II SA/Kr 1208/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lutego 2022 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego skargę oddala. Decyzją z dnia 2 sierpnia 2021 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania J. M. i J. G. od decyzji Prezydenta Miasta N. S. nr [...] z dnia 20 maja 2021 r. (znaK: [...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa odcinka sieci gazowej średniego ciśnienia na działkach nr [...], [...] w obrębie [...] w N. S. przy ul. [...]", postanowiło uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości. Decyzja organu I instancji została wydana wyniku rozpatrzenia wniosku K. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...] K. J. z dnia 22 kwietnia 2021 r., Prezydent Miasta N. S. wydał decyzję nr [...] z dnia 20 maja 2021 r. (znak: [...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa odcinka sieci gazowej średniego ciśnienia na działkach nr [...], [...] w obrębie 116 w N. S. przy ul. [...]". Wspólne odwołanie od ww. decyzji Prezydenta Miasta N. S. złożyli J. M. i J. G. zarzucając w nim organowi pierwszej instancji błędną wykładnię art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. póz. 741 ze zm.) w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. z 2020 r. póz. 65), poprzez ustalenie, że inwestycja będąca przedmiotem wniosku jest inwestycją celu publicznego. Nadto odwołujący podnosili zarzut nieuwzględnienia praw właściciela nieruchomości do decydowania o swojej własności oraz wskazywali, że wszczęcie postępowania w sytuacji wyrażenia przez nich oświadczenia oraz umowy zobowiązującej do udostępnienia nieruchomości było niezasadne. Wskazując na powyższe zarzuty odwołujący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu w/w odwołania uznało, iż zasługiwało ono na uwzględnienie. W pierwszej kolejności organ wskazał, iż materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. póz. 741 ze zm.) /dalej w skrócie "u.p.z.p."/. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobu zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nadto zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W świetle powyższego podstawową przesłanką warunkującą możliwość wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego - w przypadku, gdy na danym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - jest ustalenie, że planowane przedsięwzięcie stanowi realizację inwestycji celu publicznego. Definicję "inwestycji celu publicznego" zawiera art. 2 pkt 5 u.p.z.p., zgodnie z którym pod pojęciem tym należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. póz. 65) / dalej w skrócie "u.g.n."/. W judykaturze wskazuje się, że na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego (gminnego) lub ponadlokalnego. Tak więc z treści art. 2 pkt 5 u.p.z.p. wynika, iż warunkiem przyporządkowania inwestycji do wskazanej kategorii jest jej lokalne lub ponadlokalne znaczenie, niezależnie od tego, że winien być to cel, o jakim mowa w art. 6 u.g.n (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2010 r., II OSK 648/09, z dnia 8 grudnia 2015 r., II OSK 907/14 oraz z dnia 28 listopada 2017 r., II OSK 237/17). W judykaturze podkreśla się również, że wprowadzona w u.p.z.p. instytucja lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi wyjątek w stosunku do ogólnej zasady wydawania decyzji o warunkach zabudowy, a zatem określone w art. 6 u.g.n. kategorie celów publicznych winny być ściśle interpretowane (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 marca 2010 r., II SA/Bd 33/10 i cytowane tam bogate orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie). Przenosząc powyższe rozważania na grunt stanu faktycznego Kolegium zauważyło, że zgodnie z treścią wniosku K. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: firma A z dnia 22 kwietnia 2021 r. przedmiotem żądania zgłoszonego w niniejszej sprawie było wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa odcinka sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z przyłączem szt. 1 do punktu redukcyjno-pomiarowego dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na dz. ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w N. S.". Z wniosku wynika przy tym, że teren inwestycji miałby obejmować działki nr [...] i [...] obr. [...] N. S.. Długość planowanej sieci gazowej średniego ciśnienia miałaby wynieść 20 m, a długość przyłącza gazu średniego ciśnienia - 2 m. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że warunkiem merytorycznego rozpatrzenia żądania wydania dla tak opisanego zamierzenia inwestycyjnego decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego było w pierwszej kolejności ustalanie, że tego rodzaju inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu przywołanych wcześniej przepisów u.p.z.p. i u.g.n. W ocenie organu odwoławczego, przeprowadzona w niniejszej sprawie przez organ pierwszej instancji weryfikacja wskazanej przesłanki pozytywnej wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została przeprowadzona wadliwie, albowiem - jak słusznie zarzucili odwołujący się - przedsięwzięcie opisane we wniosku wszczynającym postępowanie nie stanowi realizacji inwestycji celu publicznego. W szczególności brak jest podstaw do kwalifikowania przedmiotowej inwestycji jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z - powołanym w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji - art. 6 pkt 2 u.g.n. Jakkolwiek budowa przewodów i urządzeń służących m.in. do przesyłania gazów, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, mieści się w katalogu celów publicznych, o którym mowa w art. 6 u.g.n., tym niemniej nie można przyjmować automatycznie, że każda inwestycja związana z tego rodzaju budową służy celom publicznym - interesowi publicznemu. Istotą inwestycji celu publicznego jest bowiem jej nakierowanie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na wykazanie, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego - indywidualnego bądź grupowego (por. wyroki NSA z dnia 23 maja 2017 r., II OSK 2407/15 oraz z dnia 21 kwietnia 2020 r., II OSK 1731/19)). Tymczasem okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie wskazują, aby planowane przez inwestora zamierzenie miało być realizowane w celu innym niż partykularny interes współwłaścicieli działki nr [...] w obr. [...] przy ul. [...] w N. S.. Z treści wniosku, w tym m.in. parametrów technicznych planowanej inwestycji wynika bowiem, że jej celem jest tylko i wyłącznie stworzenie możliwości przyłączenia ww. nieruchomości do istniejącej w sąsiedztwie sieci gazowej. Zakres planowanej inwestycji obejmuje bowiem tylko i wyłącznie dwie nieruchomości tj. działkę nr [...], na której znajduje się istniejąca sieć gazowa oraz działkę nr [...], która do takiej sieci miałaby zostać podłączona, przy czym długość planowanego odcinka gazociągu wraz z długością przyłącza wynosi zaledwie 22 metry. Z treści dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika zarazem, aby realizacja inwestycji miała na celu stworzenie możliwości przyłączenia do sieci gazowej jakichkolwiek innych nieruchomości, aniżeli działka nr [...]. Innymi słowy, z akt sprawy nie wynika, aby budowany odcinek sieci gazowej został zaprojektowany perspektywicznie, tak aby realne możliwości wykonania przyłączy stworzono dla większej grupy potencjalnych odbiorców, niż tylko właściciele działki nr [...] Z akt sprawy oraz z załącznika graficznego do decyzji organu pierwszej instancji wynika natomiast, że owe 22 metry rozbudowywanej sieci gazowej mają służyć zaopatrzeniu w paliwo gazowe tylko i wyłącznie jednego odbiorcy. Trudno zatem uznać, że rozbudowa sieci gazowej dla jednego odbiorcy spełnia znamiona "celu publicznego o znaczeniu lokalnym". Podsumowując, z uwagi na fakt, iż celem planowanej inwestycji jest umożliwienie podłączenia do sieci gazowej tylko i wyłącznie jednej nieruchomości, a nie mająca za zadanie zaspokojenie potrzeb lokalnych budowa, czy rozbudowa sieci gazowej, oceniana inwestycja nie ma charakteru inwestycji celu publicznego. Uznanie, iż w realiach stanu faktycznego nie mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego powoduje, że jej lokalizacja nie wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z akt niniejszej sprawy w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika, że inwestor złożył do organu pierwszej instancji wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla obiektu, który -jak wykazano wyżej - nie ma takiego charakteru. W takim wypadku jedynym prawidłowym rozstrzygnięciem w sprawie jest umorzenie prowadzonego postępowania jako bezprzedmiotowego w rozumieniu art. 105 K.p.a. Nie może być mowy o uwzględnieniu warunków materialnych, gdy obiekt nie jest inwestycją celu publicznego. W konsekwencji decyzję organu pierwszej instancji jako wadliwą, albowiem wydaną z naruszeniem przywołanych na wstępie przepisów prawa materialnego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. należało uchylić i umorzyć postępowanie w sprawie. Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodził się K. J. prowadzący działalność gospodarzą pn. firma A W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako u.p.z.p.) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie odcinka gazociągu o długości 20 metrów wraz z przyłączem gazowym o długości 2 metrów dla pojedynczej nieruchomości nie stanowi inwestycji celu publicznego z uwagi na brak co najmniej lokalnego znaczenia inwestycji, podczas gdy przedmiotowa budowa sieci infrastruktury technicznej ma znaczenie co najmniej lokalne, ponieważ służy nie tylko interesom indywidualnym, lecz ma pośrednio znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja jej potrzeby; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiałów dowodowych oraz brak należytego uzasadnienia decyzji, a to poprzez uznanie bez jakichkolwiek przesłanek merytorycznych, że z akt sprawy nie wynika, aby budowany odcinek sieci gazowej został zaprojektowany perspektywicznie, z możliwością przyłączenia większej liczby odbiorców oraz uznanie bez jakichkolwiek przesłanek merytorycznych, że z akt sprawy oraz z załącznika graficznego do decyzji organu pierwszej instancji wynika natomiast, że rozbudowa sieci ma służyć w zaopatrzenie w paliwo gazowe tylko i wyłącznie jednego odbiorcy, podczas gdy z akt sprawy, w szczególności załącznika graficznego do decyzji organu pierwszej instancji wynikają wnioski przeciwne, tj. możliwość wykorzystania nowego odcinka sieci do zasilenia innych odbiorców. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania przez Organ oraz o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoją skargę Skarżący podniósł, iż podstawą zaskarżonej decyzji jest stwierdzenie przez Organ, że inwestycja objęta wnioskiem nie stanowi inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. z uwagi na to, że działania nią objęte nie mają znaczenia co najmniej lokalnego. Stanowisko Organu jest nieprawidłowe. Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez "inwestycje celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej jako u.g.n.). Planowana inwestycja stanowi budowę gazociągu średniego ciśnienia o długości 20 metrów wraz z przyłączem gazowym średniego ciśnienia o długości 2 metrów. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja realizuje cel publiczny, o którym stanowi art. 6 pkt 2 u.g.n., zgodnie z którym budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń stanowi cel publiczny w rozumieniu ustawy. Sporna okazała się natomiast kwalifikacja inwestycji według kryterium obejmującego ocenę tego, czy inwestycja ma znaczenie lokalne (gminne), ponadlokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe), międzynarodowe, ponadregionalne, czy też metropolitalne. Organ pierwszej instancji uznał, że inwestycja ma charakter inwestycji o znaczeniu lokalnym. Odmienne stanowisko zajął organ drugiej instancji, wskazując, że zamierzenie inwestycyjne będące przedmiotem postępowania służyć będzie zaopatrzeniu w paliwo gazowe tylko i wyłącznie jednego odbiorcy i trudno przy tym uznać, że rozbudowa sieci gazowej dla jednego odbiorcy spełnia znamiona celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Organu. W doktrynie wskazuje się, że znaczenie lokalne lub ponadlokalne inwestycji należy powiązać z urzeczywistnieniem potrzeb odpowiednio wspólnoty samorządowej lub całości społeczeństwa zamieszkującego RP (Z. Niewiadomski, K. Jaroszyński, A. Szmytt, Ł. Złakowski, komentarz do art. 2, w: "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2019, Legalis). Zwraca się również uwagę na duży subiektywizm przywołanego kryterium i dokonywanych na jego podstawie ustaleń co do tego, kiedy dana inwestycja będzie miała znaczenie co najmniej lokalne. Przyjmując, że nie jest warunkiem koniecznym skierowanie jej do np. wszystkich mieszkańców danej gminy, ale wystarczające będzie do określonej części, problematyczne jest ustalenie tej minimalnej części, do której musi być skierowane działanie, by miało walor inwestycji celu publicznego (M. Nowak, komentarz do art. 2, w: "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", Warszawa 2020, Legalis). W orzecznictwie na tle podobnych spraw dotyczących inwestycji liniowych (także o niewielkiej skali), wyrażono pogląd, że budowa (podobnie przebudowa, rozbudowa) sieci infrastruktury technicznej w określonym miejscu, chociażby dla pojedynczych nieruchomości, ma znaczenie co najmniej lokalne. Budowa sieci infrastruktury technicznej w określonym miejscu służy zwykle nie tylko interesom indywidualnym, lecz ma pośrednio znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja jej potrzeby (por. wyroki: NSA z 5 