III SA/Gl 78/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. sp. k. w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 29 listopada 2021 r. nr 2401-IOA.48.97.2021.MS/AB w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 29 listopada 2021 r., nr 2401-IOA.48.97.2021.MS/AB, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ drugiej instancji, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit a, ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.) oraz art. 22 ust.2a, art.24 ust. 1 pkt 2 ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1857, dalej: ustawa SENT), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. (dalej: organ I instancji) z dnia 3 marca 2021r. nr [...], nakładającą na A Sp. z o.o. Sp.k. w S. (dalej: strona, spółka, skarżący) karę pieniężną w kwocie 10. 000 zł z tytułu niewykonania obowiązków przewoźnika, polegających na zapewnieniu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu realizującego przewóz towarów, objętego zgłoszeniami [...] zgodnie z art. 10a ww. ustawy. Z akt sprawy stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco: W dniu 10 lipca 2019 r., na ulicy [...] w G., funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. przeprowadzili kontrolę przewozu drogowego towarów dokonywanego zespołem pojazdów składającym się z pojazdu samochodowego marki DAF o nr rej. [...] oraz naczepy ciężarowej marki Krone (numer rejestracyjny [...]). Do przewozu dokonano zgłoszenia SENT oznaczonego numerem [...]. Przewożono towar o nazwie [...] (klasyfikowany do pozycji CN 3820) w ilości [...] kg z Polski do Chorwacji, a przewoźnikiem była skarżąca spółka. W toku kontroli okazało się, że urządzenia geolokalizacyjne w pojeździe nie działają. Kontrolujący stwierdzili nieprawidłowości polegające na braku przekazywania do systemu SENT aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. Szczegółowe ustalenia dotyczące przeprowadzonej kontroli zawarto w protokole z kontroli z dnia 10 lipca 2019 roku, nr [...]. Przebieg kontroli utrwalono także w notatce urzędowej. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. postanowieniem z 7 lipca 2020 (nr [...]) wszczął z urzędu wobec skarżącej Spółki jako przewoźnika postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów wynikających z ustawy SENT. Przeprowadzone postępowanie organ zakończył decyzją z 3 marca 2021 r., wymierzającą przewoźnikowi karę pieniężną w kwocie 10000 zł z tytułu niewykonania obowiązku, polegającego na zapewnieniu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu realizującego przewóz towaru objętego zgłoszeniem SENT. W odwołaniu z dnia 18 marca 2021 r. od decyzji organu I instancji, Spółka zarzuciła organowi naruszenie następujących przepisów: art. 22 ust. 2a oraz art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez nie odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej a tym samym nieuwzględnienie art. 120, art. 121§ 1, art. 122, art. 124 oraz 187 § 1Op w zw. z art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op, poprzez nieuwzględnienie konstytucyjnej zasady proporcjonalności. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że organ nie odstąpił od nałożenia kary pomimo, że przemawiał za tym interes publiczny przywołując wyrok NSA z 18 maja 2020r. sygn.. akt II GSK 220/20. W konsekwencji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach jako organ odwoławczy właściwy w sprawie, po rozpatrzeniu odwołania Spółki, nie podzielił podniesionych zarzutów i zaskarżoną decyzją z 29 listopada 2021 r. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną z 3 marca 2021 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, w pierwszej kolejności wskazał, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy materialne ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania kontroli drogowej, z uwzględnieniem przepisów przejściowych ustawy z 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (ustawa SENT). Dalej przypomniał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy SENT, określa odpowiedzialność podmiotową za naruszenie obowiązków związanych z przewozem towarów. Natomiast art. 3 ust. 2 ustawy SENT, określa zakres przedmiotowy obowiązywania ustawy. Dalej przypomniał, że zgodnie z art. 3 ust. 11 ustawy SENT Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, towary inne niż wymienione w ust. 2 pkt 1-3, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego, wraz ze wskazaniem masy, ilości, objętości lub wartości tych towarów, oraz przypadki, w których ich przewóz nie podlega temu systemowi, uwzględniając konieczność przeciwdziałania uszczupleniem w zakresie podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego. Na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów i Rozwoju z 13 czerwca 2017 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz.U. z 2017 r. poz. 1178 ze zm.) obowiązującym w dniu kontroli, systemem monitorowania drogowego przewozu towarów objęty był przewóz towarów objętych pozycjami Nomenklatury Scalone od 1507 do 1516 jeżeli masa brutto przesyłki przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów. Podstawowym środkiem technicznym służącym do monitorowania drogowego przewozu towarów jest rejestr zgłoszeń prowadzony przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, który jest jednocześnie administratorem danych przetwarzanych w tym rejestrze. Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy SENT, przewoźnikiem jest m.in. osoba prawna wykonująca przewóz towarów. Z kolei, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy SENT określono, że w przypadku przewozu towaru z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego przewoźnik jest obowiązany przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenie i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia. Jednocześnie art. 7 ust. 1 ustawy SENT wskazuje jakie dane przewoźnika jest obowiązany zgłosić przed rozpoczęciem przewozu po drodze publicznej: a) dane przewoźnika obejmujące: - imię i nazwisko albo nazwę, - adres zamieszkania albo siedziby, b) numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej, jeżeli jest obowiązany go posiadać, c) dane nadawcy towarów obejmujące: - imię i nazwisko albo nazwę, - adres zamieszkania albo siedziby, d) dane odbiorcy towarów obejmujące: - imię i nazwisko albo nazwę, - adres zamieszkania albo siedziby, e) miejsce i datę rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju, f) miejsce zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju, g) planowaną datę zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju, h) dane dotyczące towaru będącego przedmiotem przewozu, w szczególności rodzaju towaru, pozycji CN, ilości, masy brutto lub objętości towaru, i) numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi, j) numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, o ile są wymagane, k) numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, l) numer lokalizatora albo numer urządzenia; Ponadto organ wskazał, że aktywacja urządzenia umożliwiającego monitorowanie przez właściwy organ trasy przewozu towarów ma nastąpić przed rozpoczęciem przewozu (art. 10b pkt 1 lit a ustawy o SENT). Tego obowiązku skarżący nie dopełnił; lokalizator został uruchomiony dopiero podczas kontroli. Z tych przyczyn odwołanie nie mogło zostać uwzględnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 grudnia 2021r., spółka zaskarżyła w całości decyzję organu odwoławczego i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji, ewentualnie uchylenia decyzji organów obu instancji i umorzenia postępowania w całości oraz zasądzenia kosztów według norm przepisanych. Skarżący zarzucił, że kwestionowana decyzja: 1.narusza przepisy postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: 1.-art. 26 ust. 5 ustawy SENT w zw. z 165b § 1Op poprzez nałożenie na stronę kary pieniężnej w toku postepowania wszczętego postanowieniem z dnia 7 lipca 2019r., a dotyczącego kontroli przeprowadzonej na drodze w dniu 10 lipca 2019r. i udokumentowanej protokołem z tego dnia, a zatem powinno zostać umorzone (wyrok VI SA/WA 915-921/20, wyrok NSA II GSK 1783/21, II GSK 1123/21, II GSK 1867/21), 2.narusza przepisy prawa materialnego tj.: 2.1. artykuł 10a ustawy SENT, poprzez jego niewłaściwą wykładnię w zakresie tego co należy rozumieć pod pojęciem zapewnienia przez przewoźnika by w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem były przekazywane aktualne dane geolokalizacyjne środka transportu objętego tym zgłoszeniem. 2.2. art. 22 ust. 3 w związku z art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nie odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej pomimo, że przemawiał za tym interes publiczny, którego prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w art.120, art. 121§1 i art. 122, art. 124 oraz art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op, w szczególności zasady proporcjonalności, bezpieczeństwa i zaufania do organów państwa. Pominięcie przez organy przy ocenie pojęcia "ważnego interesu publicznego" rzeczywistej intencji ustawodawcy i celu ustawy, którym jest ochrona wpływów budżetowych a w związku z brakiem przekazywania danych geolokalizacyjnych nie wystąpiło chociażby najmniejsze hipotetyczne ryzyko