II OSK 2130/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.), Sędzia NSA Paweł Miładowski, Sędzia WSA (del.) Magdalena Dobek - Rak, Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska, po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. K.– C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2245/20 w sprawie ze skargi Doroty K.– C. na uchwałę Rady Miejskiej w Grodzisku Mazowieckim z dnia 27 lutego 2017 r. nr 497/2017 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2245/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę D. K. - C. na uchwałę Rady Miejskiej w Grodzisku Mazowieckim z dnia 27 lutego 2017 r., nr 497/2017 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. D. K. - C. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 140. art. 144 i art. 222 § 2 kodeksu cywilnego oraz art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż dopuszczenie na terenie objętym zaskarżonym planem zabudowy o parametrach przekraczających istniejącą na działce Skarżącej oraz zabudowy o charakterze wielorodzinnym, usługi wraz z zasadami kształtowania ładu przestrzennego i zasad kształtowania zabudowy - nie stanowi o naruszeniu jej interesu prawnego z przekroczeniem władztwa planistycznego gminy jako właściciela działki sąsiedniej, na której znajduje się zabudowa dwukondygnacyjna w "typie kamienicznym" z otwartym ogrodem oraz parterową oficyną. II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 3 § 1 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez przeprowadzenie nieprawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, gdyż w trakcie tej kontroli Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął istotną część zarzutów podniesionych przez Skarżącą, co skutkowało brakiem dogłębnego zbadania przez Sąd I instancji sprawy; b) art. 133 p.p.s.a. przez niegodne ze stanem faktycznym przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że nie doszło do nadużycia władztwa planistycznego, a także brak uwzględnienia żądania Skarżącej uznania uchwały za nieważną w części, w jakiej narusza jej prawa i obowiązki; c) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wymaganego tym przepisem wystarczającego uzasadnienia wyroku w zakresie motywów jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że w' sprawie brak jest podstaw’ do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały oraz przez odstąpienie w uzasadnieniu wyroku od szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów' podniesionych w skardze przez Skarżącą oraz pominięcie istotnej części materiału dowodowego, w szczególności pominięcie sposobu wykorzystywania oraz przyjętego sposobu korzystania z nieruchomości przez Skarżącą oraz pozostałych działek w linii rozgraniczającej ulicy K. (przy drodze publicznej 2KD-D, np. w obszarze MW. 2MN w jednostce A2); d) art. 147 § 1 p.p.s.a. przez brak orzeczenia o nieważności uchwały, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że zaskarżonej uchwale można przy pisać istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmujące zwłaszcza brak podjęcia przez organ administracji trudu wyważenia interesów' oraz wartości, z którymi uchwała koliduje. w szczególności wnikliwego rozważenie uzasadnionych interesów właścicieli nieruchomości, które zostały już zagospodarowane w określony sposób; e) art. 151 p.p.s.a. przez błędne oddalenie skargi pomimo istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w zaskarżonym zakresie, ze względu na naruszenie przez organy planistyczne z art. 6 ust. 1 i 2. art. 9 ust. 4 u.p.z.p. i art. 20 u.p.z.p oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p., co sprowadza się do błędnego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że nie wystąpiła niezgodność ustaleń Planu ze wskazaniami Studium dotycząca wymogu procesu przygotowania planu zagospodarowania przestrzennego z uwzględnieniem aktualnego stanu ewidencji gruntów i w rezultacie doprowadziło do dowolności w działaniu organu gminy, która, przy' opracowywaniu zapisów' Planu nie uwzględniła części ustaleń zawartych w Studium, tj. w rozdziale IV.2.3. IV.2.3.1.,IV.4.2.1. IV.13.1. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki zasadnie orzekł o oddaleniu skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Grodzisku Mazowieckim z 27 lutego 2017 r. nr 497/2017 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: Plan miejscowy) obejmującego m.in. nieruchomość oznaczoną nr ew. ..., której współwłaścicielką pozostaje skarżąca. Przypomnieć na wstępie należy, że w skardze zarzucono naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego przez wprowadzenie zabudowy wielorodzinnej i usługowej na obszarze oznaczonym symbolem 2MW-U, obejmującym nieruchomość skarżącej i działki sąsiednie. Zdaniem skarżącej wadliwie zostało ustalone w planie miejscowym przeznaczenie terenu MW-U pod zabudowę wielorodzinną i usługową wraz z określonymi zasadami kształtowania ładu przestrzennego, zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu, w następstwie czego dopuszczono intensywną zabudowę nieruchomości sąsiednich, która w sposób nieproporcjonalny ograniczy sposób wykorzystania jej własnej nieruchomości, na której znajduje się budynek jednorodzinny z ogrodem. Skarżąca w szczególności wskazała w skardze, że zakwestionowane postanowienia planu miejscowego są sprzeczne ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Grodzisk Mazowiecki (Uchwała z 3 marca 2010 r., ze zm., dalej: Studium), nie uwzględniono w planie wymogów ładu przestrzennego oraz wymogów związanych z ochroną konserwatorską, organ uchwałodawczy nadużył władztwa planistycznego nie wyważając właściwie interesu prawnego skarżącej w relacji do interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Przede wszystkim organ podniósł, iż skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności planu w zakresie dotyczącym jej własnej działki, ale też nieruchomości stanowiących własność innych osób, które nie wnosiły uwag do planu i go nie zaskarżyły. Nadto przedstawiono argumentacją wykazującą zgodność przedmiotowych ustaleń Planu ze Studium oraz zachowanie ustawowych wymogów sporządzania planu, w tym zasady proporcjonalności i ważenia interesów właścicieli nieruchomości objętych planem. Organ wyjaśnił również z jakich względów nie mogły być przyjęte w planie ustalenia chroniące interes skarżącej w sposób przedstawiony w skardze. Wobec takiego stanu sprawy, obowiązkiem Sądu Wojewódzkiego była ocena, czy gmina uchwalając plan miejscowy w zaskarżonej części uczyniła to zgodnie z prawem, a zwłaszcza czy korzystając z przysługujących jej ustawowo uprawnień w zakresie kształtowania sposobu gospodarowania przestrzenią, uprawnień tych nie nadużyła. Wprawdzie przepisy art. 21 ust. 2, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP dopuszczają ingerencję w prawo własności, musi ona jednak pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że poza regulacjami ustawodawstwa zwykłego organy gminy przy stanowieniu treści aktu planistycznego muszą uwzględnić również normy konstytucyjne, w tym ustanowioną w art. 31 ust. 3 zasadę proporcjonalności i wynikający z art. 64 ust. 3 zakaz nadmiernej ingerencji w chronione prawo własności (por. wyroki NSA z dnia 14 marca 2018 r., II OSK 1293/16; 26 października 2016 r., II OSK 145/15; 22 marca 2017 r., II OSK 1861/15; 13 marca 2019 r. II OSK 1026/17). Podkreślenia również wymaga, że wynikająca z przepisów art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p. samodzielność gminy w zakresie wykonywania zadań planistycznych nie jest nieograniczona, co wiąże się z koniecznością poszanowania prawa własności i innych wartości wymienionych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Zaznaczyć należy, że na mocy art. 6 ust. 1 u.p.z.p. organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów poprzez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, których ustalenia kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy - stosownie do art. 3 ust. 1 u.p.z.p. - należy do zadań własnych gminy. Artykuł ten stanowi podstawę do konstrukcji instytucji tzw. władztwa planistycznego gminy, które można zdefiniować jako przekazanie przez ustawodawcę gminie kompetencji w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. To