IV SA/Wr 359/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Protokolant: Referent Przemysław Pawłowski, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Dolnośląskiej Instytucji Pośredniczącej z dnia 27 marca 2023 r. nr WK.0142.1.23.MS w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 19 grudnia 2022 r. oddala skargę w całości. Dwoma odrębnymi wnioskami z dnia 19 grudnia 2022 r. (złożone w dniu 29 grudnia 2022 r. i 5 stycznia 2023 r.) O. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: strona, skarżący) zwrócił się do Dolnośląskiej Instytucji Pośredniczącej (dalej: organ, DIP) o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1. dokumentacji aplikacyjnej dotyczącej projektu pn. "Budowa budynku wraz z niezbędną infrastrukturą i wyposażeniem celem utworzenia I. przy "ul. [...]" we W.", numer wniosku RPDS.01.03.02-02-0005/18, obejmującej poniższe załączniki do wniosku o dofinansowanie: a. Planowane wydatki (zgodnie z załącznikiem Excel "1.3 AB Planowane wydatki"), b. Kosztorys budowlany/inwestorski. 2. dokumentacji aplikacyjnej dotyczącej projektu pn. "Rozwój infrastruktury służącej wsparciu MMŚP we Wrocławiu poprzez utworzenie kompleksu nowoczesnych inkubatorów przedsiębiorczości", numer wniosku RPDS.01.03.01-02-0003/21, obejmującej poniższe załączniki do wniosku o dofinansowanie: a. Planowane wydatki (zgodnie z załącznikiem Excel "1.3.1 B Planowane wydatki"), b. Kosztorys budowlany/inwestorski. Organ pismem z dnia 13 lutego 2023 r. zawiadomił stronę, że nie posiada gotowego do udostępnienia zbioru dokumentów żądanych przez wnioskodawcę. Udostępnienie wszystkich żądanych przez wnioskodawcę informacji wymaga szeregu czasochłonnych czynności, tj. sięgnięcia do dokumentacji źródłowej, dokonania analizy dokumentacji w celu wybrania informacji niezbędnych do realizacji wniosku, dokonania ewentualnej anonimizacji oraz usunięcia danych prawnie chronionych, dokonania segregacji i podziału według wskazanych we wniosku kryteriów. Tym samym żądane informacje stanowią informację przetworzoną. Wobec tego, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wezwał stronę do wykazania w terminie 7 dni, że udostępnienie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pouczył też, że w razie braku odpowiedzi we wskazanym terminie, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej samodzielnie dokona oceny, czy w sprawie występuje szczególny interes publiczny. W odpowiedzi na powyższe wezwanie organu, strona w piśmie z dnia 20 lutego 2023 r. stwierdziła, że żądana przez nią informacja publiczna nie stanowi informacji przetworzonej. Podniosła, że żądane przez nią dokumenty stanowią tylko wyciągi z już istniejącej dokumentacji i to w ich nieznacznym fragmencie. Nie wymagają od organu żadnych działań związanych z ich analizą czy też zestawieniem, nie są to także jakieś złożone czy wysoce analityczne informacje. Według strony, nie ulega wątpliwości, że mamy do czynienia z informacją prostą, albowiem jej zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Jednocześnie strona wskazała, że przykładem uznania istnienia interesu publicznego w udzieleniu informacji przetworzonej jest sytuacja, gdy informacje mogą bezpośrednio potwierdzić istnienie jednoznacznie nieprawidłowości w działaniu sfery publicznej bądź informacje pozwalają na stworzenie propozycji poprawy działalności instytucji. Taka właśnie sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Z uwagi bowiem na fakt zamieszczenia w regulaminie konkursu zapisów sprzecznych z zapisami rozporządzenia GBER, jak również dokonaniem wyboru w konkursie tylko i wyłącznie podmiotów publicznych, ze szczególnym uwzględnieniem spółki należącej do województwa, zachodzi konieczność sprawdzenia poprawności działań związanych z oceną wniosków. Strona podkreśliła, że oba złożone wnioski są zgodne i spójne z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zawartymi w wyroku z dnia 28 września 202 r. sygn. akt IV SA/Wr 105/22, który zapadł w sprawie Spółki. Decyzją z dnia 28 lutego 2023 r. nr WK.0142.1.23.MS wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1980 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000; dalej: k.p.a.) oraz art. 16 i 17 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej: u.d.i.p.), po rozpatrzeniu 2 wniosków strony z dnia 19 grudnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie dokumentacji aplikacyjnej związanej z uzyskaniem dofinansowania, składanej przez osoby trzecie, organ odmówił udostępnienia stronie informacji publicznej w zakresie wskazanym w powyższych wnioskach. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ stwierdził, że jako dysponent środków unijnych jest odpowiedzialny za wdrażanie zadań w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Dolnośląskiego, realizujący zadania publiczne jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Uznał też, że żądane przez wnioskodawcę dane mieszczą się w definicji informacji publicznej, o której mowa w art. 1 u.d.i.p. Natomiast strona jako osoba prawna - zgodnie z art. 2 u.d.i.p. - jest uprawniona do żądania informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, skoro o taką informację może ubiegać się każdy, zarówno osoby fizyczne jak i prawne. Następnie DIP dokonała analizy zakresu żądań strony. W odniesieniu do poszczególnych pozycji zawartych w obu wnioskach ustalono, że zakres wniosków jest szeroki czasowo - obejmuje bowiem projekty realizowane na przestrzeni kilku lat i dotyczy dużej liczby dokumentów. Co więcej, odszukanie wnioskowanych dokumentów będzie związane z analizą i poszukiwaniem nie tylko początkowej wersji dokumentów aplikacyjnych, ale też ostatecznej ich wersji, a te na przestrzeni realizacji poszczególnych projektów mogły w wybranych przypadkach zmieniać się kilkakrotnie w zależności od realiów danego projektu. Ponadto organ stwierdził, że nie posiada gotowego do udostępnienia zbioru dokumentów żądanych przez stronę. Udostępnienie wszystkich żądanych przez stronę informacji wymaga szeregu czasochłonnych czynności, tj. sięgnięcia do dokumentacji źródłowej — każdy z projektów obejmuje kilka segregatorów (każdy z segregatorów liczy około 500 kart), dokonania analizy dokumentacji w celu wybrania informacji niezbędnych do realizacji wniosku, dokonania ewentualnej anonimizacji oraz usunięcia danych prawnie chronionych, dokonania segregacji i podziału według wskazanych we wniosku kryteriów. Tym bardziej, że zakres wniosku jest szeroki czasowo - obejmuje bowiem ponad kilka lat i dotyczy dużej liczby dokumentów. Tym samym, udostępnienie żądanych we wniosku danych, nie będzie polegać wyłącznie na prostej czynności materialno-technicznej i nie jest pozbawione konieczności przetworzenia informacji prostych. Czynności, do których zobligowana byłby organ, wymagają zaangażowania dodatkowych sił i środków w celu wykonania żądanego przez stronę zestawienia. Oznacza to po stronie DIP konieczność pewnego intelektualnego zaangażowania w weryfikację przetwarzanego zasobu informacyjnego. Efektem wymienionych działań jest wytworzenie jakościowo nowej informacji i to specjalnie na potrzeby strony, co wskazuje, że żądanie obejmuje swym zakresem informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zdaniem organu, strona nie wykazała szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanych informacji. Wnioskodawca wskazał, że zamierza skontrolować wydatkowanie środków publicznych, jednak nie posiada w tym zakresie uprawnień ani doświadczenia. Zamierza również przeprowadzić audyt prawidłowości działania DIP, ale nie jest organem uprawnionym do takiego działania. Wnioskodawca nie ma realnej możliwości na wdrożenie działań służących poprawie działalności instytucji pośredniczącej. Z tego powodu DIP samodzielnie dokonała oceny, czy w sprawie występuje szczególny interes publiczny. Po zbadaniu sprawy organ również nie dopatrzył się istnienia takiego interesu. W ocenie organu, istota oraz charakter żądanych informacji wskazują, że zrealizowanie wniosku nie będzie skutkowało uzyskaniem przez stronę realnego wpływu na funkcjonowanie DIP, w tym na usprawnienie jego działania oraz organizację pracy, zatem udostępnienie informacji nie będzie służyło interesowi publicznemu. Poza tym, wnioskodawca złożył