II SA/Gl 976/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.),, Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant referent Renata Pacewicz, po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2023 r. na rozprawie sprawy ze skarg B. P., A. K., B. S., M. K., P. K., E. K., A. S. i R. G. na uchwałę Rady Gminy Pawłowice z dnia 11 września 2018 roku nr XL/396/2018 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a 1) odrzucić skargi, 2) zwrócić skarżącym uiszczone wpisy. A.K., B1.S., J.C., W.B., M.T., M.K., P1.K., E.K., P2.K., E.K., T.G., J.G., K. G., P.N., K.P., B2.S., A.S., S.T., R.G. i B.P. pismem z 10 czerwca 2022 r., działając przez fachowego pełnomocnika wnieśli skargę na uchwałę Rady Gminy Pawłowice z dnia 11 września 2018 r., nr XL/396/2018 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu strefy produkcyjnej w sołectwie Pawłowice w gminie Pawłowice, dalej w skrócie m.p.z.p. (Dz. Urz. woj. śląskiego z 2018, poz. 5758). Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności tej uchwały w całości, a ponadto o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. W skardze zarzucono: 1. Naruszenie art. 140 kodeksu cywilnego oraz art. 1 § 2 pkt 1, 2, 3 oraz 7 ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dopuszczenie realizacji danego rodzaju zabudowy oraz inwestycji, które w istotny sposób wpływają na własność osób sąsiadujących z terenem przeznaczonym pod inwestycje. 2. Naruszenie art. 1 § 2 pkt 1, 2, 4, 5, 6, 7, 12 oraz art. 1 § 3 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonym planie miejscowym ładu przestrzennego, w tym wymagań urbanistyki i architektury, walorów architektonicznych i krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych, wymagań ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeb osób ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnieniu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami (Dz.U. z 2020 r. poz. 1062), walorów ekonomicznych przestrzeni, prawa własności i wynikających z niego uprawnień podmiotów, których grunty graniczą bezpośrednio z terenami, które obejmuje skarżony plan miejscowy, a także niewyważenie interesu publicznego i interesów prywatnych poprzez błędne przyjęcie, że aktualny interes publiczny wymaga działań polegających na stworzeniu [...] przestrzeni dla inwestycji. 3. Naruszenie art. 15 § 1 w związku z art. 14 pkt 9 u.p.z.p. w związku z § 12 ust. 10 i 11 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 nr 164 poz. 1587) w związku z art. 6 § 1 lit. c w związku z art. 54 § 1 oraz art. 21 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405) w związku z art. 8 § 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r. poz. 1330) poprzez nieudostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej wymaganego zakresu informacji tj. wykazu opinii do projektu planu miejscowego, którego wzór określa załącznik nr 6 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu planu miejscowego. 4. Naruszenie art. 15 § 1 pkt 1-3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 12 ust. 19 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu planu miejscowego w związku z art. 21 § 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez nieudostępnienie planu miejscowego wraz z wymaganymi elementami i załącznikami w BIP. W skardze zawarto wniosek o przeprowadzenie dowodów z wymienionych w niej dokumentów, a nadto wniosek o zobowiązanie organu do przedłożenia dokumentacji planistycznej trzech uchwał Rady Gminy Pawłowice o podanych numerach oraz Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Pawłowice z uchwałą o przyjęciu tego studium. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Pawłowice wniosła o oddalenie skargi. Organ zaakcentował, że żaden ze skarżących nie zamieszkuje w bezpośrednim sąsiedztwie terenu strefy produkcyjnej. Tym samym żaden ze skarżących nie ma interesu prawnego w niniejszej sprawie. Ponadto podniesiono, że skarżący nie wykazują w jakikolwiek sposób, iż ewentualne inwestycje na terenie strefy nawet w najmniejszym stopniu zagrożą ich interesom prawnym. Pismem z 15 września 2022 r. pełnomocnik skarżących w odpowiedzi na wezwanie Sądu wskazał odległości nieruchomości należących do poszczególnych skarżących względem obszaru objętego zaskarżonym planem miejscowym. Ponadto ustosunkował się do odpowiedzi na skargę i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Powołał m.in. wyrok NSA z 24 listopada 1999 r. sygn. II SA 995/99 oraz z 4 lipca 2001 r. sygn. IV SA 181/00, akcentując, że w postępowaniu dotyczącym zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze stroną są również właściciele gruntów sąsiednich. Ponadto zaakcentowano, że żadna z położonych w regionie stref ekonomicznych nie została zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie tak gęstej zabudowy jednorodzinnej. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargi: J.C., W.B., M.T., P.K., E.K., T.G., J.G., K.G., P. N., K. P., B.S. i S.T. Zażalenie na to postanowienie zostało następnie oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie NSA z 14 lutego 2023 r. sygn. II OZ 64/23). W dniu 14 marca 2023 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe skarżącej B.P. stanowiące uzupełnienie skargi, a to w związku z wypowiedzeniem przez nią pełnomocnictwa dotychczasowemu profesjonalnemu pełnomocnikowi. W piśmie tym skarżąca zarzuciła m.in. naruszenie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, art. 140 kodeksu cywilnego w związku z przepisami u.p.z.p. oraz przedstawiła obszerną argumentację zmierzającą do wykazania zasadności skargi i wadliwości zaskarżonej uchwały, która powinna skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Pismem z 21 lipca 2023 r. wskazana powyżej skarżąca zwróciła się ponadto o uzupełnienie przez Gminę Pawłowice "istotnej informacji procesowej" poprzez przedłożenie dokumentacji dotyczącej procedury wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych klas II i III, wymaganej w trakcie prac uchwałodawczych nad zaskarżonym planem. Na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2023 r. wskazana powyżej skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały oraz odwołała się do argumentacji przedstawionej w swoim piśmie procesowym, akcentując w szczególności brak zgody Ministra na odrolnienie terenu objętego przedmiotowym planem miejscowym. Pełnomocnik pozostałych skarżących także podtrzymał wniesioną skargę oraz podniesioną w niej argumentację. Zaakcentował, że skarżącym przysługuje interes prawny ponieważ przewidywana działalność gospodarcza będzie oddziaływać na nieruchomość skarżących. Natomiast pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W realiach rozpoznawanej sprawy przepisem szczególnym jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 40 ze zm., dalej w skrócie u.s.g.). Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. skarga wniesiona na jego podstawie może zostać merytoryczne rozpoznana dopiero wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie wszystkie warunki dopuszczalności skargi, w tym strona skarżąca wykaże, że posiada interes prawny w skarżeniu aktu, a dalej, że jej interes prawny został naruszony postanowieniami zaskarżonej uchwały. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., II OSK 2105/12, publ. CBOSA). Powyższym zagadnieniem dwukrotnie zajmował się Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroków z dnia 4 listopada 2003 r. (sygn. SK 30/02) i z dnia 16 września 2008 r. (sygn. SK 76/06) podzielił interpretację przyjmowaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Podkreśla się również, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Jak przy tym wyjaśnił TK we wskazanym wyżej wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. SK 30/02 skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis. Do jej wniesienia nie legitymuje zatem sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Strona skarżąca winna udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, pozbawia ją przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r., II SA/Wa 1928/04). W realiach rozpoznawanej sprawy skarżący wskazują, że ich interes prawny "wyraża się w treści art. 6 § 2 u.p.z.p.". Jednak w ocenie Sądu argumentacja jaką w tym zakresie skarżący podnoszą świadczy co najwyżej o istnieniu interesu faktycznego. Nie wykazali oni w żaden sposób, że uchwalenie zaskarżonego planu miejscowego wyłącza lub ogranicza uprawnienia wynikającego z tego przepisu. Należy przy tym zaakcentować, że norma wynikająca ze wskazanego przez skarżących przepisu ma charakter ogólny. Jak trafnie wskazał WSA w wyroku z dnia 23 października 2023 r. sygn. VII SA/Wa 870/19 prawo każdego podmiotu do "ochrony własnego interesu prawnego", o którym mowa w powyższym przepisie, ma zastosowanie tylko wówczas, gdy określonemu podmiotowi przysługuje w sposób niewątpliwy interes prawny. Nie można więc wyprowadzać swojego uprawnienia z przepisu, który posiadanie takiego uprawnienia uznaje za warunek działania. Tym bardziej nie sposób wywodzić naruszenia takiego uprawnienia, a dopiero wykazanie takiego naruszenia otwiera możliwość zaskarżenia planu miejscowego. Przede wszystkim jednak w realiach rozpoznawanej sprawy należało wziąć pod uwagę, że żaden ze skarżących nie jest właścicielem nieruchomości położonej na obszarze objętym zaskarżonym planem. Pełnomocnik skarżących na wezwanie Sądu wskazał przy tym odległości, w jakich granice nieruchomości poszczególnych osób, które wniosły rozpoznawaną obecnie skargę usytuowane są względem obszaru objętego