II SO/Łd 6/23

Dnia 9 maja 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2023 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku P. J. o wymierzenie Prezesowi Zarządu Zgierskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego "MARKAB" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Zgierzu grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. za nieprzekazanie skargi na bezczynność tego organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: 1. wymierzyć Prezesowi Zarządu Zgierskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego "MARKAB" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Zgierzu grzywnę w kwocie 300 (trzysta) złotych; 2. zasądzić od Prezesa Zarządu Zgierskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego "MARKAB" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Zgierzu na rzecz P. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. ał Pismem z dnia 14 marca 2023 r. P.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o wymierzenie Prezesowi Zarządu Zgierskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego "M." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. za nieprzekazanie skargi z dnia 23 lutego 2023 r. na bezczynność tego organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Uzasadniając ten wniosek skarżący wskazał, że w dniu 23 lutego 2023 r. złożył do organu skargę na bezczynność w rozpatrzeniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 6 lutego 2023 r. Dodał, że jeszcze tego samego dnia, tj. 23 lutego 2023 r. organ odesłał na adres skarżącego skargę, wskazując przy tym, iż odsyła omyłkowo złożone pismo w dniu 23 lutego 2023 r. adresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i podtrzymuje swoje stanowisko, iż nie jest organem zobowiązanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na ten wniosek Prezes Zarządu Zgierskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego "M." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. wniósł o odrzucenie wniosku, bowiem nie jest organem administracji publicznej zobowiązanym w trybie art. 4 ust. 1- 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej ani do udzielania informacji publicznej, ani nie jest w świetle przepisów prawa "spółką dominującą", ani nie jest podmiotem zobowiązanym do przekazywania skarg i wniosków do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz ewentualnie wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny złożonego przez skarżącego z dnia 14 marca 2023 r. Nadto wniósł o oddalanie wniosków dowodowych z dokumentów załączonych przez skarżącego do pisma z dnia 14 marca 2023 r., jako nieistotnych dla wykazania danego faktu oraz przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do pisma na okoliczność im nie sprostania przez Spółkę Z.P.K. M. sp. z .o.o. przesłanek, o których mowa w art. 4 ust 1 i 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie Prezes Zarządu Zgierskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego "M." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. wyjaśnił, że Z.P.K. M. sp. z o.o. jest spółką prywatną nie spełniającą przesłanek do uznania jej za organ administracji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a co za tym idzie nie jest zobowiązana ani do udzielania informacji publicznej, ani do przekazywania skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ani nie jest Spółką dominującą. Zdaniem Prezesa Zarządu Zgierskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego "M." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z., na powyższe wskazuje nie tylko odpis KRS Spółki, ale również umowa cywilnoprawna wyłoniona w przetargu zawarta pomiędzy Z.P.K. M. Sp. z o.o., a Gminą Miasto Zgierz z dnia 11 czerwca 2014 r. Z treści przywołanej umowy cywilnoprawnej wynika, że podmiotem zobowiązanym do udzielania takich informacji publicznych jest Gmina Miasto Zgierz reprezentowana przez MUK-a nie zaś spółka prywatna, która odpłatnie wykonuje usługę przewozową bo wygrała przetarg prywatny. Umowa nie jest stosunkiem z powierzenia, a zatem przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych przez wnioskodawcę nie jest w realiach tej sprawy miarodajne. Umowa z Miastem nie jest umową ze stosunku powierzenia w rozumieniu ustawy o zamówieniach. Spółka M. nie uzyskuje żadnych korzyści finansowych od podmiotów publicznych w zw. z wykonywaniem zadania przewozu w oparciu o prywatną umowę Wyłonioną w przetargu. W dalszej kolejności Prezes Zarządu Zgierskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego "M." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. wskazał, że Z.P.K. M. sp. z o.o. nie należy do żadnego z kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1,2,3,4,5 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, jako że Z.P.K. M. sp. z o.o.: - nie wykonuje zadania publicznego, - nie wykonuje zadania własnego Gminy Miasto Zgierz, - przy wykonywaniu usługi przewozowej na podstawie umowy cywilnoprawnej wyłonionej w trybie zamówień w przetargu nie dysponuje majątkiem publicznym, lecz własnym majątkiem spółki, - nie jest finansowana ze środków publicznych (nie sprzedaje biletów, nie kontroluje biletów, nie ma dopłat ani subwencji ze środków publicznych). W ocenie Prezesa Zarządu Zgierskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego "M." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z., Z.P.K. M. sp. z o.o. jest spółką prywatną świadczącą odpłatnie usługi powozowe na rzecz Gminy Miasto Zgierz na podstawie umowy cywilno-prawnej wyłonionej przetargu, a nie w trybie powierzenia (in-house), za wynagrodzeniem określanym w umowie i na podstawie tej umowy Z.P.K. M. sp. z o.o. ma obowiązki wyłącznie wobec Gminy Miasto Zgierz w tym zakresie, zaś wobec osób trzecich obowiązana jest Gmina Miasto Zgierz, która realizuje swój obowiązek transportu publicznego. Dodał przy tym, że obowiązki w zakresie przekazywania informacji Z.P.K. M. sp. z o.o. ma wyłącznie wobec Gminy Miasto Zgierz w zakresie objętą umową cywilnoprawną łączącą strony, zaś wobec osób trzecich obowiązana jest Gmina Miasto Zgierz, która realizuje swój obowiązek transportu publicznego art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie publicznym oraz art. 7 ust. 1 pkt 4 o samorządzie gminnym. Na poparcie powyższego przywołane zostało orzecznictwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902) – dalej jako: "u.d.i.p." do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Stosownie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259) - dalej jako: "p.p.s.a.", w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 17 lutego 2023 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2022 r. i w drugim półroczu 2022 r. (M.P. 2023 r., poz. 218) przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej, pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, w 2022 r. wyniosło 5540,25 zł, a w drugim półroczu 2022 r. wyniosło 5783,75 zł. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Na gruncie tej regulacji prawnej judykatura podnosi, że przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 p.p.s.a. obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności (postanowienie NSA z dnia 7 maja 2014 r., I OZ 343/14, LEX nr 1467276, postanowienie NSA z dnia 12 marca 2014 r., I OZ 158/14, LEX nr 1449949). Natomiast grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość (postanowienie NSA z dnia 23 września 2014 r., I OZ 759/14, LEX nr 1515135, oraz postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2014 r., I OZ 489/14, LEX nr 1492500). Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny ustawodawca pozostawił uznaniu Sądu, określając jedynie jej górną granicę w art. 154 § 6 p.p.s.a. Oznacza to, iż to Sąd ocenia, jaka wysokość grzywny w danej sprawie będzie adekwatna do okoliczności uchybienia obowiązkowi prawem przez organ. Wniesiony w tej sprawie wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., jest zasadny. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący P.J. wniósł skargę (datowaną na 23 lutego 2023 r., i wpływ do organu w dniu 23 lutego 2023 r.) na bezczynność Prezesa Zarządu Zgierskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego "M." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 6 lutego 2023 r. Wobec tego, stosownie do art. 21 pkt 1 u.d.i.p. przekazanie akt i odpowiedzi na skargę powinno nastąpić w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Tymczasem przedmiotowa skarga nie została przekazana do Sądu. Organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi, ale nadal skarga nie została przekazana. Organ wyjaśnił, iż Z.P.K. M. Sp. z o.o. jest spółką prywatną, niespełniającą przesłanek do uznania jej za organ administracji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p., a co za tym idzie nie jest zobowiązana ani do udzielania informacji publicznej, ani do przekazywania skarg do Sądu. Nie ulega zatem wątpliwości, iż Prezes Zarządu Zgierskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego "M." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. nie wypełnił obowiązku przekazania do Sądu skargi na bezczynność, złożonej przez skarżącego. Nie znajduje to żadnego usprawiedliwienia. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd bada jedynie, czy organ bądź podmiot, do którego skarga została skierowana wykonał obowiązki określone w art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Przekazanie sądowi administracyjnemu skargi jest bezwzględne i obligatoryjne, niezależne od tego, czy dany podmiot uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uważa, że nie jest organem w rozumieniu p.p.s.a., albo nie jest dysponentem żądanych informacji, bądź stwierdzi że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Już tylko samo złożenie skargi stanowi żądanie strony nadania skardze określonego biegu i obliguje podmiot, do którego skarga ta została skierowana, do uczynienia zadość temu żądaniu. Nie jest on uprawniony do dokonywania ocen dopuszczalności skargi i żądania jej przekazania, a także zasadności skargi. Zwłaszcza w sprawach z zakresu informacji publicznej. Ocena, czy złożona skarga należy do sądu administracyjnego należy bowiem wyłącznie do kompetencji sądu administracyjnego, który będzie orzekał w oparciu o skargę, akta i odpowiedź na skargę złożoną przez organ (postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2022 r., III OZ 732/22, LEX nr 3440148 i przywołane tam orzeczenie). Wymierzając Prezesowi Zarządu Zgierskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego "M." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. grzywnę za niedopełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy, Sąd wziął pod uwagę, iż ustawodawca pozostawił swobodę w decyzji co do wymiaru jej wysokości, tj. określił jedynie górną granicę jej wysokości. Sąd uznał, że wymierzona grzywna w wysokości 300 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego, a zarazem uczyni zadość funkcji prewencyjnej. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. w punkcie 2 sentencji postanowienia. k.ż.