III SA/Kr 137/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący S WSA Maria Zawadzka Sędziowie S WSA S WSA Ewa Michna (spr.) ASR WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi małoletniej D. L. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego Ł. L. na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2021 r. w przedmiocie objęcia kwarantanną skargę oddala. Pismem z 22 grudnia 2021 r. Ł. L. (dalej: skarżący), działając jako przedstawiciel ustawowy małoletniej córki D. L., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego polegającą na objęciu małoletniej kwarantanną, o której dowiedział się w dniu 30 listopada 2021 r. Skarżący domagał się stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej czynności, zarzucając naruszenie: 1. art. 33 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 oraz art. 34 ust. 2 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tj. 2022 r., poz. 974) – dalej "ustawa o zapobieganiu", które wymagają dla objęcia danej osoby kwarantanną wydania decyzji administracyjnej - przez brak wydania decyzji w przedmiocie nałożenia kwarantanny, wskutek zastosowania sprzecznego z treścią ustawy § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. 2021, poz.861) – dalej: "rozporządzenie z 6 maja 2021 r.", wyłączającego formę decyzji administracyjnej, bez stosownej podstawy ustawowej (delegacji), co skutkowało nielegalnym pozbawieniem jego córki wolności osobistej - wbrew art. 41 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz wolności poruszania się po terytorium Rzeczpospolitej - wbrew art. 52 ust. 1 Konstytucji RP; 2. art. 32 ustawy o zapobieganiu - przez brak jakiegokolwiek zweryfikowania uzyskanych informacji i danych o podejrzeniu zakażenia oraz o domniemywanym "kontakcie" małoletniej z osobą podejrzaną o zakażenie, tzn. o jej styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego i wykonania własnej, merytorycznej oceny zaistniałej sytuacji, co jest obowiązkiem organu; 3. art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu - przez zastosowanie najbardziej dla małoletniej dolegliwego środka, tj. kwarantanny, w sposób arbitralny i automatyczny, gdyż bez wymaganego rozważenia zastosowania nadzoru epidemiologicznego, co sprawiało że skarżone rozstrzygnięcie nie mieściło się w ramach dopuszczalnego "uznania administracyjnego", przeradzając się w samowolę. W uzasadnieniu skarżący podał, że 30 listopada 2021 r. z wiadomości przekazanej przez Dyrektora [...] Szkoły [...] przy ul. B w K za pośrednictwem systemu Librus do rodziców uczniów klasy [...], powziął z żoną informację o objęciu ich małoletniej córki kwarantanną. Skarżący podał też, że do dnia dzisiejszego, w stosunku do jego córki nie wydano decyzji administracyjnej o zastosowaniu kwarantanny, stąd nie można zakwestionować jej podstaw. Zdaniem skarżącego, wynikało to najprawdopodobniej z zastosowania przez organ, § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 6 maja 2021 r. Przepis ten w ocenie skarżącego, sprzeczny był z przepisami ustawy o zapobieganiu, Kodeksem postępowania administracyjnego oraz Konstytucją RP. Ponadto, został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowych dla Rady Ministrów, bowiem żaden przepis znowelizowanej ustawy o zapobieganiu nie zezwolił na wyłączenie w rozporządzeniu formy decyzji administracyjnej dla nakładania kwarantann. Stąd, zdaniem skarżącego, przepis ten nie powinien mieć zastosowania przy ocenie legalności objęcia małoletniej kwarantanną, analogicznie jak wskazywały sądy administracyjne w odniesieniu do § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 6 maja 2021 r., dotyczącego kwarantanny dla osób przekraczających granicę państwową. Skarżący podniósł, że art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu wymagał nałożenia kwarantanny lub jej przedłużenia w drodze decyzji administracyjnej. Podobne stanowisko zdaniem skarżącego, zajmowała doktryna oraz Rzecznik Praw Obywatelskich. Skarżący podniósł też, że przed datą wejścia w życie rozporządzenia z 6 maja 2021 r., organy inspekcji sanitarnych nie miały wątpliwości, że w przypadku art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu, konieczne było wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje te były zaskarżane w toku instancji, a następnie kontrolowane przez sądy. Skarżący