III OSK 5637/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Kozik po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 marca 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 1657/20 w sprawie ze skargi T.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 31 lipca 2020 r. nr Nr SKO.OŚ.405.101.2020 w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 25 marca 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 1657/20 oddalił skargę T.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 31 lipca 2020 r. nr SKO.OŚ.405.101.2020 w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. Burmistrz [...] w dniu 18 marca 2020 r. wydał z urzędu decyzję nr WOŚ.6236.2.2019, nakazującą T.O. – właścicielowi nieruchomości położonej w [...], nr ew. działki [...], usunięcie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne w postaci odpadów z przemysłu chemicznego – z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, tj. nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], w terminie do dnia 30 kwietnia 2020 r. W wyniku rozpoznania odwołania T.O. od powyższej decyzji sprawę rozpoznawało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], które decyzją z dnia 31 lipca 2020 r. nr SKO.OŚ.405.101.2020 utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wskazał, że w toku postępowania ustalono, że w/w działka stała się własnością T.O. na podstawie umowy sprzedaży zawartej w dniu 29 lipca 2019 r. (akt notarialny rep. A nr [...]) pomiędzy T.O. a P.K. – syndykiem masy upadłości Spółki pod firmą: [...] Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w miejscowości [...]. Na podstawie oględzin działki nr [...] przeprowadzonych w dniu 6 listopada 2019 r. ustalono, że odpady były magazynowane bezpośrednio na gruncie (w hałdach) oraz w pomieszczeniach magazynowych i produkcyjnych o różnorakich pojemnikach i opakowaniach. T.O. pismem z dnia 17 sierpnia 2019 r. wskazał, że zakupiona przez niego nieruchomość była pusta, bez wyposażenia i innych materiałów, w szczególności odpadów (k. nr 180 akt administracyjnych). Powołano się również na protokół przekazania nieruchomości sporządzony w [...] z dnia 30 lipca 2019 r., podpisany przez syndyka P.K. i T.O., z którego wynikało, że dostęp do każdego z budynków znajdujących się na działce nr [...] nie był ograniczony. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu T.O. zarzucił naruszenie wskazanych przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej w skrócie: "k.p.a."), poprzez pobieżną i wybiórczą analizę zgromadzonej w sprawie dokumentacji, niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 701 ze zm., dalej w skrócie: "u.o."), poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżący jest posiadaczem odpadów w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy skarżący w istocie obalił domniemanie stamtąd wynikające, a także naruszenie art. 26 ust. 2 u.o., poprzez jego zastosowanie, mimo braku faktycznego i rzetelnego zbadania tego, komu można przypisać miano posiadacza odpadów. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach powołanego na wstępie wyroku wskazał, że T.O. nie obalił domniemania prawnego z art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o., bowiem skarżący, jako właściciel nieruchomości, a więc władający powierzchnią ziemi zanieczyszczoną odpadami, jest posiadaczem odpadów, a w konsekwencji podmiotem zobowiązanym do ich usunięcia. Ustalenia owe wnikają z całokształtu materiału dowodowego, w tym m.in. pisma z dnia 17 sierpnia 2019 r. oraz odpisu protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 6 listopada 2019 r. przez Komendę Powiatową Policji w [...], w którym szczegółowo opisano w jakiej ilości i jakiego rodzaju ujawniono odpady na działce skarżącego. Do akt sprawy załączono także protokół Komendy Powiatowej Policji w [...], pisma Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (Delegatura w [...]), jak też opinię biegłego sądowego z zakresu ochrony środowiska i gospodarki odpadami, przekazaną przez Prokuraturę Rejonową w [...] (karty nr 12-89 akt administracyjnych). Nie sposób zatem zgodzić się z zarzutem skargi, jakoby zaskarżoną decyzję wydano pomimo braku przedstawienia ustaleń innych organów, tj. WIOŚ oraz Prokuratury Rejonowej w [...]. Ustalenia poczynione w oparciu o całokształt załączonej do akt sprawy dokumentacji pozostają spójne. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiódł T.O. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") zarzucił naruszenie: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na nieprzedstawieniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rzetelnie stanu sprawy (zgodnie ze stanem faktycznym) oraz niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności, co nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale taki wpływ w istocie miało; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w aspekcie art. 3 ust 1 pkt 19 u.o., polegające w istocie na niepełnym ustaleniu stanu faktycznego, co niewątpliwie nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale w istocie taki wpływ miało; 3) art. 26 ust. 2 u.o., polegające na jego zastosowaniu. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o wydanie wyroku na podstawie art. 188 p.p.s.a. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Dodatkowo wniósł o zawieszenie postępowania, gdyż w wezwaniu Prokuratury Rejonowej w [...] sygn. akt [...] z dnia 20 maja 2021 r. ujawniono czyn (przestępstwo z art. 183 § 1 Kodeksu karnego), którego ustalenie w drodze karnej może wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej na mocy art. 11 p.p.s.a. W szczegółowym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Kolegium wniosło o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż brak jest podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wskazana przez skarżącego kasacyjnie okoliczność nie ma bowiem wpływu na rozstrzygnięcie tej sprawy. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa elementy uzasadnienia wyroku. Stanowi, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie Sąd pierwszej instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Zauważyć należy, iż za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd meriti stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji trafności rozstrzygnięcia. Poza tym przepis ten nie może, co do zasady, stanowić samodzielniej podstawy kasacyjnej, bowiem wedle treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz. 39) może on być samodzielną podstawą kasacyjną tylko wówczas, gdy motywy wyroku nie zawierają stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Takiego braku niepodobna wytknąć omawianym motywom, zresztą werbalnie nie czyni tego i skarga kasacyjna, kontestująca w istocie braki w postępowaniu wyjaśniającym. W judykaturze przyjmuje się, że orzeczenie sądu pierwszej instancji uchyla się spod kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia: 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13). Przy czym tylko wówczas, gdy konstrukcja uzasadnienia nie pozwala na odtworzenie toku myślowego sądu pierwszej instancji, można mówić o skutkującym ewentualnym wzruszeniem orzeczenia uchybieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2259/11, LEX nr 1299453). W tej sprawie takich okoliczności nie dostrzeżono. Prezentowane w tych ramach wytyki odnoszą się do wadliwości przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego oraz braku stanowiska WSA w Poznaniu w kwestii zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 w zw. z art. 11 p.p.s.a. Uznać więc należało, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi prawem przewidziane, a w konsekwencji zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest nieskuteczny. Dodatkowo ponownie zauważyć należy, iż powołana przez skarżącego kasacyjnie, na okoliczność ewentualnego zawieszenia postępowania, treść wezwania Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia 20 maja 2021 r. – nie ma wpływu na rozstrzygnięcie tej sprawy, a zatem brak jest podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania w oparciu o art. 125 § 1 pkt 2 w zw. z art. 11 p.p.s.a. Chybione okazały się również zarzuty nr 2 i nr 3 skargi kasacyjnej, które zostaną rozpoznane łącznie. Zgodnie z art. 26 ust. 1 u.o., posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. W świetle zaś art. 26 ust. 2 u.o., w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem przypadku, gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia decyzji związanej z gospodarką odpadami. W decyzji tej określa się w szczególności termin usunięcia odpadów, rodzaj odpadów i sposób ich usunięcia (art. 26 ust. 6 u.o.). Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o., przez posiadacza odpadów rozumie się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Obalenie domniemania prawnego z art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o. może nastąpić tylko poprzez wykazanie, że odpadem faktycznie władał inny podmiot, przy czym ciężar przeprowadzenia dowodu w tym zakresie spoczywa na władającym powierzchnią ziemi (por. wyroki NSA z dnia: 26 września 2013 r., sygn. akt II OSK 330/12; 6 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 816/18; 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2936/14; 30 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2414/17; 4 października 2022 r., sygn. akt III OSK 1318/21, publ. CBOSA). Władający powierzchnią ziemi może się zwolnić z odpowiedzialności za odpady tylko w jeden sposób – wykazując, że odpadem włada, lub władał faktycznie inny podmiot, czyli wskazać wyraźnie na innego posiadacza odpadów. Tak więc obowiązek usunięcia odpadów ciąży na posiadaczu odpadów, a jego odpowiedzialność oparta jest na obiektywnym fakcie zalegania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym (por. wyroki NSA z dnia: 6 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 816/18; 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3123/18). W piśmiennictwie wskazuje się, że: "domniemania prawne ułatwiają dowód w tych przypadkach, w których ustawodawca uważał to za pożądane (...), przerzucając na stronę przeciwną ewentualny ciężar obalenia domniemania" (por. Z. Ziembiński, Logika praktyczna, Warszawa 1997, s. 222). Konstrukcja powyższych unormowań wskazuje, że intencją ustawodawcy było stworzenie przepisów pozwalających na niezwłoczne usunięcie odpadów z miejsc do tego nieprzeznaczonych. Następstwem powyższego było wprowadzenie w art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o. instytucji domniemania, że władający powierzchnią ziemi jest jednocześnie uznawany za posiadacza odpadów, w stosunku do którego można wydać decyzję nakazującą usunięcie odpadów. Bez tak jednoznacznego określenia posiadacza odpadów realizacja celów omawianej ustawy byłaby znacząco utrudniona, a w niektórych przypadkach nawet niemożliwa. Zasadniczą intencją art. 26 ust. 2 u.o. jest zatem skuteczne i szybkie usuwanie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Odpady zalegające w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania lub magazynowania stanowią zagrożenie dla środowiska oraz zdrowia i życia ludzi (por. wyroki NSA z dnia: 30 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2414/17; 4 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 803/18). Konsekwencją takiego stanowiska jest przyjęcie, że to na skarżącym kasacyjnie spoczywał ciężar przeprowadzenia dowodu w celu obalenia domniemania prawnego z art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o. Słuszne jest zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji oraz organów administracji publicznej orzekających w sprawie, że domniemanie z art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o. nie zostało skutecznie obalone. Jak wskazał WSA w Poznaniu, z ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy wynika, że T.O. nabył działkę nr [...] w dniu 29 lipca 2019 r., oświadczając, że stan faktyczny i prawny podmiotu umowy jest mu znany i stan ten akceptuje (karta nr 205 akt administracyjnych). W dniu 30 lipca 2019 r. został sporządzony protokół odbiorczy nieruchomości, który został podpisany przez skarżącego kasacyjnie, z którego wynikało, że dostęp do każdego z budynków znajdujących się na działce nr [...] nie był ograniczony. Ponadto T.O. zapoznał się ze stanem wszystkich pomieszczeń znajdujących się na działce nr [...] i nie zgłosił żadnych uwag, ani zastrzeżeń (karta nr 141 akt administracyjnych). Z kolei w piśmie z dnia 17 sierpnia 2019 r. skarżący kasacyjnie wskazał, że zakupione zostały przez niego nieruchomości: "puste, bez wyposażenia i innych materiałów w szczególności odpadów" (karta nr 161 akt administracyjnych). Skarżący kasacyjnie usiłuje wykazać, że odpady są własnością A.N., bowiem w CEIDG wskazano, że wyżej wymieniony, jako dodatkowe stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej wskazywał m.in. miejscowość [...] nr [...] (karta nr 142 akt administracyjnych). Trafnie wskazuje Sąd pierwszej instancji, że decyzją Starosty [...] z dnia 31 sierpnia 2018 r. nr OS.6233.7.2018 (karta nr 163 akt administracyjnych) A.N. udzielono zezwolenia na zbieranie odpadów i magazynowanie ich w dwóch budynkach magazynowych na działce nr [...], ale z materiału dowodowego wynika również, że zezwolenie to zostało – na wniosek A.N. – wygaszone przez Starostę [...] w dniu 14 maja 2019 r., a hale magazynowe zostały uprzątnięte i opróżnione, na okoliczność czego sporządzono protokół (karta nr 159 akt administracyjnych). Jak wynika z pisma pełnomocnika działającego w imieniu A.N., w marcu 2019 r. zdał on hale magazynowe uprzątnięte oraz puste (karty nr 99 i następne akt administracyjnych). Należy też wskazać, że w aktach sprawy znajduje się pismo Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (Delegatura w [...]) z dnia 28 listopada 2019 r., w którym wskazano, że