VII SA/Wa 303/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi K L na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 24 listopada 2022 r. znak: DOA.7110.322.2022.KKA w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Stan faktyczny i prawny w przedmiotowej sprawie przedstawia się następująco: Decyzją z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Starosta [...] (dalej: Starosta) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Z. G. (dalej: inwestor), obejmującego budowę budynku inwentarskiego (kurnika) z częścią gospodarczo-socjalną i kotłownią wraz ze zbiornikiem na ścieki bytowe i dwóch silosów paszowych typu BIN 21 na nieruchomości, położonej w miejscowości [...], na działkach nr ewid.: [...] (dalej: decyzja ostateczna Starosty). Wnioskiem z 17 lipca 2019 r. K. L (dalej: skarżący, wnioskodawca, strona), powołując art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.), wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Starosty jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, tj.: - art. 28 k.p.a. poprzez nieuznanie za stronę postępowania wnioskodawcy i jego żony w sytuacji, kiedy z okoliczności sprawy wynikało jednoznacznie, że immisje, będące następstwem użytkowania budynku kurnika, mogą oddziaływać na prawa i wolności K. i D. małż. L., - art. 86 pkt 2 w związku z art. 72 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 353, dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku) poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę niezgodnej z warunkami zawartymi w prawomocnej decyzji Wójta Gminy [...] znak: [...] z [...] lipca 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Decyzją z [...] listopada 2019 r nr [...] Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda, organ I instancji, organ wojewódzki) umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Starosty, z uwagi na brak przymiotu strony wnioskodawcy. W wyniku złożonego przez skarżącego odwołania od ww. decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB, organ odwoławczy, organ II instancji) 10 stycznia 2020 r. wydał decyzję znak: [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu wojewódzkiego. Na powyższą decyzję GINB skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący, w wyniku której prawomocnym wyrokiem z 15 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 585/20 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W ocenie Sądu decyzje organów w przedmiocie umorzenia postępowania naruszają przepisy art. 28 k.p.a. oraz art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., dalej: P.b.), ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wykazano, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektów budowlanych. Decyzją z [...] czerwca 2021 r. nr [...] Wojewoda ponownie umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty z uwagi na brak przymiotu strony przez wnioskodawcę, a GINB decyzją z 11 października 2021 r. znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 21 marca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2627/21, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, uznając iż zostały wydane z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.). W konsekwencji Wojewoda, związany wytycznymi ww. wyroków sądu administracyjnego, uznał legitymację skarżącego w przedmiotowej sprawie i rozpoznał wniosek strony o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Starosty pod kątem merytorycznym. Decyzją z [...] września 2022 r. nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 157 i art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty badany jest wyłącznie stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie jej wydania, tj. 7 kwietnia 2017 r., a zasadność wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji należy rozważać po ustaleniu ówczesnego stanu faktycznego w kategoriach obowiązujących w tym czasie przepisów. Właściwy organ orzeka o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji administracyjnej tytko wtedy, jeżeli równocześnie stwierdzi, że wystąpiła przynajmniej jedna z podstaw stwierdzenia nieważności wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a., nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności badanej decyzji, ani też decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Organ I instancji wskazał, że przedmiotem inwestycji objętej ostateczną decyzją Starosty jest budowa budynku inwentarskiego (kurnika) z częścią gospodarczo - socjalną i kotłownią wraz ze zbiornikiem na ścieki bytowe i dwóch silosów paszowych typu BIN 21, na nieruchomości położonej w miejscowości Ł., gmina P., na działkach nr ewid. [...]