podniósł nadto, że nakładanie na osoby zdrowe kwarantanny było tożsame z pozbawieniem wolności bez wyroku sądowego w rozumieniu art. 41 ust. 1 Konstytucji RP, zwłaszcza, że ustawodawca nie zdecydował się na wprowadzenie jednego z przewidzianych w Konstytucji RP stanów nadzwyczajnych. Niezależnie od powyższego, w ocenie skarżącego, organ naruszył także art. 32 ustawy o zapobieganiu, nie ustalił bowiem czy małoletnia miała jakikolwiek "istotny epidemiologicznie", co do czasu oraz okoliczności, kontakt z osobą podejrzaną o zakażenie, czy też zachorowanie na COVID-19, co sprawiało, że jej kwarantanna była efektem arbitralnych działań organu. Ponadto, organ nie zweryfikował, czy "pozytywny" wynik testu w kierunku wirusa Sars-CoV-2 został wykonany prawidłowo. Tymczasem, w niniejszej sprawie okoliczności mogły wskazywać na wynik fałszywie pozytywny, co było częste. W ocenie skarżącego, organ zastosował "mechanicznie" najdalej idące ograniczenie wolności - kwarantannę, podczas gdy art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu wyraźnie nakazywał każdorazowo dokonać wyboru między kwarantanną, a nadzorem epidemiologicznym. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Organ wyjaśnił, że w związku z potwierdzonym 29 listopada 2021 r. przypadkiem zakażenia, jednego z uczniów ww. szkoły wirusem SARS -CoV-2, uczeń ten został objęty izolacją domową od 29 listopada do 8 grudnia 2021 r. Wynik badania został ujawniony w systemie EWP przez Medyczne Laboratorium [...]. sp. z o.o. Z kolei Dyrektor Szkoły dokonał 30 listopada 2021 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej, zgłoszenia do organu. Działając na podstawie art. 32 i art. 32a ustawy o zapobieganiu, organ przeprowadził dochodzenie epidemiologiczne, w toku którego zgromadził informacje o osobach, które miały styczność z osobą zakażoną i były w związku z tym narażone na zakażenie wirusem SARS-CoV-2. Organ powołując się na s § 7 ust. 3 rozporządzenia z 6 maja 2021 r. podał, że z uwagi, iż datą ostatniej styczności z osobą zakażoną był dzień 26 listopada 2021 r., uczniowie i nauczyciele z bezpośredniego kontaktu zobowiązani byli poddać się kwarantannie od 29 listopada do 6 grudnia 2021 r. – za wyjątkiem osób będących ozdrowieńcami oraz osób zaszczepionych przeciwko COVID-19. Organ podał też, że zgodnie z § 5 rozporządzenia z 6 maja 2021 r., informację o objęciu kwarantanną umieszczono w systemie teleinformatycznym EWP, przy czym informacja o objęciu kwarantanną mogła zostać przekazana ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon. W związku z zaistniałą sytuacją, nałożono na 20 uczniów obowiązek kwarantanny od 30 listopada do 6 grudnia 2021 r.; 2 uczniów odbywało w tym czasie izolację domową z powodu zakażenia; jedna objęta była już kwarantanną od 29 listopada 2021 r. z powodu kontaktu z inną osobą zakażoną, zaś trzy były w pełni zaszczepione przeciw COVID-19. Jedną z uczennic, których dotyczył obowiązek odbycia kwarantanny była córka skarżącego, a dyrektor szkoły powiadomił jej rodziców o kwarantannie za pośrednictwem systemu Librus. Organ wyjaśnił, że w czasie epidemii przyjęto model postępowania, w którym krąg osób objętych kwarantanną ustalał organ, natomiast informacja ta przekazywana była rodzicom dzieci za pośrednictwem kierującego szkołą. Taki tryb postępowania związany był m.in. ze stanowiskiem organów prowadzących szkoły i przedszkola, wskazującym na brak podstaw do przetwarzania danych rodziców dzieci uczęszczających do tych placówek przez przekazywanie ich danych kontaktowych organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zdaniem organu, podjęte działania miały oparcie w art. 32 i 32 a ustawy o zapobieganiu. Ponadto art. 46a ustawy o zapobieganiu wprowadził delegację dla Rady Ministrów, która w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, mogła określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów rodzaj stosowanych rozwiązań – w zakresie określonym w art. 46b ustawy, w tym obowiązek poddania się kwarantannie (art. 46b ustawy o zapobieganiu). Organ wskazał, że obowiązek odbycia kwarantanny osoby niezaszczepionej przeciwko COVID-19 wynikał z art. 32 ust. 2 ustawy o zapobieganiu w związku z § 5 rozporządzenia z 6 maja 2021 r. Organ zaznaczył też, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia z 6 maja 2021 r., w