II FSK 1432/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Antoni Hanusz Sędziowie Sędzia NSA Stefan Babiarz (spr.) Sędzia WSA del. Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 września 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 631/21 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz M. sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z dnia 21 września 2021 r., I SA/Gd 631/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę M,Sp. z o.o. z siedzibą w G,(dalej: skarżąca lub wnioskdoawca) na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 marca 2021 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. 2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynika, że zagadnienie prawne, nakreślone pytaniami skarżącej, odnosiło się do kwestii możliwości uznania, czy podejmowana przez skarżącą działalność, polegająca na tworzeniu programów komputerowych (oprogramowanie, części oprogramowania), stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 4a pkt 26-28 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2020r. poz.1406 ze zm, dalej: u.p.d.o.p.) (pytanie nr 1). Pozostałe pytania zadane przez skarżącą były uzależnione od dokonania powyższego ustalenia. Zdaniem organu interpretacyjnego, udzielona przez skarżącą odpowiedź na wezwanie organu do uzupełnienia wniosku nie była wyczerpująca i w związku z tym brak było możliwości wydania interpretacji, albowiem przedstawiony przez skarżącą we wniosku opis zdarzenia przyszłego uniemożliwiał jego merytoryczne rozpoznanie. Organ stwierdził, że nie posiada bowiem kompetencji do zbadania, czy w przedstawionej sytuacji strona wytworzyła, rozwinęła lub ulepszyła kwalifikowane IP, a tym samym czy spełnia wszystkie warunki umożliwiające skorzystanie z preferencyjnego opodatkowania 5% stawką podatku. Według zaś poglądu skarżącej, złożony przez nią wniosek wraz z uzupełnieniem spełniał wszelkie wymogi formalne. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca szczegółowo przedstawiła, na czym jej działalność polega, identyfikując ją przez pryzmat faktycznie podejmowanych działań i czynności w kontekście definicji działalności badawczo-rozwojowej. 3. Zdaniem sądu pierwszej instancji trafnie skarżąca podnosi, że odpowiedź na pytanie w wezwaniu do uzupełnienia wniosku o treści: czy programy komputerowe zostaną wytworzone, rozwinięte lub ulepszone przez wnioskodawcę w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, spełniającej definicję zawartą w art. 4a pkt 26-28 u.p.d.o.p. w istocie dotyczy analizy prawnej wykraczającej poza zakres opisu zdarzenia. Sąd pierwszej instancji zaznaczył przy tym, że nie można ograniczać obowiązku udzielania pisemnej interpretacji wyłącznie do ustaw zawierających z racji swej nomenklatury pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano parametry, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość. O ile przepisy prawa podatkowego stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego, wręcz przeciwnie, wraz z przepisami innych gałęzi prawa, stanowią część jednego porządku prawnego. Przyjęcie stanowiska organu wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji bez rozpoznania niweczyłoby cel, jakiemu ma służyć interpretacja podatkowa. 4. Powyższy wyrok uwzględniający skargę organ interpretacyjny zaskarżył w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej jako p.p.s.a) oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 169 § 1 i 4 w związku z art. 14h oraz art. 14b§ 1 i §3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm. - dalej ord. pod.) - poprzez niezasadne uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowienia z dnia 8 marca 2021 r. oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 28 grudnia 2020 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w części dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych na skutek błędnego uznania przez sąd, że na podstawie przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz w jego uzupełnieniu zdarzenia przyszłego możliwe było wydanie interpretacji podatkowej w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sprawie przyjąć natomiast należało, że skarżąca ani w opisie zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, ani w jego uzupełnieniu, które stanowiło odpowiedź na wezwanie organu, nie wskazała wszystkich elementów niezbędnych do jego merytorycznego rozpatrzenia i dla prawidłowego wydania (w tym skonstruowania uzasadnienia) interpretacji indywidualnej w zakresie przedstawionych przez skarżącą zagadnień dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych. W związku z powyższym wobec braku jasnego i niebudzącego wątpliwości przedstawienia przez skarżącą zdarzenia przyszłego - wbrew twierdzeniom sądu pierwszej instancji - uznać należało, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnił wymogów określonych przepisami prawa pomimo wezwania skarżącej do jego uzupełnienia, tym samym niemożliwym stało się wydanie interpretacji w niniejszej sprawie, w związku z czym skarga w niniejszej sprawie powinna zostać przez