I GZ 293/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Sp. z o.o. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 czerwca 2025 r. sygn. akt III SA/Gd 530/24 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SA/Gd 530/24 w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 14 sierpnia 2024 r. nr 2201-IGC.4310.165,169,170,171.2023.EP.AJ w przedmiocie uznania za dłużnika solidarnego zobowiązanego do zapłaty należności celnych oraz podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 23 czerwca 2025 r. sygn. akt III SA/Gd 530/24, działając na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę kasacyjną P. Sp. z o.o. w G. (uczestnik postępowania, Spółka) od wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SA/Gd 530/24, w sprawie ze skargi G. S. (skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (organ) z dnia 14 sierpnia 2024 r. nr 2201-IGC.4310.165,169,170,171.2023.EP.AJ w przedmiocie uznania za dłużnika solidarnego zobowiązanego do zapłaty należności celnych oraz podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że przesyłkę zawierającą odpis wyroku z uzasadnieniem doręczono uczestnikowi postępowania, tj. P. Sp. z o.o. w G. w dniu 30 kwietnia 2025 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki – k. 358 akt sądowych). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał z dniem 30 maja 2025 r. Skarga kasacyjna uczestnika postępowania została natomiast wniesiona za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej w dniu 12 czerwca 2025 r. (vide: Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia – k. 465 akt sądowych). W konsekwencji Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną ww. uczestnika postępowania z uwagi na wniesienie jej po upływie terminu. Uczestnik postępowania, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej wniósł w terminie zażalenie na powyższe postanowienie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 178 w zw. z art. 177 § 1, art. 67 § 2 i art. 83 § 1 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem jego zdaniem miało miejsce wadliwe doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, w tym poprzez doręczenie osobie niebędącej ani członkiem Zarządu, ani pracownikiem Spółki. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz o "dopuszczenie w toku postępowania zażaleniowego dowodów z dokumentów wskazanych w treści zażalenia i załączonych do zażalenia, na fakt nieprawidłowości doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem w dniu 30 kwietnia 2025 r., jako niezbędnych dla rozpoznania zażalenia". W uzasadnieniu zażalenia przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w jego petitum. Podniesiono m.in., że doręczenia nie dokonano członkowi Zarządu Spółki, który jest jej uprawnionym reprezentantem w świetle art. 67 § 2 p.p.s.a. W dniu 30 kwietnia 2025 r. jedynym członkiem Zarządu Spółki był A. D. (na dowód czego przedkłada odpis pełny KRS Spółki), któremu przesyłki pocztowej nie doręczono. Spółka na dzień 30 kwietnia 2025 r. nie zatrudniała również żadnych pracowników, o których mowa w art. 67 § 2 p.p.s.a., na dowód czego Spółka przedkłada jako dowód dokument - "Dodatkowe informacje i objaśnienia do sprawozdania finansowego za rok 2023". Wyjaśniono, że Spółka od dnia 31 grudnia 2023 r. nie zatrudniła pracownika i działa przez swój Zarząd. Potwierdzenie odbioru korespondencji, na które powołuje się Sąd jako podstawę swojego rozstrzygnięcia nie zawiera takich istotnych elementów jak: pieczątka firmowa Spółki, czytelne imię i nazwisko osoby odbierającej korespondencję oraz datę odbioru korespondencji wskazaną przez osobę odbierającą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Stosownie zaś do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu /.../. Jak wynika z ugruntowanej linii orzeczniczej, jeżeli stronie skarżącej został doręczony odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem, to od tego momentu, zgodnie z treścią wskazanego przepisu, liczony jest bieg terminu do złożenia skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt II OZ 625/11, postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2008 r., sygn. akt I OZ 555/08, postanowienie NSA z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I OZ 328/11, postanowienie z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt II GZ 213/09). W takiej sytuacji, aby skarga kasacyjna została rozpoznana, konieczne jest złożenie jej z zachowaniem terminu przewidzianego w ustawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że argumentacja Spółki zawarta w uzasadnieniu zażalenia nie mogła spowodować uchylenia zaskarżonego postanowienia WSA. Stosownie do art. 77 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., odbierający pismo potwierdza odbiór i jego datę własnoręcznym podpisem. Istotą argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zażalenia jest kwestionowanie faktu doręczenia przesyłki zawierającej odpis wyroku wraz z uzasadnieniem. W ocenie Spółki doszło do wadliwego doręczenia korespondencji, poprzez doręczenie jej osobie niebędącej ani członkiem Zarządu, ani pracownikiem Spółki. Zdaniem Spółki, potwierdzenie odbioru korespondencji, na które powołuje się Sąd jako podstawę swojego rozstrzygnięcia nie zawiera takich istotnych elementów jak: pieczątka firmowa Spółki, czytelne imię i nazwisko osoby odbierającej korespondencję oraz datę odbioru korespondencji wskazaną przez osobę odbierającą. Analiza akt sprawy wskazuje, że przesyłkę zawierającą odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono uczestnikowi postępowania, tj. P. Sp. z o.o. w G. w dniu 30 kwietnia 2025 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki – k. 358 akt sądowych). Odbiór przesyłki potwierdził własnoręcznym podpisem upoważniony pracownik adresata, która to okoliczność wynika w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z prawidłowo wypełnionego zwrotnego potwierdzenia odbioru. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1568; dalej: k.p.c.). Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone (por. wyrok NSA z 9 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2265/12 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 30 kwietnia 1998 r., sygn. akt III CZ 51/98). Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego, należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące. W niniejszej sprawie Spółka nie podjęła skutecznej próby obalenia prawidłowości doręczenia, wynikającego z dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie takie domniemanie nie może zostać obalone twierdzeniem m.in., że doszło do wadliwego doręczenia korespondencji, poprzez doręczenie jej osobie niebędącej ani członkiem Zarządu, ani pracownikiem Spółki. Zauważyć należy, że zgodnie ze znajdującymi się w aktach sądowych niniejszej sprawy innymi zwrotnymi potwierdzeniami odbioru: k. 243, 258, 314 - wszelkie przesyłki kierowane do Spółki w toku postępowania sądowego (odpis skargi, odpis odpowiedzi organu na skargę; odpis postanowienia z 3 grudnia 2024 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jak również zawiadomienie o terminie rozprawy), również były odbierane przez tego samego upoważnionego pracownika Spółki. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przesyłka zawierająca odpis wyroku wraz z uzasadnieniem została prawidłowo doręczona Spółce w dniu 30 kwietnia 2025 r., co potwierdza dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru (vide: k. 358 akt sądowych). Spółka została również prawidłowo pouczona o terminie do wniesienia skargi kasacyjnej. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął Spółce w dniu 30 maja 2025 r. Skarga kasacyjna wniesiona za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej w dniu 12 czerwca 2025 r. (vide: Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia – k. 465 akt sądowych) została zatem wniesiona po upływie terminu. Sąd I instancji zasadnie zatem odrzucił skargę kasacyjną ww. uczestnika postępowania z uwagi na wniesienie jej po upływie terminu. Ze wskazanych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.