przypadku objęcia osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2 informację o tym umieszczano w systemie EWP, a decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydawano. Ponadto, o tym że informacja o objęciu osoby kwarantanną nie była formalnie decyzją świadczył w ocenie organu, § 5 ust. 2 rozporządzenia z 6 maja 2021 r., zgodnie z którym, informacja o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych może być przekazana tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon. Organ podał też, że nie był uprawniony w ramach procesu stosowania prawa do badania zgodności przepisów rozporządzenia z Konstytucją RP. Nie mógł również odmówić zastosowania rozporządzenia. Ponadto wskazał, że czynność materialno-techniczna również podlegała kontroli sądu administracyjnego - mogła bowiem zostać zaskarżona w trybie art. 3 § pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a", co skarżący uczynił, zatem nie został pozbawiony kontroli instancyjni i sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie ponieważ organy nakładając na małoletnią córkę skarżącego kwarantannę działały na podstawie i w granicach prawa. Na wstępie Sąd zaznacza, że stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Z akt administracyjnych wynika, że dyrektor szkoły, do której uczęszczała córka skarżącego, zgłosił (ID zgłoszenia nr [...]) właściwej stacji sanitarno-epidemiologicznej dane osoby (uczeń) zakażonej koronawirusem z datą kontaktu (26 listopada 2021 r.) i osobami mającymi kontakt z zakażonym uczniem. Organ nałożył więc kwarantannę informując o tym fakcie elektronicznie dyrektora szkoły. Z kolei skarżący otrzymał za pośrednictwem stosowanego w szkole dziennika elektronicznego (tu: Librus) informację o nałożeniu kwarantanny. Z akt wynika również, że dane o kwarantannie zostały umieszczone w systemie EWP (kwarantanna "ze styczności" w okresie od 30 listopada 2021 do 6 grudnia 2021 r.). W aktach znajdują się również dane dotyczące wykonanego testu na obecność wirusa SARS-CoV-2 u zakażonego ucznia z informacjami kiedy i jakie laboratorium pobrało próbkę; jaki uzyskało wynik (pozytywny). Organ oświadczył, że wskazane laboratorium wykonało test zgodnie z procedurami przewidzianymi w art. 29 ustawy o zapobieganiu. W tym kontekście Sąd doszedł do wniosku, że skarżący nie uprawdopodobnił wskazywanego w skardze braku kontaktu małoletniej córki z zakażonym uczniem. Znajdujące się w aktach dane roku urodzenia (2011) zakażonego ucznia są zbieżne z rokiem urodzenia córki skarżącego, co świadczy pośrednio o tożsamości klasy tej samej szkoły. Dodatkowo skoro dyrektor szkoły dokonywał zgłoszenia to z dużym prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, można przyjąć, że zgłoszenie zostało oparte na rzetelnych informacjach o obecności zgłaszanych uczniów w tej samej klasie w dniu 26 listopada 2021 r. (wtedy miało dojść do kontaktu z zakażoną osobą). Niezasadne więc były zarzuty naruszenia art. 32 ustawy o zapobieganiu. Powołany przepis w ust. 1 stanowi, że: w przypadku uzyskania danych lub innych informacji o podejrzeniach lub przypadkach zakażeń, zachorowań lub zgonów z powodu choroby zakaźnej państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny, kierując się opartą na wiedzy medycznej własną oceną stopnia zagrożenia dla zdrowia publicznego oraz wytycznymi państwowego inspektora sanitarnego wyższego stopnia, niezwłocznie weryfikuje uzyskane informacje, przeprowadza dochodzenie epidemiologiczne, a następnie, w razie potrzeby, podejmuje czynności mające na celu zapobieganie oraz zwalczanie szerzenia się zakażeń i zachorowań na tę chorobę zakaźną. Zgodnie jednak z art. 32 ust. 2 ustawy o zapobieganiu dane i informacje, o których mowa w ust. 1, uzyskuje się na podstawie: 1) zgłoszeń, o których mowa w art. 27 ust. 1 i 8 oraz art. 29 ust. 1 pkt 1; 2) danych uzyskanych z indywidualnego nadzoru epidemiologicznego; 3) danych przekazanych przez punkty kontaktowe wspólnotowych i międzynarodowych systemów wczesnego ostrzegania; 4) danych i informacji pochodzących z innych źródeł, w szczególności dotyczących ognisk epidemicznych zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną. Powyższy przepis oznacza, że skoro stacja sanitarno-epidemiologiczna dysponowała danymi zgłoszonymi przez certyfikowane laboratorium do systemu EWP (test o wyniku