II OSK 1265/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 924/22 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 21 marca 2022 r., nr 241/OPON/2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 5 stycznia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 924/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 21 marca 2022 r., nr 241/OPON/2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 27 października 2021 r. Spółka S. sp. z o.o. z siedzibą w K. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę farmy fotowoltaicznej o mocy 1 MW wraz z niezbędna infrastrukturą techniczną na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości O., gmina L.. Decyzją z dnia 18 stycznia 2022 r., nr 6/2022 Starosta Żuromiński zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł R. P.. Decyzją z 21 marca 2022 r. Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł R. P. podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ II instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że organ I instancji wydając decyzję nr 6/2022 z dnia 18 stycznia 2022 r. nie dopuścił się zaniechania, podczas gdy organ I instancji wydał decyzję nr 6/2022 z dnia 18 stycznia 2022 r. z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jak również i przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, przez co organ II instancji wydał decyzję w sposób niebudzący zaufania uczestników sprawy do władzy publicznej; 2. art. 104 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ II instancji w następstwie błędnych ustaleń faktycznych polegających na uznaniu przez organ II instancji, że weryfikacja dokumentacji sprawy wykazała, iż Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 p.b. oraz decyzji nr 40/2021 o warunkach zabudowy znak: Bud.6730.12.2021 wydanej dnia 27.04.2021 r. przez Burmistrza Gminy Lubowidz, a w konsekwencji przyjęcie, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, podczas gdy analiza załączonego do wniosku projektu budowlanego wykazuje, że przedłożony projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno - budowlany nie spełnia wymogów art. 35 ust. 1 Prawo budowlane oraz jest niezgodny z ustaleniami decyzji nr 40/2021 o warunkach zabudowy znak: Bud.6730.12.2021 wydanej dnia 27 kwietnia 2021 r. przez Burmistrza Gminy Lubowidz, w związku z czym trudno jakkolwiek przyjąć, aby Inwestor spełnił wymagania art. 35 ust.1 p.b. oraz trudno przyjąć, aby decyzja organu I instancji była prawidłową i zgodną z obowiązującymi przepisami prawa; 3. art. 35. ust. 4 p.b. poprzez wydanie skarżonej decyzji przez organ II instancji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w sytuacji, gdy dokumentacja załączona przez Inwestora do wniosku nie jest zgodną z przepisami prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 5 stycznia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 924/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 21 marca 2022 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu; wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Ponadto sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego; wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń; oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane – w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane – w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich wskazanych powyżej wymagań, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę – art. 35 ust. 4 p.b. W sytuacji stwierdzenia niezgodności planowanej inwestycji z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada w drodze postanowienia, na podstawie art. 35 ust. 3 p.b., obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie tego terminu wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Postanowienie takie Starosta Żuromiński wydał w dniu 1 grudnia 2021 r., a inwestor usunął nieprawidłowości projektu w dniu 27 grudnia 2021r. Wojewoda Mazowiecki wskazał, że obowiązkiem organu I instancji zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. było sprawdzenie projektu budowlanego pod kątem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Kluczowym jest wyjaśnienie czy przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę oraz z decyzją o warunkach zabudowy. Wojewoda Mazowiecki stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z decyzją Burmistrza Miasta Lubowidz nr 40/2021 z dnia 27 kwietnia 2021 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1,0 MW wraz z niezbędna infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości O., obręb O., gmina L.. Analiza dokumentacji projektowej wykazała, że jest ona zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach określonymi w pkt 2 ─ maksymalna moc farmy fotowoltaicznej do 1,0 MW ( warunek spełniony), ─ maksymalna powierzchnia zabudowy do 1,0 ha ( warunek spełniony), ─ maksymalna wysokość konstrukcji wsporczej wraz z panelami do 5,0 m (warunek spełniony), ─ nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości co najmniej 15,0 m od zewnętrznych krawędzi jezdni dróg gminnych zgodnie z załącznikiem graficznym ( warunek spełniony); ─ budowa niezbędnej infrastruktury technicznej tj: przyłącza, stacje transformatorowe , magazyn energii, parkingi, drogi dojazdowe, ogrodzenie, konwertory, inwertory ( warunek spełniony). Zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach jak i przepisami Prawa budowlanego obiekty przewidziane w projekcie i ich lokalizacja spełniają wymogi zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U z 2019 r., poz.1065 ze zm.). Działka nr ew. [...] posiada zapewnioną obsługę komunikacyjną, dostęp do drogi publicznej poprzez zjazd z drogi gminnej ( działka nr ew. 325) realizowany według odrębnego opracowania. Słusznie, zdaniem Sądu, organ odwoławczy podnosi, że zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeśli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm. – dalej: "ustawa środowiskowa"). Decyzja środowiskowa stanowi instrument prawny ochrony środowiska w toku procesu inwestycyjno-budowlanego, od którego uzależnione jest wydanie innych aktów administracyjnych w toku tego procesu. Oznacza to, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę musi być poprzedzone uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, gdy jest ona wymagana. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej, jej uzyskanie jest wymagane dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje tych przedsięwzięć, zgodnie z delegacją zawartą w art. 60 ustawy środowiskowej, określa § 2 i 3 rozporządzenia środowiskowego. W świetle przywołanych przepisów prawa nie ulega wątpliwości, że na organie ciąży obowiązek zbadania sprawy pod kątem wymogu uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej, w tym rozważenia, czy dla danego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba jej wydania. Zdaniem Sądu, zasadnie organy przyjęły, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), tym samym nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz w ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r. poz. 283). Weryfikacja dokumentacji sprawy wykazała, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 p.b., tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Inwestor przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 p.b. spełniając wymagania Rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 11 września 2020r. ( Dz.U z 2020r., poz.1609). Zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 K.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w Prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta. W rozdziale 3 Prawa budowlanego zamieszczono regulacje praw i obowiązków uczestników procesu budowlanego, w tym profesjonalnego projektanta (art. 20). Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.), lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, z późn. zm.), wymaganiami Prawa budowlanego oraz innymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także osoba sprawdzająca, do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ja wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 maja 2013r. w sprawie II OSK 44/121 – "tak szeroko zakrojona odpowiedzialność projektanta stanowić ma gwarancje dla inwestora, ale i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlanej ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego". Skutkiem tego w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada więc wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci. Ocena organu jako ściśle związana z przepisami Prawa budowlanego musi w jednoznaczny sposób opierać się na dyspozycji konkretnych norm Prawa budowlanego. Dopuszczalne jest więc jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 508/06, z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09, z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1214/10 z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 345/11). Tak ukształtowane orzecznictwo jednoznacznie określa granice kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej, do badania projektu budowlanego, mając na uwadze cel, dla którego wprowadzono przepisy związane z umożliwieniem inwestorom uzyskiwania pozwoleń na budowę a także rolą, a tym samym odpowiedzialnością profesjonalnych projektantów. Zdaniem Sądu, w sprawie złożone zostało stosowne oświadczenie z dnia 9 grudnia 2021 r. o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponosi projektant. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b wynika, iż poszanowaniu podlegają nie wszystkie, lecz tylko uzasadnione (kwalifikowane) interesy osób trzecich. "Uzasadnione interesy osób trzecich", o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b, to interesy mające umocowanie w przepisach prawa. Nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych innych osób (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2017 r., II OSK 2184/15). Z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości (ogranicza światło, widok, emituje hałas, powoduje zwiększony ruch pieszy lub drogowy). W sytuacji gdy nie można mówić o naruszeniu konkretnych przepisów prawa (w tym norm warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i prawa o ochronie środowiska), to organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi (por. wyrok NSA z 10.12.2020 r., II OSK 1626/18). Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być zatem rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. Interes osób trzecich chroniony przez art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy (każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (por. wyrok NSA z 25 lutego 2020 r., II OSK 1010/18 i z 23 lutego 2022 r., II OSK 623/19). W ocenie Sądu, ani odwołanie ani skarga nie zawierają żadnych konkretnych zarzutów odnoszących się do kontrolowanej decyzji, które obligowałyby Sąd do ich weryfikacji, zaś dokonana przez Sąd analiza zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującymi przepisami prawa prowadzi do jednoznacznego wniosku, że nie narusza ona prawa i jako taka zasługuje na akceptację. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów K.p.a. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób, który pozwolił na prawidłową ocenę złożonych przez inwestora, wymaganych przez prawo, dokumentów, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Inwestor przedstawił wszystkie niezbędne opinie, uzgodnienia czy pozwolenia, a projekt budowlany był zgodny ze wskazanymi w art. 35 Prawo budowlane przepisami. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł R. P. podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku nieprawidłowego dokonania kontroli legalności działania organów administracji publicznej oddalił skargę skarżącego, mimo iż w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegającego na tym, że organy administracji nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, nie zebrały całego materiału dowodowego w sprawie, w tym nie podjęły działania celem weryfikacji rzeczywistego prawa S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. (dalej także jako "Inwestor") do dysponowania nieruchomością, a w konsekwencji przyjęto, że organ I instancji wydając decyzję nr 6/2022 z dnia 18 stycznia 2022 r. nie dopuścił się zaniechania, podczas gdy organ I instancji wydał decyzję nr 6/2022 z dnia 18 stycznia 2022 r. z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w następstwie czego organ II instancji wydał decyzję w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 104 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku nieprawidłowego dokonania kontroli legalności działania organów administracji publicznej oddalił skargę skarżącego, mimo iż w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegającego na tym, że organ II instancji wydał decyzję w następstwie błędnych ustaleń faktycznych polegających na uznaniu przez organ II instancji, że weryfikacja dokumentacji sprawy wykazała, że Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty oraz oświadczenia, spełniające wymogi art. 32 oraz 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.) oraz decyzji nr 40/2021 o warunkach zabudowy, znak: Bud. 6730.12.2021 wydanej dnia 27 kwietnia 2021 r. przez Burmistrza Gminy Lubowidz, a w konsekwencji przyjęcie, że decyzja organu I instancji jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, podczas gdy analiza załączonego do wniosku projektu budowlanego wykazuje, że przedłożony projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany nie spełnia wymogów art. 32 oraz 35 ustawy Prawo budowlane oraz jest niezgodny z ustaleniami decyzji nr 40/2021 o warunkach zabudowy znak: Bud.6730.12.2021 wydanej dnia 27 kwietnia 2021 r. przez Burmistrza Gminy Lubowidz, w szczególności wniosek o pozwolenie na budowę nie zawiera dokumentów dowodzących posiadania przez Inwestora prawa do dysponowania nieruchomością, w związku z czym nie sposób przyjąć, iż Inwestor spełnił wymagania art. 32 oraz 35 ustawy - Prawo budowlane, a decyzja Organu I instancji była prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami prawa; 3. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się nieprawidłowym uznaniem przez Sąd, że organ II instancji prawidłowo wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, podczas gdy dokumentacja załączona przez inwestora do wniosku nie jest zgodna z przepisami ustawy Prawo budowlane, co wyraża się między innymi brakiem należycie wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 4. art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się nieprawidłowym uznaniem przez Sąd, że organ II instancji prawidłowo wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, podczas gdy pominięty został przez organy obu instancji aspekt niedopuszczalnych immisji zakłócających korzystanie z nieruchomości sąsiednich, w tym nieruchomości skarżącego, oznaczających, że usprawiedliwione interesy osób trzecich zostały naruszone w procesie inwestycyjnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez R. P. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Ocena dowodów dokonana przez organy administracji i zaakceptowana przez Sąd I instancji jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. Dowody te słusznie stały się podstawą ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. Analogicznie ocenić należy drugi z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, to jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 104 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a.. Sąd I instancji dokonał szczegółowej analizy zgodności pozwolenia na budowę z decyzją o warunkach zabudowy dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Ponowne przytaczanie argumentów wskazanych przez ten Sąd jest niecelowe. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez uznanie za prawidłową dokumentacji dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę, w szczególności należycie wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i brak było uzasadnionych podstaw do kwestionowania prawidłowości tego oświadczenia. Oświadczenie to zawiera deklarację inwestora, że posiada on prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dane osoby upoważnionej do złożenia oświadczenia omyłkowo wskazane zostały w rubryce pierwszej zamiast w rubryce drugiej ale nie ma to znaczenia dla ustalenia, kto w imieniu Spółki złożył oświadczenie. Formułowanie w oparciu o ten fakt twierdzenia, że z oświadczenia tego nie wynika prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie znajduje uzasadnienia. Skarżący kasacyjnie nie przedstawił też żadnych dowodów, które chociażby uprawdopodabniałyby, że osoba składająca oświadczenie w imieniu Spółki, nie była uprawniona do takiego działania. Dane inwestora, którym jest Spółka z o.o., znajdują się powszechnie dostępnym Krajowym Rejestrze Sądowym i nie było przeszkód, by do czasu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący kasacyjnie taką informację przedstawił. Tymczasem z danych zawartych w KRS Spółki jednoznacznie wynika, że w okresie od 14 listopada 2019 r. do 3 listopada 2022 osoba wskazana we wniosku jako działająca w imieniu Spółki pełniła funkcję jednoosobowego zarządu Spółki i była uprawniona do działania w imieniu tej Spółki. Kwestia naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane została poddana szczegółowej analizie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Stanowisko Sądu I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku należy w pełni podzielić. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie WSA stwierdził, że poprzez wydanie pozwolenia na budowę nie doszło da naruszenia uzasadnionych interesów skarżącego kasacyjnie. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.