lipca 2011 r. sygn. II OSK 672/11, z 29 października 2013 r. sygn. II OSK 1280/13, z 7 marca 2017 r., sygn. II OSK 1654/15, z 10 września 2019 r" sygn. II OSK 2625/18, WSA w Poznaniu z 29 listopada 2017 r., sygn. II SA/Po 588/17, WSA we Wrocławiu z 17 maja 2018 r., sygn. II SA/Wr 152/18). Stanowisko powyższe podzielane jest także przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (Por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 września 2020 r., sygn. II SA/Kr 704/20). Wobec tego budowa sieci gazowej objęta wnioskiem jest działaniem o znaczeniu lokalnym, realizującym cel publiczny. Jest to bowiem inwestycja służąca świadczeniu usług na rzecz obecnych lub przyszłych mieszkańców tego rejonu miasta. Realizacja zamierzenia inwestycyjnego może również pozwolić w przyszłości na dalszą rozbudowę miejskiej sieci gazowej, która będzie mogła służyć do zasilania wszystkich potencjalnych odbiorców gazu na tym obszarze, o ile spełnione zostaną techniczne i ekonomiczne warunki ku temu. Dodać należy, że realizowanie inwestycji celu publicznego z inicjatywy lub na rzecz podmiotu "indywidualnego" ubiegającego się o przyłączenie do przedmiotowej sieci gazowej, a więc w jego interesie, nie stoi w sprzeczności z wymogami dotyczącymi publicznego charakteru inwestycji. Cel publiczny jest ściśle związany z ogólniejszą kategorią pojęciową w postaci interesu publicznego. Można w uproszczeniu przyjąć, że cel publiczny jest jedną z form urzeczywistniania interesu publicznego. Interes publiczny nie stoi zaś z istoty swej w sprzeczności z interesem indywidualnym. Interes publiczny jest bowiem wyprowadzany z wartości wiązanych z interesami indywidualnymi (por. J. Zimmermann, "Prawo administracyjne". Warszawa 2020, s. 38 i podana tam lit.). Oczywiście, możliwa jest sytuacja, w której działanie w interesie publicznym nie jest zbieżne z interesem indywidualnym. W niniejszej sprawie na taką rozbieżność mogłoby wskazywać wniesienie odwołania przez dwóch uczestników, jednakże trudno to stwierdzić, skoro uczestnicy potwierdzili, że złożyli stosowne oświadczenia i umowy dotyczące udostępnienia nieruchomości na cele budowlane (co świadczy o tym, że inwestycji się nie sprzeciwiają). Nawet jednak jeśli przyjąć, że zachodzi tu sprzeczność interesu publicznego i prywatnego, to zastosowanie znajduje zasada wyważania interesów wyrażonej w art. 7 in fine k.p.a. W tym kontekście należy podnieść, że przebieg takich inwestycji jak gazociąg zawsze pozostaje kompromisem uwzględniającym szereg czynników i nie jest możliwe całkowite zrezygnowanie z ich przebiegu przez nieruchomości będące własnością prywatną. Ograniczenia techniczne związane z projektowaniem gazociągu nie pozwalają na dowolne kształtowanie jego przebiegu. Wymagane jest, z uwagi na bezpieczeństwo jego funkcjonowania, zachowanie ściśle określonych reguł wynikających z przepisów technicznych. Tym samym wynikiem wyważenia interesów w niniejszej sprawie winno być uznanie konieczność zaaprobowania lokalizacji inwestycji. Niezrozumiała jest przy tym konstatacja Organu, który stwierdza w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że z akt sprawy nie wynika, aby budowany odcinek sieci gazowej został zaprojektowany perspektywicznie, z możliwością przyłączenia większej liczby odbiorców, a nadto z akt sprawy oraz z załącznika graficznego do decyzji organu pierwszej instancji wynika natomiast, że rozbudowa sieci ma służyć w zaopatrzenie w paliwo gazowe tylko i wyłącznie jednego odbiorcy. Z akt sprawy, w szczególności załącznika graficznego do decyzji organu pierwszej instancji wynikają wnioski przeciwne, tj. możliwość wykorzystania nowego odcinka sieci do zasilenia innych odbiorców. Po pierwsze bowiem na mapie widoczne są bowiem inne budynki w okolicy, po drugie widoczne są obszary, które mogą być w przyszłości zabudowane o potencjalne mogą potrzebować zaopatrzenia w gaz. Nie zauważa Organ także celowego rozróżnienia średnicy gazociągu (DN 63) i samego przyłącza (DN 25), gdzie większa średnica gazociągu aniżeli przyłącza związana jest z koniecznością przewidzenia przepustowości gazociągu obsługującej większą liczbę odbiorców. Podniesione naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ prawidłowa wykładnia przepisów doprowadziłaby do utrzymania decyzji organu pierwszej instancji w mocy. Zarzucone naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ prawidłowa analiza materiałów sprawy prowadzi do wniosku o potencjalnej możliwości skorzystania z rozbudowywanej sieci przez kolejnych odbiorców, a co za tym idzie