VII SA/Wa 2233/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Sędziowie: sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.) asesor WSA Szczepan Borowski po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 czerwca 2024 r. znak: DOR.7200.91.2024.ANM, DON.7200.185.2021.ANM w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 28 czerwca 2024 r., znak: DOR.7200.91.2024.ANM, na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej "k.p.a.") umorzył w całości postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 lipca 2021 r., znak: OA.7721.11.3.2017. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia 27 lipca 2021 r., znak: OA.7721.11.3.2017 Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej "Podkarpacki WINB") uchylił decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. i nakazał inwestorowi dokonać rozbiórki budynku mieszkalnego wybudowanego i użytkowanego jako wielorodzinny, znajdującego się na działce o nr ewid. [...] w S.. Inwestor pismem z dnia 8 września 2021 r. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności przywołanej decyzji Podkarpackiego WINB. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej "GINB") postanowieniem z dnia 4 listopada 2021 r., znak: DON.7200.185.2021.ANM zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Podkarpackiego WINB z dnia 27 lipca 2021 r. z uwagi na fakt, iż przedmiotowa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. II SA/Rz 1461/21 WSA w Rzeszowie oddalił skargę na decyzję Podkarpackiego WINB z dnia 27 lipca 2021 r. Kolejno Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 grudnia 2023 r., sygn. II OSK 1724/22 oddalił skargę kasacyjną na ww. wyrok, w związku z czym postanowieniem z dnia 28 czerwca 2024 r., znak: DOR.7200.91.2021.ANM podjęto z urzędu zawieszone postępowanie. GINB w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., zwana dalej "p.p.s.a.") orzeczenia prawomocne wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Natomiast jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi ani wskazaną podstawą prawną. Zatem bez względu na podnoszone w skardze zarzuty Sąd z urzędu dokonuje oceny, czy decyzja będąca przedmiotem jego kontroli nie zawiera wad kwalifikowanym, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności. Skoro zarówno WSA jak i NSA oddaliły skargi na decyzję będącą przedmiotem rozpoznania oznacza to, iż nie jest ona dotknięta wadami wynikającymi z art. 156 § 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe organ II instancji stwierdził, że nie jest dopuszczalne przeprowadzenie przez niego kolejnej kontroli przedmiotowej decyzji, gdyż stanowiłoby to kwestionowanie prawomocnego wyroku sądowego zapadłego w sprawie. Podniesiono jednocześnie, że przyczyny nieważności decyzji powstają w momencie jej wydawania, nie po jej wydaniu, zatem w niniejszej sprawie nie ma nowych podstaw do badania spornej decyzji. Również wniosek inwestora nie zawiera nowych okoliczności nie znanych WSA w Rzeszowie i NSA w dacie wydania wyroków. Ponadto zarzuty podniesione we wniosku o stwierdzenie nieważności są tożsame z zarzutami sformułowanymi w skardze do WSA w Rzeszowie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 czerwca 2024 r., znak: DOR.7200.91.2024.ANM wniosła W. M. . Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisu prawa procesowego, tj. art. 105 § 1 k.p.a., poprzez jego nieprawidłową interpretację, polegająca na uznaniu, że po wydaniu przez sąd administracyjny prawomocnego wyroku oddalającego skargę na decyzję administracyjną niedopuszczalne jest prowadzenie przez organy administracyjne postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tejże decyzji, podczas gdy sam fakt prawomocnego oddalenia skargi przez sąd administracyjny nie statuuje uniwersalnej, negatywnej przesłanki dopuszczalności postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tego samego rozstrzygnięcia administracyjnego, a obowiązkiem organu wszczynającego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest zbadanie nie tylko, czy wystąpiła ta przesłanka, która legła u podstaw wszczęcia postępowania, a była oceniona przez sąd administracyjny, ale także, czy nie miały miejsca inne naruszenia prawa objęte normami art. 156 § 1 k.p.a., co doprowadziło do nieprawidłowego umorzenia przez organ przedmiotowego postępowania. Mając na uwadze powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o: uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 czerwca 2024 r., znak: DOR.7200.91.2024.ANM; wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 czerwca 