pozytywnym wykonany 29 listopada 2021 r.) ucznia, który następnie został zgłoszony przez dyrektora szkoły jako osoba zakażona – to zdaniem Sądu, organ dokonał prawidłowej weryfikacji danych w rozumieniu ww. art. 32 ustawy o zapobieganiu. Przekazane dane były bowiem ze sobą logicznie zbieżne (numery PESEL wskazujące na ten sam rocznik uczniów); zgłoszenie pochodziło z tej samej szkoły od osoby kierującej placówką (dyrektor szkoły) i następowała zgodność z twierdzeniami o osobie zakażonego ucznia z danymi o wyniku pozytywnym próbki pobranej od tego ucznia. Przyjęcie przez organ w wyniku powyższego dochodzenia epidemiologicznego - przeprowadzonego w oparciu o wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o zapobieganiu kryterium wiedzy medycznej, że córka skarżącego była narażona na kontakt z chorobotwórczym, wysoce zaraźliwym patogenem w postaci wirusa SARS-CoV-2, z uwagi na fakt przebywania w pomieszczeniu z osobą, u której stwierdzono zakażenie tym wirusem, a w konsekwencji skierowanie córki skarżącego od 30 listopada 2021 r. na kwarantannę, nastąpiło w ocenie Sądu, w granicach przewidzianych przez art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu. Sąd administracyjny nie ma przy tym kompetencji do badania wyników testów epidemiologicznych, a z akt nie wynika aby powtarzano testy, które dały pierwotnie pozytywny wynik u zakażonego ucznia. W orzecznictwie dotyczącym np. chorób zawodowych podkreśla się, że jeżeli przepisy przewidują wydawanie orzeczeń przez certyfikowane jednostki medyczne to ani organ nadzoru sanitarnego, ani sąd administracyjny nie ma kompetencji, aby dokonywać odmiennych ustaleń. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 2 marca 2021 r., II OSK 1102/18 (dotyczącym co do zasady orzekania w przedmiocie chorób zawodowych) organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenia jednostek organizacyjnych służby zdrowia są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, jeżeli zostały one wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny powołał szereg analogicznych orzeczeń podkreślając jednolitość orzecznictwa w tym zakresie. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że i w przypadku ujawnionego w systemie EWP pozytywnego testu na obecność Sars-CoV2 wykonanego przez certyfikowane, a więc uprawnione do tego, laboratorium, organ nadzoru sanitarnego dokonał prawidłowej weryfikacji danych i nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 32 ustawy o zapobieganiu. Przedmiotem pozostałych zarzutów skargi był przede wszystkim brak wydania w sprawie decyzji o nałożeniu kwarantanny oraz zastosowanie najbardziej dolegliwego środka (kwarantanny) bez wymaganego rozważenia zastosowania nadzoru epidemiologicznego. Odnosząc się do tego typu zarzutów należałoby wskazać, że obecnie kształtują się dwie odrębne linie orzecznicze sądów administracyjnych. W jednej z nich (podzielanej przez orzekający w niniejszej sprawie Sąd) przyjmuje się, że zasadniczo organy sanitarno-epidemiologiczne nie mają obowiązku nałożenia kwarantanny w drodze odrębnej decyzji administracyjnej ponieważ obowiązek taki wynika wprost z ustawy, a rolą organów jest jedynie przekazanie stronom (tu: przedstawicielowi ustawowemu małoletniej) o tym fakcie informacji. Przykładem tego typu poglądów są wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 26 stycznia 2022 r., II SA/Ke 934/21; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 3 marca 2022 r., II SA/Go 1112/21; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 5 maja 2022 r., II SA/Bd 152/22 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 5 maja 2022 r., III SAB/Lu 3/22. Z uwagi na podzielanie poglądów przedstawianych w ww. wyrokach przez orzekający Sąd, zaprezentowane uzasadnienie w znacznej mierze stanowi powtórzenie zawartych w uzasadnieniach ww. wyroków argumentacji – w tym również dlatego, że argumenty w rozpatrywanej skardze są praktycznie identyczne jak rozważane przez ww. sądy. Dla porządku Sąd zaznacza, że odmienna linię orzeczniczą prezentują sądy administracyjne w sprawach, w których zapadły powołane w skardze wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 27 listopada 2020 r., III SA/Gl 467/20 oraz z 5 grudnia 2020 r., III SA/Gl 514/20. jak również wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 24 marca 2022 