uszczuplenia należności publicznoprawnych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., że pomiędzy dniem zakończenia kontroli a dniem wszczęcia postępowania minęło 12 miesięcy w związku z czym zgodnie z art. 26 ust 5 ustawy SENT: W myśl którego w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy ordynacja podatkowa. Z kolei art. 165 b OP, stanowi, że: :w przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości, organ podatkowy wszczyna postepowanie podatkowe w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, nie później niż w terminie 6 miesięcy od zakończenia kontroli". Wobec powyższego w ocenie strony skoro organ nie wszczął postepowania w ciągu 6 miesięcy od dnia ujawnienia przez kontrolę nieprawidłowości to postępowanie wszczęte po upływie 6 miesięcy powinno zostać umorzone. Nadto skarżący podniósł, że ustawa SENT, różnicuje obowiązki przewoźnika i kierowcy, podkreślając przy tym, że przewoźnik w przedmiotowej sprawie wypełnił ciążący na nim obowiązek wynikający z art. 10a ustawy SENT, zatem karanie go jest nieracjonalne i nieuzasadnione. Skarżący stwierdził też, że nie działał z zamiarem spowodowania uszczupleń należności publicznoprawnych, a nakładanie kar na legalnie działających przewoźników nie leży w interesie publicznym i nie jest celem ustawy SENT. Nadto skarżący zarówno w niniejszej skardze jak i w piśmie procesowym przywołał szereg wyroków sądów administracyjnych potwierdzających jego stanowisko w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę w piśmie z dnia 24 stycznia 2022 r. organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i obszernie wyjaśnił swoje stanowisko w sprawie. Zarzuty podniesione w skardze uznał za nieuzasadnione. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 165b § 1 O.p. podkreślił, że zgodnie z tym przepisem, w przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości organ podatkowy wszczyna postępowanie podatkowe w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, nie później niż w terminie 6 miesięcy od zakończenia kontroli. Wskazał przy tym, że postępowanie w zakresie wymierzenia kary administracyjnej na podstawie przepisów ustawy SENT nie jest postępowaniem podatkowym, lecz postępowaniem administracyjnym, do którego jedynie odpowiednio stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, a nie wprost (art. 26 ust. 5 ustawy). Sformułowanie "stosuje się odpowiednio" oznacza, że część przepisów stosowanych będzie wprost, część trzeba będzie używać z uwzględnieniem specyfiki tego postępowania, a więc z odpowiednimi modyfikacjami, a zastosowanie niektórych przepisów zostanie całkowicie wyłączone. Czynności kontrolne dokonane przez funkcjonariuszy celno-skarbowych w dniu 10 lipca 2019 r., podczas których stwierdzono opisane wyżej nieprawidłowości nie były prowadzone w ramach kontroli podatkowej, o której mowa w dziale VI Ordynacji podatkowej, tak więc przepis art. 165b §1 O.p. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Organ powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne w podobnych sprawach. Nadto organ wskazał w szczególności, iż lokalizatora nie włączono aż do chwili zatrzymania pojazdu do kontroli, to jest dopiero po upływie 5 minut od jej rozpoczęcia. Nie odnotowano przy tym żadnych zakłóceń funkcjonowania systemu monitorującego lub niedostępności rejestru, co stanowi okoliczność eskulpującą umożliwiającą odstąpienie od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej. Nie zaszła również żadna inna okoliczność, w świetle której byłoby możliwe uwolnienie skarżącego od odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o SENT. W związku z powyższym organ wyjaśnił, że przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i w razie ich naruszenia bez znaczenia są okoliczności z powodu których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości i wymierzając karę pieniężną organ nie ma możliwości jej miarkowania a odpowiedzialności przewoźnika nie wyłączają nawet uchybienia, które zostały popełnione wskutek błędów, pomyłek niedopatrzenia czy też nieznajomości regulacji wynikających z ustawy SENT. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie jest uzasadniona. W odniesieniu do zarzutów skargi, w pierwszej kolejności należy wskazać na przyjęty w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela, że postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej z ustawy SENT nie jest postępowaniem podatkowym tylko administracyjnym, a przepisy ustawy O.p. znajdują w tych sprawach odpowiednie zastosowanie, jedynie w zakresie nieuregulowanym (por. m.in., wyrok NSA z 18 września 2019 r., sygn. II GSK 639/19, prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z 25 maja 2018 r., sygn. III SA/Gd 52/18). Z tego względu w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 165 b § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy wszczyna postępowanie podatkowe w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, nie później niż w terminie 6 miesięcy od zakończonej kontroli. Ten przepis ma zastosowanie wyłącznie do kontroli podatkowej, w wyniku której ujawniono nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości. Czynności kontrolne przewozu wykonane na drodze nie stanowią czynności w ramach kontroli podatkowej. Sąd nie podziela zatem zarzutu Spółki w tej kwestii. Do kar pieniężnych w zakresie nieuregulowanym w ustawie SENT stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, co wynika z art. 26 ust. 5 ww. ustawy. Przepisy ustawy SENT wprost regulują: przesłanki wymiaru kary pieniężnej, możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, terminy przedawnienia nakładania kary pieniężnej, terminy przedawnienia obowiązku zapłaty nałożonej kary pieniężnej. Natomiast zawarte w art. 26 ust. 5 ustawy SENT odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów ordynacji podatkowej oznacza, że przepisy O.p. stosuje się do: odsetek od zaległej kary pieniężnej, udzielania ulg w wykonaniu pieniężnej (por., LEX/el. 2018 - komentarz). Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji były powołane przez organy przepisy ustawy SENT t.j. art. 22 ust. 2a, art. 26 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 oraz art. 27 ust. 1. Należy wskazać, że przed rozpoczęciem przewozu przewoźnik jest obowiązany włączyć lokalizator w pojeździe lub zespole pojazdów (art. 10b pkt 1 lit.a ustawy o SENT) i utrzymywać jego działanie przez cały czas przewozu (art. 10a ust. 1 ww. ustawy). Należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej prawidłowo zastosował w sprawie przepisy ustawy SENT, ponieważ stan faktyczny sprawy ustalony przez organy i przyznany przez skarżącą nie budzi wątpliwości. Nie jest sporne, że w trakcie przewozu w dniu 10 lipca 2019 r. zespół pojazdów skarżącej został poddany kontroli na drodze, która ujawniła, że towar podlegający monitorowaniu był przewożony bez bieżącego przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu. W zgłoszeniu podano lokalizator, który nie został uruchomiony z chwila rozpoczęcia transportu ale dopiero w czasie kontroli. Spór w istocie sprowadza się do uznania przez organy, że brak jest przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za ujawnione w czasie kontroli naruszenie przepisów ustawy SENT. Należy też wskazać, że zarzuty skargi stanowią w istocie powielenie zarzutów odwołania oraz pism skarżącej o zastosowanie spornej instytucji. Obowiązki przewoźnika wynikające z art. 10a ustawy SENT, również nie budzą wątpliwości. Zgodnie z tym przepisem, przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu objęty zgłoszeniem w lokalizator GPS oraz zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem. Jak prawidłowo wskazały organy obowiązki przewoźnika i przewidziane za nie kary administracyjne są odrębnie uregulowane od obowiązku kierowcy i grzywny której on podlega za naruszenie tych obowiązków. W przedmiotowej sprawie chodzi natomiast o odpowiedzialność przewoźnika. Prawidłowo zatem organy uwzględniając obowiązuje przepisy i stan faktyczny sprawy uznały, że skarżący jako przewoźnik podlega karze administracyjnej przewidzianej w art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Sąd podzielił stanowisko organów, że nie naruszono w toku postępowania wskazanych przepisów procesowych. Ustalenia faktyczne są niesporne ale skarżąca nie zgadza się z wystąpieniem interesu publicznego w odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej, która jest nieadekwatna od stwierdzonego naruszenia oraz okoliczności jego zaistnienia. Podkreśla, ze naruszenie było błędem kierowcy. W sytuacji jednak jak w przedmiotowej sprawie, tj. gdy geolokalizator nie został uruchomiony przez kierowcę w chwili rozpoczęcia przewozu (został włączony dopiero w związku z zatrzymaniem pojazdu do kontroli), to brak jakichkolwiek przesłanek na powoływanie się na interes publiczny. W takim przypadku nie ma znaczenia czy powyższe naruszenie miało czy też nie miało wpływu na dochody Skarbu Państwa (uszczuplenie podatkowe). Sam fakt wyposażenia pojazdu w geolokalizator, przeszkolenie pracownika jest niewystarczające do uznania, że przedsiębiorca zapewnił prawidłową realizację obowiązków nałożonych ustawą SENT. Urządzenie musi zostać włączone, trasa