IV SAB/Wr 393/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz - Kremis, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2024 r. sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 19 marca 2024 r. I. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 19 marca 2024 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej, a bezczynność ta nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia na rzecz skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 19 marca 2024 r. A. W., w związku z obsługą prawną spółki W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. - dewelopera z grupy kapitałowej H. S.A., realizującego jedno z kilku przedsięwzięć deweloperskich na terenie miasta W. dla działek przy "ul. [...]" obręb [...], B. o numerach ewidencyjnych [...]/[...] ([...]/[...]/[...]), [...]/[...], [...]/[...] i [...]/[...] ([...]/[...]/[...]), [...]/[...], [...]/[...], [...]/[...] ([...]/[...]/[...]), [...]/[...] ([...]/[...]/[...]), mając na uwadze nałożony na deweloperów mocą ustawy z dnia 20 maja 2021 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego oraz Deweloperskim Funduszu Gwarancyjnym obowiązek dotyczący opracowania nowej, poszerzonej treści prospektu informacyjnego, na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w imieniu własnym zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia o udostępnienie w formie papierowej lub przesłanie w formie elektronicznej następującej informacji publicznej: 1. Czy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia jak organ właściwy został zawiadomiony o rozpoczynanych bądź zakończonych gminnych lub powiatowych inwestycjach, na obszarze 1 km od terenu objętego przedsięwzięciem deweloperskim, tj. od działek gruntu o numerach ewidencyjnych [...]/[...], [...]/[...], [...]/[...] i [...]/[...], [...]/[...], [...]/[...], [...]/[...], [...]/[...], Obręb [...], B., dotyczących: -budowy lub rozbudowy dróg, -budowy linii szybowych (kolejowych/tramwajowych), -inwestycji komunalnych, tj. oczyszczalnie ścieków, spalarnie, wysypiska śmieci, cmentarze, -inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz wniosła o podanie danych dotyczących decyzji, ze wskazaniem organu wydającego decyzję, numeru decyzji, daty wydania decyzji oraz jakiej z wyżej opisanych inwestycji dotyczy decyzja, informacji dotyczących zawiadomienia o rozpoczęciu bądź zakończeniu robót, a także czy przedsięwzięcia objęte decyzjami (o ile takie decyzje będą) zostały zrealizowane i dopuszczone do użytkowania. Na wypadek uznania, iż udzielenie wnioskodawcy informacji stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wnioskodawca wskazał, iż udostępnienie wnioskodawcy informacji spełnia kryterium szczególnej istotności dla interesu publicznego. Wnioskodawca ma świadomość, iż nie spoczywa na nim obowiązek wykazania szczególnego interesu publicznego, niemniej wnioskodawca pragnie wyjaśnić, iż prowadzi przedsięwzięcie deweloperskie polegające na budowie kompleksu budynków wielorodzinnych na ww. działkach, tj. dz. nr ew. [...]/[...], [...]/[...], [...]/[...] i [...]/[...], [...]/[...], [...]/[...], [...]/[...], [...]/[...], obręb [...], B., na potrzeby mieszkaniowe mieszkańców miasta. Ponadto, realizacja inwestycji spowoduje poprawę systemu komunikacji w najbliższej okolicy, co przyczyni się z kolei do poprawy jakości życia znacznej liczby mieszkańców. W ocenie wnioskodawcy szczególna istotność dla interesu publicznego wynika w niniejszej sprawie również z tego powodu, iż uzyskanie wskazanych wyżej danych zostało nałożone na deweloperów przez ustawodawcę. To ustawodawca - w treści ustawy z dnia 20 maja 2021 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego oraz Deweloperskim Funduszu Gwarancyjnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1177), nałożył na dewelopera (w tym na wnioskodawcę) obowiązek uzyskania w/w informacji i wprowadzenia ich do prospektu informacyjnego. Co więcej, obowiązek prawidłowego i pełnego wypełnienia prospektu informacyjnego obarczony jest odpowiedzialnością karną po stronie dewelopera i zagrożony jest karą grzywny, ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności do lat 2. Jednocześnie deweloper nie widzi innych możliwości prawnych w uzyskaniu opisanych niniejszym wnioskiem informacji, niż przez uzyskanie ich od organu administracji publicznej. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa. Skoro Państwo nakłada na obywateli obowiązki, dodatkowo za ich niewykonanie zastrzega odpowiedzialność karną, to z całą stanowczością Państwo winno (ma obowiązek) umożliwić w sposób realny i skuteczny wywiązanie się z tych obowiązków. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że w razie niemożności udzielenia którychkolwiek z zawnioskowanych powyżej informacji publicznych, w związku z brakiem dostępu do tychże informacji, zwraca się z prośbą o wskazanie właściwego podmiotu, do którego winien zostać skierowany wniosek. W załączeniu do wniosku załączona została mapka do celów poglądowych. W odpowiedzi z dnia 25 marca 2024 r. organ na podstawie art. 14 w związku z art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poinformował, że na podstawie danych zawartych we wniosku nie można udzielić żądanych informacji. W pierwszej kolejności należy wskazać, że wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być precyzyjny i zawierać dokładny adres nieruchomości, której dotyczy, tj. ulicę i numer porządkowy, a jeśli adres nie został nadany - numeru działki, numer arkusza mapy, obręb. Nie ma możliwości rozpatrzenia wniosku, jeśli nie zawiera on powyższych danych. We wniosku nie wskazano arkusza mapy nieruchomości, na której prowadzona jest inwestycja, a ponadto stwierdzenie "na obszarze 1 km od terenu objętego przedsięwzięciem" jest zbyt ogólne – powinno się wskazać konkretne adresy (składające się z ulicy, numeru porządkowego lub numeru działki, arkusza mapy, obrębu). Organ wskazał też, że nie prowadzi rejestrów z rozróżnieniem inwestycji na gminne, powiatowe i prywatne - nie obligują do tego przepisy. W związku z tym we wniosku powinno się wskazać ewentualnie dokładne dane inwestora i inwestycji, której wniosek miałby dotyczyć. Jednocześnie poinformowano, że organ jest właściwy w sprawach dotyczących obiektów budowlanych znajdujących się na terenie administracyjnym miasta Wrocławia. W sprawach dotyczących nieruchomości znajdujących się poza miastem Wrocław, a na terenie powiatu wrocławskiego właściwym organem jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wrocławskim ("ul.[...]", W.). Ponadto poinformowano, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.i.d.p. prawo dostępu do informacji publicznej przetworzonej przysługuje w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Interes publiczny należy odróżnić od interesu prywatnego, jakim jest realizacja inwestycji. Jednocześnie, w ramach komentarza do udzielonej informacji publicznej wskazano, że organ nie prowadzi rejestrów i ewidencji spraw w oparciu o dane ewidencyjne działek - nie obligują do tego przepisy. Oznacza to, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej wyłącznie w oparciu o numery konkretnych działek, może być uznany w pewnych sytuacjach za informację publiczną przetworzoną, wymagającą zaangażowania przez organ dodatkowych sił i środków w celu jej wytworzenia. Działki niejednokrotnie podlegają bowiem przekształceniom i wydzielane są z innych, większych nieruchomości. Nie ma również i nie było w przeszłości obowiązku umieszczania numerów ewidencyjnych działek w rozstrzygnięciach administracyjnych - w decyzjach i postanowieniach organu nadzoru budowlanego, zwłaszcza wydawanych w przeszłości - wskazywano wyłącznie adres nieruchomości. Z przedstawionych przyczyn wytworzenie informacji opartej jedynie na aktualnych numerach działek, wymagałoby przeprowadzenia szeroko zakrojonego postępowania wyjaśniającego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia w zakresie udostępnienia informacji publicznej wnioskodawczyni zarzuciła naruszenie 4 ust. 1 i ust. 4 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 64 § 1 k.p.a. przez niezastosowanie i wniosła o zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w terminie 14 dni, o stwierdzenie bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz dopuszczenie dowodów zawnioskowanych w skardze i znajdujących się w aktach sprawy. W uzasadnieniu skargi strona zauważyła, że organ winien udostępnić żądaną informację lub wydać decyzję o odmowie dostępu do informacji publicznej, czego nie uczynił. Organ ograniczył się jedynie do wydania pisma. Skarżąca wyjaśniła, że nie ma możliwości wskazania precyzyjnych danych dotyczących inwestora, numeru decyzji, daty jej wydania oraz znaku. Strona wskazała też, że teren znajduje się przy "ulicy [...]" we W. Tym samym na podstawie danych z Geoportalu, mapy SIP Wrocławia bądź wyszukiwarki mapowej GUNB, organ miał możliwość ustalenia arkusza mapy. Wnioskodawca przedłożył też mapę terenu, która umożliwia identyfikację terenu. Organ bez przeszkód mógł zidentyfikować zakres informacji, o które wnioskuje strona, chociażby w oparciu o załącznik mapowy. Żądana