III SA/Gl 73/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi A. C. na T w Z. w przedmiocie częściowego niewykonania orzeczenia sądu w sprawie o sygn. akt III SAB/Gl 35/23 oddala skargę. A. C. (dalej: skarżąca), pismem z 10 stycznia 2024 r., wniosła skargę na częściowe niewykonanie przez Dyrektora T. w Z. (dalej: organ) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 29 marca 2023 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/GI 35/23 uwzględniającego skargę na bezczynność organu w udostępnianiu informacji publicznej. Wniosła o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 5.000,00 zł oraz o przyznanie od organu na swoją rzecz kwoty pieniężnej w wysokości 5.000,00 zł. Ponadto wniosła o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym i rozpoznanie sprawy poza kolejnością na zasadzie art. 21 pkt 2 u.d.i.p. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniosła, ze WSA w Gliwicach wydał wyrok, na mocy którego uwzględniono skargę na bezczynność organu w udostępnianiu informacji publicznej w związku z wnioskiem skarżącej datującym się na 7 czerwca 2020 r. Wyrokiem nakazano organowi rozpoznanie wniosku w terminie 14 dni od otrzymania akt wraz z prawomocnym wyrokiem. Dalej podniosła, że organ pomimo upływu terminu wyrok wykonał jedynie częściowo, bowiem co prawda 8 sierpnia 2023 r. udostępnił skarżącej wnioskowane dokumenty, ale poddał je anonimizacji, której nie towarzyszyło wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jaką bez wątpienia jest tożsamość kontrahentów organu. Skarżąca pismem z 8 stycznia 2024 r. wezwała organ do natychmiastowego wykonania wyroku, co nie przyniosło jednak skutku. Stwierdziła, że niniejsza skarga z 10 stycznia 2024 r. spełnia wymogi formalne, a nadto jest uzasadniona merytorycznie. Wysokość postulowanej grzywny wynika z długości stanu bezczynności organu po uprawomocnieniu się wyroku oraz braku należytego działania pomimo toczącego się równolegle postępowania karnego przeciwko dotychczasowemu dyrektorowi organu. Wysokość postulowanej sumy pieniężnej wynika z faktu, iż bezczynność organu, zarówno skutkująca wyrokiem, jak i mająca miejsce po jego uprawomocnieniu się utrudnia skarżącej prowadzenie przez nią działalności na rzecz praworządności w instytucjach kultury. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie bowiem w wyznaczonym terminie przekazał stronie skarżącej posiadane informacje. Organ zarzucił przy tym, że niespełniony został warunek określony w art. 154 §1 p.p.s.a. w postaci uprzedniego wezwania organu do wykonania wyroku, bowiem wezwanie do wykonania wyroku z 8 stycznia 2024 r. otrzymał wraz ze skargą z 10 stycznia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1643, dalej p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Ponadto w świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do oceny, czy organ wykonał wyrok tut. Sądu z 29 marca 2023 r., sygn. III SAB/Gl 35/23. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, ww. wyrokiem, po rozpoznaniu skargi na bezczynność T. w Z. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 7 czerwca 2020 r. w pkt 1) stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności i że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w pkt 2) zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku w niezałatwionej części, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem; w pkt 3) wymierzył organowi grzywnę w kwocie 200 zł; w pkt 4) w pozostałym zakresie skargę oddalił, a w pkt 5) zasądził od organu na rzecz strony skarżącej koszty postępowania sądowego w kwocie 597 zł. Wyrok ten uprawomocnił się. Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W myśl § 2 art. 154 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak wskazuje się w doktrynie oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z 30 maja 2001 r., sygn. II SA 2015/00, LEX nr 57180). O niewykonaniu wyroku można zatem mówić wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania nie zostało wydane bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy (por. wyrok WSA w Łodzi z 24 maja 2017 r., sygn. III SA/Łd 278/17, LEX nr 2308594) (B. Dauter (w:) A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 154). Uwzględnienie skargi na bezczynność w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej polega na zobowiązaniu organu do "wydania aktu" czyli decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej w sytuacjach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, względnie "podjęcia czynności" – zwykle polegającej na udostępnieniu