. Projektowany budynek inwentarski przeznaczony do produkcji brojlerów kurzych w obsadzie 39.900 sztuk (159,96 DJP) zaprojektowano jako obiekt parterowy bez podpiwniczenia o wysokości 7,1 m. W budynku zaprojektowano wentylację mechaniczną przy zastosowaniu 8 wentylatorów kominowych dachowych i 16 wentylatorów ściennych. Wojewoda w przedmiotowej sprawie zbadał kontrolowany projekt budowlany pod kątem jego zgodności z art. 33 ust. 2 P.b. oraz art. 35 ust. 1 i ust. 4 P.b., czy w tym zakresie nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Uznał, że na dzień wydania ostatecznej decyzji Starosty teren projektowanej inwestycji nie był objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym Wójt Gminy P. [...] grudnia 2016 r. wydał decyzję nr [...]ustalającą warunki zabudowy dla tej inwestycji, a organ I instancji zbadał zgodność przedmiotowej inwestycji z ustaleniami tejże decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie organu I instancji budynek inwentarski (kurnik) z częścią gospodarczo-socjalną i kotłownią wraz z obiektami towarzyszącymi jest spójny z rodzajem zabudowy, określonym w pkt 1 ww. decyzji jako zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych. Inwestycja spełnia również ustalenia zawarte w pkt 2 decyzji o warunkach zabudowy, dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, tj.: 1) budynek inwentarski o obsadzie do 160 DJP z częścią gospodarczo-socjalną oraz kotłownią (warunek spełniony - projektowana obsada budynku: 159,96 DJP), 2) dwa silosy paszowe o pojemności do 50 t każdy (warunek spełniony - zaprojektowano dwa silosy paszowe o ładowności 21,2 t i kubaturze użytkowej 32,6 m³ każdy), 3) bezodpływowy zbiornik na ścieki bytowe (warunek spełniony). Organ I instancji sprawdził również zgodność inwestycji z warunkami i wymaganiami kształtowania ładu przestrzennego, określonymi w pkt 3 decyzji o warunkach zabudowy, tj.: 1) nieprzekraczalna linia zabudowy - w odległości 31 m od granicy frontowej działki (warunek spełniony), 2) wielkość powierzchni istniejącej i projektowanej zabudowy w stosunku do powierzchni działki w granicach terenu inwestycji - od 0,2 do 0,4 (warunek spełniony: wg. projektu budowlanego - 0,33), 3) szerokość elewacji frontowej - od 15 m do 22 m (warunek spełniony: wg projektu budowlanego - 20,94 m), 4) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - od 3 m do 5 m (warunek spełniony: wg. projektu budowlanego - 4,69 m), 5) wysokość silosów - nie większa niż 10 m (warunek spełniony: wg. projektu budowlanego - 7,26 m), 6) geometria dachu: - układ połaci dachowych - dach dwuspadowy o nachyleniu połaci od 20° do 40° (warunek nie został spełniony: wg projektu budowlanego dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci 34,58 %, tj. około 19,1°), - wysokość kalenicy od 5 m do 8 m (warunek spełniony: wg. projektu budowlanego wysokości kalenicy 7,1 m), - kierunek głównej kalenicy - równoległy do granicy z działką sąsiednią nr [...] (warunek spełniony); 7) w zakresie gabarytów obiektów oraz sposobu zagospodarowania działki obowiązują wymogi zawarte w decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2016 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (warunek spełniony). Ponadto przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie: ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu (pkt 4), komunikacji i infrastruktury technicznej (pkt 6) oraz ochrony interesów osób trzecich (pkt 7). Po przeprowadzeniu analizy zgodności inwestycji z zapisami decyzji Wójta Gminy P. nr [...] z [...] grudnia 2016 r. o warunkach zabudowy Wojewoda stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna ze wszystkimi ustaleniami tej decyzji, a tym samym narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. Jednak - w ocenie Wojewody - stwierdzoną niespójność dotyczącą nachylenia połaci dachowych, wynoszącego około 19,1°, zamiast jak wskazano w decyzji 20°- 40°, nie można uznać za rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W następnej kolejności Wojewoda zbadał zgodność przedmiotowej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, uwzględniając przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wg. stanu na dzień wydania badanej decyzji. W myśl art. 71 ust. 2 ww. ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowa inwestycja, zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71 - wg stanu na dzień wydania badanej decyzji, dalej: rozporządzenie z 2010 r.), należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym dla tej inwestycji został opracowany raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i na wniosek inwestora Wójt Gminy [...] [...] lipca 2016 r. wydał decyzję znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Zakres przedsięwzięcia, określony w pkt I decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, jest zgodny z zakresem inwestycji zatwierdzonym w decyzji o pozwoleniu na budowę, tj.: 1) budowa budynku inwentarskiego - kurnika o maksymalnej obsadzie inwentarza na poziomie 159,96 DJP (39.990 sztuk), o powierzchni zabudowy do 50 m2, powierzchni użytkowej 2.400 m2, na działkach nr ewid. [...] ortaz budowa budynku gospodarczo-socjalnego z kotłownią o powierzchni zabudowy do 100 m2, powierzchni użytkowej 90 m² (warunek spełniony: wg. projektu budowlanego - projektowana obsada budynku wynosi 159,96 DJP, łączna powierzchnia zabudowy budynku inwentarskiego z częścią gospodarczo-socjalną i kotłownią wynosi 2.630,48 m², a powierzchnia użytkowa: 2.475,87 m2), 2) posadowienie dwóch silosów paszowych o ładowności 17 Mg każdy (warunek nie został spełniony: wg. projektu budowlanego - dwa silosy paszowe o ładowności 21,2 t, tj. 21,2 Mg każdy), 3) posadowienie zbiornika na ścieki bytowe o pojemności 10 m3 (warunek spełniony: wg. projektu budowlanego - zbiornik o pojemności 4,5 m3), 4) wykonanie ogrodzenia wokół planowanego przedsięwzięcia (warunek spełniony), 5) posadowienie pasa zieleni izolacyjnej wokół terenu realizacji przedsięwzięcia (warunek spełniony), 6) wykonanie przyłącza do gminnej sieci wodociągowej (warunek spełniony), 7) wykonanie przyłącza elektroenergetycznego do sieci ZE (warunek spełniony), 8) wykonanie utwardzenia terenu o powierzchni zabudowy około 300 m2 (warunek nie został spełniony: wg. projektu budowlanego - powierzchnia projektowana dojść i dojazdów wynosi 1.530,93 m²). Wojewoda sprawdził również zgodność inwestycji z ustaleniami zawartymi w pkt III decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w zakresie następujących wymagań dotyczących ochrony środowiska: 1) na cele grzewcze obiektu inwentarskiego zaprojektować kocioł o mocy 450 kW, opalany węglem kamiennym (warunek spełniony), 2) zaprojektować emitor do odprowadzania powietrza z budynku kotłowni z wylotem zlokalizowanym na wysokości min. 8 m powyżej poziomu terenu, średnicy wylotu emitora max. 0,4 m, wylot otwarty (warunek spełniony: wg. projektu budowlanego wysokość 8,20 m i średnica 0,4 m), 3) zaprojektować wentylację mechaniczną budynku w postaci: - 8 sztuk wentylatorów dachowych, każdy o: wydajności 25.800 m3/h, średnicy wylotu emitora około 0,94 m, z wylotem emitora na wysokości nie mniejszej niż 6,5 m nad poziomem terenu, zapewniających, że prędkość gazów na wylocie nie będzie mniejsza niż 10,33 m/s, poziomie mocy akustycznej max. 86 dB (warunek spełniony: wg. projektu budowlanego wysokość 7,47 m n.p.t. i średnica 1 m), - 16 sztuk wentylatorów ściennych, każdy o: wydajności 41.306 m³/h, średnicy wylotu emitora około 1,4 m, z wylotem pionowym, niezadaszonym emitora na wysokości nie mniejszej niż 3,5 m nad poziomem terenu, poziomie mocy akustycznej max. 86 dB (warunek spełniony: wg. projektu budowlanego wysokość 3,30 m n.p.t.), 4) w ścianach bocznych budynku inwentarskiego zaprojektować wentylacje grawitacyjną budynku, tj. nawiewy boczne (warunek spełniony), 5) zaprojektować dwa silosy paszowe, każdy o ładowności 17 Mg, posadowione na płycie żelbetowej o powierzchni zabudowy około 30 m2 (warunek nie został spełniony: wg. projektu budowlanego - dwa silosy paszowe o ładowności 21,2 t, tj. 21,2 Mg na płycie o powierzchni zabudowy 11,69 m2 każdy). Organ I instancji ocenił więc, że inwestycja objęta ostateczną decyzją Starosty nie jest zgodna ze wszystkimi ustaleniami zawartymi w decyzji z [...] lipca 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, co stanowi naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. Naruszenie dotyczy ładowności silosów i powierzchni utwardzeń. Jednak nie każde naruszenie prawa jest rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które jest niewątpliwe oraz powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie skutki gospodarcze, ekonomiczne lub społeczne. W ocenie organu I instancji wykazane naruszenie nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a niezgodność projektu z wymogami decyzji środowiskowej pozostaje bez negatywnego wpływu na oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na środowisko. Poza tym wskazano, że