II SA/Wr 152/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: specjalista Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 maja 2018 r. sprawy ze skargi R. B. i R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie odcinka sieci kanalizacji sanitarnej oddala skargę w całości. Inwestor – zakład wodociągów i kanalizacji wniósł o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmującej budowę około 5 m kanalizacji sanitarnej na terenie prywatnym. Kanalizacja zostanie włączona do istniejącej sieci kanalizacyjnej poprzez istniejącą na tej działce studnię zbiorczo-zaworową. Współwłaściciele tej działki, obecnie skarżący, nie wyrazili zgody na wykonanie planowanego odcinka sieci, według ich twierdzeń mającej na celu podłączenie nieruchomości sąsiedniej. Inwestor wezwany do złożenia wyjaśnień potwierdził, że planowana rozbudowa sieci umożliwi wybudowanie do niej przyłącza przez właściciela nieruchomości sąsiedniej. Decyzją z dnia [...].07.2017 r. burmistrz na podstawie art. 50 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073) ustalił wnioskowaną lokalizację inwestycji celu publicznego. W odwołaniu skarżący twierdzili, że inwestorem przyłącza kanalizacyjnego, którego koszty zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego obciążą właściciela sąsiedniej nieruchomości i który wyłącznie jest zainteresowany powstaniem przyłącza, powinien być ten właściciel. Decyzja narusza zaś prawo własności skarżących. W uzasadnieniu twierdzili, że w latach 2001-2002 właściciele nieruchomości przylegających do ulicy, na polecenie burmistrza wybudowali przyłącza. Nie zrobił tego jedynie właściciel sąsiedniej nieruchomości. Obecnie, zamiast wybudowania studni i przyłącza na jego działce, planuje się podłączenie jego kanalizacji do studni skarżących. Wywoła to szkody na ich zagospodarowanej działce, a przede wszystkim naruszy prawo własności. Byłoby celowe i zgodne również z interesem gminy, zrealizowanie inwestycji na działce sąsiedniej. Zaskarżoną decyzją organ (art. 32 p.p.s.a.) utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ na wstępie omówił przesłanki zaliczenia planowanego zamierzenia do inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. i art. 6 pkt 3 u.g.n. (obecnie Dz. U. z 2018 r., poz. 121) oraz art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875). W ocenie organu rozbudowa sieci kanalizacyjnej i przyłączanie do niej kolejnych nieruchomości powoduje pozytywne skutki dla całej społeczności lokalnej (por. wyrok II OSK 1/11). Kolejno organ stwierdził prawidłowość stosowania przytoczonych przepisów u.p.z.p., w szczególności art. 52 ust. 2 i art. 54. Przedwczesne byłoby obecnie rozważanie interesów osób trzecich, których ochrona została zapisana w decyzji lokalizacyjnej przez uściślenie warunków ochrony na kolejnym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego (por. wyrok II OSK 2189/14). Nie nastąpiło naruszenie art. 53 u.p.z.p., zaś organ pierwszej instancji nie dopuścił się uchybień procesowych. Z uchwały III SZP 2/16 wynika jedynie określenie pojęć przyłączy oraz pośrednio prawa własności przyłączy, co nie ma znaczenia w postępowaniu lokalizacyjnym. Decyzja określa jedynie dopuszczalność inwestycji i ogólne warunki jej realizacji na danym terenie. W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucili naruszenie art. 2 pkt 5 u.p.z.p., gdyż wykonanie przyłącza dla sąsiedniej nieruchomości służy wyłącznie interesowi jej właściciela, art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w związku z art. 29 ust. 1 pkt 19a p.b. gdyż wykonanie przyłącza nie wymaga wydania decyzji lokalizacyjnej, art. 6 pkt 3 u.g.n. przez uznanie istnienia celu publicznego w wykonaniu przyłącza kanalizacyjnego. W uzasadnieniu skarżący powtórzyli, że budowa sieci kanalizacyjnej na ich działce jest zbędna, skoro przyłącze tam istnieje. Zaskarżona decyzja ukrywa rzeczywisty cel inwestycji, jakim jest budowa przyłącza dla sąsiedniej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację, a dla jej poparcia powołał dodatkowo wyroki II OSK 1280/13, II SA/Ke 323/17 i IV SA/Wa 3155/16. Jak dodał, art. 50 ust. 2a u.p.z.p. wyraźnie wymaga dla budowy sieci kanalizacyjnej (art. 29 ust. 1 pkt 19a lit. c p.b. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332) uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak trafnie zauważył organ, zgodnie z art. 50 ust. 2a u.p.z.p. budowa sieci, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 19a p.b., wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie ma powodu, aby do budowy sieci, w tym przypadku kanalizacyjnej, nie zaliczyć budowy elementu lub fragmentu takiej sieci. Niewątpliwie zaliczenie budowy krótkiego odcinka sieci kanalizacyjnej dla potrzeb właściciela jednej nieruchomości, do inwestycji celu publicznego (art. 2 pkt 5 u.p.z.p.), może budzić wątpliwości. Stąd w orzecznictwie sądowym zagadnienia to jest szeroko omawiane, o ile bowiem budowa taka stanowi realizację celu publicznego w rozumieniu art. 6 ust. 3 u.g.n. i nawiązaniu do art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g., to wymaga rozważenia, na ile jest to działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym). Sąd aprobuje poglądy prawne, że budowa fragmentu sieci kanalizacyjnej nawet dla potrzeb jednego właściciela, stanowi realizację celu publicznego (patrz wyroki II OSK 827/16, 1280/13, II SA/Po 588/17). Trafnie podkreślił organ, że przyłączenie kolejnego budynku w mieście do sieci kanalizacyjnej, stanowi zamierzenie korzystnie wpływające na warunki korzystania z okolicznych budynków i służy interesom większej liczby mieszkańców gminy. Z wywodów skarżących i stanowiska inwestora przedstawionego w pierwszej instancji w celu wyjaśnienia zastrzeżeń skarżących wynika, że budowa przedmiotowego odcinka stanowi ostatni etap budowy kanalizacji sanitarnej dla całej ulicy. Trafnie argumentował organ, że kwestie celowości inwestycji, podmiotu ponoszącego ostatecznie jej koszty, techniczno-budowlane i własnościowe, podnoszone przez skarżących, nie były istotne w postępowaniu lokalizacyjnym (por. wyrok IV SA/Wa 3155/16). Wynika to z istoty decyzji lokalizacyjnej (art. 54 i art. 56 u.p.z.p.), wydawanej w granicach zakreślonych treścią wniosku inwestora (art. 52 u.p.z.p.) i przy ograniczonych możliwościach wydania decyzji odmownej. Skomplikowane zagadnienia prawne związane z pojęciem przyłącza (por. wyrok II SA/Wr 833/14) nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia. Po zaliczeniu spornej inwestycji do inwestycji celu publicznego, stwierdzeniu braku naruszeń szczegółowych przepisów u.p.z.p. oraz zgodności zamierzenia z przepisami odrębnymi należało ocenić zaskarżoną decyzję jako zgodną z prawem, zaś zarzuty skarżących jako bezzasadne. Z tych względów oraz zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.