w ramach konkursu o numerze RPDS.01.03.01-IP.01-02-418/21 wniosek o dofinansowanie projektu o numerze RPDS.01.03.01-02-0008/21, a wniosek ten uzyskał ocenę negatywną. Natomiast skarga wniesiona przez stronę w związku z negatywną oceną wniosku, została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wr 528/21. Tymczasem strona wniosła o udostępnienie dokumentów aplikacyjnych dotyczących projektów, które zostały wybrane do dofinansowania w naborze, który rządził się podobnymi zasadami, jak konkurs o numerze RPDS.01.03.01-IP.01-02-418/21. Wobec tego strona, wnosząc o udzielenie jej żądanych informacji w trybie dostępu do informacji publicznej, chciała - w ocenie organu - uzyskać informacje jedynie celem zaspokojenia swoich indywidualnych, prywatnych potrzeb, tj. w celach innych niż wskazywane w orzecznictwie sądów administracyjnych jako uzasadniające udostępnianie obywatelom informacji przez organy w trybie dostępu do informacji publicznych. Powyższe stanowi nadużycie prawa do uzyskania informacji publicznej. Końcowo organ I instancji stwierdził, że stosownie do art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie realizacji polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców nie podlegają udostępnieniu przez właściwą instytucję w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Skoro zatem wszystkie żądane przez wnioskodawcę informacje dotyczą informacji, jakie zostały przedstawione przez beneficjentów unijnych, to tym samym informacje te nie powinny podlegać udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (zatytułowany odwołanie), w którym zaskarżyła w całości decyzję organu pierwszej instancji i jednocześnie wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w całości oraz udostępnienie informacji publicznej w zakresie wnioskowanych przez nią dokumentów. W uzasadnieniu środka odwoławczego zaznaczyła, że aktualny wniosek dotyczy jedynie niewielkiej części istniejącej dokumentacji i nie wymaga żadnych opracowań, analiz, itp. czynności. Wnioskowane dokumenty nie wymagały żadnych nadzwyczajnych analiz czy przetworzeń, znajdowały się w jednym miejscu, były uporządkowane i podzielone, część z nich znajdowała się w systemach komputerowych. Żądane informacje były na bieżąco przetwarzane przez instytucję i ich udostępnienie nie wymagało podejmowania przez nią żadnych pobocznych i istotnych czynności, tym bardziej, że kserowanie całych dokumentacji ma miejsce bardzo często, choćby na potrzeby postępowań sądowych, czy też toczących się kontroli i nikt wówczas nie zasłania się znacznym nakładem pracy. Strona podniosła, że jako beneficjent w postępowaniu sądowym przed WSA, zaś później przed NSA, może zainicjować orzeczenie stwierdzenia nieważności zapisów Regulaminu konkursu jako niezgodnych z przepisami prawa i jest jednocześnie podmiotem kontrolującym działalność DIP, a poprzez swoje kontrolne działania z pewnością przyczynia się do lepszej ochrony interesu publicznego. Ponadto otrzymane przez spółkę dofinansowanie miało zostać przeznaczone nie na poczet własnego projektu, ale na wybudowanie parku technologicznego, służącego ogółowi lokalnej społeczności, co zostało przez DIP całkowicie pominięte. Według strony, konieczność wykazania przez nią szczególnej istotności dla interesu publicznego żądanej informacji nie oznacza zwolnienia podmiotu, do którego kierowany jest wniosek, z obowiązku analizy powyższej ustawowej przesłanki na gruncie stanu faktycznego konkretnej sprawy. Jeśli, w ocenie organu, wnioskodawca nie wykazał istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, w decyzji odmownej musi być szczegółowe uzasadnienie w tym zakresie, tj. to organ musi wykazać nieistnienie tej przesłanki po stronie wnioskodawcy. W niniejszej zaś sprawie DIP nie rozważył wydając decyzję, w jaki korzystny - z punktu widzenia społeczeństwa i funkcjonowania aparatu administracyjnego - sposób mogą zostać wykorzystane przez stronę przetworzone informacje, oraz czy korzyści te przeważają nad zaabsorbowaniem organu w przetworzenie informacji. Organ decyzją z dnia 27 marca 2023 r. nr WK.0142.1.23MS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W