dla planowanego przedsięwzięcia został opracowany raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z którym, emisja zanieczyszczeń podczas funkcjonowania przedsięwzięcia nie powoduje przekroczeń wartości odniesienia substancji i dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2010 r. nr 16, poz. 87), co oznacza, że rozpatrywana instalacja nie wpływa ponadnormatywnie na stan zanieczyszczenia środowiska, a stopień ograniczania wielkości emisji jest zgodny z obowiązującymi przepisami. Najbardziej istotnym elementem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, spośród opisanych w ww. raporcie, jest wpływ na powietrze atmosferyczne w związku z emisją substancji gazowych, w tym substancji odorotwórczych. Jednak zarówno ten, jak i inne elementy oddziaływania mogące wpływać na zdrowie i warunki życia ludzi, w przypadku ocenianego przedsięwzięcia, ograniczone są do terenu inwestycji lub do jego najbliższego sąsiedztwa, nie wykraczając przy tym poza ramy dopuszczalne przez przepisy prawne i nie wpłyną negatywnie na mieszkańców najbliższych obiektów zabudowy mieszkaniowej. Zdaniem Wojewody z uwagi na fakt, że sporządzony w niniejszej sprawie raport był podstawą do wydania decyzji środowiskowej, to brak jest podstaw, by kwestionować zapisy tego raportu oraz stwierdzić, że Starosta, wydając decyzję o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji w oparciu o decyzję środowiskową, rażąco naruszył prawo. Organ wojewódzki zbadał również zgodność inwestycji z obowiązującymi na dzień wydania spornej decyzji przepisami techniczno- budowlanymi, uregulowanymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 - wg stanu na dzień wydania badanej decyzji, dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych). W tym zakresie Wojewoda stwierdził, że przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana zgodnie z przepisami zawartymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych w zakresie m.in.: usytuowania (§ 12), przesłaniania (§ 13), odległości miejsc na pojemniki i kontenerów na odpady stałe (§ 23), nasłonecznienia (§ 57 i § 60), bezpieczeństwa pożarowego (§ 271-273). Ponadto, z uwagi na usytuowanie obiektów na działkach inwestycyjnych i ich odległość od nieruchomości skarżącego inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu jego nieruchomości, nie pozbawia nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Inwestycja objęta zaskarżoną decyzją jest również zgodna z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 2014 r. poz. 81 ze zm., dalej: rozporządzenie z 1997 r.), m.in. w zakresie wymaganych odległości zaprojektowanych silosów paszowych określonych w § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia, co odpowiada przepisowi art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Organ wojewódzki zbadał również zgodność projektu budowlanego z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462). Zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły oświadczenie dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. W konkluzji Wojewoda stwierdził, że Starosta wydał decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. z naruszeniem prawa, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania kontrolowanej decyzji, jednak wskazane naruszenie nie ma rażącego charakteru, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto decyzja Starosty nie narusza żadnej innej przesłanki enumeratywnie wymienionej w art. 156 § 1 k.p.a. Wydana została bowiem przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, które miałoby charakter trwały, wykonanie jej nie wywołało czynu zagrożonego karą i nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Organ I instancji wskazał końcowo, że realizacja jakiejkolwiek inwestycji często niesie za sobą ryzyko pewnych utrudnień i uciążliwości dla osób funkcjonujących w jej pobliżu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że budowa kurnika, z uwagi na specyficzny charakter tego przedsięwzięcia, może być przyczyną dyskomfortu dla osób egzystujących w niedalekim otoczeniu. W ocenie organu wojewódzkiego ten dyskomfort nie może być jednak czynnikiem przemawiającym za stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę takiej inwestycji. Ochrona osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może zatem prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 27 września 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 588/11). Sam fakt wystąpienia uciążliwości spowodowanych projektowaną inwestycją, które nie przekraczają obowiązujących norm w przepisach prawa, nie uzasadnia stwierdzenia nieważności decyzji. Od powyższej decyzji wnioskodawca wniósł odwołanie, w którym zarzucił obrazę przepisów: - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 86 pkt 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez Starostę, tj. [...] kwietnia 2017 r., polegającą na uznaniu, iż niezgodność pomiędzy zatwierdzonym kwestionowaną decyzją projektem budowlanym a decyzją Wójta Gminy P. z [...] lipca 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia nie stanowi "rażącego naruszenia prawa" w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 k p a., podczas gdy zgodnie z art. 86 pkt 2 ww. ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy zatwierdzające projekt budowlany i udzielające pozwolenia na budowę, co wynika z art. 72 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy; - art. 80 k.p.a. polegającą na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez arbitralne uznanie bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego, że niezgodność projektu budowlanego z wymogami decyzji środowiskowej pozostaje bez negatywnego wpływu na oddziaływanie inwestycji na środowisko; - art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej, tj. skupianiu się na swoistej obronie wadliwie wydanej decyzji przez Starostę, bez wnikliwego przeanalizowania skutków, jakie niesie dla środowiska decyzja wydana wbrew przepisom art. 86 pkt 2 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Decyzją z 24 listopada 2022 r. znak: DOA.7110.322.2022.KKA GINB, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji GINB, po przedstawieniu stanu faktycznego i prawnego dotyczącego istoty sporu, stwierdził, że ostateczna decyzja Starosty nie narusza w stopniu rażącym przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b., ustaleń decyzji Wójta Gminy P. z [...] grudnia 2016 r. Nr [...] o warunkach zabudowy, jak również decyzji z [...] lipca 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. W szczególności nie naruszono rażąco wymagań w przedmiocie zaprojektowania wentylacji mechanicznej budynku. W projekcie budowlanym (strona 5) wskazano bowiem, że "Wentylacja budynku mechaniczna przy zastosowaniu 8 wentylatorów kominowych dachowych Ø 0,94 m o wydajności nominalnej wydmuchu 25,800 m³/h oraz mocy akustycznej 86 dB każdy. Dodatkowo zaprojektowano 16 wentylatorów ściennych 1,5 m x 1,5 m o wydajności nominalnej wydmuchu około 41.306 m³/h oraz mocy akustycznej 86 dB każdy". Organ odwoławczy, mając na uwadze zarzuty skarżącego zawarte w odwołaniu, wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy zatwierdzające projekt budowlany i udzielające pozwolenia na budowę. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 29 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 565/09 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 25 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 835/12, dodał, że zgodność, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., oznacza brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność polegającą na dokładnym przepisaniu ustaleń. Tym samym nie można stwierdzić, że ostateczna decyzja Starosty narusza w sposób rażący ww. przepis P.b. Organ II instancji nie stwierdził również, aby rozwiązania projektowe zatwierdzone kontrolowaną decyzją Starosty z [...] kwietnia 2017 r. rażąco uchybiały przepisom rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w szczególności przepisowi § 12 ust. 1 pkt 1 i 2. Z projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - str. 5) wynika, że elewacja północna projektowanego kurnika z otworami usytuowana została w odległości od 4,005 m do 4,45 m od granicy działki o nr ew. [...] zaś elewacja wschodnia projektowanego kurnika z otworami usytuowana została od 0 m do 5,9 m od granicy działki o nr ew. [...], a zatem z naruszeniem § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. Jakkolwiek bezsprzecznie został naruszony przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b., który nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, to jednak GINB uznał, że skutki stwierdzonego uchybienia nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. W szczególności brak jest podstaw, aby stwierdzić, że w analizowanym przypadku ww. uchybienie wywołuje szczególnie negatywne skutki społeczno-gospodarcze. Z posiadanych dokumentów wynika, iż działka o nr ew. [...] stanowi grunt orny i w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowiła współwłasność inwestora, a więc skutki zbliżenia