zaskarżonym planem. Wynika stąd, że nieruchomością, która położona jest najbliższej granic obszaru objętego planem jest działka należąca do skarżącego W.B. Jednak położenia tej nieruchomości (odległość 10 metrów od obszaru objętego planem) nie można już obecnie brać pod uwagę, gdyż skarga jej właściciela została wcześniej odrzucona prawomocnym postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 16 grudnia 2022 r. Natomiast spośród osób, których skargi są obecnie przedmiotem rozpoznania wspomniana wyżej odległość, według wskazań ich pełnomocnika (korespondujących z załączoną przez niego mapą) wynosi najmniej 15 metrów. Od razu należy dostrzec, że wskazanie odległości poczynione przez pełnomocnika skarżących obejmuje wyłącznie odległość pomiędzy granicami poszczególnych działek skarżących a granicą obszaru objętego zaskarżonym planem miejscowym. Jednak nie sposób nie zauważyć, że według rysunku planu dla obszaru objętego tym planem położonego wzdłuż ul. [...] przewidziana została nieprzekraczalna linia zabudowy. Linia ta, po uwzględnieniu skali rysunku planu (skala 1:2000, co wynika z rysunku planu), odsuwa potencjalną zabudowę na obszarze objętym planem (jest to około 18 metrów, a przynajmniej drugie tyle, co podana przez pełnomocnika skarżących odległość 15 metrów). Ponadto jak wynika z rysunku planu miejscowego przyjętego uchwałą Rady Gminy Pawłowice z dnia 27 września 2011 r. nr X/114/2011 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części sołectwa Pawłowice w gminie Pawłowice (Dz. Urz. woj. śląskiego z 2011 r. nr 276, poz. 4623) obejmującego nieruchomości skarżących położone przy ul. [...] dla zabudowy tych nieruchomości przewidziano także linię nieprzekraczalnej zabudowy w odległości około 10 metrów od granic działek (wzdłuż ul. [...]). Tym samym odległość między tymi fragmentami nieruchomości skarżących, na których możliwa jest realizacja zabudowy a tą częścią obszaru objętego planem, na którym dopuszczono zabudowę (czyli po uwzględnieniu nieprzekraczalnych linii zabudowy), wynosi nie mniej niż 45 metrów. Przy takiej odległości nie sposób przyjąć, że zaskarżony plan ingeruje w prawo zabudowy nieruchomości skarżących położonych najbliżej obszaru objętego tym planem. Tym bardziej dotyczy to tych skarżących, których nieruchomości położone są w dalszej odległości, w tym także wskazanej na wstępie skarżącej, która po wypowiedzeniu pełnomocnictwa występuje w sprawie osobiście (jej nieruchomość znajduje się na terenie, dla którego Rada Gminy Pawłowice przyjęła miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwałą z dnia 15 lutego 2011 roku nr IV/28/2011, Dz. Urz. woj. śląskiego z 2011 r. nr 276, poz. 4623). Dodać należy, że według rysunku planu, zawartego w załączniku nr 1 do zaskarżonej uchwały, na terenie objętym spornym planem od strony ul. [...] (a więc w części położonej najbliżej nieruchomości stanowiących własność skarżących) znajdują się tereny oznaczone symbolem 5.P-U, 7.P-U, dla których maksymalna wysokość zabudowy wynosi 15 m, zaś dla zabudowy stanowiącej dominanty, wynikające z procesu technologicznego, na maksymalnie 20 % powierzchni całej zabudowy w granicach działki budowlanej – 20 m (§6 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p.). Tereny oznaczone symbolem 8.P-U, gdzie dla zabudowy stanowiącej dominanty dopuszczono w ograniczonym zakresie wysokość 40 m, znajdują się natomiast w dalszej odległości - o ponad 100 metrów dalej względem ul. [...]. Uwzględniając treść § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225), oznacza to, że dopuszczona w zaskarżonym planie maksymalna wysokość zabudowy nie pozwala na wzniesienie na obszarze objętym tym planem budynków czy budowli, które ze względu na statuowane w tym przepisie Rozporządzenia wymogi dotyczące naturalnego oświetlenia pomieszczeń wprowadzałyby jakiekolwiek ograniczenia w zakresie zabudowy dopuszczonej na nieruchomościach skarżących (wskazana w §13 ust. 2 Rozporządzenia wysokość przesłania wyliczona dla obiektów, które mogą potencjalnie powstać na obszarze objętymi zaskarżonym m.p.z.p, dla terenu oznaczonego w tym planie symbolem 5.P-U, 7.P-U może wynieść maksymalnie 20 m, a dla terenu oznaczonego symbolem 8.P-U – 40 m; zatem gdyby nawet na terenie objętym zaskarżonym planem wybudowano obiekt o najwyższej dopuszczonej przez ten plan wysokości, to i tak - ze względu na wskazane powyżej odległości działek skarżących - w świetle § 13 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia na działkach skarżących wzdłuż ul. [...] tak jak dotychczas dopuszczone byłoby sytuowanie budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi – z oknami w ścianach usytuowanych wzdłuż nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej przez plan miejscowy obowiązujący dla