motywach decyzji ostatecznej organ stwierdził, że nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska co do kwalifikacji żądanych informacji i podtrzymał stanowisko w zakresie niewykazania przez stronę, że posiada ona szczególny interes publiczny. Według organu udostępnienie powyższych danych nie wpłynie na poprawę usprawnienia wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego, także nie będzie miało realnego znaczenia dla funkcjonowania jego struktur. Według organu strona nie ma obiektywnych możliwości spowodowania wykorzystania żądanych informacji dla poprawy funkcjonowania struktur DIP. Strona nie wyjaśniła, w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony interesu publicznego lub poprawy funkcjonowania DIP, a ogranicza się jedynie do przeprowadzenia kontroli legalności działania DIP, który dokonał oceny każdego z 2 wniosków o dofinansowania składanych w dwóch naborach, przeprowadzanych w latach 2018 - 2021`w ramach Osi priorytetowej 1 Przedsiębiorstwa innowacje, Działania 1.3. Rozwój przedsiębiorczości, Poddziałania1.3.1. oraz 1.3.2. Ocena formalna i merytoryczna w tych naborach została już zakończona, listy rankingowe zostały już dawno zatwierdzone, umowy o dofinansowanie zostały zawarte. Same konkursy i wnioski w nich składane były też przedmiotem kilku kontroli, w których nie stwierdzono nieprawidłowości w zakresie, o którym wspomina wnioskodawca. Co więcej kryteria wyboru wniosków są zatwierdzane każdorazowo przez Komitet Monitorujący, a warunki konkursów są akceptowane i zatwierdzane przez Instytucję Zarządzającą. Tym samym, o ile rzeczywiście działania DIP w toku oceny wniosków o dofinansowanie naruszałyby jakiekolwiek zasady, zostałoby to już ustalone. Ponadto strona nie ma możliwości wykorzystania uzyskanych informacji dla dobra ogółu, w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Co więcej strona w żaden sposób nie wykazała, że uzyskane informacje publiczne wykorzysta dla dobra ogółu, ani w jaki sposób to uczyni. Organ zauważył, że projekty, o które pyta strona są na różnych etapach realizacji i zaawansowania prac, przy czym jakakolwiek zmiana zakresu projektów poprzez rozszerzenie ich zakresu lub zwiększenie wydatków na obecnym etapie nie jest dopuszczalne przez ustawę z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Zdaniem organu istotne jest również, że strona złożyła wniosek o dofinansowanie w naborze nr RPDS.01.03.01-IP.01-02-418/21. Wniosek był rozpatrywany pod numerem RPDS.01.03.01-02-0008/21, a projekt w nim zgłoszony dotyczył stworzenia I. Wbrew warunkom regulaminu konkursu strona uwzględniła w projekcie wydatek określony jako "Alternatywne instalacje zasilające (np. panele słoneczne, pompy ciepła itd.)" i określiła jego wysokość na kwotę 212.175 zł. W trakcie trwania oceny ww. wniosku DIP wezwała wnioskodawcę do poprawy wniosku, wskazując, że ww. wydatek ujęty w załączniku do wniosku o finansowanie "Planowane wydatki" w tabeli P.3 pod pozycją 87 winien być usunięty. Finalnie projekt strony otrzymał ocenę negatywną, od której strona odwołała się, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wr 528/21 oddalił skargę. Wobec powyższego, skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie dopatrzył się naruszenia prawa w zakresie warunków przyznawania dofinansowania określonych w regulaminie naboru, trudno zgodzić się ze stanowiskiem wnioskodawcy, że przeprowadzenie przez niego kontroli dokumentacji żądanej w ramach wniosków i dotyczącej innych wnioskodawców, którzy aplikowali o środki w czterech naborach, w jakikolwiek sposób pozwoli mu na, jak wskazał wnioskodawca "stworzenie propozycji poprawy działalności instytucji", skoro teza wnioskodawcy nie została potwierdzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjne we Wrocławiu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Prawdopodobne jest, że strona żądając przedmiotowych informacji kieruje się własnym interesem, a nie interesem publicznym, co stanowi nadużycie prawa do uzyskania informacji publicznej. Końcowo organ przywołał treść art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia 28 lutego 2023 r. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; jak również o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie: - art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają przesłanki ograniczania konstytucyjnego prawa do informacji, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na ograniczeniu konstytucyjnego prawa, które to ograniczenie nie spełnia przesłanek konieczności i proporcjonalności, a ponadto nie znajduje uzasadnienia w potrzebie ochrony wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wartości prawnie chronionych; - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten normuje instytucję informacji przetworzonej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona, a nie informacja prosta; - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego nie została spełniona w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że stanowisko organu odnośnie konieczności podjęcia działań związanych z analizą kilku segregatorów do każdego z wniosków jest błędne, zaś zakres planowanych przez organ czynności całkowicie zbędny. Zaznaczono, że wniosek dotyczył tylko jednego załącznika w formie Exel oraz jednego dokumentu, nie zaś jak przyjmuje to organ całej dokumentacji aplikacyjnej. Według strony skarżącej, zaprezentowane przez organ stanowisko rodzi przypuszczenie, że organ celowo wskazał na rzekomy zakres czynności niezbędnych do podjęcia, celem sztucznego mnożenia działań, a tym samym próby wykazania wystąpienia informacji przetworzonej, a w ślad za tym konieczności wykazania dalszych przesłanek w zakresie interesu publicznego. Zdaniem strony skarżącej, w treści decyzji organ przerzucił całość negatywnych konsekwencji związanych z odmową udzielenia informacji publicznej na skarżącą, nie dokonując jednocześnie obligatoryjnych czynności na nim ciążących. Według organu, strona żądane informacje chce wykorzystać w partykularnym własnym interesie, pomijając całkowicie okoliczność specyfiki danego projektu i jego roli dla społeczności lokalnej, skupiając się jednocześnie na tym, iż strona nie wykazała, w jaki sposób chce wykorzystać informacje dla ochrony interesu publicznego czy też poprawy funkcjonowania DIP. Tymczasem w treści złożonych wyjaśnień strona jasno wskazała, że informacje mogą bezpośrednio potwierdzić istnienie nieprawidłowości w działaniu DIP. Strona nie mogła zatem wprost wskazać, jak obecnie podnosi organ, w jaki sposób chce ulepszyć jego działanie, nie mając pewności czy nieprawidłowości wystąpiły i jakiego są one rodzaju. Żądanie tego typu wydaje się być przedwczesne w okolicznościach niniejszej sprawy. Skarżący wyjaśnił, że art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 wprowadzał wyłączenie o charakterze czasowym – dostęp był wykluczony, ale do czasu rozstrzygnięcia konkursu (zamieszczenia informacji o projektach wybranych do dofinansowania w trybie pozakonkursowym). Przedmiotem ochrony objęta była wszelka dokumentacja złożona przez wnioskodawcę do momentu zamknięcia procesu oceny i wyboru projektów. Żądane dokumenty pochodzą z zamkniętych już procesów. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko organu w sprawie wraz z uzasadniającą je argumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie skarga nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Nie jest sporne pomiędzy stronami, że żądana przez stronę skarżącą informacja ma charakter informacji publicznej, albowiem odnosi się do zasad funkcjonowania podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., w tym o trybie działania osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych oraz o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw - art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b u.d.i.p. Stanowisko to zostało wyrażone przez WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 30 sierpnia 2022 r. sygn. akt IV SA/Wr 105/22, oddalającym skargę strony skarżącej w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentacji aplikacyjnej innych uczestników konkursu. Jednakże żądana przez stronę informacja publiczna nie może zostać stronie