informacja publiczna nie będzie wykorzystywana przez dewelopera wyłącznie dla celów prywatnych. Oferta budowy mieszkań pozwoli zainteresowanym nabyciem lokali na zapoznanie się z planowanymi inwestycjami o charakterze publicznym w obrębie 1 km od planowanego przedsięwzięcia, co stanowi w pewnym sensie uzasadniony interes społeczny, co więcej nie stanowi nadużycia prawa. Informacje objęte formularzem prospektu informacyjnego stanowią dane w publicznie dostępnych dokumentach i dotyczą inwestycji planowanych w promieniu 1 km od nieruchomości, na której prowadzone jest przedsięwzięcie deweloperskie. Według strony, organ nie wskazał też innego organu, który udzieliłby wnioskowanych informacji, a jedynie stwierdził, aby wnioskodawca zwrócił się z pytaniem do "właścicieli i zarządcy infrastruktury". Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wnioskodawczyni w sposób niepełny wskazała adres nieruchomości, na której planowane jest przedsięwzięcie deweloperskie, od której należało liczyć obszar 1 km i brak było możliwości ustalenia obszaru 1 km od tego adresu. Strona nie wskazała we wniosku arkusza mapy, a w jednym obrębie, przy jednej ulicy, może występować kilka arkuszy mapy, a w każdym z tych arkuszy mogą występować działki o tych samych numerach. Do załączonej mapki brak jest legendy co do znaczenia kolorów, mapa nie zawiera nazw ulic w obrębie realizowanej inwestycji, numerów działek ani żadnych innych danych umożliwiających identyfikację. Nawet gdyby udało się ustalić dokładny adres realizowanej inwestycji, to PINB nie ma technicznych możliwości, aby ustalić obręb 1 kilometra od realizowanej inwestycji deweloperskiej – ustalenie tak dokładnej granicy wymagałoby co najmniej dokonania pomiarów geodezyjnych. Nieprecyzyjnie wskazano, że wniosek dotyczy gminnych lub powiatowych inwestycji. W ustawodawstwie nie istnieje definicja legalna pojęcia "inwestycji gminnych" i "inwestycji powiatowych". Nie wiadomo, czy chodzi o inwestycje, w których inwestorem jest wyłącznie Gmina czy również o inwestycje realizowane przez spółki miejskie, organy wykonawcze Gminy albo prywatnych inwestorów, w których Gmina miała udział finansowy. Poza tym nie można było wydać decyzji w sprawie, skoro z uwagi na nieprecyzyjny zakres wniosku organ nie wie czy jest w posiadaniu informacji publicznej i czy ma możliwość ja udostępnić. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 334) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia, czy też - jak w sprawie niniejszej - przez rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p.). W świetle tej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jego posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Przypomnieć jednocześnie należy, że co do zasady postępowanie wszczynane na podstawie u.d.i.p. ma charakter odformalizowany. Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, co uzasadnia przyjęcie, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest uproszczone. Ustawa nie przewiduje także jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku składanego w formie pisemnej. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi odnośnie do takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej (vide: wyrok NSA z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1701/16, publ. CBOSA). Na gruncie regulacji zawartych w u.d.i.p. istotne jest wyróżnienie dwóch etapów postępowania o różnym charakterze. W pierwszym rzędzie, jeżeli organ (lub inny zobowiązany podmiot) dysponuje żądaną informacją publiczną i istnieje podstawa do jej udostępnienia bez opłat, to w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy k.p.a., bowiem informacja publiczna jest wtedy po prostu udostępniana, co przybiera postać czynności materialno-technicznej. Dla wszczęcia takiego postępowania wystarczy wniosek ustny bądź złożony w innej niesformalizowanej formie, wniosek ten nie musi być poparty żadnym uzasadnieniem ani wskazaniem szczególnego interesu. Sytuacja wygląda jednak inaczej, gdy w sprawie chociażby potencjalnie zachodzi możliwość podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania, albo też jakiegokolwiek innego aktu administracyjnego. Wówczas, zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., konieczne jest zastosowanie formy decyzji administracyjnej. Powyższa regulacja ma charakter gwarancyjny, pozwalający stronie niezadowolonej z decyzji złożyć od niej odwołanie, a tym samym spowodować przeprowadzenie postępowania odwoławczego, zgodnie z przepisami k.p.a. Na gruncie art. 16 ust. 2 u.d.i.p. przyjęto w