sąd oddalona; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) i art. 135 p.p.s.a. oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h oraz art. 14 § 3 ord. pod. poprzez niezasadne uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowienia z dnia 8 marca 2021 r. oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 28 grudnia 2020 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w części dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych na skutek błędnego uznania przez sąd, że skoro skarżąca dokładnie opisała swoją działalność przez pryzmat cech działalności badawczo-rozwojowej, to organ miał obowiązek udzielić odpowiedzi na przedstawione wątpliwości i tym samym wydać interpretację. W przedmiotowej sprawie przyjąć natomiast należało, że ani z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, ani z jego uzupełnienia, nie można było ustalić, czy program komputerowy, o którym mowa we wniosku stanowi kwalifikowane prawo własności intelektualnej, co stanowiło podstawę dla rozstrzygnięcia pozostałych wątpliwości objętych zakresem pozostałych pytań sformułowanych przez skarżącą oraz było niezbędne do wydania interpretacji w przedmiotowej sprawie, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 169 § 1 i 4 ord. pod. w zw. z art. 14h) ord. pod. i art. 14b §1 i 3 ord. pod. poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia wydanego w pierwszej instancji w wyniku błędnego uznania przez sąd, że w wyniku uzupełnienia wniosku nie było podstaw do utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia i uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca skutecznie uzupełniła wniosek, w świetle czego w sprawie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zobowiązany był do wydania interpretacji indywidualnej. W przedmiotowej sprawie przyjąć natomiast należało, że odpowiedzi udzielone w uzupełnieniu nie wyjaśniały zaistniałych w sprawie wątpliwości, stanowiły wyrażenie jedynie własnego poglądu będącego subiektywną oceną mających miejsce w rzeczywistości zdarzeń. 4) art. 14b §1-§3 ord. pod. oraz art. 14c § 1 ord. pod. w powiązaniu z art. 14k ord. pod., poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie organ miał obowiązek wydania interpretacji indywidualnej, mimo, że wniosek zawierał braki formalne, które nie zostały skutecznie uzupełnione. W świetle czego organ musiałby wydać interpretację warunkową, a wydanie takiej interpretacji jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze organ wniósł o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi. ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, - zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, - rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. 5. Pismem z dnia 17 września 2020 r. Spółka wniosła do DKIS o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie w jakim jest płatnikiem tego podatku od wynagrodzeń otrzymywanych przez pracowników oraz osób pozostających ze spółką w stosunku cywilno-prawnym w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą przez te osoby. Wniosek spółki dotyczył stosowania przepisów dotyczących podatku od dochodu z kwalifikowanych źródeł praw własności intelektualnej tzw. IP Box. We wniosku spółka przedstawiła opis zdarzenia przyszłego, zadała 10 pytań w przedmiocie IP Box, wskazując jednocześnie swoje stanowisko w zakresie zadanych pytań. W dniu 1 grudnia 2020 r. organ interpretacyjny wystosował do spółki wezwanie, w którym zobowiązał spółkę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, tj. uzupełnienia wniosku o niezbędne – według niego - elementy opisu zdarzenia przyszłego m.in. poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania: 1) Czy programy komputerowe zostaną wytworzone, rozwinięte lub ulepszone przez wnioskodawcę w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, spełniającej definicję zawartą w art. 4a pkt 26-28 u.p.d.o.p.? 2) Czy tworzone, rozwijane i ulepszane przez wnioskodawcę programy komputerowe, będą stanowić autorskie prawa do programu komputerowego podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej?; 4) Czy koszty umów cywilnoprawnych zawartych z programistami współpracującymi z wnioskodawcą (prowadzącymi własną działalność gospodarczą) będą dotyczyły prowadzonej przez wnioskodawcę działalności B+R, czy też zawarcie umów zlecenia/o dzieło będzie wiązało się z nabyciem od tych podmiotów wyników prac badawczo-rozwojowych świadczonych w ramach tych umów?. Wnioskodawca udzielił odpowiedzi na całość wezwania, zaznaczając jednocześnie, że odpowiedź na ww. pytania stanowi w rzeczywistości ocenę prawną, do której dokonania zobowiązany był organ. 