2024 r., znak DOR.7200.91.2024.ANM; rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym; orzeczenie zwrotu na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła podnoszony zarzut. Zdaniem strony skarżącej obowiązkiem organu jest zbadanie, czy w sprawie nie miały miejsca jakiekolwiek naruszenia prawa objęte normą art. 156 § 1 k.p.a., czego organ w niniejszej sprawie nie uczynił. Ponadto prawomocne oddalenie skargi przez sąd administracyjny zdaniem skarżącej nie jest rozstrzygnięciem wiążącym organ. Zaskarżona decyzja została zatem wydana przedwcześnie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację wskazaną w decyzji z dnia 28 czerwca 2024 r., znak: Dor.7200.91.2024 ANM oraz odniósł się do wskazanego w skardze zarzutu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022r., poz. 2492), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 czerwca 2024r., umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 lipca 2021r., uchylającej decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r., Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. i nakazującej inwestorowi dokonać rozbiórki budynku mieszkalnego wybudowanego i użytkowanego jako wielorodzinny, znajdującego się na działce o nr ewid. [...] w S.. Podstawę umorzenia postępowania administracyjnego stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a., który zezwala organowi administracji publicznej na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Określeniem "postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe" obejmuje się w literaturze sytuacje, gdy żądanie strony jest nieaktualne lub wygasło z mocy prawa (W. Hybiak, Bezprzedmiotowość..., s. 42; tenże, Umorzenie postępowania administracyjnego..., s. 14). O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można zatem mówić, gdy zachodzi brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Należy przy tym mieć na uwadze, iż jak podkreśla się w doktrynie, istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że "Nastąpiło (...) takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej" (J. Zimmermann "Ordynacja podatkowa", s. 212 - pogląd powołany w "Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego". M. Matan, Cz. Martysz, G. Łaszczyca, do art. 105 k.p.a. kom. Lex 2010). Przy czym decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Wywiera ona inny skutek: przyjmuje, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy. Nie kształtuje się stosunek materialnoprawny. W tym miejscu, należy przypomnieć, że zgodność z prawem decyzji Podkarpackiego WINB z dnia 27 lipca 2021 r., była przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2022r. w sprawie II SA/Rz 1461/21 oddalił skargę na powyższy akt oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 6 grudnia 2023r. w sprawie sygn. akt II OSK 1724/22 oddalił skargę kasacyjną skarżącej od wyroku Sadu I instancji. Podstawową zatem kwestią wymagająca rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie, jest dopuszczalność prowadzenia przez organy administracji postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Podkarpackiego WINB z dnia 27 lipca 2021 r., której legalność była już przedmiotem kontroli Sądów obu instancji. W tym zakresie, Sąd w pełni podziela argumentację organu odwoławczego i uznaję ją za swoją. Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Podkarpackiego WINB z dnia 27 lipca 2021 r. Przesądza o tym wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1724/22 oddalający skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji oddalającego skargę na wyżej wspomnianą decyzję. Organ nie naruszył zatem art. 105 § 1 k.p.a., umarzając postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Podkarpackiego WINB z 27 lipca 2021 r. z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Mając na uwadze wyżej wspomniany wyrok, przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm, dalej jako p.p.s.a.), orzeczenia prawomocne wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wynikająca z unormowania art. 170 p.p.s.a. prawomocność materialna, zamyka bowiem co do zasady organom administracji publicznej oraz podmiotom posiadającym legitymację do uruchomienia nadzwyczajnego postępowania przed tymi organami, możliwość stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. (por. również wyrok NSA z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1087/11). W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, zostało wyrażone stanowisko, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania, wówczas gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wstępnie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu – przeszkody przedmiotowe czyniące jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem podjętym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania, wymaga zbadania co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne jest zatem stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia w trybie art. 156 § 1 k.p.a., wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji. Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd, formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji). Dokonanie tego rodzaju ustalenia będzie na ogół wymagało zapoznania się z uzasadnieniem zapadłego wyroku, po to, by stwierdzić, czy składniki oceny prawnej sądu, mającej przymiot powagi rzeczy osądzonej, czynią żądanie niedopuszczalnym (stanowią przeszkodę prawną dla nadania mu dalszego biegu w celu wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 158 § 1 k.p.a.). Zatem dopuszczona ww. uchwałą I OPS 6/09 możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji prawomocnej uzależniona jest od wykazania, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej (art. 171 p.p.s.a.) pozostaje okoliczność istotna dla wyniku postępowania, mogąca stanowić przesłankę wzruszenia decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Wskazać trzeba, że taka sytuacja w sprawie niniejszej nie zaistniała. Organ dokonał analizy wyżej wspomnianego wyroku WSA w Rzeszowie pod kątem okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji oraz wyczerpująco uzasadnił powody swojego rozstrzygnięcia. Pamiętać należy, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny oddalając skargę, bada nie tylko zarzuty przedstawione przez stronę w skardze, ale niezależnie od tych zarzutów, poddaje ocenie wszystkie inne okoliczności w sprawie dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z przepisami prawa materialnego, jak również prawidłowości przyjętej przez organ procedury. Sąd bowiem zgodnie z tym przepisem, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto wyrok oddalający skargę jest rezultatem jej nieuwzględnienia, tak wobec niewystępowania wad prawnych, uzasadniających uchylenie decyzji albo stwierdzenie jej nieważności. Jego istotną treścią jest ustalenie, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej nie była ona prawnie wadliwa z punktu widzenia ustanowionych kryteriów kontroli legalności decyzji administracyjnych. W wyroku oddalającym skargę sąd ustala z urzędu czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności w myśl art. 156 § 1 k.p.a. Żadna z okoliczności wymienionych w tym przepisie (pkt 1-7) nie zmienia swej wartości prawnej z upływem czasu. Jeżeli nie występowały przyczyny nieważności w chwili wydania decyzji, to nie powstaną one również po jej wydaniu, a więc wszystkie mogą być ujawnione w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Związanie organu oceną prawną wyrażoną w wyroku może być wyłączone tylko w razie istotnej zmiany (po wydaniu wyroku) stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa a także po wzruszeniu wyroku w prawem przewidzianym trybie. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy podkreślić, że podniesiona we wniosku o stwierdzenie nieważności kwestia wadliwości zastosowania art. 51 ust 5 Prawa budowlanego, podczas gdy stan faktyczny nie został wyjaśniony, a strona za pismem z dnia 15 lipca 2021r. złożyła projekt budowlany zamienny była przedmiotem rozważań Sądu. W wyroku z dnia 21 kwietnia 2022r. WSA w Rzeszowie stwierdził, że " bezsporne jest, że skarżąca w wyznaczonym terminie nie przedłożyła projektu zamiennego. Decyzją z 12 grudnia 2014 r. skarżąca została zobowiązana do przedłożenia projektu w terminie do 31 grudnia 2015 r. Termin ten na jej wniosek został przedłużony decyzją z dnia 15 stycznia 2016 r. do dnia 30 września 2016 r. W żadnym z wyżej wymienionych terminów projekt nie został przedłożony. Projektu tego nie przedłożyła również, czym próbuje się zasłaniać w toku postępowania odwoławczego. Nie może bowiem czynić zadość nałożonemu na skarżącą obowiązku, przedłożenie przed organem II instancji projektu budowlanego zamiennego z marca 2014 r. Projekt ten stanowił podstawę do wydania przez Starostę Łańcuckiego decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i nie obejmował faktycznie dokonanych w projekcie zmian, stwierdzonych podczas kontroli przeprowadzonej 30 września 2014 r." "Przedłożony przed organem II instancji projekt z 2014 r. nie może czynić zadość nałożonemu obowiązkowi