I SA/Wa 766/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędzia WSA Bożena Marciniak Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. B., T. T., M. Z. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...] stycznia 2022 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oddala skargę. J. B. , T. T. i M. Z. (dalej, jako: skarżący), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 18 stycznia 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponownego rozpoznanie sprawy. W zaskarżonym postanowieniu podniesiono, że wnioskiem z dnia 23 sierpnia 2021 r. J. B. , T. T. i M. Z. wystąpili do Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii o "(...) stwierdzenie nieważności orzeczenia (decyzji) Ministra Przemysłu i Handlu nr 22 z dnia 12 lutego 1948 r. o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przejęcia przedsiębiorstwa: "[...] " (dalej odpowiednio Decyzja z 1948 r. i Kombinat) oraz orzeczenia (decyzji) Ministra Przemyślu Lekkiego z dnia 9 września 1953 r. znak sprawy: [...] w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo - odbiorczego przedsiębiorstwa: "[...] , recte: 1) [...] (dalej Przedsiębiorstwo) i 2) [...] (dalej Decyzja z 1953 r.) (...)". Z dniem 16 września 2021 r. weszła w życie ustawa z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 1491, dalej: "ustawa nowelizująca K.p.a."). Na podstawie art. 1 ww. ustawy nowe brzmienie uzyskał art. 156 § 2 K.p.a., zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Natomiast do art. 158 k.p.a. dodano § 3 w brzmieniu: "Jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, o której mowa w art. 156 § 2, upłynęło trzydzieści lat, nie wszczyna się postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji". Jednocześnie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a. stanowi, że postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem umarza się z mocy prawa. Przy czym zgodnie z ust. 1 ww. art. 2 przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem. W konsekwencji powyższego, pismem z dnia 17 listopada 2021 r., znak: DP-III.025.1.22.2021.MD/21 (DP-lll-025-20-21), poinformowano strony o umorzeniu z mocy prawa postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności, w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., orzeczenia nr 22 Ministra Przemysłu i Handlu z 12 lutego 1948 r. o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa w części dotyczącej przedsiębiorstwa pn. "[...] oraz orzeczenia Ministra Przemysłu Lekkiego z 9 września 1953 r., znak: [...] , w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego tego przedsiębiorstwa. Następnie pismem z dnia 7 grudnia 2021 r. skarżący złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczący pisma z 17 listopada 2021 r., znak: DP-III.025.1.22.2021.MD/21 (DP-lll-025- 20-21), informującego o umorzeniu z mocy prawa postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. orzeczeń. Minister Rozwoju i Technologii przytoczył treść art.134 K.p.a. i wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący odwołali się od czynności organu administracji polegającej na zawiadomieniu o umorzeniu z mocy prawa postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczeń, które nie jest decyzją administracyjną/postanowieniem administracyjnym i nie przysługuje na nie środek odwoławczy. Literalne sformułowanie "postępowanie umarza się z mocy prawa", nie może być utożsamienie z wyrażeniami - "umorzeniem postępowania z urzędu" czy "postępowanie podlega umorzeniu", które dają podstawę do wydania decyzji przez organ w tym przedmiocie. Pismo Ministerstwa Rozwoju i Technologii z 17 listopada 2021 r., znak: DP-MI.025.1.22.2021.MD/21 (DP-111-025-20-21) nie zawiera minimum dopuszczalnych w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego elementów sine qua non decyzji administracyjnej. Brak jest bowiem przede wszystkim powołania podstawy prawnej, osnowy decyzji, a także uzasadnienia faktycznego i prawnego, a w szczególności pismo to ma charakter czysto informacyjny (skutek prawny w postaci umorzenia postępowania administracyjnego nastąpił z mocy prawa) i nie rozstrzyga indywidualnej sprawy co do istoty zgodnie z art. 104 K.p.a. W przedmiotowym piśmie, organ jedynie poinformował skarżących o obowiązującym stanie prawnym, wynikającym z wejścia w życie (w dniu 16 września 2021 r.) ustawy z 11 sierpnia 2021 r. nowelizującej przepisy ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, w tym jej art. 2 ust. 2, zgodnie z treścią którego, wolą ustawodawcy jest, aby postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarzają się z mocy prawa. Żadna część pisma nie może być utożsamiana z osnową decyzji administracyjnej. Osnowa decyzji jest bowiem odzwierciedleniem powołanej w decyzji podstawy prawnej w postaci wiążącej