nieruchomości skarżących; także zatem w tym zakresie zaskarżony plan nic nie zmienia w stosunku do okresu sprzed jego uchwalenia). O naruszeniu interesu prawnego w następstwie uchwalenia zaskarżonej uchwały można byłoby mówić wyłącznie wtedy, gdyby już samo uchwalenie tego planu powodowało taką ingerencję w uprawnienia i obowiązki skarżących jako właścicieli wskazanych w skardze nieruchomości, położonych poza obszarem objętym spornym m.p.z.p., która prowadziłaby do nałożenia na choćby jednego ze skarżących nowego obowiązku, modyfikacji istniejącego obowiązku, pozbawienia dotychczas przysługującego uprawnienia lub jego modyfikacji. W ocenie Sądu skarżący nie wykazali takiego oddziaływania na zakres przysługujących im uprawnień i obowiązków, w tym w szczególności znajdujących oparcie w art. 140 k.c. czy jakichkolwiek innych przepisach. Wszystkie negatywne konsekwencje, na które wskazują skarżący, a które potencjalnie mogą pojawić się w następstwie realizacji inwestycji w granicach, na jakie pozwala zaskarżony plan miejscowy świadczyć mogą co najwyżej o interesie faktycznym po stronie skarżących. Dotyczy to zwłaszcza podnoszonego przez skarżących potencjalnego zmniejszenia wartości rynkowej ich nieruchomości, czy pogorszenia komfortu zamieszkiwania ze względu na potencjalne zlokalizowanie obiektów przewidzianych zaskarżonym m.p.z.p. Sama obawa, że po zabudowaniu terenu objętego zaskarżonym m.p.z.p., do nieruchomości skarżących docierać będą immisje, naruszające obowiązujące normy (np. w zakresie dopuszczalnego hałasu, czy zanieczyszczenia powietrza itp.) nie oznacza jeszcze naruszenia interesu prawnego, lecz wciąż wiąże się wyłącznie z interesem faktycznym. Legitymacja do zaskarżenia planu miejscowego wiąże się bowiem z naruszeniem interesu prawnego bezpośrednio przez uregulowania zawarte w planie, a nie przez potencjalne działania, które zostaną podjęte na terenie objęty planem już po jego uchwaleniu. Żadne z postanowień zaskarżonego planu nie pozwala przecież na immisje przekraczające dopuszczalne normy. Jeżeli nawet takie przekroczenie kiedykolwiek wystąpiłoby, to brak będzie bezpośredniego związku z normami prawnymi wynikającymi z zaskarżonego planu miejscowego. Nie będzie ono mogło stanowić podstawy do ocen legalności samego planu miejscowego, co nie wyklucza innych działań wobec podmiotów, które w swojej działalności dopuszczałyby się takich przekroczeń. Pozostałe zarzuty skarżących dotyczące naruszenia zasad i trybu uchwalania planu, w tym zarzuty dotyczące naruszenia ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (obecnie t.j. Dz. U. z 2022, poz. 2409 ze zm.) nie mogły być uwzględnione przez Sąd. Naruszenia interesu prawnego jako warunku dopuszczalności skargi, nie można bowiem upatrywać w samym naruszeniu przepisów dotyczących procedury planistycznej, czy zasad techniki prawodawczej. Sąd nie jest uprawniony do badania naruszeń procedury czy treści merytorycznej uchwały, jeżeli skarżący nie wykaże naruszenia swego interesu prawnego zapisami planu. Te mogą być natomiast kontrolowane dopiero wówczas, gdy wykazane zostanie, że został nadto naruszony interes prawny strony skarżącej (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1765/07). Do wniesienia skargi nie legitymuje zaś sama sprzeczność z prawem zaskarżonego aktu. Niemożność wykazania naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, prowadzi natomiast do wniosku, że wnoszący skargę nie mają legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. II SA 2503/01). W świetle dotychczasowych rozważań, w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżący nie zdołali wykazać, aby przysługujący im interes prawny (lub uprawnienie) został postanowieniami zaskarżonej uchwały naruszony, co umożliwiłoby kontrolę legalności tej uchwały. Przewidywania skutków uchwalonego planu mają wyłącznie walor subiektywny, który nie kreuje aktualnej legitymacji skargowej po stronie skarżących. Analiza treści kwestionowanej przez skarżących uchwały nie potwierdziła, ażeby jej postanowienia aktualnie negatywnie oddziaływały na sferę praw i obowiązków skarżących. Reasumując, dopiero wykazanie interesu prawnego lub uprawnienia i jego naruszenia można uznać za przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie, a skoro skarga nie spełnia tych warunków, gdyż skarżący nie wykazali w żaden sposób, aby uchwała naruszała ich aktualnie i realnie istniejący interes prawny lub uprawnienie, sąd nie mógł przystąpić do oceny legalności zaskarżonego aktu, w tym do badania prawidłowości zasad i trybu jego podjęcia. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 ust. 5a p.p.s.a., odrzucił skargi. O zwrocie wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na postawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.