r., IV SA/Po 53/22; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 5 kwietnia 2022 r., II SA/Ol 54/22 oraz II SA/Ol 1051/21 oraz z 20 kwietnia 2022 r., II SA/Ol 175/22 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 12 kwietnia 2022 r., II SA/Bd 1/22. W ocenie orzekającego Sądu analiza przepisów ustawy oraz rozporządzeń wydanych na podstawie zawartych w tej ustawie delegacji przy zastosowaniu wykładni celowościowej prowadzi do wniosku, że poddanie się kwarantannie przez osobę, co do której stwierdzono, że była narażona na chorobę zakaźną lub pozostawała w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazuje objawów chorobowych, ma charakter obowiązku ustawowego, a organ inspekcji sanitarnej nie jest zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej nakładającej na taką osobę obowiązek odbycia kwarantanny. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy o zapobieganiu, jej przepisy stosuje się do zakażeń i chorób zakaźnych, których wykaz jest określony w załączniku do ustawy oraz biologicznych czynników chorobotwórczych wywołujących te zakażenia i choroby. W załączniku, o jakim mowa w art. 3 ust. 1, nie ma wprawdzie wymienionej choroby wywołanej wirusem SARS-CoV-2, jednak zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 325), wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 3 ust. 2 cyt. ustawy, zakażenie tym wirusem zostaje objęte przepisami ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. W konsekwencji, wszystkie regulacje omawianej ustawy stosuje się również w przypadku zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o zapobieganiu, państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązki określone w art. 5 ust. 1. Z dniem 1 kwietnia 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 567) wprowadzono do art. 33 ust. 3a, w myśl którego decyzje, o których mowa w ust. 1, wydawane w przypadku podejrzenia zakażenia lub choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób: 1) mogą być przekazywane w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji do adresata, w tym ustnie; 2) nie wymagają uzasadnienia; 3) przekazane w sposób inny niż na piśmie, są następnie doręczane na piśmie po ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób. Stosownie natomiast do art. 34 ust. 2 ustawy, osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności. W rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz. U. z 2021 r. poz. 351 ze zm.), wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 34 ust. 5 ustawy, określono, że obowiązek kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego u osób, o których mowa w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, powstaje w przypadku narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2 (COVID-19) lub pozostawania w styczności ze źródłem biologicznych czynników chorobotwórczych wywołujących tę chorobę (§ 7 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia). Ustawa zawiera również legalne definicje: - kwarantanny, przez co należy rozumieć odosobnienie osoby zdrowej, która była narażona na zakażenie, w celu zapobieżenia szerzeniu się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych (art. 2 pkt 12); - choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, którą jest choroba zakaźna łatwo rozprzestrzeniająca się, o wysokiej śmiertelności, powodująca szczególne zagrożenie dla zdrowia publicznego i wymagająca specjalnych metod zwalczania, w tym cholera, dżuma, ospa prawdziwa, wirusowe gorączki krwotoczne (art. 2 pkt 4); - styczności, która oznacza bezpośredni lub pośredni kontakt osoby ze źródłem zakażenia, jeżeli charakter tego kontaktu zagrażał lub zagraża przeniesieniem na tę osobę biologicznych czynników chorobotwórczych (art. 2 pkt 25). Porównanie zakresów norm ujętych w art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 2 ustawy wskazuje, że drugi z wymienionych przepisów ma charakter regulacji szczególnej w stosunku do przepisu pierwszego, tzn. że art. 34 ust. 2 stanowi lex specialis wobec normy generalnej zawartej w art. 33 ust. 1. Przepis art. 33 ust. 1 odnosi się bowiem ogólnie do wszystkich obowiązków wymienionych w art. 5 ust. 1, natomiast art. 34 ust. 2 dotyczy jedynie kwarantanny. Obowiązki, które może nałożyć właściwy organ w trybie art. 33 ust. 1, polegają na poddaniu się na