w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - jak stanowi art. 4 ust. 1 u.p.z.p. - następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Istotne jest zaakcentowanie, że uprawnienia przyznanego w art. 3 ust. 1 u.p.z.p. gmina nie może wykonywać dowolnie. Organy gminy, kształtując politykę przestrzenną na terenie gminy, muszą uwzględniać wszystkie wartości i wymogi określane w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 3 u.p.z.p., ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłoszone w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. Uwzględniając powyższe uwarunkowania prawne, zgodzić się należało ze stanowiskiem Sądu Wojewódzkiego, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej części Planu miejscowego. Przede wszystkim trzeba zaznaczyć, że z uzasadnienie zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd Wojewódzki przyznał skarżącej legitymację skargową na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., a w konsekwencji rozpoznał ją merytorycznie. Słusznie bowiem Sąd wyjaśnił, że naruszeniem interesu prawnego może być takie przeznaczenie nieruchomości sąsiadujących z działkami stanowiącymi własność osób wnoszących skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., które udaremni bądź utrudni zabudowę ich nieruchomości lub też spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym użytkowaniu nieruchomości i rozporządzaniu prawem własności. Niewątpliwie w niniejszej sprawie przysługiwało skarżącej uprawnienie do zaskarżenia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przedmiotowej uchwały, skoro przyjęte w planie ustalenia co do przeznaczenia oraz zasad zabudowy i zagospodarowania danego terenu kolidują z oczekiwaniami skarżącej w zakresie sposobu korzystania z własnej nieruchomości i sposobu jej zagospodarowania. Nawiązując do argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej zauważyć trzeba, że Sąd Wojewódzki przy ocenie legitymacji procesowej skarżącej uwzględnił ewentualne niekorzystanie oddziaływanie zabudowy wielorodzinnej, dopuszczonej w planie na działkach sąsiednich. Odnosząc się jednak do treści skargi, Sąd Wojewódzki wyjaśnił prawidłowo, że potencjalne zwiększenie na danym terenie ruchu samochodowego, czy przewidywany przez skarżącą spadek wartości jej nieruchomości, to nie są okoliczności, które mogą świadczyć o naruszenie interesu prawnego, w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Wreszcie prawidłowo Sąd Wojewódzki zaznaczył w uzasadnieniu wyroku, że obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę organu gminy powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem (por. postanowienie NSA z 4 listopada 2020 r. II OSK 2278/18). Wobec powyższego nietrafny okazał się zarzut kasacyjny odnoszący się do naruszenia art. 101 ust. 1 u.s.g. Nieskuteczny okazał się również zarzut skargi kasacyjnej, w którym podniesiono naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., aczkolwiek zgodzić się należało z częścią twierdzeń strony skarżącej, wskazujących na niedostatki uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W istocie ocena Sądu Wojewódzkiego sprowadzała się zasadniczo do powielenia twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na skargę, co przy zastosowanej technice "kopiuj-wklej" czyniło cały wywód mało jasnym dla strony. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na niestaranność Sądu przy sporządzaniu uzasadnienia wyroku, przejawiającą się w licznych błędach redakcyjnych (gramatycznych, fleksyjnych), naruszających powagę tego dokumentu oraz powodujących u strony wrażenie, że Sąd samodzielnie nie rozważył stanu faktycznego i prawnego sprawy. Mimo dostrzeżonych mankamentów uzasadnienia wyroku, brak było podstaw, aby uznać, że doszło do takiego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należałoby bowiem przyjąć, że Sąd Wojewódzki, akceptując w całości stanowisko organu, posłużył się argumentacją przytoczoną w odpowiedzi na skargę w zakresie istotnych elementów stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. Warto w tym miejscu