II SA/Ke 323/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia 31 marca 2017 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. B., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 16 stycznia 2017 r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie gazociągu średniego ciśnienia (maksymalne ciśnienie robocze do 0,5 Mpa), długości około 90 m, w rejonie ul. B., na działkach nr: 746, 745/1, 744/1, 741/2, 741/1, 738/1, 738/8, 739/1, 737/1, 737/6, 735/1 i 735/2 obręb 0021 w K., w granicach oznaczonych na załączniku graficznym literami ABCDEFGHIJKL-A. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Opisana na wstępie decyzja organu I instancji z dnia 16 stycznia 2017 r. wydana została na wniosek P. Sp. z o.o.. W odwołaniu M. B., właściciel działki nr 744/1, nie wyraził zgody na realizacje sieci na jego nieruchomości, kwestionując przy tym zakwalifikowanie inwestycji jako celu publicznego z uwagi na to, że droga, w której jest przewidziana jest drogą "ślepą". Wniósł o przedstawienie przez inwestora innej trasy przebiegu gazociągu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po przywołaniu treści art. 50 ust. 1 i 2 oraz art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("upzp"), wskazało na związanie organu granicami wniosku inwestora. Wyjaśniło, że jedynie w sytuacji, gdy wnioskowana przebudowa nie powoduje zmiany zagospodarowania i terenu i użytkowania obiektu budowlanego, nie zmienia jego formy architektonicznej, a także nie jest zaliczona do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, albo nie wymaga pozwolenia na budowę – nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem organu, z uwagi na treść przepisów art. 4 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 upzp, a także art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ("ugn"), przedmiotowa inwestycja mieści się w zakresie celu publicznego i będzie realizowana przez zarządcę sieci. Wprawdzie budowa zaspokoi potrzeby części mieszkańców miasta, ale niewątpliwie należy do powszechnych i pośrednio ma znaczenie dla całej gminy. Planowany do realizacji odcinek gazociągu stanowi przedłużenie istniejącego gazociągu, ma na celu zasilanie w gaz odbiorców zlokalizowanych wzdłuż jego trasy, przewidziany został m.in. przez działkę oznaczoną symbolem "dr" – droga (ul. B.), przy której usytuowane jest kilkanaście działek ewidencyjnych. Kolegium stwierdziło, że decyzja organu I instancji zawiera wszystkie elementy określone w art. 54 upzp, jej wydanie poprzedzone zostało stosownym zawiadomieniem o wszczęciu postępowania podanym do publicznej wiadomości na stronie internetowej urzędu, a indywidualne zawiadomienia doręczono właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości, przez które przebiegać ma projektowany gazociąg. W taki sam sposób zawiadamiano o kolejnych czynnościach podejmowanych w toku postępowania. Wskazując na treść art. 52 ust. 3 i art. 56 upzp organ wyjaśnił, że nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków, nie można również odmówić ustalenia lokalizacji, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Sama zaś decyzja o ustaleniu lokalizacji nie wkracza w sferę wykonywania praw przysługujących do nieruchomości. W punkcie 6 decyzji organ I instancji określił wymagania dotyczące interesów osób trzecich, tj. ochronę przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne. Kolegium podkreśliło, że decyzja lokalizacyjna określa granice terenu inwestycji, natomiast proponowany przebieg gazociągu jest jedynie postulowany przez inwestora, ponieważ konkretne jego usytuowanie rozstrzygnięte zostanie na etapie pozwolenia na budowę. Związanie, o którym mowa w art. 55 upzp nie oznacza, że organ wydający pozwolenie na budowę zobowiązany jest udzielić tego pozwolenia stronie legitymującej się ważną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy prawa budowlanego nie stanowią przepisów odrębnych w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Również kwestie ewentualnego odszkodowania nie mogą stanowić przedmiotu badania na etapie ustalania lokalizacji celu publicznego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M. B. zarzucił powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego, tj. 