projektowanego kurnika do granicy działki nr [...] dotykały wyłącznie inwestora. Również aktualny właściciel tej dziatki nie sprzeciwia się takiemu usytuowaniu przedmiotowego budynku. Zatem uchybieniu temu nie sposób przypisać szczególnie doniosłych skutków społeczno-gospodarczych, które uzasadniałyby wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego w trybie nieważnościowym. Sporna inwestycja nie narusza też przepisów rozporządzenia z 1997 r., bowiem projektowane 2 silosy paszowe BIN 21 o ładowności 21,2 t nie naruszają dopuszczalnych odległości wskazanych w § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem odległość silosów na zboże i pasze o pojemności do 100 ton powinna wynosić co najmniej: 8 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; 8 m od innych budynków, z wyłączeniem budynków inwentarskich i gospodarczych; 15 m od instalacji służących do otrzymywania biogazu rolniczego, 15 m od składu węgla i koksu; 4 m od granicy działki sąsiedniej. Z projektu zagospodarowania terenu (projekt budowlany - str. 5) wynika, że projektowane dwa silosy paszowe BIN 21 o ładowności 21,2 ton nie naruszają wskazanych powyżej dopuszczalnych odległości. Stąd ostateczna decyzja Starosty nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.; nie jest też obarczona żadną wadą wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Od decyzji GINB skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji Wojewody oraz ich uzasadnienie. Zdaniem strony zgodnie z treścią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach budowany kurnik powinien być wyposażony w 16 wentylatorów ściennych z wylotem pionowym, niezadaszonym emitora na wysokości nie mniejszej niż 3,5 m n.p.t. Natomiast w projekcie budowlanym wentylatory pozbawione zostały pionowych wylotów, co sprawia, że powietrze z kurnika jest wyrzucane przez wentylatory ścienne wprost w kierunku działki skarżącego. Organy obu instancji arbitralnie uznały, że uchybienie to nie nosiło cech rażącego prawa, bez zasięgnięcia chociażby opinii biegłego, który mógłby dokonać rzetelnej analizy w tym zakresie, popartej wiedzą fachową i doświadczeniem zawodowym. Skarżący podkreślił przy tym, że nie kwestionuje raportu oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja ostateczna Starosty nie została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a. Kontroli Sądu poddano decyzję wydaną przez organy orzekające na skutek rozpoznania wniosku strony z [...] lipca 2019 r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Starosty. W przypadku postępowania nieważnościowego dokonanie oceny decyzji administracyjnej w zakresie jej zgodności z prawem podlega specyficznym regułom, bowiem organ nie rozstrzyga o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Jego działanie ukierunkowane jest wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.; działa więc jako organ kasacyjny i w oparciu o materiał dowodowy, który posłużył do wydania badanego orzeczenia. Charakter postępowania (tryb nadzwyczajny) uniemożliwia bowiem gromadzenie nowych dowodów i czynienie nowych ustaleń faktycznych w sprawie. Stąd też organ orzekający w tym trybie dokonuje oceny legalności decyzji na podstawie akt postępowania zwykłego i nie może prowadzić postępowania w takim zakresie, w jakim ma to miejsce w postępowaniu zwykłym. Do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej może dojść wyłącznie z przyczyn wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Z treści tego przepisu wynika, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Jedną z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, którą skarżący zarzucił w swoim wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Starosty. Wskazał bowiem, że Starosta nie zweryfikował należycie projektu budowlanego, będącego podstawą wydanej decyzji z [...] kwietnia 2017 r., która jako ostateczna korzysta z przymiotu trwałości (art. 16 k.p.a.). W szczególności istotą sporu jest zgodność tego projektu z treścią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia z [...] lipca 2016 r. Skarżący we wniosku z [...] lipca 2019 r. podnosił nadmierny hałas i fetor wydostający się ze spornej inwestycji w stronę działek sąsiednich. Nie każde jednak naruszenie prawa zasługuje na to, aby zakwalifikować je jako "rażące". Należy zgodzić się z organami orzekającymi w tej sprawie, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. np. wyroki NSA: z 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, z 2 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2226/10, z 17 