6. Zgodnie z treścią art. 14b § 1 ord. pod. organ na wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2). Wniosek o wydanie interpretacji nie może dotyczyć przepisów wymienionych w art. 14b § 1a, 2a, 3a) ord. pod. Jednym z wymogów formalnych wniosku o interpretację indywidualną jest warunek aby składający wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wyczerpująco przedstawił zaistniały stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe oraz przedstawił własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W doktrynie sądów administracyjnych przyjmuje się, że stan faktyczny zostanie przedstawiony wyczerpująco wtedy, gdy na jego podstawie można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania podatkowego w indywidualnej sprawie, w razie potrzeby dokonując także operatywnej wykładni adekwatnych do niego przepisów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2015 r., II FSK 1059/13, LEX nr 1783515). Jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 lipca 2007 r., I SA/Sz 906/06, LEX nr 277605" przez "stan faktyczny należy rozumieć jako pewien zbiór faktów, składających się na sprawę interpretacyjną, faktem zaś jest «to co zaszło lub zachodzi w rzeczywistości; zdarzenie, zjawisko; określony stan rzeczy>>". Jednocześnie nie będzie elementem stanu faktycznego dokonanie przez wnioskodawcę kwalifikacji prawnej zdarzeń przyszłych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 października 2020 r., I FSK 15/18) wydawanym w związku z interpretacją indywidualną dot. przepisów podatku od towarów i usług użyte w treści art. 14b § 3 ord. pod. zwroty «zaistniały stan faktyczny»> czy «zdarzenie przyszłe»> należy rozumieć, jako wyczerpujące przedstawienie przez wnioskodawcę danego zdarzenia, faktu lub czynności, które mają istotne znaczenie dla oceny możliwości zastosowania prawa podatkowego. Od przedstawienia tych zdarzeń, faktów lub czynności odróżnić trzeba ich kwalifikację prawną". W pełni podzielić należy argumentację przedstawioną w zacytowanych fragmentach uzasadnień orzeczeń sądów administracyjnych, w przedmiotowej sprawie powinny mieć one zastosowanie. Dodatkowo organ interpretacyjny jest związany stanem faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę w ten sposób, że nie może wykraczać poza zakresu stanu faktycznego opisanego we wniosku. Należy również podkreślić rzecz oczywistą, że organ interpretacyjny zobowiązany jest do zakończenia sprawy interpretacyjnej i skonsumowania żądania wnioskodawcy co do meritum - chyba że zaistnieją przeszkody formalne do rozpatrzenia wniosku. Do ww. obliguje go wprost art. 14 § 1 ord. pod. - organ interpretacyjny nie ma dowolności w wyborze sposobu zakończenia sprawy interpretacyjnej według własnego uznania. W niniejszej sprawie organ zdecydował się jednak pozostawić wniosek bez rozpatrzenia, co było następstwem dowolnego i nieuzasadnionego przyjęcia, że wnioskodawca nie uzupełnił braków formalnych wniosku poprzez udzielenie jednoznacznej odpowiedzi na pytania dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych zadane przez organ w wezwaniu. Należy również wskazać, że wnioskodawca w zakresie nieobjętym pytaniami opisanym pod numerami wezwania 1, 2 i 4 bezsprzecznie, w sposób wyczerpujący przedstawiła okoliczności zdarzenia przyszłego, będące podstawą do dokonania oceny prawnej ze strony organu. Nie można zgodzić się natomiast ze stwierdzeniem organu, że udzielenie odpowiedzi na wezwanie na tak sformułowane pytania nr 1, 2 i 4 stanowiło element stanu faktycznego w ogóle. Udzielenie odpowiedzi na wezwanie w ww. zakresie dotyczyło w rzeczywistości dokonania przez wnioskodawcę analizy prawnej stanu faktycznego, który wnioskodawca przedstawił we wniosku do stanu prawnego przytoczonego przez organ w wezwaniu. Nie można również tym samym uznać za prawidłowe działania organu po rozpatrzeniu zażalenia, polegającego na utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji. 7. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trafny jest pogląd sądu I instancji, że odpowiedź na pytanie nr 1 wezwania o treści: czy programy komputerowe zostaną wytworzone, rozwinięte lub ulepszone przez wnioskodawcę w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, spełniającej definicję zawartą w art. 4a pkt 26-28 u.p.d.o.p. w istocie dotyczy analizy prawnej wykraczającej poza zakres opisu zdarzenia. Podobnie równie zasadnie przyjął sąd pierwszej instancji, że również udzielenie odpowiedzi na pytanie nr 2, tj. czy tworzone, rozwijane i ulepszane przez wnioskodawcę programy komputerowe, będą stanowić autorskie prawa do programu komputerowego podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, w istocie dotyczy analizy prawnej wykraczającej poza zakres opisu zdarzenia. Także trafnie przyjął ten sąd, że udzielenie odpowiedzi na pytanie nr 4 wezwania o treści: czy koszty umów cywilnoprawnych zawartych z programistami współpracującymi z wnioskodawcą (prowadzącymi własną działalność gospodarczą) będą dotyczyły prowadzonej przez wnioskodawcę działalności B+R, czy też zawarcie umów zlecenia/o dzieło będzie wiązało się z nabyciem od tych podmiotów wyników prac badawczo-rozwojowych świadczonych w ramach tych umów stanowi analizę prawną wykraczającą poza zakres opisu zdarzenia. Podkreślić należy, że wniosek zmierzał do uzyskania oceny, czy szczegółowo opisana przez wnioskodawcę działalność, uzupełniona następnie po wezwaniu organu o inne jeszcze dane, spełniać będzie przesłanki do zakwalifikowania