1) art. 4 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 4 upzp poprzez przyjęcie, że wnioskowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego; 2) art. 1 ust. 2 i 3 upzp poprzez nieuwzględnienie prawa własności skarżącego, niewyważenie interesu publicznego i prywatnego, nieprzeprowadzenie odpowiedniej analizy ekonomicznej, środowiskowej i społecznej. Skarżący zarzucił ponadto kwestowanej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 106 § 2 i 5 Kpa w zw. z art. 53 § 4 pkt 9 i art. 54 § 5 upzp poprzez niezawiadomienie skarżącego o wystąpieniu z wnioskiem o uzgodnienie inwestycji do Miejskiego Zarządu Dróg, niewydanie postanowienia o uzgodnieniu lokalizacji inwestycji; 2) art. 54 pkt 1 upzp poprzez niedokładne oznaczenie rodzaju inwestycji, tj. brak określenia czy inwestycja może polegać na budowie gazociągu przekraczającego średnice DN 300 (§ 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie); 3) art. 53 ust. 3 upzp oraz art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 Kpa poprzez brak analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewidziano realizację inwestycji, warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, działanie w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, nieinformowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu podniesiono, że nie każda inwestycja stanowiąca realizację celów, o których mowa w art. 6 ugn jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 upzp, ponieważ nie każde przedsięwzięcie kwalifikowane jako cel publiczny jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. W tym kontekście przywołał stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych (NSA: II OSK 1529/15, II OSK 672/11; WSA w Gdańsku: II SA/Gd 445/16). Zdaniem skarżącego przedmiotowa inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego, ponieważ służy doprowadzeniu gazociągu wyłącznie do dwóch budynków, usytuowana jest wzdłuż drogi, która kończy bieg. Interes właścicieli domów znajdujących się na końcu tej drogi, w odległości około 80-90 m od istniejącego gazociągu ma więc charakter prywatny, a nie publiczny. Organ I i II instancji powinien więc postępowanie umorzyć na podstawie art. 106 § 1 Kpa. Na wypadek nieuwzględnienia powyższego stanowiska skarżący podniósł zarzut nierozważenia kwestii relacji między interesem jednostki, tj. właściciela działki nr 744/1, a interesem wąskiej grupy osób domagających się przyłączenia do sieci gazowej. Wskazał, że jego nieruchomość ma bardzo małą powierzchnię, a teren oznaczony jako obszar potencjalnej inwestycji znajduje się w bliskiej odległości od posadowionego na tej nieruchomości budynku mieszkalnego. Wyraził obawę, że inwestor może złożyć wniosek o pozwolenia na budowę nawet po linii pokrywającej się z punktami A, L, K i J, a organ z uwagi na związanie przewidziane w art. 55 upzp będzie mógł ten przebieg zatwierdzić. Skarżący zaproponował przesunięcie linii rozgraniczających teren inwestycji wzdłuż działki nr 744/1 w kierunku południowym, podnosząc, że przyjęcie lokalizacji inwestycji zgodnie z mapą zasadniczą załączoną do wniosku spowoduje, iż w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę nie będzie on mógł przedstawić alternatywnych tras przebiegu gazociągu, zwłaszcza przez działkę nr 745/2. Niewłączenie do terenu inwestycji pasa działki nr 745/2 o szerokości analogicznej do pasa działki po przeciwnej stronie drogi powoduje, że z uwagi na mnogość instalacji, jakie znajdują się już na terenie nieruchomości drogowej (działce nr 745/1), przeprowadzenie gazociągu w innym miejscu niż przez nieruchomość skarżącego może się bowiem okazać niemożliwe. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 106 § 2 i 5 Kpa w zw. z art. 53 § 4 pkt 9 i art. 54 § 5 upzp skarżący ograniczył się w istocie do powtórzenia treści przepisu. Natomiast uzasadniając zarzut naruszenia art. 54 pkt 1 upzp podniósł, że z decyzji nie wynika, czy inwestycja ma polegać na budowie gazociągu o średnicy przekraczającej DN 300. Wartość wyższa niż DN 300 pociąga za sobą konieczność zwiększenia do 3 m minimalnej odległości od gazociągu, w jakiej można sadzić drzewa. Skarżący stwierdził, że na skutek potencjalnej możliwości posadowienia gazociągu został pozbawiony możliwości swobodnego rozporządzania gruntem i decydowania o nasadzeniach drzew. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniesiono, że zarządca drogi nie miał obowiązku wydania postanowienia uzgodnieniowego w trybie art. 106 Kpa, ponieważ działa z upoważnienia Prezydenta Miasta, tj. tego samego organu, który prowadził postępowanie główne. Ponadto organ zauważył, że § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie nie jest przepisem odrębnym w rozumieniu upzp. Jest to bowiem przepis wykonawczy do ustawy Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Podstawowy spór dotyczy rozstrzygnięcia charakteru przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Zdaniem skarżącego, wnioskowany do realizacji gazociąg średniego ciśnienia nie spełnia kryteriów inwestycji celu publicznego, natomiast w ocenie organów realizacja przedmiotowej linii gazowej kwalifikuje się do zaliczenia jako inwestycja celu publicznego w rozumieniu art. 2 ust. 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), dalej "upzp". Zgodnie z art. 4 ust. 1 upzp ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Stosownie do treści art. 2 pkt 5 upzp przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym) (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), dalej "ugn". Wśród celów wymienionych w art. 6 ugn ustawodawca wymienił w pkt 2: budowę i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W niniejszej sprawie bezsporne na terenie inwestycji nie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z wypisów rejestru gruntów wynika, że przedmiotowa inwestycja została zlokalizowana na działkach ewidencyjnych oznaczonych symbolem dr (drogi), Bi (inne tereny zabudowane), Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane), B (tereny mieszkaniowe). Położenie działek na terenie miasta oraz możliwość ich zabudowy mają wpływ na ustalenie lokalnego zasięgu planowanego zamierzenia. Okoliczność, że pierwszymi beneficjentami będą, jak twierdzi skarżący, właściciele tylko dwóch nieruchomości nie oznacza wiec, że inwestycja nie ma charakteru inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Niewątpliwie w przyszłości wnioskowana sieć służyć będzie także innym właścicielom czy też użytkownikom działek, w razie gdy złożą wnioski o przyłączenie do sieci gazowej, w miarę realizacji inwestycji budowlanych przy ul. B. Należy podkreślić, że atrybut lokalności przysługuje nie tylko takim celom, które służą wszystkim mieszkańcom gminy lub znacznej ilości mieszkańców. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), dalej "usg", mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową (ust. 1). Ilekroć w ustawie jest mowa o gminie, należy przez to rozumieć wspólnotę samorządową oraz odpowiednie terytorium (ust. 2). Ustawodawca w art. 7 ust. 1 usg zaliczył zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty do zadań własnych gminy, wśród których w pkt 3 wymienił zaopatrzenie w gaz. W konsekwencji, w ocenie Sądu w sytuacji gdy na jakimś obszarze obejmującym nawet kilka czy kilkanaście nieruchomości nie ma infrastruktury gazowej - realizacja sieci gazowej stanowi inwestycję celu publicznego. Z całokształtu zebranego materiału wynika, że planowany gazociąg stanowi budowę infrastruktury na terenie nieuzbrojonym dotąd w sieć gazową, nie stanowi więc przyłącza. Skoro inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy lub na części tego terytorium gazu, co mieści się w zadaniach własnych gminy, to okoliczność, że inwestycja ta w swym przebiegu obejmie niewielki wycinek terytorium gminy, a nie wszystkie lub większość położonych na jej terytorium nieruchomości, nie może stać na przeszkodzie uznania tej inwestycji za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 upzp. Pośrednio bowiem ma znaczenie dla całej społeczności lokalnej, stanowiąc przejaw realizacji zadań własnych gminy (por. wyroki NSA: z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 264/11: z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. II OSK 672/11). W świetle powyższego, realizowanie sieci gazowej nawet na krótkim odcinku jest działaniem o znaczeniu lokalnym. Okoliczność, że dostarczanie gazu należy do zadań własnych gminy determinuje ocenę znaczenia określonej we wniosku inwestycji jako inwestycji celu publicznego. Niezależnie bowiem od tego, ile osób skorzysta z planowanego gazociągu, jego realizacja należy do spraw najpowszechniej spotykanych, służących zaspakajaniu bieżących potrzeb ludności i niezbędnych dla funkcjonowania wspólnoty samorządowej. Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia prawa własności skarżącego. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego sama w sobie nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności osób trzecich (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2013 r., sygn. II OSK 1280/13). Decyzja taka ma charakter decyzji związanej (art. 56 upzp), co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji, czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ obowiązany jest w sprawie wydać decyzję pozytywną. Organ administracyjny nie jest przy tym uprawniony do analizowania zasadności takiej a nie innej lokalizacji inwestycji i jej proponowanego przebiegu. Podkreślić również należy, że decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego określa przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowego przedsięwzięcia. Innymi słowy, rozstrzygnięcie to określa możliwy (potencjalny) dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykonanie natomiast projektowanej inwestycji wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, które konkretnie umiejscowi daną inwestycję w terenie przy uwzględnieniu wszystkich przepisów szeroko rozumianego prawa budowanego. To właśnie na etapie pozwolenia na budowę uwzględnia się w szczególności zasady poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane; Dz.U. z 2016 r., poz. 290). W niniejszej sprawie prawo własności inwestora znajduje ochronę w pkt 6 decyzji organu I instancji określającej wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, gdzie ustanowiono warunki, że inwestycja nie może powodować ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich i wpływać na wykonanie ich prawa własności, a wejście na teren niebędący własnością inwestora wymaga porozumienia z jego dysponentami. Pozbawione podstaw jest więc twierdzenie, że zaskarżona decyzja pozbawi skarżącego prawa do dokonania nasadzeń drzew na jego działce. Decyzja organu I instancji zawiera wszystkie wymagane elementy, o jakich mowa w art. 54 pkt 1 i 2 upzp, tj. rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych – w tym warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Z kolei w załącznikach do decyzji określono linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapach w odpowiedniej skali (art. 54 pkt 3). Prezydent Miasta nie miał obowiązku uzyskania uzgodnienia zarządcy drogi, skoro ze względu na art. 51 ust. 1 pkt 2 upzp oraz art. 19 ust. 5 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1440, ze zm.) był właściwy zarówno do wydania decyzji lokalizacyjnej, jak i do uzgodnienia projektu tej decyzji jako zarządca drogi (art. 53 ust. 4 pkt 9 upzp). Prawidłowo też organ wskazał, że kwestie dotyczące spełnienia warunków wymienionych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz.U. poz. 640) badane będą na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Rozporządzenie to jest bowiem aktem wykonawczym do ustawy Prawo budowlane, wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, nie zaś przepisem odrębnym w rozumieniu art. 54 pkt 2 upzpz. Brak określenia w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego średnicy gazociągu nie dyskwalifikuje decyzji, ponieważ ani przepis art. 54 upzp, ani żaden inny przepis tej ustawy nie stawia wymogu szczegółowego określenia parametrów technicznych przedsięwzięcia. W decyzji lokalizacyjnej określa się jedynie "rodzaj inwestycji" (pkt 1), "warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych" (pkt 2) oraz "linie rozgraniczające teren inwestycji" (pkt 3). W niniejszej sprawie określono, że chodzi o inwestycje polegającą na budowie gazociągu średniego ciśnienia (maksymalne ciśnienie robocze do 05 Mpa), długości około 90 m, a więc rodzaj inwestycji został dostatecznie określony. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.