przedłożenia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Stwierdzić zatem należy, że wyznaczony skarżącej termin do przedłożenia projektu budowalnego zamiennego upłynął." "Zatem w sposób jednoznaczny stwierdzić należy, że skarżąca nie dopełniła obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, co determinowało wydanie na podstawie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego nakazu rozbiórki obiektu budowlanego." Dokonana przez WSA ocena została w pełni zaaprobowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 grudnia 2023r. w sprawie sygn. akt II OSK 1724/22 w którym stwierdzono, że Sąd I instancji trafnie ocenił, że w toku prowadzonego postępowania organy nadzoru budowlanego nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, a stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób pozwalający na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Nie budzi najmniejszych wątpliwości, że roboty budowlane realizowane był niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, co potwierdzają protokoły z kontroli z 30 września 2014 r. oraz 30 września 2016 r. PINB w sposób jasny określił czynności jakie musi wykonać skarżąca kasacyjnie w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Organy dokonały porównania przedłożonego z pismem z dnia 16 lipca 2021 r. projektu budowlanego zamiennego z uprzednio stwierdzonymi odstępstwami od pierwotnie zatwierdzonego projektu budowlanego i w sposób pełni usprawiedliwiony uznały, że przedłożony przez skarżącą kasacyjnie projekt nie czyni zadość obowiązkom wynikającym z decyzji z dnia 12 grudnia 2014 r. Prawidłowo także w ocenie NSA, Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przez organy nadzoru budowlanego art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez nakazanie rozbiórki całego budynku zrealizowanego także w tej części, w której była ona zgodna z pierwotnym projektem budowlanym. W tym kontekście także wskazywane we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzuty naruszenia przez Podkarpacki WINB przepisów postępowania ( art. 15 oraz 136 k.p.a. a także art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a.) nie mogły stanowić podstawy rozpatrzenia merytorycznego tego wniosku, skoro Sądy obu instancji wyjaśniły, że do takich naruszeń nie doszło, a organ procedował w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego. Sąd w składzie orzekającym całkowicie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 2 października 2015r. II OSK 205/14, że ocena, jakie okoliczności były przedmiotem kontroli sądu w postępowaniu zakończonym oddaleniem skargi na decyzję, objętą następnie wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności, wymaga uwzględnienia obowiązków ciążących na sądzie administracyjnym, określonych w art. 134 p.p.s.a. Sąd ten rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Oznacza to obowiązek sądu zbadania legalności decyzji wedle stanu faktycznego i prawnego mającego w niej zastosowanie. Przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obliguje sąd do stwierdzenia nieważności kontrolowanego rozstrzygnięcia, jeśli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa jest przesłanką nieważności wskazaną w punkcie 2 § 1 art. 156 k.p.a. i niezależnie od zarzutów skargi sąd administracyjny kwestię tę obejmuje badaniem. Zatem zakwestionowanie dokonania przez sąd kontroli w tym zakresie musiałoby oznaczać zakwestionowanie prawidłowości prawomocnego wyroku, do czego organ w trybie weryfikacji materiałów i informacji nie jest uprawniony (vide wyrok NSA z 3 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1777/14). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarżąca we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z 27 lipca 2021r. nie wskazała na takie okoliczności (mogące mieć znaczenie w kontekście art. 156 § 1 k.p.a.), które nie byłyby objęte badaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oraz NSA . W takiej zaś sytuacji nie było możliwe przystąpienie do merytorycznej oceny podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzutów i należało zareagować decyzją o umorzeniu ( wszczętego wcześniej) postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że GINB nie naruszył w swojej decyzji art.105 § 1 k.p.a., gdyż prawidłowo ocenił znaczenie prawne ww. wyroku WSA w Rzeszowie oraz NSA i znaczenie prawne tych orzeczeń. Kierując się powyższym, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja w okolicznościach sprawy prawa nie narusza. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.