wypowiedzi organu co do istoty sprawy, stanowiącej wyraz przyznania (odmowy przyznania) uprawnienia, nałożenia obowiązku, stwierdzenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawnie doniosłej właściwości osoby lub rzeczy. Skoro zatem w osnowie decyzji przesądza się o udzielonym stronie uprawnieniu, względnie nałożeniu obowiązku, to treści takiego rozstrzygnięcia nie można domniemywać, ani nie powinno ono pozostawiać wątpliwości co do jego zakresu. Na tle powyższego bezspornym jest zdaniem organu, że ww. pismo z dnia 17 listopada 2021 r. nie wypełnia swoją treścią przesłanek pozwalających przypisać mu cechy decyzji administracyjnej. Organ podkreślił, że ustawa nowelizująca K.p.a. w art. 2 ust. 2 stanowi o umorzeniu postępowań z mocy prawa. Organ poczynił obszerne rozważania konkludując, że brak jest podstawy prawnej do orzeczenia o umorzeniu na podstawie decyzji wydanej w oparciu o art. 105 K.p.a. Tym samym, zdaniem organu, wystąpiła przesłanka o charakterze przedmiotowym skutkująca stwierdzeniem niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art.134 K.p.a.), którego przedmiotem jest pismo informujące o zastosowaniu ww. przepisu ustawy nowelizującej k.p.a. w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności skarżonego orzeczenia nr 22 Ministra Przemysłu i Handlu z 12 lutego 1948 r. o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa w części dotyczącej przedsiębiorstwa pn. "[...] oraz orzeczenia Ministra Przemysłu Lekkiego z 9 września 1953 r., znak: [...] , w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego tego przedsiębiorstwa. Z postanowieniem z dnia 18 stycznia 2022 r. skarżący nie zgodzili się i wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 134 zdanie pierwsze w z w. z art. 126 w zw. z art. 105 § 1 w zw. z art. 104 § 1 w zw. z art. 140 K.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej K.p.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez stwierdzenie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzji I instancji na skutek uznania, że w przypadku, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej K.p.a. brak podstaw do wydania decyzji o umorzeniu postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ niewydanie decyzji uniemożliwia kontrolę sądowo-administracyjną sposobu załatwiania sprawy przez organ administracji publicznej; 2. art. 134 zdanie pierwsze w zw. z art. 126 w zw. z art. 105 § 1 w zw. z art. 104 § 1 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 140 K.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej K.p.a. w zw. z art. 2, art. 21 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1, art. 64 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na zastosowaniu niekonstytucyjnej normy prawnej, tj. art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej K.p.a., a w szczególności przyjęcie, że upływ trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności powoduje automatyczne umorzenie postępowania wszczętego takim wnioskiem jeszcze przed wejściem w życie ustawy nowelizującej K.p.a. i niezakończonego przed tym dniem ostateczną decyzją, a tym samym różnicowanie sytuacji prawnej skarżących jako następców prawnych podmiotu: • który został pozbawiony własności z rażącym naruszeniem prawa, względem podmiotów, które wywłaszczono zgodnie z prawem, ale nie wykorzystano nieruchomości na cel przewidziany w decyzji o wywłaszczeniu - polegające na pozbawieniu tylko tych pierwszych możliwości dokończenia trwającego postępowania administracyjnego, • pokrzywdzonego wydaniem decyzji obarczonych wadą nieważności, którzy przed dniem 16 września 2021 r. z przyczyn od nich niezależnych nie zdołali uzyskać rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności tych decyzji, względem podmiotów, które takie rozstrzygnięcie przed tą datą uzyskać zdołały - polegające na pozbawieniu tylko tych pierwszych prejudykatu dla chronionych konstytucyjnie roszczeń odszkodowawczych w związku z niezgodnym z prawem działaniem organu władzy publicznej, a tym samym zamknięcie drogi sądowej dochodzenia ochrony naruszonego prawa własności, pomimo wszczęcia postępowania na podstawie i w zaufaniu do obowiązujących przepisów oraz uzasadnionego oczekiwania, że zostanie ono rozstrzygnięte merytorycznie zgodnie z tymi przepisami, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało odstąpieniem przez Ministra Rozwoju i Technologii od stwierdzenia nieważności decyzji z 1948 i 1953 r. oraz uznaniem, że doszło do umorzenia postępowania administracyjnego - co stanowi naruszenie, w szczególności, zasad demokratycznego państwa prawnego, pewności prawa, zaufania obywatela do organów Państwa (lojalności Państwa wobec obywatela), ochrony interesów w toku, ochrony uzasadnionych oczekiwań, ochrony własności, równości wobec