zasadach określonych w ustawie: zabiegom sanitarnym, szczepieniom ochronnym, poekspozycyjnemu profilaktycznemu stosowaniu leków, badaniom sanitarno-epidemiologicznym, w tym również postępowaniu mającemu na celu pobranie lub dostarczenie materiału do tych badań, nadzorowi epidemiologicznemu, kwarantannie, leczeniu, hospitalizacji, izolacji, izolacji w warunkach domowych. Ponadto, w przeciwieństwie do treści art. 34 ust. 2, wydając decyzję w trybie art. 33 ust. 1 ustawy, właściwy organ może, ale nie musi, nałożyć jeden z obowiązków wymienionych w art. 5 ust. 1. Wydanie decyzji ma w tym przypadku charakter konstytutywny, a więc kreuje określone obowiązki wobec podmiotu, do którego decyzja jest skierowana. O tym, czy i który obowiązek, o jakim mowa w art. 5 ust. 1, zostaje nałożony, decyduje w formie władczego rozstrzygnięcia państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny. Natomiast art. 34 ust. 2 ustawy zawierający regulację o charakterze materialnoprawnym nakłada na określone podmioty, w sytuacjach opisanych w tym przepisie, obowiązek poddania się kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu. Uznanie organu ogranicza się tylko do wyboru jednego z tych dwóch środków, natomiast sam obowiązek ukonstytuowany został wprost w ustawie, co oznacza, że nie ma podstaw prawnych, aby go konkretyzować w formie decyzji administracyjnej. Z podanych wyżej przyczyn w sprawie nie znajduje również zastosowania art. 33 ust. 3a ustawy, będący jedynie rozwinięciem procesowym normy generalnej zawartej w art. 33 ust. 1 w stosunku do podejrzenia zakażenia lub choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób. Regulacja z ust. 3a zawarta została w jednej z jednostek redakcyjnych art. 33 i w swojej treści odnosi się do ust. 1, co oznacza, że przewidziany w tym przepisie szczególny tryb wydania decyzji administracyjnej znajduje zastosowanie w przypadkach, w których organ w sposób władczy decyduje o wyborze jednego z obowiązków przewidzianych w art. 5 ust. 1. Należy przy tym zaznaczyć, że obowiązek kwarantanny, o jakiej mowa w art. 34 ust. 2 ustawy, wynika wprost z tego przepisu. Tym samym nie zostają ograniczone w sposób sprzeczny z Konstytucją prawa i wolności obywatelskie, gdyż źródło tych ograniczeń znajduje się w ustawie, a nie w aktach niższego rzędu, tzn. w rozporządzeniach. Nie było również podstaw do odmowy zastosowania § 5 rozporządzenia 6 maja 2021 r. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2, izolacją albo izolacją w warunkach domowych, informację o tym umieszcza się w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w § 2 ust. 4 pkt 1. Decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się (ust. 1). Informacja o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych może być przekazana tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon (ust. 2). Ww. rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 46a oraz art. 46b pkt 1-6 i 8-13 ustawy. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest brzmienie art. 46a pkt 2 oraz art. 46b pkt 5. Zgodnie z tymi przepisami, w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów rodzaj stosowanych rozwiązań - w zakresie określonym w art. 46b, mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Z kolei art. 46b pkt 5 przewiduje, że w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 46a, można ustanowić obowiązek poddania się kwarantannie. Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że nałożenie obowiązku kwarantanny stanowi jedną z form ograniczenia chronionej konstytucyjnie wolności przemieszczania się obywateli, o jakiej mowa w art. 52 Konstytucji RP. W związku z tym może być wprowadzony do porządku prawnego wyłącznie w drodze ustawy, przy uwzględnieniu przesłanek, o jakich mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (por. wyrok NSA z 19 października 2021 r., II GSK 663/21). W ocenie Sądu, sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie nie narusza standardów konstytucyjnych. Obowiązek kwarantanny dla osób mających kontakt z osobą zakażoną SARS-CoV-2 wynika bowiem wprost z art. 34 ust. 2 ustawy, a nie z rozporządzenia. Natomiast brak formy decyzyjnej w przypadku kwarantanny w takim przypadku nie stanowi przekroczenia delegacji ustawowej, o jakiej mowa w art. 46a pkt 2 ustawy, gdyż mieści się w ramach rodzajów stosowanych