VII SA/Wa 47/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.), asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska, Protokolant specjalista Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2023 r. sprawy ze skargi E.B. i J.B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 listopada 2022 r. nr 1193/22 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "MWINB" lub "organ II instancji") decyzją z 14 listopada 2022 r., nr 1193/22 (dalej jako "decyzja z 14 listopada 2022 r.") wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm. dalej jako k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm. dalej jako P.b.), po rozpatrzeniu odwołania E. B. i J. B. (dalej jako "skarżący"), od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej jako "PINB", "organ I instancji") z [...] września 2022 r., nr [...] (dalej jako "decyzja z [...] września 2022 r."), odmawiającej uchylenia własnej, ostatecznej decyzji z [...] marca 2020 r., nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie sposobu użytkowania części budynku usytuowanego na terenie działki ewid. nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w W. - piętra budynku gospodarczego użytkowanego na cele mieszkalne, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Decyzją z [...] marca 2020 r., nr [...] organ I instancji umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie zmiany sposobu użytkowania części budynku usytuowanego na terenie działki ewid. nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w W. piętra budynku gospodarczego użytkowanego na cele mieszkalne. Pismem z 24 kwietnia 2020 r. skarżący wystąpili z wnioskiem do PINB o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z [...] marca 2020 r. Jako podstawę wznowienia wnioskodawcy wskazali art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 k.p.a. Postanowieniem z [...] maja 2020 r. nr [...] PINB odmówił wznowienia postępowania w ww. sprawie. MWINB postanowieniem z 3 lipca 2020 r., nr 996/20 utrzymał w mocy ww. postanowienie. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 12 lutego 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1571/20, uchylił zaskarżone ww. postanowienia organów nadzoru budowlanego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organy administracji błędnie w niniejszej sprawie przyjęły, że ocena braku przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia 6 marca 2020 r., orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania piętra budynku z gospodarczego na mieszkalny, może nastąpić we wstępnym etapie postępowania w sprawie wznowienia powyższego postępowania i skutkować odmową wznowienia, skoro nie było to oczywiste, lecz wymagało dokonania ustaleń organów obu instancji, które zostały poczynione, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. WSA w Warszawie podkreślił, że dokonując oceny przymiotu strony skarżącej w zakończonym ostateczną decyzją postępowaniu organy obu instancji przyjęły nieprawidłową normę art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane jako statuującego krąg podmiotów taki przymiot strony posiadający. Sąd przypomniał, że pojęcie obszaru oddziaływania inwestycji zdefiniowane w tym przepisie stanowi wskaźnik interpretacyjny przy ustaleniu stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i związane jest wyłącznie z dyspozycją art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Norma ta nie ma więc zastosowania w sprawie niniejszej ze względu na przedmiot postępowania zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2020 r., a dotyczącego zmiany sposobu użytkowania. WSA podkreślił, że przymiot strony w tym postępowaniu administracyjnym, powinien być natomiast określony zgodnie z treścią art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przymiot strony skarżących organy winny były zatem ocenić, po wznowieniu postępowania, wyłącznie w oparciu o art. 28 k.p.a., pamiętając, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego w rozumieniu tego przepisu wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Powinien on także znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Organ I instancji analizując ponownie złożony wniosek o wznowienie postępowania, postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania części budynku usytuowanego na terenie działki ewid. nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w W. - piętra budynku gospodarczego użytkowanego na cele mieszkalne, zakończonego ostateczną decyzją z [...] marca 2020 r., nr [...]. Decyzją z [...] marca 2022 r., nr [...] PINB, odmówił uchylenia własnej, ostatecznej decyzji z [...] marca 2020 r., nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie jak wyżej. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli skarżący. Decyzją z 1 czerwca 2022 r., nr 604/22 MWINB uchylił ww. rozstrzygnięcie organu I instancji przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi powiatowemu. Decyzją z [...] września 2022 r., nr [...] PINB ponownie odmówił uchylenia własnej, ostatecznej decyzji z [...] marca 2020 r., nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie sposobu użytkowania części budynku usytuowanego na terenie działki ewid. nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w W. - piętra budynku gospodarczego użytkowanego na cele mieszkalne. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli skarżący. Decyzją z 14 listopada 2022 r., nr 1193/22 MWINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB z [...] września 2022 r. W uzasadnieniu wskazał, że wznowienie postępowania to tryb nadzwyczajny, w którym można dochodzić wyeliminowania z obiegu prawnego ostatecznej decyzji. Mając na uwadze powyższe organ II instancji wyjaśnił, że PINB dokonał prawidłowej analizy przesłanki wznowieniowej wskazanej przez skarżących we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego z 22 kwietnia 2020 r. (dot. decyzji PINB z [...] marca 2020 r.) którzy powołali się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to jest: strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, uznając, iż nie posiadają oni interesu prawnego w sprawie sposobu użytkowania części budynku usytuowanego na terenie działki ewid. nr [...]obręb [...] przy ul. [...] w W. - piętra budynku gospodarczego użytkowanego na cele mieszkalne. MWINB podkreślił, że skarżący są współwłaścicielami działek ewid. nr [...] i [...] (informacja z rejestru gruntów z 15 marca 2022 r.). Działki te (zgodnie ze znajdującymi się w aktach mapami ukazującymi rozmieszczenie działek) sąsiadują z działką ewid. nr [...], na której znajduje się objęty ww. decyzją budynek gospodarczy. MWINB wskazał, że pod pojęciem legitymacji procesowej, o której mowa w art. 28 k.p.a., w ocenie organu II instancji rozumieć należy, że "stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". W okolicznościach niniejszej sprawy o tym czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danego podmiotu. Organ powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wyjaśnił, że o posiadaniu przymiotu strony postępowania decyduje istnienie przepisu prawa materialnego, pozwalającego zakwalifikować interes danej osoby jako interes prawny. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej podmiotu, wówczas nie można mówić o istnieniu interesu prawnego, a tym samym o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji normy prawnej. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, a zatem sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie może swego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Zdaniem MWINB (mając na uwadze treść wniosku o wznowienie postępowania z 24 kwietnia 2020 r. a także odwołania z 10 października 2022 r.) skarżący w żaden sposób nie wskazali, aby zmiana sposobu użytkowania piętra ww. budynku gospodarczego na cele mieszkalne negatywnie oddziaływała na należące do nich nieruchomości, w tym wprowadzała ograniczenia bądź utrudnienia w ich zagospodarowaniu, korzystaniu czy też dysponowaniu. Do wniosku nie zostały również załączone żadne dokumenty potwierdzające ww. okoliczności. Ponadto MWINB wyjaśnił, że przedmiotem postępowania zakończonego decyzją z [...] czerwca 2020 r., nr [...] była zmiana sposobu użytkowania części (piętro) budynku gospodarczego usytuowanego na działce ewid. nr [...] przy ul. [...] w W. na cele mieszkalne, nie zaś kwestia jego legalności. Wobec powyższego organ II instancji podniósł, że nie znalazł podstaw do szerszego odnoszenia się do zagadnienia dotyczącego prawidłowości usytuowania ww. budynku względem należącej do skarżących nieruchomości. Organ II instancji podkreślił, że fakt uznania skarżących za strony toczącego się postępowania dotyczącego zmiany sposobu użytkowania parteru ww. budynku na warsztat samochodowy i sklep motoryzacyjny nie może automatycznie przesądzać o przyznaniu im statusu stron w postępowaniu prowadzonym w ramach nadzoru budowlanego w sprawie zmiany sposobu użytkowania jego I piętra na cele mieszkalne. Dalej organ wyjaśnił, że w ramach badanej sprawy nie ma do czynienia z jakimkolwiek negatywnym wpływem, bądź uciążliwościami spowodowanymi zmianą sposobu użytkowania I piętra ww. budynku na cele mieszkalne i wskazał na brak wykazania tej okoliczności przez skarżących. Organ wyjaśnił, że w przeciwieństwie do użytkowania obiektu na cele warsztatu samochodowego i sklepu motoryzacyjnego, użytkowanie części obiektu na cele mieszkalne, w przypadku kiedy okoliczna zabudowa jest również mieszkalna, nie wpływa ponadnormatywnie bądź negatywnie na użytkowanie, czy zagospodarowania działek sąsiednich o tym samym profilu użytkowym. W związku z powyższym w ocenie MWINB nie budzi wątpliwości, iż wnioskodawcy nie posiadają własnego indywidualnego interesu prawnego w niniejszej sprawie, zatem prawidłowym było wydanie decyzji z [...] września 2022 r., nr [...] odmawiającej uchylenia własnej, ostatecznej decyzji nr [...] z [...] marca 2020 r. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniesiono o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie decyzji jej poprzedzającej a także o wznowienie postępowania w ww. spornej sprawie. W uzasadnieniu skargi opisano stan faktyczny sprawy i szeroko przedstawiono stanowisko na poparcie jej treści. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia art. 28, 6, 7, 8, 80 k.p.a. oraz przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazano, że organ II instancji rozpatrując odwołanie od zaskarżonej decyzji zaniechał ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy oraz wnikliwego zbadania materiału dowodowego. Zdaniem skarżących organy nadzoru budowlanego nie podjęły działań w celu ostatecznego wyjaśnienia spornych kwestii dotyczących odległości zabudowy w tym otworów okiennych w dachu budynku gospodarczego od granic nieruchomości skarżących i nieuzasadnienie przeniosły na skarżących obowiązek przedstawienia dowodów w tej sprawie, jednocześnie lekceważąc podniesioną wadliwość dokumentacji przedstawionej przez właścicieli budynku. Ponadto skarżący wskazali na naruszenie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...] po zachodniej stronie ulicy [...] cz. 1 (vide. uchwała Nr [...] Rady [...]). Wskazali, że dla obszaru a 6.4 MN/U gdzie znajduje się przedmiotowy budynek gospodarczy zakazuje się zmiany sposobu użytkowania budynków gospodarczych na cele mieszkalne, jeśli już na działce istnieje budynek mieszkalny (co ma miejsce w niniejszej sprawie) w celu ograniczenia intensywności zabudowy mieszkaniowej z wszystkimi tego konsekwencjami. Zdaniem skarżących organy całkowicie pominęły ustalenia ładu przestrzennego. W odpowiedzi na skargę, GINB wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Uczestnicy postępowania T. i A. G. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika (pismem z 21 marca 2023 r.) wnieśli o oddalenie ww. skargi, w uzasadnieniu również przedstawiając swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem skargi decyzją MWINB z 14 listopada 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję PINB z [...] września 2022 r. odmawiającej uchylenia własnej, ostatecznej decyzji z [...] marca 2020 r. umarzającą postępowanie prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie sposobu użytkowania części budynku usytuowanego na działce nr ew. [...], obręb [...] przy ul. [...] w W. – piętra budynku gospodarczego użytkowanego na cele mieszkalne. Wznowienie postępowania jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, który stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzja ta zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 1-8 oraz art. 145a i art. 145b k.p.a Stosownie do art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania może nastąpić z urzędu lub na żądanie strony, przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i 145b następuje tylko na żądanie strony. Oznacza to, że z wnioskiem o wznowienie postępowania może wystąpić jedynie podmiot posiadający przymiot strony w postępowaniu objętym wznowieniem, a organ nie jest uprawniony do ponownego rozpoznania sprawy w omawianym trybie w oparciu o wniosek, który nie pochodzi od strony. Stwierdzenie, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną skutkuje - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2527/12 i z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1828/12). Skarżący jako podstawę wznowienia wskazali art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Kluczową kwestią w rozpatrzeniu niniejszej sprawy było ustalenie, czy skarżącym winien przysługiwać status strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją PINB z [...] marca 2020 r. nr [...]. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa Zgodnie z art. 28 k.p.a stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie prawa materialnego. Interes prawny musi być ponadto uzasadniony okolicznościami i zdarzeniami, które wystąpiły lub nadal trwają (por. wyrok NSA w wyroku z 28 października 2015 r. II OSK 434/14) . Nie wystarczy zatem samo wewnętrzne przekonanie danego podmiotu w tym zakresie, które zwykle wiąże się z interesem faktycznym, a nie prawnym (por. wyrok NSA z 26 września 2019 r. sygn. akt I OSK 178/18). To nie art. 28 k.p.a. wyznacza w danym postępowaniu dla konkretnej osoby status strony, ale odrębny przepis (norma prawna), który chroni prawa danej osoby, a celem postępowania administracyjnego jest wydanie rozstrzygnięcia ingerującego lub kształtującego te prawa (zob. wyrok NSA z 15 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 388/17). Przyjęta w art. 28 k.p.a. przesłanka przyznania jednostce statusu strony, przesłanka interesu prawnego, wymaga wyprowadzenia jej co do zasady z przepisów administracyjnego prawa materialnego. Przepisy prawa cywilnego, w tym art. 140, art. 144 i art. 154 k.c., dają podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego z tytułu prawa własności tylko o tyle, o ile przepisy administracyjnego prawa materialnego dają do tego podstawę. W przypadku braku podstaw w przepisach administracyjnego prawa materialnego do rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej żądania jednostki, z przepisów prawa cywilnego nie ma podstaw do wyprowadzenia interesu prawnego (zob. wyrok NSA z 15 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2879/17). Należy przy tym podkreślić, że interes prawny uzasadniający status strony postępowania ma być osobisty, konkretny, bezpośredni i aktualny, a nie hipotetyczny czy potencjalny. Należy podzielić stanowisko organów, że decyzja, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, nie narusza interesu prawnego skarżących. Z materiału dowodowego w żaden sposób nie wynika, aby w szczególności z uwagi na zakres oddziaływania ww. obiektu budowlanego, wynik postępowania w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania piętra budynku gospodarczego na część mieszkalną, mógłby dotyczyć interesu prawnego skarżących. Sami skarżący także nie wskazują w tym zakresie na jakiekolwiek okoliczności ani przepisy prawa materialnego, w oparciu o które można byłoby wywieść przysługujący im rzekomy interes prawny w udziale w ww. postępowaniu. W szczególności za jego źródło nie można uznać samego tylko faktu posiadania tytułu prawnego do działki skarżących względem tej, na której posadowiony jest przedmiotowy obiekt budowlany. Brak takiego przepisu prawa materialnego świadczy zaś o tym, że skarżący posiadają wyłącznie interes faktyczny w niniejszym postępowaniu, który nie jest wystarczający dla uznania ich za stronę przedmiotowego postępowania. Należy nadto dodać - odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - że kwestia ta trafnie oceniona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 3017/19, dotyczącym tych samych nieruchomości. W uzasadnieniu tego wyroku NSA podkreślił, że § 12 rozporządzenia, w którym ustawodawca ustalił zasady sytuowania obiektu od granicy z działką sąsiednią ma zastosowanie jedynie do działek budowlanych, a zarówno działka drogowa - ul. [...], jak i działka nr [...] i działka nr [...] nie posiadają cech działek budowlanych. NSA przesądził, że działka nr 100 nie jest działką budowlaną, a co za tym idzie, przepisy dotyczące sytuowania obiektów w określonych odległościach od granicy działki nie mają zastosowania dla ww. nieruchomości. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko NSA wyrażone w powyższym wyroku. Należy nadto dodać, że sama kwestia odległości, w jakiej znajduje się budynek uczestników od działki nr [...] została przez organy ustalona na podstawie dokumentacji geodezyjnej, protokół przeprowadzenia kontroli w dniu 11 lutego 2020 r. nr [...] oraz projekt zatwierdzony decyzją Burmistrza Gminy [...] z [...] grudnia 1994 r., nr [...]. Powyższe dokumenty mają charakter dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 76 k.p.a., który stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Skarżący nie przedłożyli dowodów, które obalałyby domniemanie prawdziwości powyższych dokumentów. Trafnie GINB wskazał, że warunkiem możliwości zbadania zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jego wcześniejsze skuteczne wznowienie, natomiast w przedmiotowej brak jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej, gdyż nie wykazali zaistnienia w ich przypadku przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organu organy zebrały cały niezbędny materiał dowodowy, dokonały jego prawidłowe oceny, a ustalony stan faktyczny pozwala na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, mając na względzie charakter postępowania (wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.