II SAB/Gd 122/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie WSA Jolanta Górska WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi K. N. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. K.N. w dniu 16 października 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego (dalej jako Prezes SO) w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 27 czerwca 2020 r., domagając się od organu zawarcia ugody na kwotę 2000 zł tytułem rekompensaty za niezachowanie procedury wskazanej w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, dalej jako "u.d.i.p.") i nieterminowe załatwienie ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarga ta została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia 27 czerwca 2020 r. (data wpływu do organu 7 lipca 2020 r.) skarżący zwrócił się do Prezesa SO o udostępnienie informacji publicznej w postaci wszystkich postawne wraz z uzasadnieniami wydanych przez ten Sąd dotyczących przedterminowego warunkowego zwolnienia oraz przerwy w karze z okresu od 1 stycznia 2018 r. do dnia rozpoznania wniosku. Wniosek ten został w dniu 29 września 2020 r. przekazany Przewodniczącej Wydziału [..] SO z prośbą o nadesłanie wnioskowanych zanonimizowanych orzeczeń, o ile ich przygotowanie nie będzie wymagało dokonania pracochłonnych czynności (przetworzenia), do dnia 5 października 2020 r. W dniu 5 października 2020 r. Przewodnicząca poinformowała Prezesa SO, że nie przesyła wszystkich wnioskowanych postanowień z uwagi na pracochłonność czynności przy generowaniu ww. orzeczeń przez pracownika. W związku z tym, powiadomieniem z dnia 6 października 2020 r. wezwano wnioskodawcę o wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego sporządzenie przedmiotowej informacji, która ma charakter przetworzony, argumentując w piśmie taką kwalifikację informacji. W odpowiedzi z dnia 25 października 2020 r. wnioskodawca wyjaśnił, że żądane postanowienia są mu potrzebne celem odszukania i wybrania znaczących poglądów sądu penitencjarnego w G. w następnie powołania się na te poglądy, w których sąd wydał pozytywne postanowienia we własnych sprawach oraz innych więźniów, którzy się starają o przedterminowe warunkowe zwolnienie lub przerwę w karze przed sądem. Z uwagi na to, że większość spraw rozpoznawanych przez sąd dotyczy tych samych faktów i okoliczności, zasadne jest, aby wyszukać w udzielnej informacji publicznej a następnie opisać się na tych podstawach w innych sprawach. Po wniesieniu skargi, decyzją z dnia 25 listopada 2020 r., nr [..], Prezes SO odmówił udzielenia wnioskodawcy informacji publicznej ze względu na brak w sprawie szczególnie istotnego interesu publicznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że opóźnienie w rozpatrzeniu wniosku było związane ze zwiększonym wpływem wniosków o dostęp do informacji publicznej oraz sytuacją epidemiologiczną w kraju, która zakłóciła tok pracy SO. Ponadto, w krótkim okresie czasu od 19 czerwca 2020 r. do 17 lipca 2020 r. do SO wpłynęło od skarżącego 7 wniosków o udostępnienie informacji publicznej, a spełnienie tych zadań wiązałoby się z koniecznością dostarczenia kilkuset czy nawet kilku tysięcy stron, przekształcenia olbrzymiej ilości informacji. Zdaniem organu skumulowanie i kategoria wniosków może mieć na celu zakłócenie pracy Sądu, co należałoby identyfikować jako nadużycie prawa podmiotowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 3). Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Podkreślić przy tym trzeba, że zasadność skargi na bezczynność ocenia się na dzień jej wniesienia, niemniej uwzględnia się również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku jego działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej i wymuszenie na organie załatwienia danej sprawy. Ma ona służyć ochronie praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przy czym istotne jest, że sąd administracyjny ocenia zasadność skargi na bezczynność na dzień jej wniesienia, uwzględniając przy tym wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania, co wynika z ww. celu tego rodzaju skargi. W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, że przedmiotem skargi była bezczynność Prezesa SO w udostępnieniu informacji publicznej w rozpoznaniu wniosku skarżącego wniesionego w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176), dalej u.d.i.p Zawarte w tej ustawie regulacje mają służyć realizacji konstytucyjnego prawa obywateli dostępu do informacji publicznej, zagwarantowanego w art. 61 Konstytucji RP i zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Bezczynność na gruncie tej ustawy polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji nie podejmuje tej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Jedynie w przypadkach, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, bądź nie znajduje się w posiadaniu organu, czy też jej udostępnienie regulują przepisy szczególne, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Zgodnie z przepisami u.d.i.p., wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno-technicznej), przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 u.d.i.p., gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Ustawodawca zakreślił podmiotom zobowiązanym do udostępniania tych informacji terminy do podjęcia działań zmierzających do załatwienia wniosku w trybie u.d.i.p. Zgodnie więc z art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1), a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Ponadto, z analizy przepisów omawianej ustawy wynika, że realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3), wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1, po drugie adresatem żądania musi być podmiot zobowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 tej ustawy, a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3). Oceniając zatem, czy podmiot, do którego skierowano żądnie udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności należy ww. przesłanki uwzględnić. Rozważając te kwestie sąd nie powziął wątpliwości, jak również nie jest to w sprawie sporne, że przesłanka podmiotowa została w sprawie spełniona, albowiem adresatem wniosku był Prezes SO. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Z mocy art. 173 Konstytucji RP sądom przyznano przymiot władzy publicznej, a jak stanowi art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 365 ze zm.) organem sądu okręgowego jest prezes tego sądu. Również objęte wnioskiem informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wnioskodawca domagał się bowiem udostępnienia mu orzeczeń wydanych przez sąd powszechny wraz z ich pisemnymi uzasadnieniami, wydanymi w sprawach określonego rodzaju. Taki przedmiot wniosku mieści się w katalogu zawartym w art. 6 u.d.i.p., a dokładniej odpowiada zakresowi pkt 4 lit. a tiret trzecie. Treść orzeczenia sądu stanowi nie tylko informację publiczną o sprawach publicznych, ale także jest rodzajem informacji dotyczącej treści i postaci dokumentu urzędowego. Dlatego też orzeczenia sądowe z uzasadnieniem, jako wydane przez sąd w ramach jego działalności orzeczniczej opartej na przepisach prawa powszechnie obowiązującego, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p. (zob. wyroki NSA z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 933/11; z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 784/16, dostępne w CBOSA). Co dla niniejszej sprawy istotne, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przy tym wskazać należy, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "informacji przetworzonej", pozostawiając zadanie konkretyzacji zakresu znaczeniowego tego pojęcia orzecznictwu i doktrynie. To wymaga od organu władzy procedującego wniosek o udostępnienie informacji publicznej szczegółowego rozważenia ad casum okoliczności wniosku mających wpływ na kwalifikację żądanych informacji jako przetworzonych. Zasadniczo od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.). Jednak w sytuacji, gdy w toku procedowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ dojdzie do przekonania, że żądanie dotyczy informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., której udostępnienie, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., może nastąpić jedynie "w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego", a występowanie takiego interesu w uzyskaniu żądanej informacji nie wynika już z samej treści wniosku, wówczas organ winien wezwać wnioskodawcę do wykazania interesu publicznego, z jednoczesnym wyjaśnieniem, że dana informacja jest według organu informacją przetworzoną. Strona wnioskująca powinna mieć możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Po upływie wyznaczonego terminu, nawet w sytuacji milczenia strony, organ, dla zrealizowania obowiązków wynikających z u.d.i.p., powinien albo udostępnić wnioskowaną informację albo wydać decyzję odmowną, wykazując w niej brak przesłanki przewidzianej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Kryterium udostępnienia informacji przetworzonej ma charakter klauzuli generalnej i oznacza konieczność dokonania oceny każdego przypadku. Celem takiej regulacji (ograniczenia w dostępie) jest przeciwdziałanie zalewowi wniosków zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej dla realizacji celów osobistych lub komercyjnych