prawa, odpowiedzialności władz publicznych i prawa do sądu, 3. art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej K.p.a. w zw. z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1995 r. Nr 36 poz. 175 z późn. zm.; dalej odpowiednio Protokół i Konwencja) w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez niezastosowanie normy prawa wyrażonej w art. 1 Protokołu i zastosowanie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej K.p.a., który narusza tę normę, wyprzedzającą ustawy nowelizującej K.p.a. w hierarchii źródeł prawa i w związku z tym nie powinien być stosowany, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało uznaniem, że doszło do umorzenia postępowania administracyjnego, 4. art. 134 zdanie pierwsze w zw. z art. 126 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 7 w zw. z art. 140 K.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej K.p.a., poprzez brak wydania rozstrzygnięcia merytorycznego pomimo: • nieustalenia przez Ministra Rozwoju i Technologii na podstawie dowodów faktu i daty doręczenia lub ogłoszenia decyzji z 1953 r., a w związku z tym w sytuacji nieustalenia (niewyjaśnienia i niewykazania) przez organ, że od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji z 1953 r. upłynęło trzydzieści lat, • że nie doszło do doręczenia decyzji z 1953 r. poprzednikowi prawnemu skarżących - który to dzień wyznacza dopiero początek biegu terminu trzydziestu lat, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej K.p.a. - ani ogłoszenia decyzji z 1953 r. poprzednikowi prawnemu skarżących, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało uznaniem, że doszło do umorzenia postępowania administracyjnego; 5. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzji I instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uniemożliwia kontrolę sądowo-administracyjną zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającej go decyzji I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie stawianych zarzutów. Wskazano m. in., że organ winien był wydać decyzję o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. skoro uznał, że zachodzą ku temu podstawy. Zdaniem skarżących pismo z dnia 17 listopada 2021 r. zawiera wszystkie niezbędne elementy decyzji administracyjnej wymienione w art. 107 § 1 pkt 1, 2, 3, 4, 5, 6 i 8 K.p.a. wobec czego faktycznie stanowi taką decyzję. Dalej skarżący wykazywali, że w tej sprawie nie było podstaw do umorzenia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie było postanowienie organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wniesionego przez skarżących, czyli akt administracyjny o charakterze procesowym. Podstawę prawną rozstrzygnięcia Ministra Rozwoju i Technologii stanowił przepis art. 134 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Instytucja niedopuszczalności odwołania ma na celu zapobieżenie sytuacjom, w których organ odwoławczy przystąpiłby do merytorycznego rozpoznania sprawy bez uprzedniego przesądzenia o dopuszczalności prowadzenia postępowania administracyjnego. Postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania nie ma więc charakteru merytorycznego, lecz jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że odwołanie nie może zostać rozpoznane przez organ. Niedopuszczalność może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Odwołanie (wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy) przysługuje od decyzji, a zatem jest niedopuszczalne w sytuacji, gdy czynność organu administracji nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną. Do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności zalicza się przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę niemającą do tego legitymacji bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych (por. M. Jaśkowska, A Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, 4. wydanie, Warszawa 2011, str. 766 oraz powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1661/06, LEX nr 425381). Oceniając dopuszczalności wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w niniejszej sprawie, należało w pierwszej kolejności rozważyć kwestię prawnej formy załatwienia sprawy administracyjnej przez Ministra Rozwoju i Technologii w związku z wnioskiem skarżących z dnia 23 sierpnia 2021 r., którzy wystąpili do Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii o "(...) stwierdzenie nieważności orzeczenia (decyzji) Ministra Przemysłu i Handlu nr 22 z dnia 12 lutego 1948 r. o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przejęcia przedsiębiorstwa: "[...] " (dalej odpowiednio Decyzja z 1948 r. i Kombinat) oraz orzeczenia (decyzji) Ministra Przemyślu Lekkiego z dnia 9 września 1953 r. znak sprawy: [...] w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo - odbiorczego