udostępniona z uwagi na treść art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 (t. j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 818), zgodnie z którym dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców nie podlegają udostępnieniu przez właściwą instytucję w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2002 r. o dostępie do informacji publicznej. Natomiast w myśl art. 37 ust. 7 tej ustawy, dokumenty i informacje wytworzone lub przygotowane przez właściwe instytucje w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez wnioskodawców nie podlegają, do czasu rozstrzygnięcia konkursu albo zamieszczenia informacji, o której mowa w art. 48 ust. 6, udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. Zmiany w ustawie wdrożeniowej polegające na modyfikacji treści art. 37 ust. 6 oraz dodaniu ust. 7 weszły w życie z dniem 2 września 2017 r. na mocy art. 1 pkt 17 lit. d i lit. e ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 1475). Jak wskazano w projekcie tej ustawy (druk sejmowy nr VIII.1636), powyższe zmiany mają na celu przede wszystkim uporządkowanie dotychczasowych regulacji w celu uniknięcia wątpliwości interpretacyjnych w tym zakresie. Ponadto celem regulacji jest zabezpieczenie sprawnego przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania, który mógłby być dezorganizowany przez znaczną liczbę wniosków dotyczących udostępnienia informacji publicznej. Regulacja ma także na celu wyeliminowanie praktyk polegających na powielaniu rozwiązań opracowanych przez innych wnioskodawców. Istotna nowelizacja ustawy wdrożeniowej (nie tylko art. 37) wynikała z dwuletnich doświadczeń we wdrażaniu programów operacyjnych polityki spójności w perspektywie finansowej 2014-2020. Założeniem tej nowelizacji było wprowadzenie usprawnień, uproszczeń i zapewnienie efektywnego wykorzystania środków funduszy Unii Europejskiej. Jak podano w projekcie ustawy wdrożeniowej, proponowane przepisy są odpowiedzią na wnioski i postulaty zgłaszane przez instytucje oraz podmioty zaangażowane we wdrażanie i wydatkowanie środków perspektywy finansowej 2014-2020. Żądania zawarte w obu wnioskach spółki z 19 grudnia 2022 r. odnoszą się do wniosków o dofinansowanie o nr RPDS.01.03.02-02-0005/18 i nr RPDS.01.03.01-02-0003/21, złożonych w ramach konkursów przez ich beneficjentów. Żądania wnioskodawcy dotyczą udostępnienia dokumentacji aplikacyjnej tych beneficjentów w postaci załączników do wniosków o dofinansowanie (załącznik Excel 1.3 AB Planowane wydatki, załącznik Excel 1.3.1 B Planowane wydatki, kosztorys budowlany/inwestorski). Żądania wnioskodawcy dotyczą więc wprost udostępnienia części wniosków beneficjentów konkursów. W tym miejscu należy zaakcentować, iż klauzula kolizyjna przewidziana w art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej związana jest ze specyfiką postępowania konkursowego, gdzie na etapie składania wniosków uczestnicy konkursu ujawniają swoje technologie know-how. Dlatego spod reżimu u.d.i.p. wyłączono nie tylko dokumenty, ale i wszelkie informacje udzielane przez wnioskodawców. Obecne brzmienie przepisu art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej (obowiązujące od 2 września 2017 r.) nie pozostawia wątpliwości, iż ustawodawca rozszerzył bezterminowo ochronę dokumentacji i informacji przedstawianych przez uczestników konkursu. Natomiast art. 37 ust. 7 ustawy wdrożeniowej wyłącza czasowo (do czasu rozstrzygnięcia konkursu albo zamieszczenia informacji o projektach wybranych do dofinansowania) stosowanie przepisów u.d.i.p. do dokumentów i informacji wytworzonych lub przygotowanych przez instytucję (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 194/21). Strona skarżąca powołała się w skardze na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wyroku z dnia 22 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 441/17, podnosząc, iż postępowania konkursowe zostały zakończone przed wystąpieniem do organu o udzielenie informacji publicznej, a przedmiotem ochrony objęta jest dokumentacja złożona przez beneficjentów konkursu do momentu zamknięcia procesu oceny i wyboru