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2832/12, z 16 września 2016 r., sygn. akt I OSK 2617/14, z 13 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 453/16, z 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1316/15, z 1 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1149/19, publ. cbosa). Organy orzekające w toku przedmiotowego postępowania nieważnościowego zasadnie wskazały na treść przepisów obowiązujących organ architektoniczno-budowlany (w tej sprawie Starosta) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 P.b. wg. stanu na dzień wydania ostatecznej decyzji Starosty pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 P.b. do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wynika z akt sprawy inwestor wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami (działki nr ew. [...] i [...], jednostka ewidencyjna P., obręb Ł.) na cele budowlane. Ponadto uzyskał decyzję Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2016 r., Nr [...], ustalającą na jego wniosek warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego z częścią gospodarczo-socjalną i kotłownią wraz z obiektami towarzyszącymi na działkach nr ew. [...] w obr. [...] oraz działce nr ew. [...]. Tym samym w analizowanym przypadku organy prawidłowo ustaliły, że nie naruszono wymagań ustanowionych ww. przepisami P.b. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Z prawidłowych ustaleń organów wynika, że projektowany budynek inwentarski (kurnik), przeznaczony do produkcji brojlerów kurzych w ilości 159,96 DJP, wraz z częścią gospodarczo-socjalną i kotłownią oraz obiektami towarzyszącymi (dwa silosy paszowe i bezodpływowy zbiornik na ścieki bytowe), jest spójny z rodzajem zabudowy określonym w punkcie 1 decyzji o warunkach zabudowy jako zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych, spełnia również ustalenia dotyczące funkcji zabudowy (pkt 2 decyzji o warunkach zabudowy) oraz jest zgodny z warunkami i wymaganiami kształtowania ładu przestrzennego określonymi w punkcie 3 tejże decyzji. Zauważono niespójność w projekcie budowlanym w odniesieniu do nachylenia połaci dachowych przedmiotowego budynku, bowiem projektowany dach dwuspadowy ma kąty nachylenia połaci 34,58% (strona 15 projektu budowlanego), co stanowi według organu I instancji około 19,10, zaś według organu odwoławczego około 200, zamiast wskaźnika z decyzji o warunkach zabudowy 200 – 400. W ocenie Sądu nie stanowi to jednak podstawy do stwierdzenia istnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem utożsamianie pojęcia "rażącego" naruszenia prawa z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. O "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA: z 30 listopada 1999 r., sygn. akt V SA/876/99 oraz z 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92, publ. cbosa). Powyższa ocena Sądu odnosi się również do stwierdzonego przez organ odwoławczy naruszenia przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b., kiedy elewacja wschodnia projektowanego kurnika z otworami usytuowana została w odległości od 0 m do 5,9 m od granicy z sąsiednią działką nr ew. [...] (projekt budowlany strona 5). Takie za bliskie usytuowanie przedmiotowego obiektu względem działki nr [...] nie wywołuje -zdaniem Sądu - negatywnych skutków społeczno-gospodarczych, bowiem w dacie wydania ostatecznej decyzji Starosty działka ta stanowiła współwłasność inwestora, a aktualny właściciel A. G. nie wnosi zastrzeżeń co do jego lokalizacji (por. wypis z księgi wieczystej działki nr [...] oraz oświadczenie A. G. w aktach administracyjnych organu odwoławczego). W świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. na organie administracji architektoniczno-budowlanej spoczywa również obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, co obejmuje w szczególności kwestię obowiązku dysponowania przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska. Z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy [...] decyzją z [...] lipca 2016 r., znak: [...], uzgodnił na wniosek inwestora środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa obiektu inwentarskiego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr ew. [...] gmina [...]" oraz określił jego warunki. Analiza akt sprawy wykazała, że parametry projektowanych obiektów nie naruszają rażąco ustaleń ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. W szczególności za organem odwoławczym należy powtórzyć, że nie naruszono rażąco wymagań w przedmiocie powierzchni użytkowej budynku inwentarskiego - kurnika - 2400 m2 (projektowana: 2400 m2 - projekt budowlany strona 8); powierzchni użytkowej budynku gospodarczo-socjalnego z kotłownią - 90 m2 (projektowana: 77,48 m2 - projekt budowlany strona 8): powierzchni zabudowy budynku inwentarskiego - kurnika - do 2550 m2 i budynku gospodarczo-socjalnego z kotłownią - do 100 m2 (projektowana: łączna powierzchnia zabudowy 2.630,48 m2 - projekt budowlany strona 8); obsady inwentarza - na poziomie 159,96 DJP (39.990 szt.) (projektowana: 159,96 DJP - projekt budowlany strona 5); ładowności dwóch silosów paszowych - 17 Mg (Megagram) każdy (projektowana: 21,2 ton, tj. 21,2 Mg - projekt budowlany strona 38); powierzchni zabudowy płyty żelbetowej silosów - około 30 m2 (projektowany - około 23,38 m2 - projekt budowlany strona 38), czy też pojemności zbiornika na ścieki bytowe - 10 m3 (projektowany - 4,5 m3 - projekt budowlany strona 93). Jak wynika z powyższego w projekcie budowlanym stwierdzono naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zakresie ładowności 2 silosów paszowych oraz powierzchni zabudowy płyt żelbetowych tych silosów w stosunku do wskazanej w decyzji środowiskowej. Sąd podziela ocenę organów, że wykazane ww. naruszenie nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; niezgodność projektu z wymogami decyzji środowiskowej pozostaje bowiem bez wpływu na oddziaływanie inwestycji na środowisko. Zdaniem Sądu analiza projektowanych rozwiązań nie wykazała także istotnych sprzeczności w odniesieniu do zaprojektowania wentylacji mechanicznej przedmiotowego budynku. Zgodnie z decyzją środowiskową w projekcie budowlanym kurnika (strona 5) zaprojektowano wymaganą ilość wentylatorów ściennych (16 sztuk) 1,5 m x 1,5 m, o wydajności wydmuchu około 41.306 m3/h i mocy akustycznej 86 dB każdy oraz wentylatorów kominowych (8 sztuk) o średnicy wylotu emitora 94 cm, wydajności 25.800 m3/h i mocy akustycznej 86 dB każdy. Zarzut strony, że projektowane wentylatory ścienne pozbawione są pionowych wylotów, o których mowa w punkcie III.3 lit. b decyzji środowiskowej, nie stanowi "rażącego" naruszenia prawa, bowiem inwestor zmieścił się w wymaganych tą decyzją parametrach dotyczących wentylatorów, a zgodność, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., oznacza brak sprzeczność, a nie dosłowną zgodność, polegającą na dokładnym przepisaniu ustaleń (por. wyrok WSA w Krakowie z 29 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 565/09, publ. cbosa). W tym miejscu warto przypomnieć, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. musi być niewątpliwe, natomiast jeśli nawet skarżący w uzasadnieniu skargi twierdzi, że organ winien zasięgnąć opinii biegłego, który miałby dokonać rzetelnej analizy w zakresie oceny zgodności pozwolenia na budowę z warunkami decyzji środowiskowej w odniesieniu do sposobu zainstalowania wentylatorów ściennych, to znaczy, że to ewentualne naruszenie nie ma cechy "niewątpliwego" i "oczywistego". Istotne jest również, że w decyzji środowiskowej znajduje się zalecenie wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie emisji substancji gazowych do powietrza, oddziaływania akustycznego oraz zagospodarowania obornika. Tym samym w toku korzystania z inwestycji jest możliwość ewentualnej korekty ww. oddziaływania. Należy zgodzić się z organem wojewódzkim, że fakt wystąpienia uciążliwości spowodowanych projektowaną inwestycją, które nie przekraczają obowiązujących norm w przepisach prawa, nie uzasadnia stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Starosty. Raport oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, przewidując możliwość subiektywnego odczuwania dyskomfortu związanego z budową kurnika, jednoznacznie wypowiedział się, że nie oznacza to jeszcze jego negatywnego wpływu na zdrowie i warunki życia ludzi i nie jest podstawą do uznania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przekraczające dopuszczane normy. Reasumując: organy orzekające nie naruszyły zarzucanych w skardze przepisów prawa materialnego, prawidłowo i wszechstronnie oceniły materiał dowodowy, w wyniku czego doszły do prawidłowego wniosku o braku przesłanki "rażącego" naruszenia prawa w odniesieniu do ostatecznej decyzji Starosty. Fakt, że skarżący nie zgadza się z zaskarżoną decyzją nie oznacza, że organy wadliwie ustaliły i oceniły stan faktyczny, niezgodnie z zasadą wyrażoną w art. 8 § 1 k.p.a. Należy również stwierdzić, że organy zasadnie nie dopatrzyły się w kontrolowanej ostatecznej decyzji Starosty innych przyczyn stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.