przedsiębiorstwa: "[...] , recte: 1) [...] (dalej Przedsiębiorstwo) i 2) [...] (dalej Decyzja z 1953 r.) (...)". W myśl art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej K.p.a., postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa. Sąd rozpoznający sprawę niniejszą podziela stanowisko skarżących, iż owe "umorzenie z mocy prawa", o jakim mowa w przywołanym przepisie wymaga potwierdzenia odpowiednim aktem, czego wymagają względy pewności prawa i bezpieczeństwa prawnego (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt I SAB/Wa 376/21, z dnia 25 lutego 2022 r., sygn. akt I SAB/Wa 360/21 oraz z dnia 8 lutego 2022 r., sygn. akt I SAB/Wa 411/21). Sąd podziela przy tym stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Po 224/21, że choć umorzenie postępowania z przyczyny, o której mowa w art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej K.p.a., następuje z mocy prawa, to "jednak aby można było sformułować tak kategoryczny wniosek, w danej sprawie muszą zostać spełnione określone przesłanki. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powinno być zainicjowane po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. ostateczną decyzją lub postanowieniem. Organ musi zatem każdorazowo zbadać, czy zostały spełnione ustawowe przesłanki warunkujące umorzenie postępowania. Dochodzi więc do aktu stosowania prawa, dla którego należy domniemywać formę decyzji administracyjnej. W takiej sytuacji strona postępowania nie może zostać pozbawiona możliwości domagania się kontroli działalności administracji publicznej przez organy wyższej instancji i sądy administracyjne, czemu służyć ma właśnie wydanie decyzji administracyjnej, na którą stronie przysługuje prawo wniesienia odwołania i skargi do sądu administracyjnego. Warto też podkreślić, że "przerwanie" postępowania nieważnościowego na skutek działania art. 2 ust. 2 noweli K.p.a., które już się toczyło, ogranicza nie tylko prawa procesowe strony, ale i pośrednio oczekiwaną ekspektatywę o charakterze materialnoprawnym. To także przemawia za potrzebą nadania jego zakończeniu formy decyzji administracyjnej.". Stanowisko takie zaprezentował także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 1407/20, w którym podkreślił, że jakkolwiek umorzenie (to) nastąpiło z mocy samego prawa, to konieczne stało się potwierdzenie zaistniałego stanu rzeczy aktem stosowania prawa. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, iż rozstrzygnięcia sprawy, nie stanowiła informacja o umorzeniu postępowania z mocy prawa, udzielona stronom pismem z dnia 17 listopada 2021 r. Sąd nie podziela przy tym stanowiska skarżących wyrażonych w skardze jakoby wskazane pismo informacyjne było w istocie decyzją administracyjną. Decyzję administracyjną – jako oświadczenie woli – należy odróżniać od innych prawnie doniosłych czynności, które są oświadczeniami wiedzy organu administracji publicznej. Do oświadczeń wiedzy należą niewątpliwie udzielane przez organ informacje o stanie faktycznym i prawnym sprawy administracyjnej. Pismo z dnia 17 listopada 2021 r. mające w istocie charakter pisma informacyjnego nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 K.p.a. Konsekwencją powyższego jest wyłączenie dopuszczalności złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy "zakończonej" pismem organu administracji publicznej - podjętym poza postępowaniem jurysdykcyjnym, w niewątpliwie niewłaściwej formie procesowej (pisma informującego zamiast decyzji). Nie można bowiem uznać, że pismo Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 listopada 2021 r. konkretyzuje uprawnienia i obowiązki wynikające z mocy prawa, w sytuacji gdy umorzenie postępowania na mocy art. 2 pkt 2 ustawy nowelizującej K.p.a., podlega stwierdzeniu w formie decyzji. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie istniały podstawy do stwierdzenia przez Ministra Rozwoju i Technologii niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 134 K.p.a. Wniosek został bowiem wniesiony od pisma, które nie stanowi aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia) w rozumieniu przepisów K.p.a., od którego przysługuje środek zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Reasumując Sąd stwierdza, że w zaistniałym stanie faktycznym, zaskarżone w sprawie postanowienie należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nietrafne. Sąd nie stwierdził w działaniach organu odwoławczego uchybień, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Tym niemniej skarżący mogą domagać się w dalszym ciągu wydania decyzji administracyjnej będącej efektem rozpoznania ich wniosku z dnia 23 sierpnia 2021 r., a w przypadku bierności organu mogą skorzystać z przysługującej im skargi na bezczynność organu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 P.p.s.a.