projektów. Skarżąca podkreśliła, że żądane przez nią dokumenty pochodzą z zakończonych już postępowań konkursowych. Należy jednak zauważyć, że przedmiotem analizy NSA był przepis art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej w brzmieniu mającym zastosowanie w rozpatrywanej przez NSA sprawie, a więc w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 września 2017 r. zgodnie z brzmieniem art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej do dnia 1 września 2017 r., dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców, z którymi zawarto umowy o dofinansowanie projektu albo w stosunku do których wydano decyzje o dofinansowaniu projektu, a także dokumenty wytworzone lub przygotowane w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez wnioskodawców do czasu rozstrzygnięcia konkursu albo zamieszczenia informacji, o której mowa w art. 48 ust. 6, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Jak podkreślił NSA, ochrona dokumentacji składanej przez uczestników konkursu obowiązywała do czasu zakończenia procedury wyboru projektów, bowiem art. 37 ust. 6 wprowadzał wyłączenie o charakterze czasowym – do czasu rozstrzygnięcia konkursu. Jednakże, jak już powyżej wyjaśniono, art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej w brzmieniu analizowanym w powołanym przez stronę wyroku NSA obowiązywał do 1 września 2017 r., natomiast po zmianie tego przepisu z dniem 2 września 2017 r. ustawodawca wprowadził bezterminową ochronę dokumentacji przedstawianej przez uczestników konkursu. Zakaz wynikający z art. 37 ust. 6 ustawy wdrożeniowej utrzymuje się również po zakończeniu konkursu, chroniąc nie tylko prawidłowość procesu oceny i wyboru projektów do dofinansowania, ale także szeroko rozumiane dobra intelektualne i majątkowe wnioskodawców biorących udział w konkursie. Ochrona ta w szczególności dotyczy zazwyczaj niezwykle pracochłonnej i kosztownej dokumentacji konkursowej, przygotowanej przez wnioskodawców, takiej jak wniosek o dofinansowanie projektu oraz załączniki do wniosku o dofinansowanie (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SAB/Lu 8/19). Podkreślenia też wymaga, że przedmiotem informacji publicznej może być problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób lub grup obywateli, bądź są ważne z punktu widzenia prawidłowości funkcjonowania organów państwa. Prawo do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu. Celem uzyskania dostępu do informacji publicznej nie może być zaspokajanie indywidualnych potrzeb przez uzyskiwanie informacji, dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, ale przeznaczonych dla innych celów. Tymczasem strona skarżąca złożyła wniosek o udzielenie informacji publicznej z powodu podejrzeń zaistnienia nieprawidłowości w toku konkursów, stanowiących podstawę do zakwestionowania projektów realizowanych przez beneficjentów. Tutejszy Sąd podziela stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 89/09, w myśl którego w drodze u.d.i.p. niedopuszczalne jest pozyskiwanie informacji, co do prawnych argumentów uzasadniających stanowisko przeciwnika procesowego. Takie działanie pozostaje bowiem bez związku z interesem publicznym, lecz służy wyłącznie indywidualnemu interesowi jednej strony. Również korzystanie z trybu dostępu do informacji publicznej nie może zmierzać do dokonania innych czynności przewidzianych w innych postępowaniach, w których podmiot może dysponować określoną legitymacją procesową (postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2002 r., sygn. akt II SAB 105/02). Wobec powyższego nieuzasadnione są zarzuty strony skarżącej odnośnie naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Uznając, że żądana przez stronę skarżącą dokumentacja aplikacyjna nie mogła zostać udostępniona zgodnie z przepisami u.d.i.p., Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. W kwestii zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania, Sąd wskazuje, że żaden przepis p.p.s.a. nie przewiduje możliwości zasądzenia na rzecz organu zwrotów kosztów postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem pierwszej instancji.