zaakcentować, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż badanie czy w konkretnym przypadku doszło do naruszenia granic władztwa planistycznego wymaga zwrócenia szczególnej uwagi na argumentację organu gminy mającą uzasadniać wprowadzone ograniczenia w planie miejscowym. To właśnie ona pozwala ocenić wprowadzone ograniczenia w kontekście zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (por. wyroki NSA z 30 października 2014 r. II OSK 922/13, 15 grudnia 2017 r. II OSK 335/17 i powołane tam orzeczenia). Jeżeli więc Sąd Wojewódzki uznał w niniejszej sprawie, że treść odpowiedzi na skargę stanowi wyczerpujące uzasadnienie ustanowionych w planie rozwiązań, to usprawiedliwione było powtórzenie argumentacji organu w ramach oceny zaskarżonych postanowień Uchwały. Ponadto zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przytoczone zostały wszystkie istotne okoliczności sprawy wynikające z materiału zgromadzonego w aktach oraz zarzutów sformułowanych w skardze i piśmie procesowym z 28 stycznia 2021 r. W rezultacie sporządzone przez Sąd Wojewódzki uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwoliło na rozpatrzenie skargi konstytucyjnej i weryfikację podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Przechodząc zatem do dalszych zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że niezasadnie zakwestionowano w nich wnioskowanie Sądu Wojewódzkiego o braku podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonych ustaleń planu miejscowego. Przede wszystkim prawidłowo przyjął Sąd Wojewódzki, że kontrolowane postanowienia planu miejscowego nie naruszają ustaleń Studium, a zatem zachowane zostały wymogi z przepisów art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. wynika, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Z kolei art. 15 ust. 1 u.p.z.p. nakłada na organ wykonawczy gminy obowiązek sporządzenia projektu planu miejscowego "zgodnie z zapisami studium". Stosownie zaś do art. 20 ust. 1 u.p.z.p. obligatoryjnym elementem uchwalenia planu jest dokonanie przez radę gminy oceny nienaruszenia ustaleń studium. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, w ujęciu systemowym zgodność między treścią studium, a treścią planu miejscowego powinno się postrzegać jako kontynuację zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprezycowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji (por. wyrok NSA z 22 marca 2019 r. II OSK 1155/17, 24 stycznia 2018 r. II OSK 1429/17 i powołane tam wyroki NSA i WSA). Skoro ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu (zmianie) planu miejscowego, to postanowienia planu powinny konkretyzować przeznaczenie określonego terenu oraz sposób jego zagospodarowania zgodnie z określonymi w studium założeniami i wytycznymi (por. wyrok NSA z 11 lipca 2019 r. II OSK 1700/18). W świetle przedstawionych uwag uprawnione było wnioskowanie Sądu Wojewódzkiego co do niesprzeczności zakwestionowanych postanowień planu miejscowego z zapisami Studium. Przedstawiona w uzasadnieniu analiza treści Studium i Planu potwierdza, że organ w sposób właściwy uwzględnił zapisy Studium w ustaleniach planu dotyczących terenu 2MW-U. Przede wszystkim należy zauważyć, że przyjęte w planie dla terenu 2MW-U przeznaczenie podstawowe w postaci zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług odpowiada określonym w Studium kierunkom zmian w strukturze przestrzennej miasta, wskazującym na to, aby w "wielofunkcyjnym terenie zabudowy centrum" miało miejsce dogęszczenie zabudowy i kształtowanie zwartych struktur pierzejowych ulic i placów. Z wyznaczonych w Studium wytycznych wyraźnie wynika, że w tej części miasta zabudowa wielorodzinna powinna stanowić uzupełnienie zabudowy jednorodzinnej. W ramach działań priorytetowych przewidziano m.in. porządkowanie przemieszanej zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej w kierunku kontynuacji zabudowy wielorodzinnej. W okolicznościach niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że od zakresu uszczegółowienia treści studium zależy to, w jakim stopniu właściwy organ związany będzie jego ustaleniami przy uchwalaniu planu miejscowego. Rzecz w tym, że strona skarżąca kwestionując poszczególne ustalenia Planu pomija fakt, iż to w Studium określony został kierunek wyznaczający zabudowę wielorodzinną jako priorytetową na tym terenie, a nadto właśnie w Studium określone zostały wskaźniki (maksymalna wysokość zabudowy mieszkalnej – 14 m, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej – 0%, maksymalna intensywność zabudowy – 3,0 – dla kondygnacji nadziemnych), które determinowały przyjęte w §17 Planu zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu. Zauważyć również trzeba, że stosownie do ustaleń Studium wzdłuż ul. ... L. w planie wyznaczono zabudowę pierzejową, odpowiadającą aktualnej zabudowie położonej wzdłuż linii rozgraniczającej tej ulicy. Kwestia zakwalifikowania budynku skarżącej czy innych, do typu zabudowy kamienicznej miała drugorzędne znaczenie, gdyż ustalenia planu od strony ul. ... L. nie wprowadzają dla nieruchomości skarżącej żadnych istotnych zmian, przy czym odnotować należy, że tylko wzdłuż ul. ... L. na rysunku planu wyznaczono pierzeję. Dodatkowo wyjaśnić warto, że skarżąca nie ma obowiązku realizować w przyszłości zabudowy pierzejowej od strony ul. K. Jednocześnie przypomnieć należy, że w Studium dopuszczono zabudowę przy granicy dla zabudowy pierzejowej, nie ma więc sprzeczności między treścią Studium a Planem w tym zakresie. W związku z zastrzeżeniami skarżącej dotyczącymi dopuszczenia sytuowania zabudowy ze ścianą bez otworów przy granicy sąsiedniej działki budowlanej lub w odległości 1,5 m od tej granicy, to zauważyć trzeba, iż taką zasadę przyjęto w §7 pkt 1a) Planu dla całego obszaru, co ma niewątpliwie związek z charakterem zabudowy śródmiejskiej oraz kierunkowymi założeniami Studium, aby w centrum miasta tworzyć zwartą, intensywną i wielofunkcyjną zabudowę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu 2MW-U ustalone zostały w Planie (§17) z należytym uwzględnieniem zapisów Studium, jak też istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy tej części miasta. Rację ma organ uchwałodawczy wskazując, że określone w Planie gabaryty zabudowy wielorodzinnej nie ograniczą nadmiernie możliwości korzystania z nieruchomości skarżącej, aczkolwiek zrozumiałe są jej zastrzeżenia co do niekorzystnego oddziaływania zabudowy wielorodzinnej na jej nieruchomości, na której znajduje się budynek jednorodzinny z ogrodem. Jednocześnie zgodzić się należało z organem, że istniejąca na nieruchomości skarżącej zabudowa jednorodzinna nie mogła stanowić wzorca dla kształtowania ładu przestrzennego w tej części miasta, skoro zgodnie z ustaleniami Studium zabudowa wielorodzinna ma uzupełniać zabudowę jednorodzinną w celu tworzenia zwartej struktury tkanki miejskiej. Ponadto wskazać należy, że uznanie za priorytetowe oczekiwania skarżącej odnośnie kształtowania przyszłej zabudowy na przedmiotowym terenie pozostawałoby w sprzeczności z interesem właścicieli pozostałych nieruchomości, którzy nie zgłaszali uwag do projektu plany. W świetle przedstawionych uwarunkowań faktycznych i prawnych niezasadne okazały się zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na nadużycie władztwa planistycznego, nieproporcjonalne ograniczenie prawa własności skarżącej do nieruchomości objętej Planem oraz niewyważenie interesu prawnego skarżącej i właścicieli sąsiednich nieruchomości, czy interesu publicznego. W kontekście zastrzeżeń skarżącej co do niekorzystnego oddziaływania na jej nieruchomość przyszłej zabudowy wielorodzinnej, zauważyć należy, iż organ oraz Sąd Wojewódzki słusznie wskazały, że szersza ochrona własności gwarantowana jest na etapie rozpoznawania konkretnych wniosków o pozwolenie na budowę, czego potwierdzeniem są decyzje wydane w przedmiocie inwestycji zaplanowanej na działce nr ew. .... Z tych wszystkich względów niezasadne okazały się zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 133, art. 134 § 1, 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 140 i art. 144 k.c. oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W konsekwencji skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 10