rejestrowana a pojazd możliwy do lokalizacji w danej chwili przejazdu. Wskazanie zatem przez spółkę, że spełniła wszystkie ciążące na niej, jako przewoźniku, obowiązki wynikające z ustawy SENT (po otrzymaniu klucza referencyjnego od wysyłającego towar uzupełnił wszystkie dane w zgłoszeniu, przekazał klucz wraz z wszystkimi dokumentami i danymi kierującemu pojazdem, pojazd był wyposażony w lokalizator, który został włączony przed rozpoczęciem wykonywania przewozu) - nie jest prawdziwe. Zadanie przewoźnika nie ogranicza się jedynie do wyposażenia pojazdu w lokalizator, ale również, czy przede wszystkim, do nadzoru nad wykonywanym transportem, w tym, czy wykonujący transport kierowca w sposób właściwy używa lokalizatora. Jedynie gdyby nadzór taki był wykonywany przez skarżącego i w jego wyniku stwierdziłby on, nieużywanie lokalizatora, można by twierdzić, że sytuacja wynikła z wyłącznej nieodpowiedzialności kierującego pojazdem. Nie jest prawdą, że przewoźnik nie miał żadnych możliwości zapobiec temu naruszeniu. Takie podejście przedsiębiorcy świadczy o niezrozumieniu ciążących na nim obowiązków przewoźnika z art. 10a ust. 1 ustawy SENT, a nie o niezamierzonym jednostkowym błędzie czy omyłce. Brak uruchomienia lokalizatora niweczy realizację jednego z celów ustawy, zwiększenie skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Podsumowując, należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi, organ II instancji prawidłowo zastosował w sprawie przepisy ustawy SENT, wyprowadzając z ich treści i w oparciu o poczynione ustalenia, obowiązek nałożenia na skarżącą kary pieniężnej przewidzianej art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy SENT. W stanie faktycznym sprawy, przepisy te miały zastosowanie w sprawie, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej. Jak już podkreślono, przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej ma natomiast charakter fakultatywny i uznaniowy. Organ przedstawił w zaskarżonej decyzji obszerne ustalenia i rozważania co do wniosku strony skarżącej o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Sąd podziela przedstawioną argumentację i zajęte w tym przedmiocie stanowisko oparte na analizie sytuacji finansowej Spółki i interesu publicznego. W ocenie Sądu, zarzuty skargi oraz przedstawione argumenty na ich poparcie nie uwzględniają przepisów ustawy SENT. Odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów ciąży na wysyłającym, odbierającym, przewoźniku i kierującym środkiem transportu (art. 1 pkt 2 ustawy SENT). Każdy z tych podmiotów ponosi odpowiedzialność w zakresie wynikającym z przepisów tej ustawy. Obowiązki każdego z podmiotów zostały uregulowane w odrębnej jednostce redakcyjnej. W niniejszej sprawie przewoźnik otrzymał numer referencyjny związany z wykonywanym przewozem i w konsekwencji zdarzenie z dnia 10 lipca 2019 r. i musiało skutkować nałożeniem kary pieniężnej. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan faktyczny i dokonał właściwej subsumcji przepisów ustawy SENT oraz szeroko i przekonująco uzasadnił swoje stanowisko. Sąd, wbrew postawionym zarzutom nie dopatrzył się naruszenia art. 165 b, art. 120, art. 121§1, art. 122, art. 124, art. 187§1, art.191, art. 210§1 pkt.6 i §1 O.p. jak również nie stwierdził naruszenia art. 22 ust. 3 i art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Sąd uznał, że prawidłowo organy stwierdziły, że ani zasada sprawiedliwości ani zasada zaufania do organów państwa, rozważane w ramach interesu publicznego, nie przemawiały za odstąpieniem od wymierzenia kary. Wysokość kary została ustalona nie przez organ lecz przez ustawodawcę, w związku z tym, wobec braku podstaw do odstąpienia do jej wymierzenia, nie można twierdzić, że jest ona nieproporcjonalnie wysoka w stosunku do wagi naruszenia. Brak nadzoru nad transporterem nie może zostać uznany, jak już wcześniej podniesiono, za oczywistą omyłkę czy formalne uchybienie, jak podnosi skarżący. Kwestionując stanowisko organów w powyższym zakresie skarżąca polemizuje z argumentami organu przemawiającymi za nałożeniem kary pieniężnej. Powołując się na te same argumenty dokonuje odmiennej ich oceny. W ocenie Sądu, organy w sposób prawidłowy wykazały nie tylko przesłanki faktyczne i prawne do nałożenia kary administracyjnej w przedmiotowej sprawie, ale także dokładnie rozważyły i uzasadniły możliwość zwolnienia skarżącej z tej kary. Wzięły pod uwagę zarówno aspekt ekonomiczny, jak i inne argumenty, w tym zasadę równości i proporcjonalności. Uznawszy zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo, na podstawie art. 151p.p.s.a. Sąd skargę oddalił,