orzecznictwie sądowym, że przepisy k.p.a. mają zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji. W wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. o sygn. akt I OSK 1002/09, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że wszystkie te przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (podpisu elektronicznego) na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak winien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. Stanowisko to zostało zaaprobowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, (vide: wyroki NSA: z dnia 4 lutego 2016 r. o sygn. akt I OSK 873/15; z dnia 26 maja 2017 r. o sygn. akt I OSK 2534/16; z dnia 27 września 2017 r. o sygn. akt I OSK 7/17; z dnia 12 października 2017 r. o sygn. akt I OSK 430/17; z dnia 18 stycznia 2018 r. o sygn. akt I OSK 758/16; z dnia 22 czerwca 2018 r. o sygn. akt I OSK 2957/17; z dnia 18 stycznia 2019 r. o sygn. akt I OSK 1742/18; z dnia 14 czerwca 2019 r. o sygn. akt I OSK 88/18 publ. CBOSA). Z powyższych względów nieuzasadniony jest więc zarzut skarżącej odnośnie naruszenia art. 64 § 1 k.p.a. Artykuł 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że "informacją publiczną" jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie "sprawa publiczna" oznacza natomiast przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, wynikający z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto szeroką definicję pojęcia "informacja publiczna" wskazując, że jest to każda wiadomość wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1574/19, publ. CBOSA). W świetle powyższego uprawniony jest pogląd, że każda informacja dotycząca spraw załatwianych przez organ administracji publicznej i każdy wydany przez ten organ akt administracyjny jest informacją publiczną. Ponadto informacją o sprawie publicznej jest również informacja o podmiotach zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej oraz o zasadach ich funkcjonowania w zakresie dotyczącym publicznej działalności tych podmiotów. Z tą wykładnią koresponduje treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (por. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, z dnia 27 października 2013 r. sygn. akt III OSK 2285/22; publ. CBOSA). Wniosek o udostępnienie informacji publicznej w niniejszej sprawie obejmował informacje dotyczące obszaru w promieniu 1 km od terenu objętego przedsięwzięciem deweloperskim, które zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 maja 2021 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego oraz Deweloperskim Funduszu Gwarancyjnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1177) deweloper ma obowiązek zamieścić w prospekcie informacyjnym. Stosownie bowiem do art. 20 ust. 1 tej ustawy deweloper, który rozpoczyna sprzedaż, ma obowiązek sporządzić prospekt informacyjny dotyczący danego przedsięwzięcia deweloperskiego. Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 deweloper przed zawarciem umowy deweloperskiej, umowy, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, 3 lub 5, lub poprzedzającej te umowy umowy rezerwacyjnej, o której mowa w art. 29 ust. 2, doręcza osobie zainteresowanej zawarciem umowy prospekt informacyjny wraz z załącznikami. Wzór prospektu informacyjnego określa załącznik do ustawy (art. 20 ust. 3). Zgodnie ze wzorem deweloper ma obowiązek zamieścić w prospekcie informacje dotyczące m. in. nieruchomości i przedsięwzięcia deweloperskiego, w tym informacje dotyczące gruntu i zagospodarowania przestrzennego terenu. W prospekcie należy podać adres, numer działki ewidencyjnej i numer obrębu ewidencyjnego oraz numer księgi wieczystej. Wszystkie te informacje zostały podane przez skarżącą we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a ponadto w skardze do WSA skarżąca podała numer arkusza mapy – 26 (pierwszy akapit skargi). Zatem organ posiadał wszelkie informacje umożliwiające identyfikację działek wskazanych przez skarżącą. Zgodnie ze wzorem w prospekcie należy zamieścić informacje dotyczące przewidzianych inwestycji w promieniu 1 km od terenu objętego przedsięwzięciem deweloperskim lub zadaniem inwestycyjnym, zawarte w decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz innych wymienionych tam decyzjach. Stosownie do wzoru prospektu, wskazane inwestycje dotyczą w szczególności budowy lub rozbudowy dróg, budowy linii szynowych oraz przewidzianych korytarzy powietrznych, inwestycji komunalnych, takich jak: oczyszczalnie ścieków, spalarnie śmieci, wysypiska, cmentarze. Należy zauważyć, że skarżąca posługuje się sformułowaniami