II GSK 462/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Protokolant Justyna Mordwiłko-Osajda po rozpoznaniu rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. B. i M. S. wspólników spółki cywilnej B. s.c. M. B., M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2245/21 w sprawie ze skargi K. C. Sp. z o.o. w B. G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. B. i M. S. wspólników spółki cywilnej B. s.c. M. B., M. S. na rzecz K. C. Sp. z o.o. w B. G. 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 27 października 2021 r., uwzględnił skargę K. C. Sp. z o.o. w B. G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 stycznia 2017 r., w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, uchylając tą decyzję oraz orzekając o kosztach postępowania sądowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w dniu 12 lipca 2016 r. do UP RP wpłynął wniosek M. B. i M. S. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą B. s.c. M. B, M S. z żądaniem unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Zbiornik cieczowy opryskiwacza" nr [...], udzielonego na rzecz spółki K. C.. Jako podstawę wnioskodawcy wskazali przepisy art. 102, art. 104, art. 107 ust. 1 pkt 1 oraz art. 108 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., dalej: p.w.p.). Podnosząc brak indywidualnego charakteru, wnioskodawcy wskazali, że na wiele lat przed datą zgłoszenia spornego wzoru były produkowane i wprowadzane do obrotu opryskiwacze, których część składową stanowiły zbiorniki cieczowe zbieżne w zakresie ich widocznych cech z cechami poszczególnych odmian spornego wzoru. Różnice sprowadzały się do funkcji technicznych. Decyzją z dnia 13 stycznia 2017 r. Urząd Patentowy unieważnił prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego. W ocenie organu o zasadności zarzutu braku indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego, przesądzały wydruki ze strony internetowej uprawnionego, przedłożone na rozprawie. Według organu, z uwagi na zbieżność kształtu korpusu zbiornika i podstawy stabilizującej, jako elementów determinujących postać porównywanych rozwiązań, odmiany 1-2 spornego wzoru oraz postać zbiornika widniejącego w ofercie sprzedaży opryskiwacza o nazwie handlowej M. S. wywoływały to samo ogólne wrażenie, odmiany 3-5 spornego wzoru oraz postać zbiornika widniejącego w ofercie sprzedaży opryskiwacza o nazwie handlowej V. S. wywoływały to samo ogólne wrażenie, odmiany 6-9 spornego wzoru oraz postać zbiornika widniejącego w ofercie sprzedaży opryskiwacza o nazwie handlowej O. S. P. wywołały to samo ogólne wrażenie. Zdaniem organu, nie miały istotnego znaczenia dla oceny porównawczej różnice dotyczące kolorystyki, gdyż cecha ta nie została zastrzeżona przez zgłaszającego, jako cecha istotna. W ocenie organu, wszystkie przeciwstawienia zostały ujawnione publicznie na stronie internetowej uprawnionego przed datą 2 czerwca 2010 r., według której oznacza się pierwszeństwo spornego wzoru przemysłowego. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 30 listopada 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1630/17 oddalił skargę uprawnionego na powołaną decyzję. Wskutek wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 787/18, uchylił wymieniony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. W motywach NSA wskazał, że decyzja unieważniająca prawo ochronne na zbiornik cieczowy opryskiwacza oparta została wyłącznie na niespełnieniu przez sporny wzór przesłanki indywidualnego charakteru i konsekwentnie tylko w tym zakresie była kontrolowana przez WSA w Warszawie jej zgodność z prawem. Stwierdził również, że nie można było przyjąć jak uczynił to Sąd I instancji, że załączone do aktu notarialnego wydruki ze strony internetowej uprawnionego noszą w odniesieniu do ujawnienia odmian wzoru datę pewną, o której mowa w art. 81 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego. Niewątpliwie datą taką opatrzony był akt notarialny z 14 lipca 2016 r. dokumentujący przebieg czynności kolejnych wydruków ze strony internetowej skarżącej, na których - w dacie wykonania tych czynności - widnieją aktualnie oferowane przez tę firmę opryskiwacze o rożnych nazwach handlowych z adnotacją, od jakiej daty opryskiwacz o określonej nazwie znajduje się w ofercie. Zdaniem NSA, to nie podważanie treści dokonanych przed notariuszem wydruków miało znaczenie w sprawie, tego uprawniona zresztą nie czyniła, lecz kwestionowanie zabiegu przenoszenia ich treści na okres sprzed zgłoszenia, co było konsekwentnie przez uprawnionego akcentowane, a co uszło uwadze Sądu. Sąd I