IV SA/Po 839/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Asesor sądowy WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Komendanta Policji z dnia 11 września 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie. IV SA/Po 839/24 Uzasadnienie Komendant Miejski Policji decyzją z 05.08.2024 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 572, dalej jako k.p.a.), art. 92 ust.1 i 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 145), § 1 ust. 1, § 2 ust. 1, § 5, § 6, § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 649 ze zm.) zwanego dalej "rozporządzeniem" cofnął st. sierż. D. W. (dalej jako skarżący) uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że st. sierż. D. W. pełni służbę w Policji od dnia 20.03.2018 r. w Komisariacie Policji T. KMP w P.. Decyzją Nr [...] z dnia 26.03.2021 r. Komendant Miejski Policji w P. przyznał skarżącemu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości jak dla policjanta samotnego. Na początku 2024 r. Zespół ds. Mieszkaniowych prowadził czynności służbowe dotyczące weryfikacji pobieranych świadczeń mieszkaniowych wobec funkcjonariuszy największych jednostek Komendy Miejskiej Policji w P.. W związku z powyższym organ w dniu 17 maja 2024 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Warunkiem koniecznym do uzyskania równoważnika pieniężnego za brak lokalu jest spełnienie przesłanek określonych w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, które mówią, iż policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Natomiast rozporządzenie MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. szczegółowo określa przypadki kwalifikujące policjanta do otrzymania przedmiotowego świadczenia. Zatem, jeśli policjant ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe wynikające z art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, to nie spełnia on ustawowych warunków do uzyskania prawa do lokalu mieszkalnego, o których mowa w art. 88 ust.1 ustawy o Policji. Z literalnego brzmienia przepisów resortowych wynika, że prawo do równoważnika za brak lokalu mieszalnego jest świadczeniem pieniężnym, które związane jest bezpośrednio z tym, że policjant lub członkowie jego rodziny nie posiadają jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego. Skarżący od dnia zawarcia związku małżeńskiego, tj. 26.06.2021 r., przestał spełniać warunki przyznające prawo do przedmiotowego świadczenia pieniężnego, albowiem jego żona S. W. posiada tytuł prawny do nieruchomości położonej przy ul. [...] w C. . Odwołanie od powyższej decyzji wniósł D. W. cytując art. 88 ust. 4 ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia 11.09.2024 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako k.p.a.), po wniesieniu odwołania przez st. sierż. D. W. - policjanta Komisariatu Policji w T. KMP w P., stwierdził uchybienie przez niego terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] z dnia 05.08.2024 r. Komendanta Miejskiego Policji w P., cofającej skarżącemu uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że w dniu 05.08.2024 r. Komendant Miejski Policji w P. wydał decyzję nr [...], na podstawie której cofnął skarżącemu uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Decyzja została skarżącemu doręczona w dniu 14.08.2024 r. Skarżący złożył odwołanie od wyżej wymienionej decyzji do Komendanta Policji za pośrednictwem Komendanta Miejskiego Policji w P.. Z przesłanych do Komendy Policji akt postępowania wynika, że odwołanie wpłynęło do siedziby Komendy Miejskiej Policji w P. w dniu 29.08.2024 roku, co zostało potwierdzone pieczęcią wpływu do organu. Komendant Miejski Policji w P. przesłał do Komendanta Policji w dniu 02.09.2024 roku (data wpływu) odwołanie wraz z aktami sprawy. Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 129 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (§ 1), w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (§ 2). Termin ten ma charakter zawity, co oznacza, iż w przypadku jego uchybienia czynność procesowa staje się bezskuteczna. Z akt postępowania wynika, iż decyzję nr [...] z dnia 05.08.2024 r. Komendanta Miejskiego Policji w P. doręczono skarżącemu w dniu 14.08.2024 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem. W doręczonej decyzji skarżący został prawidłowo pouczony o czternastodniowym terminie oraz o miejscu złożenia odwołania, czyli siedzibie Komendanta Miejskiego Policji w P.. Od dnia doręczenia decyzji liczy się 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, przy czym, zgodnie z art. 57 §1 k.p.a., przy obliczeniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie (czyli odbiór decyzji) nastąpiło. W przypadku doręczenia skarżącemu decyzji w dniu 14.08.2024 r., ustawowy termin do wniesienia odwołania upływał zatem w dniu 28.08.2024 r., dzień ten był dniem powszednim (środa). Z upływem tego dnia decyzja nr [...] z dnia 05.08.2024 r. Komendanta Miejskiego Policji w P. stała się prawomocna i ostateczna. Odwołanie powinno wpłynąć do organu pierwszej instancji w terminie 14 dni od daty jej doręczenia, gdyż w tym czasie organ wydający decyzję jest władny ocenić odwołanie pod kątem przesłanek przewidzianych w art. 132 k.p.a. i w tym zakresie może wydać nową decyzję (uchylającą lub zmieniającą zaskarżoną decyzję). Jednak, odwołanie skarżącego wpłynęło do Komendanta Miejskiego Policji w P. dopiero w dniu 29.08.2024 roku, a więc już po upływie terminu 14 dni od daty doręczenia decyzji. Kodeks postępowania administracyjnego w razie uchybienia terminu do wniesienia odwołania daje możliwość jego przywrócenia. Stosownie do art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia takiego terminu organ prowadzący postępowanie może przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli ten uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę taką należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 2). Skarżący jednak nie skorzystał z takiego prawa. Każde uchybienie terminowi do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić takie uchybienie (art. 134 k.p.a.), chyba że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu zgodnie z art. 58 k.p.a., a wniosek ten zostanie uwzględniony. Jednak organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, tylko wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: - uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, - zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, - zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Składając swoje odwołanie w siedzibie Komendy Miejskiej Policji w P. w dniu 29.08.2024 r. skarżący nie skorzystał z takiego prawa. Nie wniósł prośby o przywrócenie uchybionego terminu. Tak więc, organ drugiej instancji obowiązany był stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania w przedmiotowej sprawie i w związku z tym odwołanie to pozostawił bez rozpatrzenia. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia, organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi przewidzianego w art. 134 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95, LEX nr 29079). W związku z tym, stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. W wyroku NSA z dnia 15 listopada 1995 r., sygn. SA/Ka 2111/94, LEX nr 27060) przyjęto, że: "Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a.". Nawet nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia odwołania zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania - wyrok NSA z dnia 27 listopada 1996 r., sygn. SA/Łd 2665/95, Biul. Skarb. 1997, nr 5, poz. 32). Tak więc, skoro warunkiem koniecznym do rozpatrzenia odwołania jest złożenie go w ustawowym terminie, a w niniejszej sprawie skarżący tego nie uczynił, organ drugiej instancji obowiązany był stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania w przedmiotowej sprawie. Skargę na powyższe postanowienie w ustawowym terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu D. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia z uwagi na fakt, iż spełnia kryteria określone w art. 88 ust. 4 ustawy o Policji. Skarżący zarzucił, że jego odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie czternastu dni, tj. 28.08.2024. Potwierdza to podpis i data kancelarii ogólnej Komendy Miejskiej Policji w P. w książce doręczeń z Komisariatu Policji w T. . W razie wątpliwości, może przedstawić przynajmniej dwóch świadków, tj. asystenta prewencji Komisariatu Policji w T. , sierż. szt. D. S., który osobiście dostarczył jego odwołanie do Komendy Miejskiej Policji w P. dnia 28.08.2024 oraz pracownika cywilnego, który tą przesyłkę przyjmował. Wskazał, że jego pismo zostało złożone w kopercie, która trafiła do kancelarii ogólnej i to na niej, został przybity stempel datowany na 28.08.2024. Na samym piśmie widnieje data 29.08.2024r., ponieważ wtedy odebrała je pani zajmująca się sprawą w KMP w P. i przystawiła swoją pieczątkę. Co tak naprawdę też do końca nie jest prawdą, ponieważ powszechna praktyka, jaką stosuje pani z wydziału mieszkaniowego KMP w P. jest taka, że odbiera tego samego dnia pod koniec swojej pracy, ale datuje już na dzień kolejny, by kolejnego dnia nie zaprzątać sobie głowy takimi bzdurami, które mogłyby zaburzyć poranną kawę. Ciekawsze jest, gdzie "zaginęła" owa koperta, która, skoro miała przystawioną pieczątkę z datą wpływu, ma kluczowe znaczenie dla sprawy. Musiało się to stać jeszcze w KMP w P., albo ewentualnie w KWP w P.. Komendant Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o uznanie jej za zasadną. Komendant wyjaśnił, że z przesłanych do Komendy Policji akt postępowania wynikało, że odwołanie wpłynęło do siedziby Komendy Miejskiej Policji w P. w dniu 29.08.2024 roku. Na odwołaniu figuruje pieczęć wpływu do Wydziału Wspomagającego KMP w P. oraz dekretacja Komendanta Miejskiego Policji w P. również z dnia 29.08.2024 r. W celu uznania, czy skarga strony jest zasadna organ odwoławczy zwrócił się do Komendy Miejskiej Policji w P. o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji. W odpowiedzi wskazano, że z poczynionych ustaleń wynika, że w dniu 28.08.2024 r. omawiana korespondencja została odebrana przez pracownika Kancelarii Ogólnej KMP w P. od funkcjonariusza KP T. , na co wskazuje adnotacja w "Książce doręczeń" KP T. . Natomiast została ona wpisana do "Rejestru Korespondencji Wpływającej" na następny dzień kalendarzowy, tj. 29.08.2024 r. i odebrana w tym dniu przez pracownika Wydziału Wspomagającego KMP w P.. Jednak z uwagi na upływ czasu i dużą ilość korespondencji, pracownica Kancelarii nie pamięta, czy korespondencja, której nadawcą był D. W., znajdowała się w kopercie. Wobec powyższego, Komendant Policji uznał skargę za zasadną i wniósł o jej uwzględnienie. Z przesłanych przez organ I instancji akt postępowania nie wynikało, by odwołanie policjanta było złożone w kopercie (na której mógłby być przybity stempel z datą wpływu). Z zapisów "Książki doręczeń" KP T. , ani z "Rejestru Korespondencji Wpływającej" KMP w P. nie wynika, by faktycznie odwołanie mogło być przekazane w kopercie. Tym bardziej, że nie jest to wymagane w przekazywanej korespondencji między jednostkami Policji. Jednak, skoro skarżący podnosi, że odwołanie było w kopercie, a w aktach koperty nie ma, to domniemywać można, że koperta została zagubiona. Z uwagi na fakt, że objęcie zarzutami skargi również kwestii zasadności otrzymywania przez skarżącego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (na podstawie art. 92 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 4 ustawy o Policji), Komendant Wojewódzki Policji uznał, że nie ma prawnej możliwości wydania orzeczenia na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem, organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości skorzystać z instytucji samokontroli i uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Jednak warunkiem skorzystania z instytucji samokontroli jest uwzględnienie skargi przez organ administracji publicznej w całości, a więc uznanie przez organ, że zarówno zarzuty, wnioski, jak i wskazana w treści skargi podstawa prawna są uzasadnione (vide m.in. wyrok NSA z 11.05.2011 r. sygn. II OSK 811/10). Nie jest natomiast dopuszczalne wykorzystanie mechanizmu autokontroli do sanacji błędów popełnionych w ramach prowadzonego przez organ postępowania, jeżeli nie prowadzi to jednocześnie do orzeczenia zgodnie z interesem osoby składającej skargę (wyrok WSA w Warszawie z 17.09.2021 r. sygn. II SA/Wa 5/21). Jednak w przypadku skargi na postępowanie dotyczące stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, organ nie miał możliwości oceny prawidłowości postępowania dotyczącego zasadności pobierania przez skarżącego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art.119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako p.p.s.a.) Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Kontrola sądowa sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości postanowienia Komendanta Policji z dnia 11.09.2024 r. nr [...], stwierdzającego uchybienie przez st. sierż. D. W. terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] z dnia 05.08.2024 roku Komendanta Miejskiego Policji w P.. W myśl art. 129 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia odwołania (art. 129 § 3 k.p.a.). Termin do wniesienia odwołania jest terminem ustawowym, wobec czego nie może być przedłużony lub skrócony przez organ administracji publicznej. Z istotnego dla sprawy przepisu art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako k.p.a.), wynika, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie to jest ostateczne. W zakresie odnoszącym się do drugiej, spośród wymienionych w art. 134 k.p.a. przesłanek wydania postanowienia, o którym w nim mowa, a mianowicie "uchybienia terminu do wniesienia odwołania" należy uznać, że uchybienie wskazanego terminu ma miejsce wówczas, gdy przy uwzględnieniu zasad określonych w Rozdziale 10 Działu II k.p.a. zostanie ono złożone po upływie przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. terminu 14 dni. W związku z tym każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu już stanowi jego uchybienie. W sytuacji więc, gdy uchybienie terminowi nastąpiło, to przy braku istnienia prośby (wniosku) o przywrócenie terminu - organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Fakt stwierdzenia (zaistnienia) tej okoliczności wiąże organ administracji, co jednoznacznie wynika z treści bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 134 k.p.a., czyniąc niemożliwym i niedopuszczalnym zarazem operowanie w odniesieniu do tejże okoliczności jakimkolwiek marginesem swobody. Każde więc uchybienie terminowi do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek wydać postanowienie, o którym mowa w art. 134 k.p.a., tj. postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, chyba że strona domaga się przywrócenia terminu stosownie do art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., a wniosek ten zostanie uwzględniony. Należy podkreślić, iż wniosku o przywrócenie terminu nie można domniemywać (musi być on wyraźnie złożony). Także sam fakt dokonania określonej czynności po terminie, nie może być podstawą do domniemania, że osoba zainteresowana składa wniosek o przywrócenie terminu. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 czerwca 2008r. sygn. akt I OSK 1297/07 "z art. 58 k.p.a. wynika jednoznacznie, że przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić wyłącznie na prośbę strony. W tym zakresie wyłączona została możliwość wszczęcia postępowania przez organ administracji z urzędu" (LEX nr 497635). Tym bardziej, wbrew argumentacji zawartej w skardze nie daje to podstawy do twierdzenia o konieczności pouczenia strony o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia odwołania liczony jest od dnia doręczenia stronie decyzji organu I instancji. Przechodząc na grunt kontrolowanej sprawy należy wskazać, że decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu w dniu 14.08.2024 r. Od dnia doręczenia decyzji biegł skarżącemu 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, przy czym, zgodnie z art. 57 §1 k.p.a., przy obliczeniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie (czyli odbiór decyzji) nastąpiło. W świetle doręczenia skarżącemu decyzji w dniu 14.08.2024 r., ustawowy termin do wniesienia odwołania upływał zatem w dniu 28.08.2024 r., dzień ten był dniem powszednim (środa). Jak ostatecznie ustalił organ odwoławczy skarżący wniósł odwołanie w dniu 28.08.2024 r. Do skargi załączono ponadto kserokopię fragmentu książki doręczeń, z której także wynika, że odwołanie skarżącego wpłynęło w dniu 28.08.2024 r., a zatem w ostatnim dniu terminu. Skarg jest więc zasadna, gdyż odwołanie złożono w ustawowym terminie. Potwierdzają to ustalenia organu odwoławczego, który ostatecznie ustalił, że "w dniu 28.08.2024 r. omawiana korespondencja została odebrana przez pracownika Kancelarii Ogólnej KMP w P. od funkcjonariusza KP T. , na co wskazuje adnotacja w "Książce doręczeń" KP T. . Natomiast została ona wpisana do "Rejestru Korespondencji Wpływającej" na następny dzień kalendarzowy, tj. 29.08.2024 r. i odebrana w tym dniu przez pracownika Wydziału Wspomagającego KMP w P.." Wobec powyższego, Komendant Policji uznał skargę za zasadną i wniósł o jej uwzględnienie. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.