zamieszczonymi we wzorze prospektu informacyjnego, stanowiącym załącznik do ustawy, której cele i założenia zapewne znane są organowi, który otrzymał wniosek skarżącej. Zatem organ niezasadnie usprawiedliwia się brakiem możliwości ustalenia zakresu 1 kilometra od realizowanej inwestycji deweloperskiej. Skarżąca nie żądała również dokonania podziału inwestycji na inwestycje gminne i powiatowe, natomiast odwoływała się do rodzajów inwestycji wymienionych we wzorze prospektu informacyjnego. W świetle powyższego nie można zgodzić się z organem, że zakres żądania wniosku nie był wystarczająco sprecyzowany. We wniosku wskazano bowiem zgodnie z wymaganiami ustawowymi teren objęty przedsięwzięciem deweloperskim, którego dotyczą żądane informacje oraz zakres żądanych informacji wynikający z przepisów ustawy o ochronie praw nabywcy (...). Biorąc zatem pod uwagę minimalne wymagania wniosku, jakie przewiduje ustawa o dostępie do informacji publicznej, należało uznać, że wniosek skarżącej winien podlegać rozpoznaniu w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. Oceniając działania organu Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w zakresie właściwych dla tego organu inwestycji. Rozpatrując wniosek organ mógł albo udostępnić żądaną informację albo też, kierując się dyspozycją art. 3 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmówić w drodze decyzji jej udostępnienia jako informacji przetworzonej uznając, że skarżąca nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego w jej udostępnieniu. Już na etapie wniosku skarżąca uzasadniała przyczynę udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, szczególnie istotnej dla interesu publicznego, podkreślając, że posiada realną możliwość uczynienia z uzyskanej informacji publicznej użytku dla dobra ogółu, ponieważ działa na rzecz dewelopera planującego realizować inwestycję mieszkaniową na terenie miasta. Brak udostępnienia informacji publicznej w zakresie właściwych dla organu inwestycji, jak również brak rozstrzygnięć procesowych w tym zakresie powoduje, że organ pozostaje w bezczynności. Artykuł 13 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Mając zatem na względzie treść powyższego przepisu Sąd, uwzględniając skargę skarżącej na bezczynność organu, zakreślił organowi termin 14 - dniowy do rozpoznania wniosku, liczony od dnia doręczenie prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zasadny jest zatem zarzut skarżącej odnośnie naruszenia art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie bezczynność organu nie polegała na jego milczeniu wobec wniosku skarżącej, ale na błędnym zastosowaniu przepisów u.d.i.p.. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność w sposób rażący uchybia przepisom tej ustawy. Należy też zauważyć, że organ zasadnie wskazał skarżącej adres organu właściwego do udostępnienia informacji publicznej dotyczącej obiektów budowlanych, znajdujących się poza terenem administracyjnym miasta i poza zakresem właściwości miejscowej organu. Nieuzasadniony jest więc zarzut skarżącej, że "organ nie wskazał też innego organu, który udzieliłby wnioskowanych informacji, a jedynie stwierdził, aby wnioskodawca zwrócił się z pytaniem do "właścicieli i zarządcy infrastruktury". Odnośnie wniosku dowodowego skarżącej o "dopuszczenie dowodów zawnioskowanych w niniejszej skardze oraz znajdujących się w aktach sprawy", należy zauważyć, że możliwość przeprowadzenia postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym - w ograniczonym zakresie przewidzianym przepisem art. 106 § 3 p.p.s.a. została zastrzeżona dla posiedzenia w formie rozprawy. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – co procesowo wyłącza stosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a. Po drugie w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie "akt sprawy". Akta sprawy stanowią zatem ex lege dowodową podstawę do rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny sprawy, bez potrzeby dopuszczania dowodu z dokumentów w nich znajdujących się. Ponadto w skardze skarżąca nie wskazała, jakie dodatkowe dokumenty mają być przedmiotem dowodu i na jaką okoliczność. Żadnych dokumentów nie załączyła też do skargi. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach I i II sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., jak w punkcie III sentencji wyroku. Orzeczenie to nie obejmie "kosztów zastępstwa według norm przepisanych", o które wnioskowała skarżąca, ponieważ w niniejszej sprawie skarżąca nie była zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika.