytuacji, który jest dopasowany do konkretnego rodzaju działalności, a zatem z uwzględnieniem jej specyfiki, charakteru i czasu prowadzenia. Uwzględnienie rodzaju, specyfiki, i charakteru tej działalności jest konsekwencją zarówno odniesienia się w tym zwrocie do definicji działalności gospodarczej, jak również wyrażenia "zajęcie na" tak określoną działalność. Dlatego też rozstrzygniecie w konkretnym przypadku obszaru znaczeniowego odpowiadającego tak wyrażonej przesłance wymaga uwzględnienia tych wszystkich kryteriów. Ustalając sposób rozumienia tej ustawowej przesłanki, decydującej o przedmiocie opodatkowania w podatku od nieruchomości z konsekwencją w ramach tego elementu konstrukcji prawnej podatku rolnego, Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że prawodawca nie wprowadził dodatkowych wyrażeń, które w rezultacie spowodowałyby zawężenie jej zakresu znaczeniowego. Takie wyrażenia zostały użyte w konstrukcji podatku od nieruchomości, jak choćby w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., gdzie wskazuje się na grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. Skoro w ramach tej ustawowej przesłanki prawodawca nie posłużył się dodatkowym wyrażeniem doprecyzowującym, czy też ograniczającym jej zakres, nie można tego dokonywać w ramach procesu wykładni. Należy przy tym zauważyć, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest już sposób rozumienia tego normatywnego zwrotu, gdzie "(...)Przez pojęcie gruntów "zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej, należy rozumieć faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą(...)" (zob. wyroki NSA: z 28.07.2022 r., III FSK 389/22; z 14.06.2022 r., III FSK 266/22). Jednocześnie trzeba również nadmienić, że z przesłanki tej nie wynika "(...) aby na gruntach zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej nie mogła być prowadzona inna działalność, o ile specyfika prowadzonej działalności gospodarczej na to pozwala. Nie ma to jednak wpływu na opodatkowanie takich gruntów, o ile są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej oraz jest to zasadniczy - gospodarczy cel ich wykorzystywania (...)" (wyrok NSA z 14.09.2022 r., III FSK 607/22). Zastosowanie tych uwag ogólnych do niniejszej sprawy pozwala stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji przyjął prawidłową wykładnię art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Zasadnie zatem uznał, oceniając czynności organów podatkowych, które trafnie uznały, że powierzchnia gruntu, na której znajdują się panele fotowoltaiczne, jak również infrastruktura towarzysząca podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawek właściwych dla gruntów związanych z prowadzeniem tej działalności. Istotne w tym względzie staje się stwierdzenie Sądu pierwszej instancji odnoszące się do pełnego wykorzystania potencjału paneli, które wymaga na tyle dużych odstępów, aby panele te nie zaciemniały się wzajemnie. Stwierdzenie to, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowi potwierdzenie właściwego sposobu rozumienia przesłanki zajęcia gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej, a zatem z uwzględnieniem rodzaju i specyfiki danej działalności. Jednocześnie zachodzi konieczność zabezpieczenia wolnej przestrzeni dla prowadzenie różnych czynności, tj. porządkowych, naprawczych, czy konserwacyjnych, a przy tym na tych gruntach nie jest wyłączona możliwość prowadzenia innego rodzaju działalności, w tym rolniczej, a zatem prowadzonej przy okazji. Trafne jest więc stanowisko Sądu pierwszej instancji, który oceniając czynności organów podatkowych uznał, że grunt pomiędzy panelami, jak również pomiędzy panelami a ogrodzeniem należy kwalifikować jako zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, a zatem niezbędny do osiągniecia zamierzonego rezultatu, tj. instalacji i eksploatacji farmy fotowoltaicznej w celu pozyskiwania energii elektrycznej. Zaprezentowany sposób wykładni odpowiada zatem sednu zwrotu normatywnego "zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej", uwzględniając rodzaj i specyfikę tej działalności gospodarczej, w ramach której rozmieszczone są panele w takiej odległości od siebie, aby nie zaciemniały się wzajemnie, z jednoczesnym zabezpieczeniem wolnej przestrzeni dla wykonywania odpowiednich dla tej działalności czynności, tj. porządkowych, naprawczych, czy konserwacyjnych. W konsekwencji powyższego Sąd pierwszej instancji właściwie zastosował art. 2 ust. 2 u.p.o.l. przyjmując, że użytki rolne są w tym przypadku zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, gdyż spełniają ustawową przesłankę zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej. W związku z tym nie ma zastosowania stawka określona w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. 3.4. Odnosząc się do zarzutu błędnej wykładni art. 49 § 1 k.c. stwierdzić należy, podzielając stanowisko organu oraz WSA w Szczecinie, że pogląd skarżącej w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Kodeks cywilny nie definiuje pojęcia urządzenia, tym bardziej pojęcia urządzenia przesyłowego, z kolei definicje urządzenia, instalacji i sieci zawarte w ustawach szczególnych mogą mieć jedynie pomocniczy charakter, jako wskazówka interpretacyjna przy wykładni art. 49 § 1 k.c. Należy przyjmować, odwołując się do językowego rozumienia przepisu, że urządzenia, do których odnosi się art. 49 § 1 k.c., stanowią mechanizm lub zespół mechanizmów służących do przesyłania płynów, pary, gazu i energii elektrycznej. Wskazane urządzenia służą bowiem realizacji określonych funkcji gospodarczych, ich zaś przeznaczeniem jest doprowadzanie, jak i odprowadzanie wskazanych mediów, a więc ich przesyłanie (tak M. Balwicka-Szczyrba [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, red. M. Balwicka-Szczyrba, A. Sylwestrzak, LEX 2022, art. 49). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie jest tak, jak twierdzi skarżąca, iż panele fotowoltaiczne można uznać za urządzenia do doprowadzania lub odprowadzania energii elektrycznej, gdyż jak już wskazano w wydanej interpretacji ich funkcją jest produkcja (wytwarzanie) energii elektrycznej przez konwersję w tę energię energii promieniowania słonecznego. Skarżąca koncentruje się wykazaniu, że panele fotowoltaiczne stanowią urządzenia, co jednak nie jest sporne, ani nie było kwestionowane w interpretacji indywidualnej. Jak natomiast wynika z zarzutów i uzasadnienia skargi oraz skargi kasacyjnej, spornym jest istota funkcji urządzenia, jakim jest panel fotowoltaiczny. Skarżąca przypisuje mu niesłusznie charakter urządzenia do doprowadzania lub odprowadzania energii elektrycznej w rozumieniu art. 49 § 1 k.c. Nie można przypisywać urządzeniu służącemu produkcji energii charakteru urządzenia, które przeznaczone jest do jej doprowadzania lub odprowadzania tylko dlatego, że jego elementem konstrukcyjnym jest przewód, którym jest ono podłączone do dalszej części instalacji. Odbiór energii wytworzonej w przeznaczonym do tego urządzeniu celem jej przesyłu wymaga z przyczyn technicznych zastosowania przewodu (kabla fotowoltaicznego służącego podłączeniu wewnętrznemu między panelami oraz paneli z falownikiem DC/AC), co jednak wbrew stanowisku skarżącej nie zmienia charakteru urządzenia produkującego energię elektryczną, jako że przewód jest elementem niezbędnym do stosowania tego urządzenia zgodnie z jego przeznaczeniem. Nie można zgodzić się także z twierdzeniem zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, według którego panel fotowoltaiczny miałby stanowić "urządzenie podobne", o którym mowa w art. 49 § 1 k.c. Znamię podobieństwa odnosi się w sposób oczywisty do funkcji urządzenia określonej przywołanym przepisem, dlatego też urządzeniami podobnymi do urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu i energii elektrycznej będą urządzenia służące doprowadzaniu lub odprowadzaniu także innych niż wyszczególnione w art. 49 § 1 k.c. nośników energii, a nie takie urządzenia, na które składają się elementy analogiczne lub nawet tożsame z elementami wykorzystywanymi w urządzeniach do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu albo energii elektrycznej. 3.5. Skarżąca w skardze kasacyjnej sformułowała również zarzut naruszenia art. 90 p.p.s.a. w związku z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19 przez rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym. Zwrócić należy uwagę, że skarżąca złożyła wprawdzie wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie zdalnej przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku poza budynkiem Sądu, to jednak organ interpretacyjny zdecydował się jedynie na wyrażenie zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W tej sytuacji WSA w Szczecinie w dniu 5.04.2022 r. poinformował strony, że ze względu na brak zgody wszystkich stron postępowania sądowoadministracyjnego na przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, na podstawie art. 15 zzs⁴ ustawy COVID-19, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 12.05.2022 r. w składzie trzech sędziów. Wskazał przy tym, że ewentualne dodatkowe stanowisko w sprawie można przedłożyć do Sądu, tak aby korespondencja wpłynęła do Sądu do dnia poprzedzającego wyznaczony termin posiedzenia. Doręczenie zarządzenia nastąpiło zarówno pełnomocnikowi skarżącej, jak i organowi interpretacyjnemu w dniu 6.04.2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że mimo jednak 5 tygodni dzielących od doręczenia zarządzenia o posiedzeniu niejawnym (6.04.2022 r.) do terminu rozprawy (12.05.2022 r.), żadna ze stron nie zdecydowała się na złożenie pisma zawierającego dodatkowe stanowisko w sprawie. W tej sytuacji argumentacja skarżącej, polegająca na tym - że przez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło naruszenie prawa do sądu przez nieuzasadnione pozbawienie skarżącej możliwości przedstawienia stanowiska w analizowanej sprawie na rozprawie, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ brak było możliwości przedstawienia swojego stanowiska przez skarżącą w toku rozprawy i mogło skutkować przyjęciem przez Sąd za swoje błędnych ustaleń faktycznych, a także pominięciem argumentacji skarżącej przy dokonywaniu wykładni przepisów prawa materialnego – jest bezzasadna. Skarżąca miała wystarczająco dużo czasu na przedstawienia jakiejkolwiek nowej argumentacji na poparcie zarzutów skargi. Odnosząc się zaś do ewentualnych błędnych ustaleń faktycznych czynionych przez WSA w Szczecinie, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie nie był uprawniony czynić ustaleń faktycznych, rozpatrywał bowiem skargę na interpretację indywidualną, wydaną w myśl art. 14j § 1 o.p. przez Wójta, która według art. 14c § 1 o.p. winna była zawierać wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Owe wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego winna była natomiast wcześniej przedstawić skarżąca, jako składająca wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 3 o.p. 3.6. Wobec uznania wszystkich podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19 oraz zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej z 16.12.2022 r. Wymienionym zarządzeniem strony zawiadomiono o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i poinformowano o możliwości uzupełnienia argumentacji w piśmie procesowym, z zachowaniem trybu określonego w art. 66 p.p.s.a. Zarządzenie zostało doręczone skarżącej oraz organowi 2.01.2023 r. Żadna ze stron nie uzupełniła stanowiska oraz nie wyraziła sprzeciwu co do zastosowanego trybu rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 1 i 3 ustawy COVID, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. s. M. Łent s. S. Presnarowicz s. S. Bogucki