rozwiązań w zakresie ustawowego obowiązku kwarantanny - co do formy procesowej rozstrzygnięcia organu, czyli objęcia obowiązkiem kwarantanny, a nie obowiązkiem nadzoru epidemiologicznego. Ponadto, skoro w przypadkach określonych w art. 34 ust. 2 ustawy obowiązek kwarantanny wynika z mocy samego prawa, to nie ma potrzeby jego konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej, co już wyżej podkreślono. W orzecznictwie sądów administracyjnych procesowa forma objęcia kwarantanną osoby poprzez podjęcie przez właściwy organ czynności materialno-technicznej polegającej na umieszczeniu stosownej informacji w systemie teleinformatycznym nie jest kwestionowana. Sądy kwestionowały natomiast przedmiot tej czynności, jakim było skierowanie na kwarantannę osób przekraczających granicę Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na to, czy były one zakażone bądź miały styczność z osobą zakażoną (por. przykładowo wyroki WSA we Wrocławiu z 25 listopada 2020 r., IV SA/Wr 284/20, WSA w Gorzowie Wlkp. Z 7 października 2020 r., II SA/Go 241/20). Ponadto z omówionych wyżej regulacji wynika, że objęcie obowiązkową kwarantanną stanowi czynność materialno-techniczną, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a.". Czynność ta podjęta zostaje bowiem w sprawie indywidualnej i dotyczy obowiązku wynikającego z przepisu prawa, w tym konkretnym przypadku z art. 34 ust. 2 ustawy o zagrożeniu, przy czym tego rodzaju czynności podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Odnosząc się zaś do zarzutu braku zbadania przez organ prawdopodobieństwa zakażenia należy zwrócić uwagę, że w myśl art. 2 pkt 12 ustawy o zapobieganiu istotą kwarantanny jest właśnie to, że nakłada się ją na osobę zdrową, przy czym polega ona na odosobnieniu takiej osoby, która była narażona na zakażenie, w celu zapobieżenia szerzeniu się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych. Osoby, u których stwierdzono chorobę zakaźną albo osoby podejrzane o chorobę zakaźną poddaje się natomiast izolacji (art. 2 pkt 11 ustawy), względnie izolacji w warunkach domowych (art. 2 pkt 11a ustawy). Ponownego podkreślenia wymaga przy tym, że, jak wynika z przedstawionej wyżej argumentacji dotyczącej obowiązujących w tym zakresie w dacie podjęcia zaskarżonej czynności przepisów prawa, wydanie decyzji administracyjnej nie było w omawianym przypadku wymagane (§ 5 ust. 1 rozporządzenia z 6 maja 2021 r.), jak również dopuszczalne było przekazanie informacji o objęciu kwarantanną za pośrednictwem systemu łączności, w tym przypadku wiadomości za pośrednictwem dziennika elektronicznego szkoły, do której uczęszczała córka skarżącego (§ 5 ust. 2 rozporządzenia z 6 maja 2021 r.), przy czym, jak wskazuje treść skargi, fakt dotarcia wiadomości do skarżącego nie jest przez niego kwestionowany. Za zgodny z prawem należy także uznać okres, na jaki córkę skarżącego objęto kwarantanną. Zgodnie bowiem z § 7 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (w wersji obowiązującej w dacie podjęcia zaskarżonej czynności tj. 30 listopada 2021 r.), okres obowiązkowej kwarantanny z powodu narażenia na zakażenie wirusem SARS-CoV-2 u osób, u których nie wystąpiły objawy choroby COVID-19, albo styczności ze źródłem zakażenia ulega zakończeniu po 10 dniach, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności. Państwowy powiatowy inspektor sanitarny, w uzasadnionych przypadkach, decyduje o skróceniu albo zwolnieniu z obowiązku odbycia obowiązkowej kwarantanny. W rozpatrywanym przypadku przewidziany tym przepisem termin 10 dni obowiązkowej kwarantanny, liczony od ostatniego kontaktu z osobą zakażoną, tzn. od 26 listopada 2021 r., upływał w dniu 6 grudnia 2021 r. i na tę właśnie datę przypadł ostatni dzień nałożonej kwarantanny. Powołane przepisy przewidują automatyzm w liczbie dni nakładanej kwarantanny dlatego też organ nie miał możliwości zmniejszenia wymiaru kwarantanny, czy też rozważenia nałożenia innych form nadzoru epidemiologicznego. Fakt stwierdzenia zakażenia wirusem, potwierdzony stosownym testem wykonanym przez certyfikowane laboratorium, zobowiązywał organ do nałożenia kwarantanny. Wobec powyższych okoliczności zaskarżoną czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego należało uznać za odpowiadającą prawu, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.