II SAB/Go 125/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Prezesa Zarządu Z. sp. z o. o. z siedzibą w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezesa Zarządu Z. sp. z o. o. z siedzibą w [...] do załatwienia wniosku skarżącego A. R. z dnia [...] sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, II. stwierdza, że Prezes Zarządu Z. sp. z o. o. z siedzibą w [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Prezesa Zarządu Z. sp. z o. o. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego A. R. kwotę [...] zł ([...] złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2024 r. A. R. zwrócił się do Z. spółka z o.o. w [...] o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej: 1) ASUW i ujęcie wody [...], SUW [...], SUW [...], SUW [...] - kopie protokołów kontroli przeprowadzonych przez PSSE w [...], z ostatnich 5 lat. 2) Jakie środki chemiczne używają Państwo do dezynfekcji wody oprócz podchlorynu sodu i/lub JASOL? 2.1) Czy mają Państwo zgodę PSSE w [...] na używanie innych środków chemicznych do dezynfekcji wody - kopia Waszego wniosku i zgody PSSE w [...]? 3) Kopie Waszego wniosku wraz z załącznikami i uzasadnieniem do PSSE w [...] dotyczącego wydania zgody na wprowadzenie okresowej dezynfekcji wody dla [...] z 2024 r. 4) Czy dla terenu ujęcia wody "Lotnisko" obowiązuje strefa ochrony pośredniej? Jeśli tak, to na podstawie jakiego dokumentu - kopia tego dokumentu. 5) Czy składali Państwo wniosek lub inne pismo/dokument do Wód Polskich o ustanowienie strefy ochrony pośredniej dla ujęcia wody [...] - kopie wniosku, pism, załączników, map, itp.? 6) Czy Urząd Miejski w [...], inna instytucja lub przedsiębiorca zwracał się do Państwa w sprawie lokalizacji lub uzgodnienia, opinii składowiska odpadów lub kompostowni odpadów w [...], jeśli tak, to kopia korespondencji? 7) Czy użytkują Państwo urządzenia techniczne bez zgody na użytkowanie innych urzędów oraz wymaganych atestów lub certyfikatów, np. z Urzędu Dozoru Technicznego, zbiorniki ciśnieniowe, filtry, sprężarki, itp. 8) Czy na terenie ASUW [...] były i czy w dalszy ciągu są zamontowane pompy dozujące dezynfektant? Kiedy zostały zdemontowane? 9) Na podstawie jakiego dokumentu lub przepisu ustalana jest przez Was data wpływu pism adresowanych do Z. Sp. z o.o. Jako formę udostępnienia informacji publicznej wnioskodawca wskazał przesłanie skanów elektronicznych w formacie pdf na adres jego skrzynki - mObywatel/ePUAP. Pismem z [...] września 2024 r. odpowiadając na powyższy wniosek o udostępnienie informacji publicznej (data wpływu do organu - [...].08.2024 r.) Prezes Zarządu Z. Sp. z o.o. w [...] poinformował wnioskodawcę, że nie może udostępnić wnioskowanej informacji, ponieważ nie stanowią one informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia [...] września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tj. z 2022 roku, Dz. U. poz. 902). Organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 2 tej ustawy, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". Przepisy art. 5 ust. 1 i 2 ustawy stanowią, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych; jak również, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o polityce wewnętrznej i zagranicznej, podmiotach władzy publicznej oraz innych podmiotach wykonujących zadania publiczne i zasadach ich funkcjonowania, danych publicznych oraz majątku publicznym (art. 6 ustawy). Zdaniem organu dokumenty i Informacje, o które zwrócił się wnioskodawca nie są danymi publicznymi w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 oraz dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dokumenty takie wymagają bowiem sporządzenia ich w odpowiedniej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej w zakresie ich działania lub przez organizacje zawodowe, samorządowe, spółdzielcze i inne organizacje pozarządowe w zakresie powierzonych im przez przepisy ustawy spraw z dziedziny administracji publicznej i inne organy państwowe w zakresie ich działania, lub przez inne podmioty w zakresie powierzonych im przez przepisy ustawy zadań z dziedziny administracji publicznej. Spółka jest spółką prawa handlowego i realizując zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków nie wykonuje władzy publicznej. Wobec powyższego, wymienione na wstępie dokumenty i informacje nie mogą być udostępniane ani publikowane, brak jest więc podstaw do udostępnienia. Pismem z dnia [...] października 2024 r. A. R. wniósł skargę na bezczynność Prezesa Zarządu Z. Sp. z o.o. w [...] w udostępnieniu informacji publicznej, o którą zwrócił się wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2024 r. Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 19 ust. Z Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako; "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie I nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej (dalej jako: "UDIP") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądzenie od organu na j rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że pomimo upływu terminu podmiot do którego skierowano wniosek nie udzielił odpowiedzi, za wyjątkiem pisma ogólnego o odmowie udostępnienia informacji, które skarżący otrzymał w dniu [...].09.2024 r. Tego samego dnia, tj. [...].09.2024 r. skarżący ponownie wezwał organ do wydania decyzji odmownej lub udostępnienie wnioskowanych informacji do dnia [...].09.2024 r. Organ po raz kolejny odpisał w formie ogólnego pisma nie udostępniając wnioskowanych informacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Zdaniem organu skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia tj. nie złożył wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uzasadniając jednocześnie interes faktyczny i prawny. Organ wskazał, że wydając zaskarżone pismo - odpowiedź, Z. Sp. z o.o. w [...] dokonał wszechstronnej analizy stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpująco wyjaśnił podstawy jego wydania. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej jako -"p.p.s.a."). Zgodnie z treścią tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1-7 i § 3 p.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku organu o odrzucenie skargi, wskazać należy, że w myśl art. 21 in principio ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, z późn. zm.; w skrócie "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05). Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a. - a w ślad za tym także do art. 52 § 2 p.p.s.a. - z dniem 1 czerwca 2017 r., mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanych w takich przypadkach zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa). W konsekwencji w odniesieniu do skarg na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie znajduje zastosowania wymóg z art. 53 § 2b in fine p.p.s.a., w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r., I OSK 2433/18). Ponadto do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11 maja 2011 r., I OSK 716/11; z 26 maja 2011 r., I OSK 857/11). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., I FSK 249/10, por. też wyrok WSA z 27 października 2011 r., II SAB/Po 60/11). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie - dodany z dniem 1 czerwca 2017 r. - przepis art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie", które to określenie musi być postrzegane w aspekcie trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 17 listopada 2020 r., II OSK 973/19). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę na bezczynność wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, nie ma również znaczenia stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Z art. 13 u.d.i.p. wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udostępnienie żądanej informacji (w formie czynności materialno-technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez pisemne zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, bądź organ nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania, a jednocześnie spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) oraz podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", Wolters Kluwer 2016). W sytuacji gdy organ do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie jest w jej posiadaniu, właściwym tokiem postępowania jest wskazanie wnioskodawcy organu będącego w posiadaniu danej informacji publicznej. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 1 p.p.s.a.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są zarówno organy władzy publicznej, jak i podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 5 u.d.i.p.). Jak wynika z KRS spółki – Z. spółka z o.o. w [...] -jedynym jej wspólnikiem jest gmina [...], która posiada 100% udziałów spółki. Spółkę reprezentuje Zarząd, w imieniu którego działa Prezes Zarządu. Zadania spółki polegają m.in. na poborze, uzdatnianiu i dostarczaniu wody, odprowadzaniu i oczyszczaniu ścieków, prowadzeniu robót związanych z budową dróg i autostrad. Z danych zawartych w KRS spółki wynika zatem, że spółka w całości dysponuje majątkiem publicznym oraz wykonuje zadania polegające na zaspokojeniu potrzeb społeczności lokalnej, a zatem wykonuje zadania o charakterze publicznym. Wobec powyższego ze względu na strukturę własnościową majątku spółki oraz charakter prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, w ocenie Sądu, nie może budzić wątpliwości, że Prezes Z. spółka z o.o. w [...], po myśli art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Faktu tego nie zmienia okoliczność, że podmiot do którego skierowano wniosek o dostępie do informacji publicznej jest spółką prawa handlowego, gdyż ze względu na treść art. 4 u.d.i.p. forma organizacyjna podmiotu nie ma znaczenia dla oceny czy podlega on rygorom przepisów u.d.i.p.. Jeśli chodzi o pojęcie informacji publicznej to zwrócić trzeba uwagę, że w świetle przepisów omawianej ustawy ma ono szerokie znaczenie