II SA/Wr 759/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant Wiktoria Sojka-Ratajczyk po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 maja 2023 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzje Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 23 sierpnia 2022 r. nr 845/2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy wolnostojącej wiaty I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej kwotę 1014 (słownie: tysiąc czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją nr 845/2022 z dnia 23 sierpnia 2022 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako DWINB, organ II instancji) utrzymał w mocy decyzję nr 64/2022 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kłodzku (dalej PINB, organ I instancji) z dnia 7 czerwca 2022 r., którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie budowy przez A. i M. P. wolnostojącej wiaty o wymiarach 1.56 m x 8.05 m na terenie działki nr [...] w P. Decyzja jest wynikiem następująco ukształtowanego postępowania prawnego. W rezultacie wniosku z dnia 3 lutego 2022 r. o przeprowadzenie kontroli obiektów zlokalizowanych w P. na działce nr [...], zawiadomieniem z dnia 14 lutego 2022 r. PINB poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych wykonanych na nieruchomości w P. Oględziny przeprowadzone w dniu 8 marca 2022 r. wykazały wybudowanie w 2021 r. przez A. i M. P. wolnostojącej drewnianej wiaty o wymiarach 1.56 m x 8.05 m na działce o powierzchni 505 m2. Właścicielka sąsiedniej działki nr [...] M. F. (dalej także jako skarżąca) zarzuciła, że wiata usytuowana jest częściowo na jej działce, natomiast według twierdzeń A. i M. P. wiata znajduje się w odległości 10-30 cm od granicy z działką nr [...]. PINB ustalił powierzchnię zabudowy wiaty (12.56 m2), i powołując się na przepisy Prawa budowlanego wskazał, że wzniesienie wiaty takiej jak w realiach sprawy nie podlega ani pozwoleniu na budowę, ani zgłoszeniu. Okoliczności wskazane przez M. F. w postaci zalewania wodami opadowymi z dachu wiaty, zsuwania się śniegu z dachu wiaty na teren jej działki czy częściowego posadowienia wiaty na jej działce są kwestiami z zakresu prawa cywilnego, a nie prawa budowlanego. W konsekwencji PINB umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, nie stwierdzając naruszenia przepisów Prawa budowlanego. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła M. F., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego w postaci: - art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej w związku z §4 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenu poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że wiata, w której składowane jest drewno, spełnia wymogi odległości od sąsiedniej działki - art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. §29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że dokonywanie przez właściciela sąsiedniej nieruchomości zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej działki jest zgodne z prawem, 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: - art. 7 w związku z art. 77§1 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w sposób wszechstronny stanu faktycznego - art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 7 i 8 k.p.a. poprzez naruszenia zasady zaufania, zasady sprawiedliwości społecznej, zasady interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji PINB organ II instancji wyjaśnił przyczyny umorzenia postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość, i podkreślił przedmiot postępowania, którym jest legalność budowy wolnostojącej wiaty o wymiarach 1.56m x 8.05 m. DWINB podniósł, że przedmiotowa inwestycja mieści się w zakresie art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenia na budowę ani zgłoszenia nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2 sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Organ II instancji stwierdził, że roszczenia cywilne powinny być realizowane przed sądem powszechnym, a nie w postępowaniu administracyjnym. Z kolei organ Państwowej Straży Pożarnej nie stwierdził naruszenia przepisów przeciwpożarowych i nie dostrzegł zajścia przesłanek dla wydania decyzji nakazującej usuniecie nieprawidłowości w zakresie ochrony przeciwpożarowej, na co wskazuje przedłożony protokół z czynności rozpoznawczych przeprowadzonych przez przedstawicieli Państwowej Straży Pożarnej. W skardze z dnia 3 października 2022 r. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika skarżąca wniosła o uchylenie decyzji DWINB, rozważenie uchylenia decyzji PINB, zobowiązanie przez Sąd organu do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę wiaty na podstawie art. 145a §1 p.p.s.a., zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuty skargi skoncentrowano na naruszeniu: I. Przepisów prawa materialnego, a to: - art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. §29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że dokonywanie przez właściciela sąsiedniej nieruchomości zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej działki jest zgodne z prawem - art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej w związku z §4 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenu poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że wiata, w której składowane jest drewno, spełnia wymogi odległości od sąsiedniej działki II. Przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: - art. 7 w związku z art. 77§1 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w sposób wszechstronny stanu faktycznego - art. 78§1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z wiadomości email z 27 maja 2022 r. mimo, że idzie o okoliczność mającą znaczenie dla sprawy - art. 107§3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu przyczyn, dla których organ odmówił przedłożonym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej - art. 138§1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji - art. 2 Konstytucji oraz art. 7 i 8 k.p.a. poprzez naruszenia zasady zaufania, zasady sprawiedliwości społecznej, zasady interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W rozwinięciu skarżąca akcentuje, że organ zignorował istnienie przepisów zabraniających zmieniania naturalnego spływu wód opadowych i celowego kierowania ich na teren sąsiedni. Kontrola w zakresie składowania drewna nastąpiła zbyt późno względem momentu zgłoszenia, i nie można uznać, że składowanie drewna miało miejsce w budynku, co narusza przepisy o ochronie przeciwpożarowej. Dalej skarżąca podnosi, że wielokrotnie przedstawiała dowody ukazujące przebieg granicy, wskazuje, iż organ zaniechał weryfikacji stanu działki z planem miejscowym. W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniejszą argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga została uwzględniona. Podstawy prawne i zakres kognicji sądu administracyjnego wyznacza Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., która w art. 175 sytuuje sądy administracyjne w systemie wymiaru sprawiedliwości, a poprzez art. 184 nakazuje sądom administracyjnym, w zakresie określonym w ustawie, sprawować kontrolę działalności administracji publicznej. Ustawą, o której mowa w Konstytucji jest przede wszystkim ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej także jako p.p.s.a.). Jak stanowi art. 1 §1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku braku zajścia wskazanych wyżej przesłanek sąd, na podstawie art. 151 p. p. s. a. oddala skargę. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji musi w pierwszej kolejności dotyczyć tych ewentualnych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na prawidłowe ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Ma to umocowanie w brzmieniu art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który to przepis nakazuje sądowi uwzględnić skargę w razie stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro pod lit. a przywołanego przepisu, jako przesłankę uwzględnienia skargi, ustawodawca wskazuje “naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy", to relację między tymi regulacjami trzeba odczytywać w ten sposób, że prawidłowe orzeczenie o prawach i obowiązkach, czyli o zastosowaniu prawa materialnego, wymaga odpowiednio przygotowanego “przedpola", w postaci kontroli zastosowania przepisów proceduralnych. W orzecznictwie trafnie wskazano, że rozważania w przedmiocie zastosowania określonego przepisu prawa materialnego mają uzasadnienie dopiero na tym etapie stosowania prawa, na którym nie ma już żadnych wątpliwości co do stanu faktycznego. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 579/16; wyrok ten, jak też orzeczenia powołane w pozostałej części uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, CBOIS). Dokonując oceny postępowania od strony procesowej, i uwzględniając w tym wskazane zarzuty kwalifikowane jako naruszenia przepisów postępowania, Sąd miał na uwadze wyrażony w piśmiennictwie pogląd, według którego, chodzi tu o pewne wady stosowania przez organy regulacji proceduralnych, które mogą polegać na: - niedopełnieniu przez organy obowiązków wynikających z tych regulacji - uniemożliwieniu stronie skorzystania z zawartych w tych regulacjach uprawnień - błędnej wykładni poszczególnych przepisów regulacji proceduralnej stosowanej przez organ (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 529). Wszystkie wymienione wyżej postaci naruszeń, muszą mieć jednak wspólną cechę istotności, co oznacza, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wpływanie istotne na wynik sprawy, to prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt I GSK 363/12, wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11). Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja DWINB z dnia 23 sierpnia 2022 r. utrzymująca w mocy opisane wcześniej rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Materialnoprawną podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowi art. 105§ 1 k.p.a. stanowiący, że gdy postępowanie administracyjne z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, to organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo w części. Organ I instancji uznał, a organ odwoławczy to stanowisko podzielił, że budowa wiaty takiej jak w realiach sprawy nie wymagała decyzji o pozwoleniu na budowę, ani zgłoszenia. W tym zakresie organy oceniły obiekt prawidłowo, ponieważ relewantna w sprawie wiata mieści się w hipotezie normy z art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351), zgodnie z którym budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia. Problem prawny sprawy tkwi jednak gdzie indziej. Mianowicie trzeba zauważyć, że zwolnienie budowy wiaty z obowiązku uzyskania decyzji na budowę (dokonania zgłoszenia) nie oznacza wyłączenia jej spod reżimu innych przepisów prawnych, w szczególności przepisów Prawa budowlanego. Trzeba tu podkreślić, że postępowanie administracyjne w kontrolowanej sprawie wszczęto wskutek wniosku z dnia 3 lutego 2022 r. o przeprowadzenie kontroli obiektów usytuowanych na działce (a więc i wiaty), zaś postępowanie organ określił jako w sprawie robót budowlanych wykonanych na terenie nieruchomości. W tym sensie organ powinien dokonać kontroli wiaty mając na względzie kompleks przepisów technicznych i budowlanych, a ewentualne umorzenie postępowania prawidłowe będzie dopiero wtedy, gdy nie dojdzie do stwierdzenia naruszenia przepisów prawnych w związku ze wzniesieniem i funkcjonowaniem wiaty. Obiekty zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia mieszczą się bowiem w dyspozycji art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Zatem środki prawne przewidziane w art. 51 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego może i powinien zastosować także w przypadku robót budowlanych (obiektów) niewymagających wprawdzie pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, które jednak są wykonywane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (art. 50 ust. 1 pkt 2), czy też w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4). Mieści się w tym zakresie wiata tak jak w realiach sprawy. Zakres i treść kontroli adekwatnej do przedmiotu postępowania determinowany będzie ustaleniem charakteru i funkcji relewantnej wiaty. Przepisy ustawy Prawo budowlane nie formułują definicji wiaty. W załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (część I, rozdział 2 pt. Pojęcia podstawowe, Dz. U. z 1999 r. nr 112, poz. 1316) przez wiatę rozumie się szczególny rodzaj budynku, która stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione. W języku polskim wiata jest określana jako lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach, niekiedy ze ściankami z boku, wzniesiona np. nad peronem kolejowym, parkingiem, magazynem, przystankiem tramwajowym (Uniwersalny słownik języka polskiego pod red. Stanisława Dubisza, t. IV, Warszawa 2003). W orzecznictwie za podstawowe cechy obiektu (budowli) pozwalające na uznanie go za wiatę należy uznać posiadanie lekkiej konstrukcji, fundamentów, dachu, nieposiadanie ścian oraz posadowienie budowli na słupach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 1481/14, wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 575/17, wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 1398/18, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji i Sprawach, CBOIS). Dla wyznaczenia wzorca normatywnego pozwalającego odnieść wiatę do przepisów budowlanych należy przywołać §2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225, dalej jako "r.w.t."). Przepis stanowi: przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 135 ust. 10 oraz § 207 ust. 2. Jeżeli zatem ustalono by, że przedmiotowa wiata spełnia funkcje użytkowe budynków, to zaktualizują się wymogi prawne wynikające z r.w.t., będziemy mieli bowiem do czynienia z budowlą nadziemną realizującą funkcje przypisywane budynkom. Takich ustaleń w postępowaniu zabrakło, co następnie przełożyło się