oraz zapobieganie sytuacjom, w których działania organu skupione są nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej. Tym samym, prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać możliwość wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który będzie przeważał nad szeroko rozumianymi kosztami wytworzenia informacji przetworzonej. Innymi słowy, korzyści z upublicznienia tej informacji muszą być większe niż konsekwencje zaabsorbowania środków osobowych, rzeczowych i czasowych organu na jej przetworzenie (zob. wyrok NSA z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt I OSK 969/20, dostępny w CBOSA). W niniejszej sprawie Prezes SO procedując wniosek skarżącego uznał, że dotyczy on udostępnienia informacji przetworzonej. Stwierdzenie to jest wynikiem przeprowadzenia wewnętrznych ustaleń związanych z uzyskaniem z właściwego wydziału orzeczniczego danych co do tego, czy udostępnienie żądanych informacji wiązać się będzie z koniecznością ich przetworzenia rozumianego jako poczynienie stosownych działań analitycznych, zebrania lub zsumowania pojedynczych informacji na podstawie różnych kryteriów wynikających z treści wniosku, których przeprowadzenie będzie czasochłonne i wiązać się będzie z dodatkowym zaangażowaniem pracowników. Zdarza się, że działania zmierzające do udostępnienia informacji publicznej mogą wiązać się z poniesieniem przez adresata wniosku określonych środków finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami organu państwa, i zaangażowaniem ponadprzeciętnych zasobów zobowiązanego, niezwiązanych z jego zwykłą, codzienną działalnością. Dlatego też w pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania (zob. wyrok NSA z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1199/11; z dnia 17 maja 2012 r, sygn. akt I OSK 416/12, dostępne w CBOSA). Także więc suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznane za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 2782/15; z dnia 14 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2791/16; z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1526/16; z dnia 17 września 2020 r., sygn. akt I OSK 396/20; z dnia 21 października 2020 r., sygn. akt I OSK 834/20, dostępne w CBOSA). W celu wyjaśnienia tej kwestii Prezes SO w dniu 29 września 2020 r. zwrócił się do Przewodniczącej Wydziału, do którego właściwości należą przedmiotowe orzeczenia, o nadesłanie wnioskowanych zanonimizowanych orzeczeń, o ile ich przygotowanie nie będzie wymagało dokonania pracochłonnych czynności (przetworzenia). Jak następnie wynikało z ustaleń organu, żądane informacje obejmowały ponad 5000 postanowień wraz z uzasadnieniami w sprawach oznaczonego we wniosku rodzaju, co wiązałoby się z długotrwałym zaangażowaniem co najmniej kilku pracowników sądu w oderwaniu od ich bieżących zadań związanych z bieżącą obsługą sądownictwa. Jak też wskazał Prezes SO, w okresie od 19 czerwca 2020 r. do 17 lipca 2020 r. do organu wpłynęło kilka wniosków skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, z kolei sądowi z urzędu wiadomo, że wnioski te dotyczyły często okresów kilkuletnich i kilkudziesięciu orzeczeń. W związku z tym, aby zapobiec szkodom dla sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez SO, udostępnienie objętych wnioskiem informacji powinno być powiązane z istnieniem szczególnie istotnego interesu publicznego. Dlatego też choć działania wyjaśniające organu co do charakteru żądanej informacji przedłużyły rozpatrzenie wniosku, to jednak zdaniem sądu nie chodziło o uniemożliwienie skarżącemu realizacji jego prawa dostępu do informacji, lecz przeciwnie – zrealizowanie go zgodnie i w granicach wyznaczonych prawem, tj. ze względu na istotny interes publiczny. Ustalenie bowiem, że przedmiotowe informacje mają charakter informacji publicznej przetworzonej determinowało dalsze działania organu, który winien był uzależnić udostępnienie informacji od wykazania przez skarżącego, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wyjaśnić przy tym należy, że na etapie skargi na bezczynność, w sytuacji gdy już została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej (w niniejszej sprawie po wniesieniu skargi) sąd nie jest uprawniony do oceny prawidłowości dokonanej przez organ administracji kwalifikacji informacji jako przetworzonej. Dopiero po wydaniu decyzji odmownej w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. z powodu niewykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu społecznego, która byłaby poddana kontroli sądu administracyjnego wskutek skargi na tę decyzję, byłaby możliwa ocena przez sąd, czy żądana informacja w istocie jest