I SA/Łd 873/23

Dnia 29 lutego 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.), Sędzia NSA Paweł Janicki, , po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi N. spółki z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 26 września 2023 r. nr 1001-IOV-2.613.1.2023.6.101.MG w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji dotyczącej podatku VAT za poszczególne okresy 2021 r. oddala skargę. Postanowieniem z 26 września 2023 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy wydane wobec A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., własne postanowienie z 28 marca 2023 r. odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi wydał w dniu 18 lipca 2022 r. decyzję, na mocy której określił Spółce A., [...] W., ul.[...], NIP: [...], zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia 2021 r. do września 2021 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe. Decyzja została odebrana w dniu 20 lipca 2022 r. w siedzibie Spółki A., tj. W., ul. [...]. Spółka nie skorzystała z prawa do wniesienia odwołania w ustawowym terminie. Pismem z dnia 3 listopada 2022 r. Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji wraz z odwołaniem. Według Jej Pełnomocnika Spółka A. nie otrzymywała informacji na temat korespondencji, która była odbierana przez B. Sp. z o.o. Umowa zawarta z B. Sp. z o.o. obowiązywała do 30 czerwca 2022 r. Postanowieniami z dnia 9 stycznia 2023 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. oraz odmówił Spółce przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Nie zgadzając się z powyższymi rozstrzygnięciami Spółka, w dniu 3 marca 2023 r., złożyła na nie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Pismem z dnia 24 listopada 2022 r. Pełnomocnik Spółki złożył do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. wraz z wnioskiem - złożonym na podstawie art. 252 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.), dalej: "O.p." - o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi. W uzasadnieniu wniosków podkreślił, że korespondencja organu do A. Sp. z o.o. kierowana była pod niewłaściwy adres, przez co strona nie miała możliwości wziąć czynnego udziału w toczącym się postępowaniu w pełni na żadnym z jego etapów, co stanowiło naruszenie art. 123 § 1 O.p. Decyzja została wysłana z Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi 18 lipca 2022 r., doręczona została 20 lipca 2022 r. i odebrana przez A. W. pracownika B. Sp. z o.o. Spółka A. Sp. z o.o. nie posiada wiedzy na temat wydanej przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi decyzji, ani o prowadzonym przez ten organ postępowaniu podatkowym i kontroli celno-skarbowej. Spółka nie otrzymywała informacji na temat korespondencji, która była odbierana przez B. Sp. z o.o. Zauważono również, że umowa zawarta z B. Sp. z o.o. nie została podpisana przez osobę uprawnioną do reprezentacji podmiotu. Także znajdujące się w aktach upoważnienia do odbioru korespondencji nie zostały podpisane przez osoby z ramienia spółki A. Sp. z o.o. Tym samym umowa nie została zawarta oraz nie zostały udzielone upoważnienia do odbioru korespondencji. Postanowieniem z dnia 28 marca 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 września 2023 r. organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania spółki, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 252 § 1 O.p. organ podatkowy, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeśli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 tej ustawy. Pełnomocnik składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. powołał się na treść art. 247 § 1 pkt 3 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywisty charakter tego naruszenia. Nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p., gdy nie jest możliwe stwierdzenie naruszenia prawa bez wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy. W przedmiotowej sprawie nie można po wstępnej analizie stanu faktycznego oraz prawnego stwierdzić, że treść ww. decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu. Istnienie tej sprzeczności powinno dać się ustalić poprzez proste ich zestawienie, a taka sytuacja nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie. Wstępna analiza stanu faktycznego oraz prawnego dokonana przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wskazuje, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. rażąco narusza prawo. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi zwrócił dodatkowo uwagę na informacje zawarte w treści postanowień Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 9 stycznia 2023 r. Z ww. postanowień wynika, że na podstawie umowy z 8 września 2021 r. zawartej pomiędzy B. Sp. z o.o. – P. Ś. a A. Sp. z o.o. – R. C., obowiązującej do 30 czerwca 2022 r., Spółka B. świadczyła dla Podatnika usługi. W zakres świadczonych usług wchodziło m.in.: udostępnienie pomieszczenia biurowego na cele działalności gospodarczej, udostępnienia adresu przy ul. [...], [...] W. jako adresu siedziby i adresu pocztowego Spółki A. i odbiór przez B. korespondencji kierowanej do Spółki. Ponadto z umowy tej wynika, że Spółka A. po rozwiązaniu lub wypowiedzeniu umowy jest zobowiązana do odebrania korespondencji przechowywanej przez B. oraz złożenia stosownych formularzy urzędowych w terminie do 14 dni od daty zakończenia umowy, w przeciwnym wypadku B. może odesłać korespondencję na adres Spółki A. na jej koszt. Z pisma B. z 22 września 2021 r. wynika dodatkowo, iż Spółka A. dokonała