instancji rozpoznając sprawę ponownie stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Wskazał, że wnioskujący o unieważnienie prawa do wzoru spornego postawili zarzuty dotyczące funkcjonalności poszczególnych cech wzoru, braku jego indywidualnego charakteru oraz niewystarczające ujawnienie, podnosząc powszechne stosowanie "zbieżnych" wzorów przed datą zgłoszenia. Jako dowód na rzecz swoich twierdzeń wnioskodawcy przedstawili dokonane przed notariuszem wydruki ze strony internetowej uprawnionego z 14 lipca 2016 r. - dnia sporządzenia czynności, na których zaprezentowano rożne modele wyposażonych w zbiorniki opryskiwaczy występujące pod rożnymi nazwami z adnotacją, iż produkty te znajdują się w ofercie firmy od określonej daty, z których każda jest datą sprzed zgłoszenia spornego wzoru. WSA, w analizowanym tu wyroku, wskazał również, że decyzja oparta została wyłącznie na niespełnieniu przez sporny wzór przesłanki indywidualnego charakteru uznając za dowiedzioną okoliczność, że przed datą zgłoszenia wzoru spornego do ochrony we wszystkich jego odmianach, na stronie internetowej uprawnionej ujawnione zostały wzory wywołujące to samo ogólne wrażenie, a ujawnienie nosiło datę pewną. Sąd I instancji nie zgadzając się z tym stanowiskiem organu stwierdził, że nie można było przyjąć, iż załączone do aktu notarialnego wydruki ze strony internetowej uprawnionego nosiły, w odniesieniu do ujawnienia odmian wzoru datę pewną. Stwierdził, że datą taką opatrzony był akt notarialny z 14 lipca 2016 r. dokumentujący przebieg czynności kolejnych wydruków ze strony internetowej skarżącej, na których - w dacie wykonania tych czynności - widniały aktualnie oferowane przez tę firmę opryskiwacze o rożnych nazwach handlowych z adnotacją, od jakiej daty opryskiwacz o określonej nazwie znajduje się w ofercie. W ocenie Sądu I instancji przekonanie organu oparte na informacjach ze sporządzonych wydruków, że przed datą pierwszeństwa doszło do ujawnienia wzoru w Internecie w takiej postaci, jaka została przedstawiona na wydruku, było błędne. Sporządzone w lipcu 2016 roku wydruki ze strony internetowej uprawnionego z prawa ochronnego dowodziły jedynie oferowania przez nią w tej dacie opryskiwaczy wyposażonych w zbiorniki zbliżone do zastrzeżonych spornym prawem. Stanowiły równocześnie informację, że opryskiwacze o tej nazwie znajdowały się w ofercie uprawnionej od wskazanych dat bez żadnej pewności co do wyglądu wytworu w tamtym czasie. WSA stwierdził, że to nie podważanie treści dokonanych przed notariuszem wydruków miało znaczenie w sprawie, lecz kwestionowanie zabiegu przenoszenia ich treści na okres sprzed zgłoszenia, co było konsekwentnie przez skarżącą akcentowane, a co uszło uwadze organu. Za niezrozumiałe Sąd I instancji uznał przyjęcie przez organ za pewnik, że opryskiwacze przedstawione na zdjęciach z informacji internetowej z 2016 r., wyposażone w zbiorniki takie same lub bardzo podobne do objętych spornym wzorem w jego kolejnych odmianach, znajdowały się na stronie internetowej skarżącej przed datą zgłoszenia. Zdaniem tegoż Sądu okoliczność ta miała zasadnicze znaczenie z tego powodu, że jak przedwcześnie i bezpodstawnie przyjął organ, ujawnienie wzoru miało mieć miejsce na stronie internetowej uprawnionego. Wobec powyższego Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia art. 80 i art. 107 § 3 kpa w związku z art. 89 ust. 1 w związku z art. 117 ust. 1 i art. 102 i 104 p.w.p. W podstawie prawnej wyroku podano art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). M. B. i M. S., skargą kasacyjną zaskarżyli w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania tj. art 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm. - dalej jako p.u.s.a.) w zw. z art 3 § 1 p.p.s.a oraz z art 80 k.p.a., polegające na naruszeniu przez Sąd przy dokonywanej kontroli zasady swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że data deklarowanego przez uprawnionego wprowadzenia produktów na rynek umieszczona na stronie internetowej skarżącego nie ma wiążącego charakteru dla oceny nowości/indywidualnego charakteru spornego wzoru i błędne przyjęcie, że rozstrzygająca jest dla niego data pewna sporządzonego aktu notarialnego, podczas gdy deklaracje publikowane na oficjalnej stronie internetowej Uprawnionego należałoby uznać za oświadczenie uprawnionego - stanowiące jednocześnie jego stanowisko w zakresie daty wprowadzenia produktu na rynek, do określenia czego kluczową nie jest data sporządzenia aktu notarialnego dokumentująca istnienie tego stanowiska, lecz daty które w treści swojego oświadczenia wskazał Uprawniony - co miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na wpływ tychże dat na ocenę zdolności rejestrowej wzoru przemysłowego nr [...]; 2. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie zawiera wszystkich wymaganych prawem elementów, w szczególności nie zawiera szczegółowego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a jedynie wskazanie tejże podstawy, gdyż Sąd kontrolując decyzję Urzędu Patentowego RP nie przeprowadził analizy konkretnych błędów, których miałby dopuścić się Urząd rozstrzygając przedmiotową sprawę i z konkretna podstawą prawną oraz jej wykładnią, jak również nie zawarł w wyroku stosownych wytycznych co do dalszego postępowania, które to wady uzasadnienia, zdaniem skarżącego, uniemożliwiają ustalenie w jaki sposób Urząd powinien dalej procedować nie naruszając przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej i wynikającej z art. 153 p.p.s.a. zasady związania zawartą w wyroku oceną prawną oraz uniemożliwiają kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia, poprzez nieprzedstawienie rozumowania Sądu w sposób wyczerpujący. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Spółka K. C., w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Jak słusznie akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania. W analizowanej skardze kasacyjnej pomieszczono w dwóch punktach jej petitum tylko zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie skarżących kasacyjnie mogły mieć wpływ na wynik postępowania. Całkowicie niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 80 k.p.a. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów podkreślenia wymaga, że powołane przepisy prawa należą do przepisów ustrojowych (art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.), a nie do przepisów postępowania. Naruszenie tych przepisów nie może w związku z tym stanowić samoistnej podstawy zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, bez wskazania konkretnej normy procesowej, która została naruszona. O naruszeniu przepisów art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13). Żadna z takich sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany po rozpatrzeniu skargi na decyzję administracyjną Urzędu Patentowego RP. WSA w Warszawie przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności powyższego organu administracji publicznej, Sąd I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił wydaną w sprawie decyzję organu, czyli zastosował jeden z środków przewidzianych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanych przepisów w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącego, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu dyspozycji ani art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., ani art. 3 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2074/13). To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z oceną ustalonego stanu faktycznego dokonaną przez Sąd I instancji, nie oznacza, że doszło do naruszenia wyżej wskazanych przepisów ustrojowych, ani tym bardziej art. 80 k.p.a., który odnosi się do swobodnej oceny dowodów przez organ. Nadto zasadniczą kwestią jest to, iż Sąd I instancji w analizowanym tu wyroku działał w ramach związania wynikającego z treści art. 190 p.p.s.a. Przypomnieć trzeba, iż w tej sprawie wcześniej zapadł wyrok NSA wydany w dniu 23 kwietnia 2021 r. (sygn. akt II GSK 787/18), którym to wyrokiem Sąd drugiej instancji uchylił wcześniejszy wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2017 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1630/17), przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Stosownie do treści art. 190 p.p.s.a.: "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny." Jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze pojęcie "wykładni prawa" użyte w art. 190 p.p.s.a. należy rozumieć jako ustalenie znaczenia przepisów prawa. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe (por.: J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz: [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wydawn. C.H.Beck, Warszawa 2017, s. 738 i nast. oraz wskazane tam orzecznictwo sądowe). W analizowanej sprawie NSA we wcześniejszym wyroku stwierdził, że u podstaw unieważnienia spornego wzoru legło stwierdzenie, iż wzór ten w kolejnych jego odmianach nie spełnia warunku indywidualnego charakteru (art. 104 p.w.p.). mierzonego ogólnym wrażeniem, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku – odmiennym od tego, które wywołuje wzór udostępniony przed datą pierwszeństwa. "Przede wszystkim w żadnym wypadku nie można przyjąć, jak to uczynił Sąd I instancji, iż załączone do aktu notarialnego wydruki ze strony internetowej uprawnionej Spółki noszą w odniesieniu do ujawnienia odmian wzoru datę pewną, o której mowa w art. 81 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego. Natomiast niewątpliwie datą taką opatrzony jest akt notarialny z dnia 14 lipca 2016 r. dokumentujący przebieg czynności kolejnych wydruków ze strony internetowej Spółki (...), na których - w dacie wykonania tych czynności - widnieją aktualnie oferowane przez tę firmę opryskiwacze o różnych nazwach handlowych z adnotacją, od jakiej daty opryskiwacz o określonej nazwie znajduje się w ofercie. Przekonanie Sądu I instancji, a wcześniej Urzędu Patentowego, oparte na informacjach ze sporządzonych wydruków, że przed datą pierwszeństwa doszło do ujawnienia wzoru w Internecie w takiej postaci, jaka została przedstawiona na wydruku jest błędne. Wszakże sporządzone w lipcu 2016 roku wydruki ze strony internetowej uprawnionej z prawa ochronnego Spółki dowodzą jedynie oferowania przez nią w tej dacie opryskiwaczy wyposażonych w zbiorniki zbliżone do zastrzeżonych spornym prawem. Stanowią równocześnie informację, że opryskiwacze o tej nazwie znajdują się w ofercie uprawnionej od wskazanych dat bez żadnej pewności co do wyglądu wytworu w tamtym czasie." (s. 6 uzasadnienia wyroku NSA z dnia 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 787/18). Z tych powodów NSA w cytowanym tu wyroku uznał za zasadne zarzuty skargi kasacyjnej "sformułowane w punkcie 1 li t a i b petitum skargi kasacyjnej", tj. zarzut naruszenia przez WSA w Warszawie przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ WSA zaaprobował wadliwe procesowo działania organu, który oparł rozstrzygnięcie "na materiale dowodowym ułomnym tzn. pozbawionym decydującego znaczenia dla stwierdzenia braku przesłanki indywidualnego charakteru spornego wzoru. Nadto Sąd, kierując się dokumentowanymi aktem notarialnym wydrukami ze strony internetowej uprawnionej Spółki, nieprawidłowo przyjął wcześniejsze niż data pierwszeństwa ujawnienie wzoru z datą pewną. Podobnym błędem obarczona jest zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego, który uznał na podstawie dowodów w postaci wydruków internetowych, że ujawnienie miało miejsce przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo." (s. 7 wyroku NSA z dnia 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 787/18). Zatem nie można skutecznie zarzucać Sądowi I instancji, iż stosując się do wykładni prawa oraz wskazań co do dalszego postępowania, pomieszczonych w wyroku NSA z dnia 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 787/18, uznając za zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 89 ust. 1 i w zw. z art. 117 ust. 1 i art. 102 i 104 p.w.p. , na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego RP. Chybiony jest również wskazany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a "poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie zawiera wszystkich wymaganych prawem elementów, w szczególności nie zawiera szczegółowego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a jedynie wskazanie tejże podstawy, gdyż Sąd kontrolując decyzję Urzędu Patentowego RP nie przeprowadził analizy konkretnych błędów, których miałby dopuścić się Urząd rozstrzygając przedmiotową sprawę i z konkretna podstawą prawną oraz jej wykładnią, jak również nie zawarł w wyroku stosownych wytycznych co do dalszego postępowania". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 470/14). Natomiast odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania - art. 141 § 4 p.p.s.a. in fine, to stwierdzić trzeba, iż zarzuty w tym zakresie nie mogły odnieść spodziewanego skutku, skoro na podstawie całokształtu uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wskazania te dają się uchwycić. Nadto na s. 8 uzasadnienia zaskarżonego tu wyroku WSA umieszczone zostały te wskazania w wydzielonej, końcowej części. Podkreślenia wymaga, że przepisy p.p.s.a. nie określają bynajmniej, by wskazania te miały znajdować się w wyodrębnionej jednostce tekstu uzasadnienia, czy też by miały być sformułowane w szczególny sposób. Istotne jest natomiast by były one jasne i zrozumiałe dla stron postępowania oraz dla prowadzących postępowanie organów administracji. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada powyższym wymogom. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2) lit c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1) lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).