II GZ 594/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia C. S.A. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2789/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi C. S.A. w K. na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 11 lipca 2024 r. nr DE NP/00032/2024 w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 lutego 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2789/24, odrzucił skargę C. S.A. w K. na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 11 lipca 2024 r. w przedmiocie choroby zawodowej. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie, Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zarządzeniem z dnia 27 listopada 2024 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: - przesłanie 3 odpisów skargi dla uczestników postępowania, - przesłanie pełnego odpisu z KRS potwierdzającego sposób reprezentacji strony skarżącej przed sądami administracyjnymi na dzień złożenia skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwania została skutecznie doręczona w dniu 17 grudnia 2024 r., a więc termin uzupełnienia braków mijał 24 grudnia 2024 r. Pismem z dnia 24 grudnia 2024 r., skarżąca uzupełniła brak formalny w postaci nadesłania 3 odpisów skargi dla uczestników postępowania, zaś mimo wskazania jako załącznik pisma: "Odpis pełny z KRS Spółki C. S.A." nie dołączyła go. Tym samym – jak ocenił WSA - brak formalny skargi nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie, a skarga - na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) – podległa odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła spółka. Postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 w związku z art. 29 p.p.s.a. poprzez brak ponownego wezwania do przedłożenia odpisu pełnego z KRS skarżącej i odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych polegających na niezałączeniu do odpisów skarg wymienionego w załącznikach odpisu pełnego z KRS C. S.A. Jednocześnie w oparciu o przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., spółka wniosła o zawieszenie z urzędu niniejszej sprawy do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny sprawy rozpoznawanej pod sygn. akt SK 68/22 dotyczącej skargi konstytucyjnej o zbadanie zgodności art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 w związku z art. 29 p.p.s.a., "w rozumieniu pozwalającym na odrzucenie skargi w przypadku nieuzupełnienia jej o odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, który to jest powszechnie dostępny i jego brak nie uniemożliwia nadania sprawie biegu", z art. 45 ust. 1, art. 2, art. 77 ust. 2, art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że spółka omyłkowo nie załączyła odpisu pełnego z KRS, jednakże brak ten – w jej ocenie – nie powinien skutkować odrzuceniem skargi, gdyż sposób reprezentacji spółki wynika z jawnych danych rejestrowych w KRS. Ponadto spółka stwierdziła, że Sąd mógł ją wezwać ponownie do przedłożenia odpisu pełnego z KRS. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 29 p.p.s.a. brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. w odniesieniu do osób prawnych polega na przedstawieniu odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że skarżąca nie uzupełniła na wezwanie Sądu pierwszej instancji braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu wskazującego sposób reprezentacji skarżącej (odpisu z KRS). Stanowisko skarżącej zmierza zaś do oceny, że pomimo niewykonania wezwania Sądu możliwym było nadanie skardze dalszego biegu celem jej rozpoznania oraz że nic nie stało na przeszkodzie ponownemu wezwaniu przez WSA do nadesłania odpisu pełnego z KRS. Wobec tego należy wyjaśnić, że obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (zob.: postanowienia NSA: z 9 maja 2018 r., II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., II OSK 2456/15). Oceny tej nie podważa podniesiona w zażaleniu okoliczność, że zgodnie z zasadą jawności rejestru, wyrażoną w art. 8 ustawy o KRS, WSA ma możliwość zapoznania się ze sposobem reprezentacji strony przez ogólnodostępny rejestr KRS. Owszem, WSA może korzystać z pozyskiwanych samodzielnie dokumentów, lecz jedynie informacyjnie, kontrolnie, na etapie prowadzenia postępowania sądowego, nie zaś na etapie oceny, czy postępowanie to zostało wszczęte przez osobę należycie umocowaną do reprezentowania strony, która - pomimo wezwania - nie przedstawiła stosownych dokumentów. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza też, że prawidłowa była ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarówno odnośnie do braku wykonania wezwania, które jednoznacznie odnosiło się do konieczności przedstawienia dokumentu pozwalającego na ustalenie, kto w dacie wniesienia skargi był uprawniony do działania w imieniu skarżącej (pełny odpis z KRS), a także do konsekwencji nieuzupełnienia tego braku. W świetle art. 29 p.p.s.a., osoby reprezentujące osoby prawne obowiązane są wykazać to umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności procesowej. W rozpoznawanej sprawie WSA wezwał spółkę do złożenia pełnego odpisu z KRS, zaś skarżąca nie przedłożyła żadnego dokumentu, na podstawie którego Sąd ten mógłby ocenić, czy osoby podpisane pod skargą działały jako jej organ lub prawidłowo umocowani przedstawiciele. Brak ten, jako istotny, uniemożliwiał Sądowi ocenę prawidłowości reprezentacji procesowej i stanowił przeszkodę do nadania skardze biegu (por. m.in. postanowienie NSA z 28 maja 2025 r., III FZ 193/25). Niedopuszczalne byłoby też, jak postuluje skarżąca, wezwanie jej ponownie w tej sytuacji do nadesłania odpisu pełnego z KRS. Byłoby to bowiem działanie bezprawne, godzące wprost w zasadę równego traktowania stron postępowania poprzez, de facto, przyznanie skarżącej nieprzewidzianego ustawą, dodatkowego terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, jako prawidłowe należało ocenić odrzucenie skargi przez WSA w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. Odnośnie do wniosku spółki zawartego w zażaleniu o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny sprawy o sygn. akt SK 68/22 dotyczącej skargi konstytucyjnej o zbadanie zgodności art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 w związku z art. 29 p.p.s.a., należy tylko wyjaśnić, że postanowieniem z dnia 8 lipca 2025 r., sygn. akt SK 68/22 postępowanie to zostało umorzone. Już z tego względu brak jest podstaw do zawieszenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W zaistniałych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.