I OSK 1032/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Przybysz Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prokuratora Rejonowego w Staszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 1 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Ke 1/23 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w Staszowie na uchwałę Rady Miejskiej w Staszowie z dnia 17 marca 2022 r. nr LXIV/532/2022 w przedmiocie określenia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 1 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Ke 1/23 oddalił skargę Prokuratora Rejonowego w Staszowie na uchwałę Rady Miejskiej w Staszowie z dnia 17 marca 2022 r. nr LXIV/532/2022 w przedmiocie określenia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Rada Miejska w Staszowie uchwałą z dnia 17 marca 2022 r. nr LXIV/532/2022 określiła Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Staszów na rok 2022 r. (powoływany dalej również jako "Program"), stanowiący załącznik nr 1 do uchwały. Prokurator Rejonowy w Staszowie zakwestionował wskazaną uchwałę w całości, domagając się stwierdzenia jej nieważności i podnosząc zarzuty istotnego naruszenia prawa, tj.: 1. naruszenie art. 11a ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2022 r. poz. 572), powoływanej dalej jako "u.o.z.", w związku z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP w związku z § 115 oraz § 135 w związku z § 143 oraz § 149 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283), powoływanego dalej jako "rozporządzenie", art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 559), powoływanej dalej jako "u.s.g.", polegające na braku zaczerpnięcia opinii od organizacji społecznych lub dokonania konsultacji w zakresie przyjętej uchwały; 2. naruszenie art. 11a ust. 2 pkt 1 u.o.z. w związku z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP w związku z § 115 oraz § 135 w związku z § 143 oraz § 149 ww. rozporządzenia i art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 u.s.g., polegające na niewskazaniu schroniska, do którego trafiałyby bezdomne zwierzęta. W uzasadnieniu skargi Prokurator podkreślił, że ww. uchwała nie została wysłana do zaopiniowania organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt z uwagi na to, że żadne organizacje społeczne nie działają w obszarze gminy. Tymczasem, zdaniem Prokuratora, w orzecznictwie przyjmuje się, że w przypadku braku organizacji społecznych działających na obszarze gminy należy obligatoryjnie umieścić projekt programu na stronie internetowej gminy lub w Biuletynie Informacji Publicznej (dalej "BIP") z informacją o możliwości zaopiniowania projektu w zakreślonym terminie. Ten obowiązek nie został jednak w niniejszej sprawie wykonany. Ponadto, Prokurator podkreślił, że chociaż w § 2 Programu ujęto kwestię zapewnienia bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku, to w regulacji tej nie wskazano adresu schroniska. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy Staszów wskazał: "nie oponuję przeciwko złożonemu wnioskowi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały". Przyznał, że nie został wykonany obowiązek umieszczenia projektu programu na stronie internetowej gminy lub w BIP z informacją o możliwości zaopiniowania projektu w zakreślonym terminie. Jednocześnie zaznaczył, że taki obowiązek nie wynika wprost z ustawy, ale z orzecznictwa. Burmistrz zadeklarował opublikowanie w opisany sposób nowej przygotowywanej uchwały. Z kolei, odnosząc się do zarzutu braku wskazania adresu schroniska do którego trafiałyby bezdomne zwierzęta, Burmistrz powołał § 4 pkt 1 Programu, gdzie podano adres schroniska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę Prokuratora. Zdaniem Sądu I instancji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 11a ust. 7 pkt 2 u.o.z. Jak podkreślił Sąd I instancji, stwierdzenie nieważności może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z konkretnym przepisem. Tymczasem żaden przepis, w tym art. 11a ust. 7 pkt 2 u.o.z., jak dotąd, nie obliguje prawodawcy gminnego do zamieszczania na stronie internetowej gminy, czy w BIP informacji o możliwości zaopiniowania projektu programu w określonym terminie. Skarżący również nie wskazał takiej regulacji, ale odwołał się wyłącznie do orzecznictwa sądowego. Jak zauważył Sąd I instancji, jeżeli według organu na terenie Gminy Staszów brak jest organizacji społecznych, których celem statutowym jest ochrona zwierząt, co wynika z pisma Zastępcy Burmistrza z 3 października 2022 r., to nie sposób zarzucić prawodawcy gminnemu istotnego naruszenia art. 11a ust. 7 pkt 2 u.o.z. przez brak zamieszczenia na stronie internetowej gminy czy w BIP informacji o możliwości zaopiniowania projektu programu. Ponadto, skarżący Prokurator nie wskazał w skardze żadnej konkretnej organizacji, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt na terenie Gminy Staszów. Sąd I instancji uznał również za niezasadny zarzut naruszenia art. 11a ust. 2 pkt 1 u.o.z. przez brak wskazania schroniska, do którego trafiałyby bezdomne zwierzęta. W § 4 ust. 1 Programu wskazano: "Wykonanie zadania, o którym mowa w § 1 pkt 3 powierzone zostaje przedsiębiorstwu [...] Przychodnia Weterynaryjna, lek. wet. A. B. prowadzącemu schronisko dla bezdomnych zwierząt zlokalizowane pod adresem [...], zgodnie z umową Nr 1/IKOŚ/2022 z dnia 31 grudnia 2021 roku - przedmiotowa umowa obejmuje odławianie z terenu gminy zwierząt, co do których istnieje podejrzenie, że są bezdomne i zapewnienie im miejsca w schronisku, zlokalizowanym pod adresem [...]". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Prokurator Rejonowy w Staszowie zaskarżając wyrok w całości i zarzucając Sądowi I instancji, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie prawa materialnego, to jest art. 11a ust. 7 pkt 2 u.o.z. w związku z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu poglądu prawnego, że przepis art. 11a ust. 7 pkt 2 u.o.z. nie obliguje prawodawcy gminnego do zamieszczania na stronie internetowej gminy czy w Biuletynie Informacji Publicznej informacji o możliwości zaopiniowania projektu programu w określonym terminie, w sytuacji gdy wykładnia celowościowa prowadzi do wniosku, że określenie użyte przez ustawodawcę, dotyczące przekazania projektu uchwały do zaopiniowania organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy, nakłada na organ taki obowiązek przed podjęciem tej uchwały, co oznacza, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i złożono oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono w pierwszej kolejności, że trafnie Sąd I instancji uznał za niezasadny zarzut skargi dotyczący braku wskazania schroniska, do którego trafiałyby bezdomne zwierzęta. W odniesieniu do kolejnej kwestii wnoszący skargę kasacyjną zaznaczył, że w art. 11a ust. 7 u.o.z. ustawodawca użył sformułowania "przekazuje do zaopiniowania", co wskazuje jednoznacznie na bezwzględnie obowiązujący charakter normy wynikającej z tego przepisu. Pominięcie lub niewłaściwe zastosowanie tej normy w uchwale prowadzi do wyeliminowania aktu normatywnego z porządku prawnego w całości, ze skutkiem ex tunc. Wnoszący skargę kasacyjną wyjaśnił, że chociaż cytowany wyżej przepis nie nakazuje wprost prawodawcy gminnemu zamieszczania projektu programu na stronie internetowej gminy czy w BIP wraz z informacją o możliwości zaopiniowania projektu programu w określonym terminie, to jednak, dokonując wykładni celowościowej przedstawionego przepisu, można dojść do wniosku, że ustawodawca nie bez powodu sformułował w nim normę iuris cogentis. Zdaniem Prokuratora, celem omawianej regulacji jest kontrola lokalnego prawodawcy przez podmioty wymienione w art. 11a ust. 7 u.o.z., będące bezpośrednio związane z materią poruszaną w akcie prawa miejscowego. Prawodawca gminny, jako organ stanowiący prawo, powinien dołożyć wszelkich starań, aby uczynić zadość spełnieniu normy wynikającej z powyższego przepisu. Jeżeli natomiast brzmienie przepisu nie jest jasne lub jego treść budzi wątpliwości, jak w niniejszym przypadku, powinien zapoznać się z aktualnym orzecznictwem oraz poglądami wyrażonymi w doktrynie. Prokurator przywołał pogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 6 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Ke 559/22, zgodnie z którym "Niezasięgnięcie opinii organizacji społecznych, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działających na obszarze gminy, stanowi naruszenie trybu podejmowania uchwały w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. (...) brak działającej na terenie gminy organizacji społecznej, (...) czy też brak wiedzy co do powyższej kwestii, nie zwalnia z realizacji tego obowiązku, przede wszystkim z tej przyczyny, że za działającą na terenie gminy należy uznać każdą organizację, która swoim zakresem działania obejmuje jej obszar. W tym kontekście jej siedziba nie ma żadnego znaczenia.". W ocenie Prokuratora, lokalny prawodawca podjął jedynie próbę ustalenia "organizacji społecznych znajdujących się na terenie gminy Staszów", a nie dążył do ustalenia "organizacji działających na jej terenie". To na organie gminy spoczywa więc obowiązek ustalenia, czy podmioty wskazane przez ustawodawcę obejmują swoim zakresem działania daną gminę. Ma on więc obowiązek ustalenia zasięgu działania tych podmiotów, bądź definitywne ustalenie, że teren gminy nie jest objęty działaniem podmiotów spełniających przesłanki ustawowe – jest to jedyna sytuacja, w której gmina będzie zwolniona z obowiązku zasięgnięcia opinii (tak WSA w Szczecinie w wyroku z 9 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 85/22). Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podać, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej. W skardze kasacyjnej, pomimo wskazania, że opiera się ona na art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., sformułowano wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 11a ust. 7 pkt 2 u.o.z. w związku z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji poglądu prawnego, że przepis art. 11a ust. 7 pkt 2 u.o.z. nie obliguje prawodawcy gminnego do zamieszczania na stronie internetowej gminy czy w Biuletynie Informacji Publicznej informacji o możliwości zaopiniowania projektu programu w określonym terminie, w sytuacji gdy wykładnia celowościowa prowadzi do wniosku, że określenie użyte przez ustawodawcę, dotyczące przekazania projektu uchwały do zaopiniowania organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy, nakłada na organ taki obowiązek przed podjęciem tej uchwały, co oznacza, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 11a ust. 7 pkt 2 u.o.z. projekt programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt wójt (burmistrz, prezydent miasta) najpóźniej do dnia 1 lutego przekazuje do zaopiniowania organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy. W myśl art. 11a ust. 8 tej ustawy, podmioty, o których mowa w ust. 7, w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu programu, o którym mowa w ust. 1, wydają opinie o projekcie. Niewydanie opinii w tym terminie uznaje się za akceptację przesłanego programu. Co do zasady Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z twierdzeniem, że niezasięgnięcie opinii organizacji społecznych, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działających na obszarze gminy, stanowi naruszenie trybu podejmowania uchwały w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Co więcej, zgodzić się należy, że brak działającej na terenie gminy organizacji społecznej, czy też brak wiedzy, co do powyższej kwestii, nie zwalnia z realizacji obowiązku wskazanego w ustawie. Słuszne jest także przyjęcie, że za działającą na terenie gminy należy uznać każdą organizację, która swoim zakresem działania obejmuje jej obszar i w tym kontekście jej siedziba nie ma żadnego znaczenia. Należy też przychylić się do zaprezentowanej przez Prokuratora koncepcji, że w przypadku braku informacji o działalności bezpośrednio na terenie gminy organizacji społecznych zajmujących się ochroną zwierząt (brak zarejestrowanych na terenie gminy takich organizacji), dla realizacji obowiązku wynikającego z art. 11a ust. 7 pkt 2 u.o.z., wystarczającym, ale też koniecznym, jest umieszczenie projektu programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na stronie internetowej gminy lub w BIP z informacją o możliwości zaopiniowania projektu w zakreślonym terminie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że powyższe stanowisko za słuszne uznał również Sąd I instancji (s. 5 ostatni wers i s. 6 - uzasadnienia). Przy czym Sąd I instancji zauważył, że żaden przepis, w tym art. 11a ust. 7 pkt 2 u.o.z., nie obliguje prawodawcy gminnego do zamieszczania na stronie internetowej gminy czy w BIP informacji o możliwości zaopiniowania projektu programu w określonym terminie, a zatem skoro jest to wyłącznie pogląd wyrażony przez orzecznictwo sądowe, to – niezależnie od jego słuszności – nie może stanowić samoistnej podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały stosownie do art. 91 ust. 1 u.s.g., a może być rozpatrywany co najwyżej jako postulat o charakterze de lege ferenda pod adresem ustawodawcy. Tej słusznej uwagi Sądu I instancji nie można pominąć dokonując wykładni art. 11a ust. 7 pkt 2 u.o.z. w kontekście przeprowadzenia badania czy stwierdzone naruszenie prawa materialnego stanowi istotne naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności zakwestionowanej uchwały. W skardze kasacyjnej natomiast podniesione argumenty nie dotyczą zasadniczego powodu oddalenia skargi przez Sąd I instancji. Wnoszący skargę kasacyjną Prokurator skupia się na wykazaniu istnienia naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd I instancji nie zakwestionował jednak oceny Prokuratora w tym zakresie. Kasator nie odnosi się natomiast do stanowiska Sądu I instancji, że stwierdzone naruszenie prawa materialnego nie stanowi istotnego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności zakwestionowanego przepisu uchwały. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 91 ust. 1 zd. pierwsze u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Zgodnie zaś z art. 91 ust. 4 tej ustawy w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. W przepisie art. 91 ust. 4 u.s.g. de facto przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przy podejmowaniu uchwał przez organy gminy. Mogą to być naruszenia istotne lub nieistotne. Brak jest jednak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. W orzecznictwie wskazuje się, że do kategorii istotnych naruszeń prawa zalicza się naruszenia znaczące, jak np. naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania uchwał, przepisów podstawy prawnej podejmowanych uchwał, przepisów ustrojowych, przepisów prawa materialnego - przez ich wadliwą wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. Zatem nie każde naruszenie prawa prowadzi do nieważności aktu wydanego przez organ gminy. Dotyczy to wyłącznie naruszeń istotnych. Za interpretatio restrictiva pojęcia sprzeczności z prawem w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. przemawia art. 165 ust. 2 Konstytucji RP, który kreuje zarówno kardynalną zasadę samodzielności jednostek samorządu terytorialnego, jak i to, że podlega ona ochronie sądowej. Tym samym organy mogą i powinny wkraczać z aktami nadzoru w działalność jednostek samorządu terytorialnego, ale tylko w przypadkach określonych ustawami i o ile zachodzi przesłanka "sprzeczności z prawem" w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. (wyrok NSA z 15 września 2017 r. sygn. akt I OSK 1136/17). Tak więc za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego przez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. W okolicznościach niniejszej sprawy za istotne naruszenie prawa należałoby zatem uznać niedopełnienie wymogu ustawowego, o jakim mowa w art. 11a ust. 7 pkt 2 u.o.z., bądź ewentualnie definitywnego ustalenia, że podmioty te nie obejmują swoim zakresem działania gminy Staszów, co też musiałoby prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Definitywne ustalenie natomiast, że teren gminy nie jest objęty działaniem podmiotów spełniających przesłanki ustawowe, pozwałaby uznać, że jest to jedyna sytuacja, w której gmina będzie zwolniona z obowiązku zasięgnięcia opinii (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 22 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 478/13). Z przyjętych przez Sąd I instancji i niekwestionowanych ustaleń sprawy wynika, że na terenie Gminy Staszów brak jest organizacji społecznych, których celem statutowym jest ochrona zwierząt (pismo Zastępcy Burmistrza z 3 października 2022 r.). Należy przy tym zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 1528/21, że nie można przyjąć za zasadne nakładanie na gminę nieograniczonego obowiązku poszukiwania działających na jej terenie organizacji społecznych, zajmujących się ochroną zwierząt. O ile gmina stwierdzi, że na jej terenie nie są zarejestrowane żadne organizacje tego typu, to uznać należy – w świetle literalnego brzmienia przepisu – że nie ma obowiązku bezpośredniego konsultowania programu. Rada Miejska w Staszowie ustaliła, że na terenie gminy Staszów nie ma organizacji społecznych, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt i wyjaśniła, że z tego powodu program nie został przekazany żadnej organizacji społecznej do zaopiniowania. Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane przez Prokuratora stanowisko co do znaczenia naruszenia art. 11a ust. 7 pkt 2 u.o.z. przez nieumieszczenie projektu programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na stronie internetowej gminy lub w BIP z informacją o możliwości zaopiniowania projektu w zakreślonym terminie, nie jest zasadne. W sprawie nie mogła mieć znaczenia argumentacja skargi kasacyjnej podnosząca, zresztą słusznie, że to na organie gminy spoczywa obowiązek ustalenia, czy podmioty wskazane przez ustawodawcę obejmują swoim zakresem działania daną gminę. W sprawie – jak już była mowa – nie zostało skutecznie zakwestionowane w ramach sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej, że z obowiązku tego Rada Miejska w Staszowie nie wywiązała się ani nie została zakwestionowana prawdziwość twierdzenia zawartego w piśmie z 3 października 2022 r. przez wykazanie, że istnieje konkretna organizacja, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt na terenie Gminy Staszów. Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.