zapłaty za najem na podstawie wystawionej faktury za cały okres jej obowiązywania, czyli do 30 czerwca 2022 r. Jak wynika z materiału dowodowego bezsprzecznym jest, iż Spółka dokonała zapłaty za cały okres wykazany w tej umowie i w okresie tym posługiwała się adresem – [...] W., ul. [...] jako adresem jej siedziby. Nota bene z tego adresu korzysta dalej, o czym świadczy także złożone pełnomocnictwo do wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania z dnia 3 listopada 2022 r. Ponadto podmiot B. Sp. z o.o. jako zleceniobiorca wykonywał usługi objęte umową i odbierała kierowaną do Spółki korespondencję (wystawiła z ww. tytułu fakturę VAT). B Sp. z o.o. dalej korespondencję odbierała, zaś sama Spółka żadnych zmian w ww. zakresie nie dokonała ani w KRS , ani nie zgłosiła do organów podatkowych i dalej korzysta z adresu [...] W., ul. [...], nie wskazując żadnego innego adresu. Wobec powyższych okoliczności organ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. rażąco narusza prawo. W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik Spółki zarzucił wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie: 1. art. 240 § 1 pkt 4 O.p. poprzez niezasadną odmowę wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. w sprawie, pomimo wystąpienia przewidzianych w ustawie przesłanek do wstrzymania wykonania wyżej wymienionej decyzji wydanej przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi. 2. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 190 O.p. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz zaniechanie jego pełnego zgromadzenia, jak również poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, polegającego na odmowie wstrzymania wykonania decyzji wydanej przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno- Skarbowego w Łodzi. 3. art. 252 § 1 pkt 4 O.p. poprzez stwierdzenie, iż nie zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 O.p. Mając na uwadze podniesione zarzuty, pełnomocnik Spółki wniósł "o zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie postanowienia o wstrzymania wykonania wyżej wymienionej decyzji w sprawie. Ewentualnie wnoszę o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania." . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., Nr 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów Sąd stwierdził, że nie narusza ono prawa. Istota przedmiotowej sprawy sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w opisanym stanie faktycznym sprawy organy podatkowe zobowiązane były na wniosek strony skarżącej, złożony w ramach procedury nadzwyczajnej - stwierdzenia nieważności decyzji, do wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie określenia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia 2021 r. do września 2021 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe. Zgodnie z art. 252 § 1 O.p. organ podatkowy, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 tej ustawy. W art. 252 § 1 O.p. mowa jest o prawdopodobieństwie, co oznacza, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawiać ma nie tyle uprawdopodobnienie rozumiane jako środek zastępczy dowodu w znaczeniu ścisłym dającym wiarygodność twierdzenia o jakimś fakcie, lecz wystarczy już wskazanie możliwości istnienia wady decyzji powodującej jej nieważność. Zastosowanie środka, o którym mowa w art. 252 § 1 O.p. i wstrzymanie wykonania decyzji, która korzysta z domniemania legalności i wywołuje określone skutki w obrocie prawnym, musi wynikać z daleko idącego przekonania organu o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 247 § 1 O.p. Prawdopodobieństwo, że decyzja objęta wnioskiem jest dotknięta wadą powodującą jej nieważność powinno być na tyle wysokie, że uzasadnia zastosowanie środka o charakterze tymczasowym, jeszcze przed właściwym rozstrzygnięciem organu w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Ustalenie istnienia tego prawdopodobieństwa musi zatem wynikać już ze wstępnej oceny organu i być uzasadnione niebudzącymi najmniejszych wątpliwości okolicznościami sprawy (wyrok NSA z 25 maja 2016 r., II FSK 1173/14, dostępny w CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na to, że jakkolwiek regułą procesową jest to, że rozpoznanie kwestii rażącego naruszenia prawa czy też innych przesłanek nieważności decyzji podatkowej ma miejsce w postępowaniu głównym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji, to jednak orzekając o wstrzymaniu wykonalności decyzji w trybie art. 252 § 1 O.p. organ podatkowy nie może abstrahować od co najmniej wstępnej oceny tego, czy decyzja ostateczna jest obarczona kwalifikowaną wadą prawną, czy też nie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt I GSK 156/15). Taki sposób rozumienia art. 252 § 1 O.p. wynika z celowościowej wykładni tego przepisu, a także z zasady, że decyzja ostateczna korzysta z domniemania jej legalności i podlega wykonaniu. Skoro skutkiem zastosowania przez organ normy z art. 252 § 1 O.p. jest wstrzymanie wykonalności decyzji ostatecznej to ww. dyrektywy wykładni nakazują przyjąć taki sposób rozumienia przesłanki prawdopodobieństwa, który jest bliski pojęciu pewności, że decyzja ostateczna nosi cechę kwalifikowanego naruszenia prawa w rozumieniu art. 247 § 1 O.p. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że nie zaistniało w sprawie prawdopodobieństwo stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 O.p., które stanowi przesłankę dla wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej. Dokonana przez organ analiza przywołanej przez stronę podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej, do której skarżąca zalicza brak prawidłowego jej doręczenia, nie uprawdopodobniła - jak prawidłowo przyjęto w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanki rażącego naruszenia prawa. Odnotowania w tym miejscu wymaga również fakt, że prawomocnie zakończyły się przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia postępowania dotyczące stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. W pierwszym z nich Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 maja 2023 r., sygn. akt I FZ 248/23 oddalił zażalenie A. sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 278/23 odrzucające skargę A. sp. z o.o. w W. na postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 9 stycznia 2023 r. W drugim, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2023 r., sygn. akt I FSK 1907/23 oddalił skargę kasacyjną A. Sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 279/23 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 9 stycznia 2023 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Jednocześnie zauważyć należy, mając na uwadze zarzuty skargi i zaprezentowaną obszerną argumentację dotyczącą kwestii prawidłowości doręczenia, że skarżąca żąda w istocie od organu odwoławczego przeprowadzenia postępowania podatkowego, bowiem jego zdaniem, materiał dowodowy dotyczący doręczenia decyzji wymiarowej, nie został zebrany w sposób wystarczający, gdyż istniały dowody, które mogły być przeprowadzone przez organ z urzędu, a które nie zostały uwzględnione. Tymczasem, z uwagi na przedmiot zaskarżonego postanowienia, przeprowadzenie postępowania w sposób w jaki rozumie skarżąca, jest wykluczone. Przedmiot sporu stanowi bowiem kwestia poboczna jaką jest wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, w ramach toczącego się nadzwyczajnego postępowania podatkowego. W tym stanie rzeczy organy podatkowe mogą jedynie dokonać wstępnego badania zaistniałego prawdopodobieństwa wystąpienia wady kwalifikowanej, co w niniejszej sprawie zostało uczynione. W tym zaś zakresie przeprowadzono odpowiednie postępowanie wyjaśniające, które ma zastosowanie w ramach postępowania z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, prawidłowo posiłkując się ustaleniami i wnioskami płynącymi z postępowań dotyczących stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. Organy obu instancji dokonały wstępnego badania decyzji w kierunku przypuszczalnego istnienia wad decyzji powodującej jej nieważność, co znalazło odzwierciedlenie zwłaszcza w uzasadnieniu postanowienia wydanego przez organ drugiej instancji. W orzecznictwie sądów administracyjnych za ugruntowane już uznać należy poglądy, że przez rażące naruszenie prawa należy rozumieć oczywistą sprzeczność pomiędzy treścią przepisu prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Musi ono zatem być oczywiste, łatwe do stwierdzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt I FSK 1362/06). Naruszenie prawa, uznawane za rażące, może dotyczyć przepisów prawa materialnego, przepisów o charakterze ustrojowym lub kompetencyjnym, jak również przepisów postępowania (por. A. Adamiak, w: A. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2015, s. 1150). Jakkolwiek podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również przepisu postępowania, to wada wskazująca na nieważność musi jednak tkwić w samej decyzji, a to znaczy, iż z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego; nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu (zob. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2009 r., I FSK 731/08). Natomiast zarzuty dotyczące dokonania odmiennej oceny dowodów mogą być podnoszone jedynie w trybie zwyczajnym, a nie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Skarżąca, zdaje się nie zauważać, że w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności, nie dokonuje się ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy, służy ono wyłącznie wyjaśnieniu, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest najcięższymi wadami - wadami kwalifikowanymi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., III ARN 70/95, OSNAPiUS z 1996 r. Nr 18, poz. 258). Tym samym, rację miały organy podatkowe, że już nawet wstępna analiza zarzutów wobec decyzji ostatecznej podniesionych we wniosku o stwierdzenie jej nieważności nie mogła doprowadzić do wstrzymania wykonania tej decyzji na podstawie art. 252 O.p. Na marginesie jedynie zauważyć przy tym należy, że art. 252 § 1 O.p. nie zawiera dalszego podziału na mniejsze jednostki redakcyjne, zatem postępowanie organów nie mogło być dotknięte wadą naruszenia art. 252 § 1 pkt 4 O.p. Końcowo w ocenie Sądu za nieuzasadniony uznać należy podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 4 O.p., albowiem odnosi się on do innego, odrębnego postępowania nadzwyczajnego – wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną. W ramach tego postępowania, na podstawie art. 246 § 1 O.p., istnieje również możliwość wstrzymania z urzędu lub na żądanie strony wykonania decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie sądowej kontroli poddano zaś postanowienia wydane w oparciu o art. 252 O.p., w związku z toczącym się postępowaniem zainicjowanym wnioskiem strony w stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, a nie wznowienia postępowania. Z powyższych względów należało skargę oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a. AKE.