uznania lokalnego znaczenia inwestycji i również utrzymania decyzji organu pierwszej instancji w mocy. Powyższe w ocenie wnoszącego skargę czyni ja zasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a., sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust.3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie, zarządzeniem, wyznaczył na dzień 2 lutego 2022r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Istota przedmiotu niniejszego postępowania sprowadza się do rozstrzygnięcia czy w realiach sprawy zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie odcinka gazociągu o długości 20 metrów wraz z przyłączem gazowym o długości 2 metrów dla pojedynczej nieruchomości stanowi inwestycję celu publicznego, i w związku z tym dopuszczalne jest i wymagalne wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w oparciu o art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. póz. 741 ze zm.) w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. z 2020 r. póz. 65). Na pojęcie "inwestycja celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego. Przez pojęcie "inwestycja celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Z kolei art. 6 pkt 2 u.g.n. wśród celów publicznych wymienia budowę i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. A zatem z treści art. 2 pkt 5 u.p.z.p. wynika, iż warunkiem przyporządkowania inwestycji do wskazanej kategorii jest jej lokalne lub ponadlokalne znaczenie, niezależnie od tego, że powinien być to cel, o jakim mowa w art. 6 u.g.n. Samo zakwalifikowanie określonej inwestycji do celów, o których mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n., nie pozwala jeszcze na uznanie, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego. Jest to bowiem dopiero wypełnienie pierwszej przesłanki prowadzącej do określenia takiego charakteru inwestycji objętej wnioskiem. Konieczne jest natomiast również określenie, czy inwestycja ta wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym, powiatowym, wojewódzkim lub krajowym. ( por wyrok NSA z 27 kwietnia 2010 r., II OSK 648/2009 (CBOSA, wyrok WSA w Krakowie z 27 listopada 2012 r., II SA/Kr 1248/2012 ). Bez wątpienia budowa odcinka gazociągu mieści się wśród inwestycji wymienionych w art. 6 u.g.n. Odpowiedzieć z kolei należy na pytanie czy w realiach niniejszej sprawy budowa odcinaka gazociągu ma co najmniej lokalne znaczenie. W ocenie Sądu odpowiedź na to pytanie jest przecząca, a realizacja planowanego przedsięwzięcia nie stanowi zaspokojenia interesu publicznego, lecz prywatnego, albowiem w realiach niniejszej sprawy służyć ma doprowadzeniu gazu tylko dla jednego odbiorcy, tj. dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na dz. ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w N. S.. W powyższym zakresie Sąd w pełni podziela argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawartą w uzasadnieniu decyzji tegoż organu, a powołaną w pierwszej części niniejszego uzasadnienia, stąd jej powtarzanie w niniejszym miejscu jest zbędne. W ocenie Sądu strona nie wykazała, iż w istocie chodzi o szerszy cel realizacji niniejszego zamierzenia, jak tylko doprowadzenie instalacji gazowej do pojedynczego budynku mieszkalnego. Zakres inwestycji oraz jej realny wymiar kłoci się z logicznego punktu widzenia, z twierdzeniem ,iż inwestycja ta wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonej wspólnoty lokalnej. Skarżący co prawda wskazuje na inne domy w pobliżu planowanej inwestycji, oraz wskazuje na fakt istnienia w dalszej perspektywie potencjalną możliwość dalszej zabudowy okolicznych terenów, niemniej jednak planowane zamierzenie nie wspomina i nie przewiduje przyłączy do owych innych domów, a tylko do jednego. Co zaś tyczy potencjalnej zabudowy w przyszłości położonych w dalszej odległości terenów, nie zostało wykazane czy owe tereny mogą być w ogóle zainwestowane. Wobec powyższego Sąd podzielił stanowisko organu II instancji, iż planowane zamierzenie inwestycyjne nie tyle ma służyć celowi publicznemu, co w istocie zmierza do realizacji zaspokojenia potrzeby indywidualnego pojedynczego odbiorcy, i jako takie nie może być uznane jako inwestycja celu publicznego w rozumieniu z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. póz. 741 ze zm.) w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. póz. 65). A skoro tak to postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe w całości , a organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa , co też nastąpiło. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.