jej do działalności badawczo-rozwojowej, co determinuje skutki prawne w postaci sposobu dokonywania rozliczeń podatkowych. Wbrew argumentacji organu, zaprezentowanej w zaskarżonym rozstrzygnięciu, oczywiście przerzucono ciężar rozstrzygnięcia spornej kwestii na wnioskodawcę. Organ wskazał, że na podstawie treści wniosku ani jego uzupełnienia nie można było stwierdzić, czy program komputerowy, o którym mowa we wniosku stanowi kwalifikowane prawo własności intelektualnej, co było niezbędne do wydania interpretacji. Wymaga zaakcentowania, że nie można ograniczać obowiązku udzielania pisemnej interpretacji wyłącznie do ustaw zawierających z racji swej nomenklatury pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano parametry, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość. O ile przepisy prawa podatkowego, stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego, wręcz przeciwnie, wraz z przepisami innych gałęzi prawa, stanowią część jednego porządku prawnego, obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że przyjęcie odmiennego stanowiska wypaczyłoby sens wydawania interpretacji i nie zapewniłoby wnioskodawcom ochrony, o której była mowa w ustawie - Ordynacja podatkowa. Przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 14b § 1 ord. pod. nie można ograniczać wyłącznie do ustaw, które w swoim tytule zawierają takie pojęcie, lecz chodzi o rzeczywistą treść zawartych w ustawach regulacji mających wpływ na opodatkowanie (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2018 r., II FSK 1392/16, CBOSA). Powyższe zapatrywanie znajduje w pełni potwierdzenie w Objaśnieniach Podatkowych Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczących preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP Box. W pkt 74 tych Objaśnień Minister wskazał, że zarówno ustawy podatkowe jak i ustawy pozapodatkowe, w szczególności ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1231 ze zm. – w skrócie: "u.p.a.p.p.") nie definiują pojęcia "autorskie prawo do programu komputerowego". Praktyka stosowania tego pojęcia na świecie potwierdza, że ze względu na dynamiczny rozwój nowych technologii, w których programy komputerowe zajmują kluczową pozycję, nie da się ustalić wyczerpującej i niezmiennej definicji tego pojęcia oraz uniknąć rozbieżności interpretacyjnych. Innymi słowy, w obecnym stanie prawnym w Polsce nie ma możliwości ustawowego i wyczerpującego zdefiniowania pojęcia "autorskie prawo do programu komputerowego". Z kolei w pkt 75 Objaśnień Minister stwierdził, że podatnik chcący skorzystać z preferencji IP Box wobec dochodów z autorskiego prawa do programu komputerowego i otrzymać w tym zakresie stosowną ochronę prawnopodatkową powinien złożyć wniosek o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Ze względu bowiem na wspominaną powyżej dynamikę ewolucji budowy i funkcjonowania programów komputerowych oraz brak wykształconej praktyki stosowania przepisów o IP Box w tej materii, ogólne objaśnienia podatkowe nie stanowią najbardziej adekwatnej instytucji prawnej zapewniającej ochronę prawnopodatkową dla podatnika. Powołane powyżej zapisy Objaśnień Ministra Finansów świadczą expressis verbis o braku możliwości ustawowego i wyczerpującego zdefiniowania "autorskiego prawa do programu komputerowego" z powodu dynamiki ewolucji budowy i funkcjonowania programów komputerowych oraz braku wykształconej praktyki stosowania przepisów o IP Box w tej materii. Jednocześnie należy zaakcentować, że w związku z ww. problemem sam Minister Finansów wskazuje, że podatnik, który chce skorzystać z preferencji IP Box wobec dochodów z autorskiego prawa do programu komputerowego, i mieć stosowną ochronę prawnopodatkową w tym zakresie, powinien wystąpić z wnioskiem o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Mając na względzie powyższe, zasadnie sąd I instancji stwierdził, że wnioskodawca trafnie w skardze wywodzi, iż przyjęcie stanowiska organu wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji bez rozpoznania niweczyłoby cel, jakiemu ma służyć interpretacja podatkowa. W tym kontekście wskazać należy, że z akt sprawy, w tym wniosku o wydanie interpretacji, wezwania organu, doprecyzowania wniosku wynika, że wnioskodawca podkreślał, iż ustawa w odniesieniu do działalności badawczo-rozwojowej, odsyła bezpośrednio do przepisów ustaw pozapodatkowych, a zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, organ jest zobowiązany do tego, aby się do nich ustosunkować. Mimo, że instytucja indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego odnosi się głównie do regulacji z zakresu prawa daninowego, jakim jest prawo podatkowe, to nie można jednak tracić z pola widzenia, że prawo podatkowe określa konsekwencje prawnopodatkowe w związku ze zdarzeniami regulowanymi przez inne dziedziny prawa. 8. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a., a o zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania orzekł na podstawie art. 204 pkt 2. art. 205 § 2, art. 209, art. 210 § 1 w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).