na spornej działce były składowane odpady, o których usunięciu poinformowano w dniu 29 października 2018 r. (karty nr 103 i następne akt administracyjnych). Sam natomiast wpis w CEIDG, z którego wynika, że A.N. jako dodatkowe stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej wskazywał m.in. miejscowość [...] nr [...], nie jest tożsamy z ustaleniem, że A.N. jest posiadaczem odpadów ujawnionych na działce skarżącego kasacyjnie w sierpniu 2019 r. Powyższe koresponduje z protokołem oględzin przeprowadzonych w dniu 6 listopada 2019 r. przez Komendę Powiatową Policji w [...] (karta nr 90 akt administracyjnych), w którym wskazano, że teren działki nr [...], znajdującej się w [...], pozostaje w całości nieogrodzony. W budynkach, jak i na placu pomiędzy budynkami, stwierdzono różnego rodzaju odpady, które zostały szczegółowo opisane w protokole Komendy Powiatowej Policji w [...] podczas oględzin przeprowadzonych przy udziale Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (Delegatura [...]) oraz pełnomocnika skarżącego. W protokole szczegółowo opisano, w jakiej ilości i jakiego rodzaju ujawniono odpady na działce skarżącego: "Na głównym placu pomiędzy budynkami znajduje się sterta odpadów drewnopodobnych, a w betonowych boksach leżą sterty wiórów i pyłu drewnopodobnego. Ponadto na terenie w budynkach i pomieszczeniach ujawniono różnego rodzaju pojemniki z tworzywa oraz blaszane o równych pojemnościach (...) na terenie posesji są też zgromadzone innego rodzaju odpady w postaci odzieży, odpady skóropodobne, opon oraz części samochodowych, folie, pianki, odpady metalowe (...)". Niezależnie od licznych pojemników znajdujących się w halach zaprotokołowano też, że: "Pomiędzy halą oznaczoną nr [...] a nr [...], na podłożu betonowym w miejscu oznaczonym nr [...] znajdują się 22 pojemniki o poj. 1000l oraz paleta z metalowymi puszkami". W części hal ujawniono pojemniki o pojemności 1000l, ustawione w dwóch rzędach jeden za drugim, przy czym w tunelu zajmującym powierzchnię 108m² ustalono, że pojemniki zajmują połowę tej powierzchni (karty nr 91-92 akt administracyjnych). Przedmiotowe ustalenia pozostają niekwestionowane przez skarżącego kasacyjnie. Według art. 80 k.p.a., organ na podstawie całego zebranego materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie zaś z art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Swobodna ocena dowodów oznacza, że organ przy ustalaniu prawdy materialnej nie jest związany jakimikolwiek przepisami prawa, które określałyby wartość poszczególnych rodzajów dowodów. Analizując materiał dowodowy, organ może wyciągać swobodne wnioski i swobodnie decydować o tym, jakie przepisy prawa materialnego zastosuje, uwzględniając przyjęte przez siebie w sprawie ustalenia faktyczne. Ocena dowodów przez organ staje się jednak dowolna, gdy w danej sprawie przekroczone zostaną granice swobodnej oceny dowodów. Skuteczne zarzucenie naruszenia art. 80 k.p.a. wymaga więc wykazania, że organy uchybiły zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, bowiem jedynie to może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające samo przekonanie o innej, niż przyjęta, doniosłości poszczególnych dowodów oraz ich ocenie odmiennej, aniżeli przeprowadzona przez organy. Dokonana przez organy ocena materiału dowodowego może być zatem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo – wbrew zasadom doświadczenia życiowego – nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. Trafnie wskazuje WSA w Poznaniu, że w rozpoznawanej sprawie nie naruszono zasady swobodnej oceny dowodów. W aktach administracyjnych znajduje się odpowiedź P.K. z dnia 6 grudnia 2019 r. na wezwanie Burmistrza [...], w której wskazuje on, że sprzedaż działki nastąpiła w dniu 29 lipca 2019 r. a jej odbiór (z którego sporządzono protokół) w dniu 30 lipca 2019 r. W protokole tym nie ujawniono faktu magazynowania na działce nr [...] jakichkolwiek odpadów, a tym bardziej w ilościach opisanych w protokole Komendy Powiatowej Policji w [...] (karty nr 91 i następne akt administracyjnych). P.K. oświadczył, że nie jest mu znane pochodzenie tych pojemników, ani sposób w jaki znalazły się one w hali. Tymczasem T.O. nie zgłosił żadnych uwag w protokole zdawczo-odbiorczym spornej nieruchomości w dniu 30 lipca 2019 r.(karta nr 75 akt administracyjnych). Skarżący kasacyjnie nie przedstawił zatem w toku postępowania żadnych dowodów, ani nie podniósł żadnych okoliczności, które podważałyby wiarygodność oświadczenia syndyka masy upadłości w osobie P.K. złożonego w dniu 6 grudnia 2019 r. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.