informacją przetworzoną i czy wobec tego wymagane było wykazanie szczególnie istotnego interesu społecznego i czy przesłanka ta została spełniona. Przy skardze na bezczynność organu zadaniem sądu jest ustalenie, czy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, a organ zobowiązany do jej udzielenie nie udziela jej (mimo że ją posiada), nie wydaje decyzji odmawiającej lub decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania. Przy kontroli bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej nie ma pola dla dalszej oceny charakteru żądanej informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2020 r., I OSK 3747/18, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Chronologia czynności w niniejszej sprawie wskazuje, że skarżący wezwany przez organ do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej pismem z dnia 25 października 2020 r. wyjaśnił w czym postrzega swój interes w udostępnieniu żądanej informacji, a jednocześnie skargą wniesioną za pośrednictwem Prezesa SO w dniu 16 października 2020 r., zakwestionował jego bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej wzywając go do zawarcia ugody w wysokości 2.000 zł tytułem wynagrodzenia za zarzucane opóźnienie. Mając na uwadze powyższe, w ocenie sądu, skarga na bezczynność wniesiona w tych okolicznościach, tj. w toku przewidzianej przepisami u.d.i.p. procedury udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, nie realizuje celu przypisanego temu środkowi prawnemu przez ustawodawcę, którym jest przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy w sposób zgodny z u.d.i.p. W dacie wniesienia skargi organ był bowiem w trakcie procedowania wniosku skarżącego oczekując na wykazanie przez niego szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji zakwalifikowanej jako przetworzona. Skarga wniesiona została w trakcie biegu terminu 14 dni na wykazanie przez skarżącego szczególnego interesu uzasadniającego udostępnienie informacji przetworzonej. Od stanowiska skarżącego w tym zakresie zależało natomiast rozpoznanie wniosku, co znalazło następnie swoje odzwierciedlenie w decyzji organu z dnia 25 listopada 2020 r. o odmowie udzielenia skarżącemu żądanych informacji ze względu na brak w sprawie szczególnie istotnego interesu publicznego. Dlatego też przed upływem tego terminu, tj. przed dniem 20 października 2020 r., organ nie mógł załatwić sprawy zgodnie z przepisami u.d.i.p. Oznacza to, że celem skarżącego nie było zmotywowanie organu do rozpoznania jego wniosku – przez udostępnienie żądanej informacji bądź przez wydanie decyzji odmownej, skoro jednocześnie ze skargą na wezwanie organu wyjaśnił swój szczególny interes w udostępnieniu informacji przetworzonej, będąc pouczonym, że od tego zależy pozytywne rozpoznanie jego wniosku. Treść skargi wskazuje natomiast, że intencją skarżącego było uzyskanie rekompensaty pieniężnej od Prezesa SO z tytułu dostrzeżonych uchybień, o co w sposób bezpośredni wezwał ten organ w skardze. W tym stanie rzeczy, zdaniem sądu nie można zarzucić Prezesowi SO bezczynności w niniejszej sprawie, gdyż skarżący wniósł skargę zanim organ ten miał możliwość załatwienia sprawy zgodnie z procedurą przewidzianą w u.d.i.p. Na gruncie tej ustawy przyjmuje się bowiem, że stan bezczynności może mieć miejsce w przypadku podmiotu, który będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w odpowiedni sposób i formie, wbrew przepisom prawa, w okolicznościach w nich przewidzianych, ani nie udostępnia w nakazanym terminie, w drodze czynności materialno-technicznej, żądanej informacji, ani też nie podejmuje innego działania mającego na celu załatwienie wniosku. Prezes SO, pomimo tego, że z opóźnieniem, lecz podjął czynność zmierzającą bezpośrednio do załatwienia wniosku skarżącego, wzywając go do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji przetworzonej. Uzależnione to było jednak od wcześniejszej konieczności uprzedniej wewnętrznej weryfikacji, jaki jest rzeczywisty zakres wniosku i z czym będzie wiązało się zrealizowanie żądania wnioskodawcy. W tej sytuacji, ani na dzień wniesienia skargi, ani na dzień jej rozpoznania, gdyż już wydana została decyzja odmowna, nie można uznać bezczynności organu, jak domaga się tego skarżący. Całokształt okoliczności sprawy, szczególnie konieczność ustalenia rzeczywistej jego treści oraz zakresu żądania uprawnia do wniosku, że opóźnienie, z którym organ wezwał skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, nie mogło doprowadzić do zmiany oceny postępowania organu. Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., w myśl którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.