żądanej informacji. W taki właśnie sposób następuje załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej i zakończenie sprawy. Akta zwrócono organowi 2 sierpnia 2023 r., a zatem czternastodniowy termin do wydania aktu lub dokonania czynności liczony jest od tego dnia. Należy również wskazać, że na ocenę istnienia bezczynności organu, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. nie ma wpływu prawidłowość rozstrzygnięcia, lecz tylko to czy zostało ono faktycznie wydane (por. wyroki NSA z 15 lipca 2021 r., III OSK 1849/21 oraz z 13 marca 2012, II OSK 2676/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zastosowanie tej regulacji możliwe jest w sytuacji braku reakcji na zobowiązanie organu wyrokiem sądowym do wydania w określonym terminie rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 23 lutego 2023 r., I OSK 1337/22). Kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 p.p.s.a., w myśl którego termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. W realiach niniejszej sprawy miało to miejsce w dniu 2 sierpnia 2023 r. Odnotować przy tym należy, że zarówno treść aktu wydanego przez zobowiązany organ, jak i jego prawidłowość są pozbawione znaczenia z punktu widzenia art. 154 § 1 p.p.s.a.. Przepis ten bowiem nie posługuje się żadnymi określeniami przybliżającymi warunki, w jakich należy uznać wydane przez organ orzeczenie za wykonanie wyroku sądu. Tym samym przyjąć należy, że aktem administracyjnym powodującym wykonanie zobowiązania nałożonego przez sąd w trybie art. 149 p.p.s.a. będzie zarówno rozstrzygnięcie uwzględniające wniosek w całości, decyzja odmowna, czy decyzja umarzająca postępowanie, przy czym rozstrzygnięcia te mogą okazać się tak prawidłowe, jak i wadliwe w stopniu zasługującym na ich eliminację w instancyjnym toku postępowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 71/18, czy z 23 lutego 2023 r., sygn. akt I OSK 1337/22). Z zachowaniem 14-dniowego terminu, pismem z dnia 8 sierpnia 2023 r. organ przesłał skarżącej wiadomość e-mail, zawierającą odpowiedź na złożony wniosek o udzielenie informacji publicznej z 7 czerwca 2020 r. Organ wyjaśnił, że przesyła zanonimizowany wykaz nagród przyznanych pracownikom T. w okresie od 1 czerwca 2019 r. do dnia dzisiejszego. Anonimizacja nie dotyczy nagród dla dyrektora; nagrody dla dyrektora są przyznawane corocznie przez Prezydent Miasta Z. w ramach nagrody rocznej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi. Wyjaśnił, że anonimizacja została dokonana zgodnie z przepisami o RODO. Niemniej zgodnie z wyrokiem Sądu da się wyodrębnić wysokość nagród i okres w jakim zostały przyznane oraz dział w jakim pracownik jest zatrudniony. Pozostałe dane nie mogą być ujawnione. Przesłał także pozostałą część rejestru umów na zasadach podanych przy przesłaniu pierwszej części. Do wiadomości e-mail organu dodano załączniki, które zawierały wnioskowane przez skarżącą dane. W załączonym przez organ wykazie umów organ dokonał anonimizacji danych osobowych (imienia i nazwiska) osób fizycznych, z którymi zostały zawarte umowy, powołując się na przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych). Nie było zatem podstaw do przyjęcia, że w rozpatrywanej sprawie doszło do niewykonania przez ten organ wyroku w rozumieniu art. 154 § 1 p.p.s.a. Pomimo udzielenia skarżącej odpowiedzi, pismem z 8 stycznia 2024 r., skarżąca wezwała organ do natychmiastowego wykonania wyroku WSA w Gliwicach z 29 marca 2023 r., sygn. akt III SAB/Gl 35/23, bowiem w ocenie skarżącej anonimizacja wymagała wydania decyzji o odmowie udostępnienia danych nią objętych. Wezwanie do wykonania wyroku organ otrzymał wraz ze skargą w dniu 15 stycznia 2024 r. Wykładnia przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że na ocenę istnienia bezczynności organu, o której mowa w tym przepisie, nie ma wpływu prawidłowość rozstrzygnięcia, lecz tylko to czy zostało ono faktycznie wydane (por. wyroki NSA z 15 lipca 2021 r., III OSK 1849/21 oraz z 13 marca 2012, II OSK 2676/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zastosowanie tej regulacji możliwe jest w sytuacji braku reakcji na zobowiązanie organu wyrokiem sądowym do wydania w określonym terminie rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 23 lutego 2023 r., I OSK 1337/22). Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Wskazując na powyższe należy stwierdzić, że organ wykonał wyrok Sądu w terminie. Organ udzielił skarżącej bardzo obszernej informacji, o którą wnosiła 7 czerwca 2020 r. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.