VII SA/Wa 2153/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 26 lipca 2024 r. znak: O/PO.Z-3.4351.234.2024.1.EP w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) postanowieniem z 26 lipca 2024 r., działając na podstawie art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.) oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320), odmówił uzgodnienia przedstawionego przez Burmistrza Gminy S. projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie obiektu infrastruktury technicznej - stacji bazowej telefonii komórkowej POZ3112B o wysokości całkowitej do 54,0 m n.p.t. wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą (wewnętrzną linią zasilającą, kanalizacją teletechniczną dla światłowodu) na terenie działek nr [...] (część), [...], [...], [...] obręb Z., gmina S., położonych przy drodze ekspresowej [...]. GDDKiA podkreślił, że przedmiotem zainteresowania zarządcy drogi ekspresowej podczas uzgadniania przedkładanych mu projektów decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego są kwestie zachowania warunków bezpieczeństwa ruchu na drodze publicznej tj. wpływ tej inwestycji na bezpieczeństwo ruchu drogowego na zarządzanej drodze. Odmawiając uzgodnienia planowanej inwestycji GDDKiA podkreślił, że działki objęte projektem decyzji o warunkach zabudowy położone są przy drodze ekspresowej [...], w której pasie drogowym zlokalizowany jest fragment drogi dodatkowej - plac do zawracania na działce nr [...], obręb Z., który stanowi m.in. bezpośredni dostęp do przepustu pod drogą [...] oraz do zbiornika retencyjnego, znajdującego się w pasie drogi ekspresowej. Droga dodatkowa pełni funkcję drogi gminnej, ponieważ zapewnia ona obsługę terenów do niej przyległych. W przedłożonym do uzgodnienia projekcie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości min. 54 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi ekspresowej S5, natomiast od strony drogi dodatkowej, zlokalizowanej w pasie drogowym drogi ekspresowej, zachowano odległość min. 15 m. Działka objęta projektem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego zlokalizowana jest poza terenem zabudowy. W związku z powyższym, w myśl art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych obiekty budowlane należy lokalizować w odległości min. 40 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi ekspresowej [...] oraz min. 15 m od krawędzi jezdni dróg gminnych. Są to jednak jedynie minimalne odległości zabudowy. Przepis ten należy rozpatrywać łącznie z wykonywaniem przez zarządcę zadań m. in. w zakresie ochrony drogi czyli w kwestii zachowania warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego na danej drodze publicznej. W ocenie organu, lokalizacja planowanej inwestycji nie powinna być bliższa niż jej zakładana wysokość, czyli winna wynosić min. 54 m zarówno od krawędzi jezdni drogi ekspresowej [...] jak i od krawędzi jezdni drogi dodatkowej, zlokalizowanej w pasie drogowym drogi ekspresowej. Obszar dopuszczalnej lokalizacji inwestycji kubaturowych naziemnych, wskazany na załączniku graficznym do projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie spełnia wskazanego powyżej warunku w zakresie drogi dodatkowej i zdaniem zarządcy drogi w omawianym przypadku winna ulec oddaleniu od jej krawędzi. Uwzględniając obowiązki ciążące na zarządcy drogi, tj. konieczność wykazania dbałości o ochronę drogi, przejawiającą się w działaniach mających na celu niedopuszczenie do przedwczesnego jej zniszczenia, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu (art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych), GDDKiA musi ocenić jakie potencjalne zagrożenia mogą wyniknąć z planowanej na inwestycji, która będzie zlokalizowana zbyt blisko drogi publicznej. Zarządca drogi jako organ zobowiązany do zapewnienia warunków bezpieczeństwa ruchu, nie może uzgodnić lokalizacji ww. inwestycji w odległości mniejszej niż 54 m od drogi dodatkowej, zlokalizowanej w pasie drogowym drogi ekspresowej [...]. Zdaniem organu, planowana lokalizacja 54-metrowej stacji bazowej w odległości od krawędzi jezdni mniejszej niż jej całkowita wysokość miałaby znaczący wpływ na pogorszenie bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego, w przypadku katastrofy budowlanej czy zdarzeń spowodowanych działaniem siły wyższej. W przypadku zawalenia się konstrukcji upadłaby bowiem ona w obszarze jezdni na przejeżdżające pojazdy, bądź innych uczestników ruchu (rowerzyści, piesi). Organ wskazał, że natężenie ruchu na drodze ekspresowej [...] na odcinku w. S. - w. M., zgodnie z Generalnym Pomiarem Ruchu przeprowadzonym na sieci dróg krajowych w latach 2020/2021, wynosi 27 338 poj./dobę, co daje 2 460 poj./godzinę. Jest to bardzo wysokie natężenie ruchu drogowego, co ma istotne znaczenie pod względem zachowania odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Oderwane elementy konstrukcji masztu mogą wpłynąć w bezpośredni sposób na uszkodzenie ciała czy też mienia uczestników ruchu drogowego, a nawet jeśli tak się nie stanie to w sposób pośredni mogą być przyczyną wypadków drogowych, spowodowanych zaburzeniem normalnego ruchu i niekontrolowanymi reakcjami kierowców na zaistniałe zagrożenie. W ostatnich zaś latach obserwujemy znaczne nasilenie zjawisk atmosferycznych o dosyć gwałtownym przebiegu. W związku z powyższym – zdaniem organu - optymalna odległość usytuowania planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, winna zatem być równa jej maksymalnej wysokości i wynosić min. 54 m zarówno od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi ekspresowej [...] jak i drogi dodatkowej, zlokalizowanej w jej pasie drogowym. Nie można bowiem wykluczyć, że w przypadku zaistnienia coraz częściej występujących na terenie naszego kraju działań siły wyższej przewrócenie wieży może nastąpić w każdym kierunku, w tym w kierunku drogi, stąd przyjęcie wskazanej odległości równej wysokości konstrukcji wieży wydaje się być właściwe. Jednocześnie GDDKiA nadmienił, że w przypadku przesłania projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego zawierającego w części tekstowej i graficznej wskazaną przez zarządcę drogi odległość posadowienia wieży, zarządca uzgodni projekt decyzji. Zaznaczył również, że odsunięcie stacji bazowej na odległość min. 54 m od krawędzi jezdni drogi dodatkowej, zlokalizowanej w pasie drogowym drogi ekspresowej [...], nie spowoduje przekroczenia granic terenu objętego wnioskiem, wskazanych na załączniku graficznym do projektu decyzji. Na chwilę obecną nie jest jednak możliwe uzgodnienie przedłożonego projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Spółka P. wniosła skargę na postanowienie GDDKiA podnosząc następujące zarzuty: naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do należytego ustalenia stanu faktycznego i nieprawidłowe, bezpodstawne uznanie, że posadowienie stacji bazowej telefonii komórkowej w odległości mniejszej niż 54 metry "od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi dodatkowej, zlokalizowanej w pasie drogowym drogi ekspresowej" [stanowiącej plac do zawracania na działce nr [...], obręb Z. - przyp. Aut] może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego; naruszenie art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz nieuzasadnione przyjęcie, że odległość zamierzonej inwestycji, określona na ok. 68 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi ekspresowej [...], ale mniejszej niż 54 m od "fragmentu drogi dodatkowej - placu do zawracania na działce nr [...], obręb Z.", jest niewystarczająca dla zajęcia przez organ pozytywnego dla skarżącego stanowiska w sprawie; naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia naruszającego prawo, co stoi w jawnej sprzeczności z nałożonym na Organ administracji obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Zdaniem skarżącej Spółki, w przedmiotowej sprawie brak jakichkolwiek podstaw dla stwierdzenia, że odległość planowanej do wybudowania stacji bazowej telefonii komórkowej winna być większa, aniżeli przyjęte w projekcie ok. 68 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi ekspresowej (z ustaleniem w projekcie decyzji lokalizacyjnej nieprzekraczalnej linii zabudowy na min. 54 m od zewnętrznej krawędzi jezdni rzeczonej drogi). Z przyczyn całkowicie niezrozumiałych organ oczekuje dodatkowo zachowania odległości minimum 54 m od zewnętrznej krawędzi placu do zawracania na działce nr [...], którą określa jako "drogę dodatkową, zlokalizowaną w pasie drogowym drogi ekspresowej". Skarżący ma pełną świadomość tego, że organ w podobnych sprawach oczekuje zachowania odległości obiektu od zewnętrznej krawędzi jezdni minimum odpowiadającej jego wysokości i z tego też powodu zdecydował się na lokalizację stacji bazowej w odległości aż 68 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi ekspresowej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ sformułował nowe, niespotykane dotąd oczekiwania w zakresie zachowania danej odległości nie tylko od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi ekspresowej, ale także od "drogi dodatkowej", stanowiącej w rzeczywistości plac do zawracania. W ocenie Spółki brak ku temu jakichkolwiek podstaw prawnych, a powoływanie się przez organ na pogorszenie warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze ekspresowej w związku z zamiarem usytuowania stacji bazowej w odległości mniejszej niż 54 m od w/w placu jest całkowicie nieracjonalne i chybione. Organ, dokonując zwiększenia odległości, o której mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, winien uzasadnić swoje stanowisko, a zwiększenie odległości nie może być dowolne i uznaniowe, lecz winno znajdować odzwierciedlenie z sytuacji faktycznej. Żaden przepis prawny nie zwalnia również organu z obowiązku działania z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ tym obowiązkom uchybił. W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wskazywał dodatkowo, że droga stanowi całość techniczno-użytkową, a pozwolenie na budowę dla autostrady zostało wydane zgodnie z warunkami technicznymi dla dróg publicznych, które nie dopuszczają powstania autostrady bez dróg serwisowych. Nie jest zatem możliwe stosowanie odmiennych norm wobec elementów tej samej drogi, a organ podtrzymując swoje stanowisko oparł się na obowiązujących przepisach. Skarżący umniejsza natomiast znaczenie tej drogi wskazując jakoby stanowiła ona wyłącznie plac do zawracania. Długość drogi i występujący na niej element konstrukcyjny - zawrotka nie zmieniają jej charakteru. Stanowi ona bezsprzecznie jezdnię dodatkową z uwagi na spełnianie przesłanek wynikających z definicji drogi dodatkowej zawartej w przepisach technicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skargę należało uwzględnić. W rozpoznawanej sprawie P4 sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie zaskarżyła postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 26 lipca 2024 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie obiektu infrastruktury technicznej - stacji bazowej telefonii komórkowej POZ3112B o wysokości całkowitej do 54,0 m n.p.t. wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą (wewnętrzną linią zasilającą, kanalizacją teletechniczną dla światłowodu) na terenie działek nr [...] (część), [...], [...], [...] obręb Z., gmina S., położonych przy drodze ekspresowej [...]. Dla tak zakreślonej sprawy istotnym jest zauważenie, że przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977, ze zm.) nie wymienia kryteriów uzgodnienia inwestycji planowanych na obszarach przyległych do pasa drogowego, to zarządca drogi powinien w tym przypadku prowadzić postępowanie uzgodnieniowe w zakresie swojej właściwości rzeczowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych zauważa się, że zarządca drogi powinien w postępowaniu uzgodnieniowym kierować się zakresem swoich zadań oraz swojej właściwości rzeczowej (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2386/19; z 27 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 2329/20, z 10 maja 2022 r. sygn. akt II OSK 1482/19). Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych do właściwości zarządcy drogi należą sprawy m.in. z zakresu utrzymania i ochrony dróg. W myśl art. 4 pkt 21 tej ustawy ochrona drogi to działania mające na celu niedopuszczenie m.in. do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Zgodnie z art. 20 ustawy o drogach publicznych, do zarządcy drogi należy m.in. realizacja zadań w zakresie inżynierii ruchu (pkt 5), wprowadzanie ograniczeń lub zamykanie dróg i drogowych obiektów inżynierskich dla ruchu oraz wyznaczanie objazdów drogami różnej kategorii, gdy występuje bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa osób lub mienia (pkt 14). Stosownie do art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych, ochrona drogi to działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Uzgodnienie zarządcy drogi ma charakter uznaniowy, o ile zachowano odległość minimalną, ponieważ sferze uznania pozostawiono rozstrzygnięcie, czy odległość ta jest wystarczająca, czy też należy przyjąć odległość większą, lecz za każdym razem w oparciu o kryteria nawiązujące do wymogów ochrony dróg oraz okoliczności konkretnej sprawy (tak wyrok NSA z 29 października 2020 r. sygn. akt II OSK 1376/18, CBOSA). Wybór rozstrzygnięcia powinien być uwarunkowany kryteriami należącymi do sfery ochrony dróg oraz okolicznościami konkretnego przypadku. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, obiekty budowlane przy drogach, powinny być usytuowane poza terenem zabudowy, w przypadku drogi ekspresowej: w odległości co najmniej 40 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, a w przypadku drogi gminnej: w odległości co najmniej 15 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. W świetle definicji ustalonej przepisem art. 4 pkt 2 ww. ustawy drogą jest budowla składająca się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiąca całość techniczno-użytkową, usytuowana w pasie drogowym i przeznaczona do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Jezdnią zaś – zgodnie z art. 4 pkt 5 ustawy o drogach publicznych – jest część drogi przeznaczona do ruchu pojazdów, składająca się z pasa albo pasów ruchu, z wyjątkiem torowiska wydzielonego z jezdni. Natomiast pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga (art. 4 pkt 1 powołanej ustawy). Podkreślenia wymaga, że art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie odwołuje się do pojęcia "pasa drogowego", lecz do "jezdni" drogi danej kategorii. Odległości, o których mowa w tym przepisie należy liczyć od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi głównej, a nie od krawędzi pasa drogowego tej drogi. W niniejszej sprawie GDDKiA ustalił odległość planowanej inwestycji od pasa drogowego przy uwzględnieniu lokalizacji drogi ekspresowej [...], zauważając jednocześnie, że w pasie tej drogi zlokalizowany jest fragment drogi dodatkowej, która pełni funkcję drogi gminnej. W tej sytuacji organ przyjął, że nie jest wystarczająca przyjęta w projekcie decyzji wartość minimalna ustalona przepisem art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych dla drogi gminnej. Zdaniem organu, w warunkach rozpoznawanej sprawy charakter drogi dodatkowej i jej funkcja nakazuje przyjąć, że planowana inwestycja nie powinna być zlokalizowana bliżej niż wymagane 54 m również od krawędzi drogi dodatkowej, jako zlokalizowanej w pasie drogowym drogi ekspresowej. W ocenie Sądu powyższa konstatacja pozostaje przedwczesna. W myśl § 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1518) jezdnia dodatkowa to jezdnia niebędąca jezdnią główną ani jezdnią zbierająco-rozprowadzającą. Jezdnią główną jest zaś jezdnia przeznaczona do prowadzenia ruchu zgodnie z podstawową funkcją drogi wynikającą z jej kategorii; przy czym na drodze o dwóch jezdniach przeznaczonych do ruchu w przeciwnych kierunkach wyznacza się dwie jezdnie główne oddzielnie dla każdego kierunku ruchu (pkt 4). Natomiast jezdnia zbierająco-rozprowadzająca (pkt 6) to jezdnia w obszarze węzła lub poza obszarem węzła na drodze klasy A lub S, której celem jest ograniczenie liczby wyjazdów z jezdni głównej, wjazdów na jezdnię główną oraz eliminacja z jezdni głównej przeplatania się potoków ruchu. W § 15 ust. 7 ww. rozporządzenie przyjmuje, że na drodze klasy A, S, GP, G lub Z dopuszcza się zaprojektowanie jezdni dodatkowej, spełniającej warunki określone dla jezdni drogi klasy D, L lub Z. Oznacza to, że w pasie drogowym mogą być zlokalizowane zarówno jezdnia główna jak i jezdnia dodatkowa, które mają różne parametry techniczne i różne funkcje. I właśnie z tych względów sytuowanie obiektów od tych jezdni jest zróżnicowane. W rozpoznawanej sprawie kwestia roli, przeznaczenia oraz funkcji drogi, którą organ uznał jako "dodatkową" nie została przez GDDKiA w sposób należyty wyjaśniona, by uznać za uzasadnioną wskazywaną przez organ uzgadniający odległość stacji bazowej telefonii komórkowej od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi. Jak wynika z akt administracyjnych, organ w ramach wewnętrznych ustaleń dokonywał konsultacji w zakresie "fragmentu drogi/placu do zawracania na działce nr [...], obręb Z., gmina S." w aspekcie lokalizacji w obrębie pasa drogowego drogi ekspresowej [...]. Okoliczności tych organ jednak nie zebrał jak i nie rozważył w wydanym postanowieniu. Powyższe uchybienie nabiera istotności wobec wyrażonego w toku prowadzonego postępowania stanowiska Naczelnika Wydziału Dróg i Sieci Drogowej GDDKiA, zgodnie z którym w aspekcie funkcyjnym "fragment ten jest ewidentnie zakończeniem drogi samorządowej, nam kompletnie zbytecznym". Okoliczności tej organ w ogóle nie rozważa, pozostawiając adresata postanowienia w niepewności co do przyczyn przyjęcia odmiennego stanowiska. Sąd podziela w tym zakresie argument skargi, która wskazuje na niezrozumiałe, nieczytelne spostrzeżenie organu w zakresie funkcjonalnego powiązania placu do zawracania na działce nr [...] z jezdnią drogi ekspresowej, w sposób nakazujący ustalenie wymaganej odległości lokalizacji inwestycji na terenie działek nr [...] (część), [...], [...], [...] obręb Z., gmina S. od krawędzi jezdni drogi dodatkowej. Zasadnicze znaczenie ma bowiem rola, przeznaczenie oraz funkcja poszczególnych jezdni. Ustalenie, że jezdnia drogi usytuowanej m.in. na wspomnianej działce nr [...] przeznaczona jest dla obsługi ruchu lokalnego przyległych terenów i ma parametry techniczne drogi gminnej, oznaczać będzie konieczność przyjęcia wymogu sytuowania obiektów budowlanych w odległości 15 metrów od krawędzi jezdni drogi gminnej. W rozpoznawanej zaś sprawie uzgodnienie miało być zaś realizowane w odniesieniu do drogi ekspresowej. W ocenie Sądu, na gruncie tej sprawy doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. mającego wpływ na wynik sprawy. Należy jednocześnie podkreślić, że obowiązkiem organów jest stosowanie zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a. Mocą tej zasady to organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia i zarzuty lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Jak również wówczas, gdy nie wskaże wszystkich istotnych dla sprawy dowodów. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie sposób odczytać, jakimi kryteriami kierował się organ stwierdzając, że fragmentem drogi ekspresowej [...] jest droga z placem do zawracania na działce nr [...], której krawędź jezdni wyznacza wymaganą przepisami minimalną odległość 40 metrów dla lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Powyższe sprawia, że wypowiedź organu w powyższym zakresie pozostawała niewystarczająca dla przyjęcia, że organ należycie rozważył kwestię lokalizacji inwestycji względem działań podyktowanych ochroną drogi, również w zakresie pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu na drodze pozostającej w zarządzie GDDKiA. Organ ponownie rozpatrując sprawę zobowiązany będzie do uwzględnienia powyższej oceny prawnej zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Na koszty postępowania sądowego w łącznej kwocie 597 złotych składają się: wpis od skargi (100 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. zgodnie z którym, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.