na przedwczesne i nieuzasadnione rozstrzygnięcia administracyjne, oparte na nie dowiedzionym założeniu, że przedmiotowa wiata nie podpada pod regulacje prawne dotyczące obiektów budowlanych, w tym budynków. Trzeba w konsekwencji podkreślić, że przepisy r.w.t (§12) regulują między innymi usytuowanie budynku względem granicy działki, i w tym znaczeniu nie jest prawidłowe stwierdzenie organu I instancji, że Prawo budowlane oraz przepisy z nim związane nie wprowadzają żadnych ograniczeń dotyczących lokalizacji budowli jakimi są wiaty w stosunku do granic działki, na której zostały usytuowane. Analogicznie, jako przedwczesne trzeba potraktować stanowisko PINB wykluczające stosowanie warunków r.w.t. w zakresie odprowadzania wody, ponieważ ustalenie w tej kwestii będzie możliwe dopiero po sprawdzeniu, jaki charakter ma wiata, i czy wypełnia ona jakieś funkcje przypisywane budynkom. W aktach sprawy znajduje się dokumentacja fotograficzna przedstawiająca wiatę i przedmioty pod nią umiejscowione (także drewno), jednak te materiały dowodowe nie zostały w żaden sposób implementowane do treści wydanych w sprawie decyzji administracyjnych. Organ I instancji nie zinterpretował tych materiałów w ogóle (a przynajmniej nie dał temu widocznego w decyzji wyrazu), natomiast DWINB odniósł się jedynie do informacji o przechowywaniu pod wiatą drewna, w kontekście respektowania przepisów przeciwpożarowych. Jednak nawet te ustalenia – nie stwierdzono nieprawidłowości - nie są w ocenie Sądu wystarczająco wiarygodne, zważywszy, że kontroli dokonano w czerwcu 2022 r., a więc w okresie letnim, kilka miesięcy po zgłoszeniu, i nie tłumaczą one dlaczego organ pominął materiały fotograficzne z okresu zimowego, na których pod wiatą znajduje się drewno (materiał palny). Należy też wytknąć organowi II instancji naruszenie art. 15 k.p.a w związku z art. 107§1 pkt 6 k.p.a. w związku z art. 138 § pkt 3 k.p.a. Artykuł 15 k.p.a. statuuje zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Art. 107 §1 pkt 6 k.p.a. wymienia uzasadnienie faktyczne i prawne jako obligatoryjny element decyzji administracyjnej. Art. 138 §1 pkt 3 k.p.a. daje organowi kompetencję do wydania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze. Z przywołanych przepisów wynika obowiązek dwukrotnego, pełnego rozpoznania sprawy przez organy obydwu instancji, należytego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, co manifestuje się również obowiązkiem odniesienia przez organ II instancji do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Adresat decyzji ma prawo, opierając się na konstytucyjnej zasadzie praworządności, wysłowionej także w art. 6 k.p.a. zasadzie zaufania z art. 8§1 k.p.a. oraz zasadzie przekonywania z art. 11 k.p.a. oczekiwać od organu odpowiedzi na podniesione zarzuty, oraz polemiki organu z nimi, wyjaśnienia, dlaczego organ nie dał im wiary. Tego w decyzji DWINB zabrakło, ponieważ organ odniósł się jedynie, i to w zbyt lakoniczny sposób, do kwestii naruszenia przepisów przeciwpożarowych, ale zupełnie pominął drugi materialny zarzut odwołania odnoszący się do kwestii zmiany naturalnego spływu wód opadowych. Zdaniem Sądu, z podniesionych wyżej powodów, są to istotne uchybienia proceduralne, nie gwarantujące zachowania praw odwołującej się. W konsekwencji zarzuty skargi ocenione zostały jako usprawiedliwione. Wskazane przez skarżącą błędy w stosowaniu przepisów postępowania doprowadziły do przedwczesnego wykluczenia przez organ zastosowania przepisów materialnych, zwłaszcza w postaci r.w.t. oraz rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenu. Organy zignorowały, że zwolnienie robót budowlanych przy posadowieniu wiaty z obowiązku pozwolenia na budowę (zgłoszenia) nie oznacza, że wiata jest obiektem indyferentnym prawnie. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ weźmie pod uwagę wskazania Sądu, określi charakter (funkcje) spełniane przez wiatę, co pozwoli dalej badać jej legalność z perspektywy przepisów budowlanych. Sąd uznał, że dla rozstrzygnięcia sprawy wystarczy eliminacja z obrotu prawnego wyłącznie decyzji organu II instancji, a DWINB będzie w stanie podjąć stosowne rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 §1 k.p.a. w związku z art. 136 k.p.a. Nie znajduje także uzasadnienia w okolicznościach sprawy sytuacja przewidziana przez art. 145a §1 p.p.s.a. ponieważ sposób załatwienia sprawy Sąd pozostawił organowi, ukierunkowując go poczynionymi rozważaniami. Konkludując, Sąd na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uwzględnił skargę i usunął z obrotu prawnego decyzję DWINB. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205§2 p.p.s.a.