II SA/Wr 624/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2024 r. sprawy ze skargi L. Z. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 czerwca 2024 r. nr 650/2024 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. W dniu 24 lipca 2024 r. L. Z. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego opisane w sentencji. W treści skargi skarżąca wniosła również o zwolnienie z kosztów sądowych. W wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 23 sierpnia 2024 r. wezwano skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL strony skarżącej. Na usunięcie wskazanych braków zakreślono termin 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą wezwanie wraz ze stosownym pouczeniem awizowano w dniu 12 września 2024 r., a następnie ponownie awizowano w dniu 20 września 2024 r., co wynika z adnotacji umieszczonej na kopercie przez doręczyciela, opatrzonej własnoręcznym podpisem oraz datą. W wyniku nie podjęcia przesyłki w terminie, została ona zwrócona do nadawcy. Przy przyjęciu fikcji doręczenia w dniu 26 września 2024 r. termin na wykonanie wskazanych w wezwaniu czynności upływał z dniem 3 października 2024 r. (czwartek). W zakreślonym terminie strona nie wykonała czynności wskazanych w wezwaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wezwanie skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakresie podania numerów PESEL znajduje podstawę w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., w myśl którego pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Zgodnie z kolei z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazane w tym przepisie składniki. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie podjęła przesyłki pocztowej z urzędu pocztowego, pomimo dwukrotnego pozostawienia zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej. Zgodnie zaś z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1640 ze zm.) albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. W myśl § 2 cytowanego przepisu zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Ponadto, zgodnie z § 3 w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Co szczególnie istotne, stosownie do § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i to bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (uchwała NSA z dnia 3 lipca 2023 r., II GPS 3/22). Zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem obowiązek wskazania numeru PESEL musi być spełniony również w przypadkach, gdy skarżąca wskazała swój numer PESEL w innych sprawach prowadzonych przed tym samym sądem administracyjnym (por. postanowienie NSA z 14 lutego 2023 r. sygn. akt I OZ 596/23 oraz postanowienie NSA z 2 lutego 2023 r. sygn. akt III OZ 37/23; z 11 października 2023 r. sygn. akt I GZ 311/24). Z akt niniejszej sprawy wynika, że zarządzeniem z dnia 23 sierpnia 2024 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie swojego numeru PESEL. Na zwrotnym potwierdzeniu przesyłki zawierającej wezwanie oznaczono, że wobec jej niedoręczenia została ona pozostawiona w placówce pocztowej o czym w dniu 12 września 2024 r. umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Informacje o awizacjach były opatrzone podpisami doręczyciela oraz datą. Spełnione zostały więc wymogi określone w art. 73 p.p.s.a., jak też § 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 maja 2020 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 19), które znajduje również zastosowanie do postępowań sądowoadministracyjnych na mocy art. 65 § 2 p.p.s.a. Powyższe wezwanie zostało w wyniku powyższego doręczone przy przyjęciu fikcji doręczenia w dniu 26 września 2024 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął zatem bezskutecznie z dniem 3 października 2024 r. (czwartek). Skoro skarżąca w zakreślonym terminie nie podała numeru PESEL, to skarga podlegała odrzuceniu. Powyższe braki stanowią bowiem braki formalne, których nieuzupełnienie uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi. Okoliczności te obligowały do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odnosząc się zaś do wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego w sprawie to zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia NSA z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 37/13, z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt I OZ 152/13, z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II OZ 998/14, z dnia 15 maja 2024 r., sygn. akt I OZ 210/24). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczy skargi podlegającej odrzuceniu, a to z kolei stanowi o oczywistej bezzasadności skargi i tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt. II sentencji postanowienia.