i odnosić je należy do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Definicję tę doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., w którym ustawodawca wymienia rodzaje spraw, których mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym, przy czym jest to katalog otwarty, na co wskazuje zwrot "w szczególności". Jak wyżej zaznaczono doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Za informację publiczną uznaje się zatem każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W orzecznictwie przyjmuje się, że aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów" (tak wyrok NSA z dnia 14 października 2016 r., I OSK 1800/16, Lex 2177189, wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2028 r., II SA/Wa 1282/17, Lex nr 2497868). "Informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa" (vide: uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., I OPS 8/13). A zatem "informację publiczną stanowią dokumenty, których treść jest związana z działaniami organów władzy publicznej. (...) zawarty w art. 6 u.d.i.p. katalog dokumentów stanowiących informację publiczną jest katalogiem otwartym i wymienia jedynie przykładowo kategorie danych, które są informacją publiczną. Fakt, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, nie oznacza jednocześnie, że informacją publiczną są wyłącznie dokumenty urzędowe, w znaczeniu określonym w powołanych wyżej przepisach. Pojęcie to obejmuje również inne kategorie dokumentów" (wyrok NSA z dnia 14 października 2016 r., I OSK 1800/16, Lex 2177189). W wyroku z dnia 18 kwietnia 2023 r. sygn. akt III OSK 3617/21 Naczelny Sąd Administracyjny wraził pogląd, który Sąd w niniejszym składzie podziela, zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, a zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter, a więc kryterium przedmiotowe. Dany fakt, wiedza, dokument albo jest informacją publiczną, albo takiej cechy nie posiada. Z dalszych przepisów u.d.i.p. wynika, że udostępnianie informacji publicznej odbywa się na wniosek i winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Przenosząc powyższe uwagi na tło rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, że treść pytań zawartych we wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2024 r. odnosi się do sfery związanej z działalnością podmiotu reprezentowanego przez skarżony organ. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest w szczególności informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organizacji, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (pkt 2), zasadach funkcjonowania tych podmiotów (pkt 3). Przy czym, jak wyżej podniesiono, art. 6 u.d.i.p. jedynie przykładowo określa co stanowi informację publiczną. Rozpoznając przedmiotowy wniosek należało mieć na uwadze treść art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a tiret drugie ustawy, zgodnie z którym informację publiczną stanowią informacje o danych publicznych, w tym - treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, jako błędne oraz nie poparte wymaganą analizą należy ocenić stanowisko organu w kwestii kwalifikacji wnioskowanych informacji jako nie posiadających charakteru informacji publicznej - w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, skarżony organ był obowiązany rozpoznać wniosek skarżącego w trybie przepisów u.d.i.p., stosując jedno z przewidzianych w niej form działania tj. udzielenie informacji, bądź wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu, jeżeli spełnione są przesłanki uzasadniające wydanie takich orzeczeń. W sytuacjach określonych ustawą organ winien uwzględnić treść art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W analizowanej sprawie błędny tok procedowania był skutkiem mylnego stanowiska, iż organ nie podlega przepisom u.d.i.p. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie załatwił, do dnia orzekania przez Sąd, wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, skargę na bezczynność należało uznać za uzasadnioną. Z powyższych względów w punkcie I sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Prezesa Z. w [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi (pkt I sentencji wyroku). Zdaniem Sądu stwierdzona bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, o czym Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. Dla uznania, że w sprawie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa musi być ono znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie, czy nie udzielenie odpowiedzi musi być pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/po 19/15). Zdaniem Sądu bezczynność organu nie nosiła tych cech. Brak prawidłowej realizacji wniosku nie wynikał z lekceważenia obowiązków informacyjnych przez organ, lecz stanowił skutek błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p. O kosztach, na które składał się wyłącznie wpis sądowy od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).